Gropivirin®

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU GROPIVIRIN® (GROPIVIRIN)

Skład:

substancja czynna: inozynu pranobeks;

1 ml syropu zawiera 50 mg inozynu pranobeksu;

substancje pomocnicze: sacharoza; cytrynian sodu jednostopniowy bezwodny; metyloparaben (E 218); propyloparaben (E 216); wodorotlenek sodu; aromat „Wiśnia”; woda oczyszczona.

Postać leku. Syrop.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysta ciecz o barwie od bezbarwnej do jasnobrunatnej, o zapachu wiśniowym.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwwirusowe do stosowania systemowego.

Kod ATC J05A X05.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Gropivirin® – lek przeciwwirusowy o działaniu immunomodulującym. Preparat normalizuje (do indywidualnej normy) niedobór lub dysfunkcję odporności komórkowej, indukując dojrzewanie i różnicowanie limfocytów T oraz pomocników typu T1, wzmacniając indukcję odpowiedzi limfoproliferacyjnej w komórkach aktywowanych przez mitogeny lub antygeny.

Inozynu pranobeks modeluje cytotoksyczność limfocytów T i naturalnych komórek zabójczych (NK), funkcję CD8 i CD4, a także zwiększa ilość immunoglobuliny G oraz dodatkowych powierzchniowych markerów dopełniacza. Inozynu pranobeks wzmacnia syntezę interleukiny-1 (IL-1) i syntezę interleukiny-2 (IL-2), regulując ekspresję receptorów IL-2. Inozynu pranobeks istotnie zwiększa sekrecję endogennego interferonu gamma i zmniejsza produkcję interleukiny-4 w organizmie. Inozynu pranobeks wzmacnia działanie neutrofili, chemotaksję oraz fagocytozę monocytów i makrofagów. Inozynu pranobeks hamuje syntezę wirusa poprzez wbudowanie się kwasu inozyno-orotowego w polirybosomy zainfekowanej wirusem komórki, hamowanie przyłączania kwasu adenylowego do wirusowego mRNA oraz molekularną reorganizację limfocytarnych wewnętrznomembranowych cząstek plazmy, co zwiększa ich gęstość o prawie trzykroć.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Po doustnym przyjęciu inozynu pranobeks jest szybko i całkowicie wchłaniany (≥ 90%) z przewodu pokarmowego do krwi.

Rozkład. Po zastosowaniu preparatu i jego składników u zwierząt znakowany radioizotopami materiał wykrywano w następujących narządach (w kolejności malejącej aktywności specyficznej): nerki, płuca, wątroba, serce, śledziona, jądra, trzustka, mózg oraz mięśnie szkieletowe.

Metabolizm. Po doustnym podaniu ludziom 1 g znakowanego radioizotopami inozynu pranobeksu stwierdzono następujące stężenia w osoczu: 1-dimetyloamino-2-propanolu – 3,7 μg/ml (po 2 godzinach) oraz 4-acetyloaminobenzoesowego – 9,4 μg/ml (po 1 godzinie). W ramach znanych badań klinicznych tolerancji dawek ustalono, że szczytowy po-dawkowy wzrost stężenia kwasu moczowego jako wskaźnika metabolizmu inozyny ma charakter nieliniowy i może się zmieniać w granicach 10% w ciągu 1–3 godzin.

Wydalanie. Dobowa ekspresja kwasu 4-acetyloaminobenzoesowego i jego głównego metabolitu w stanie równowagi przy codziennym stosowaniu 4 g preparatu wynosiła około 85% przyjętej dawki. 95% radioaktywnego 1-dimetyloamino-2-propanolu w moczu wykrywano w postaci niezmienionego 1-dimetyloamino-2-propanolu i jego metabolitu (N-tlenku). Okres półwydalenia wynosi 3,5 godziny dla 1-dimetyloamino-2-propanolu i 50 minut dla kwasu 4-acetyloaminobenzoesowego. Główne metabolity inozynu pranobeksu w organizmie człowieka to N-tlenek dla 1-dimetyloamino-2-propanolu i orto-acyloglukuronid dla kwasu 4-acetyloaminobenzoesowego. Ponieważ inozyna metabolizuje się drogą degradacji purynowej do kwasu moczowego, badania eksperymentalne z użyciem znakowanego radioizotopami inozynu pranobeksu u ludzi są mało informacyjne. U zwierząt do 70% podanego inozynu pranobeksu może być wydalane z moczem w postaci kwasu moczowego po doustnym podaniu postaci tabletkowej, a reszta – w postaci typowych metabolitów: ksantyny i hipoksantyny.

Dostępność biologiczna. Oznaczenie w moczu w warunkach stanu równowagi kwasu 4-acetyloaminobenzoesowego i jego metabolitu wynosiło > 90% oczekiwanych wartości roztworu. Oznaczenie 1-dimetyloamino-2-propanolu i jego metabolitu wynosiło > 76%. Wartości AUC w osoczu dla 1-dimetyloamino-2-propanolu wynosiły ≥ 88%, dla kwasu 4-acetyloaminobenzoesowego – ≥ 77%.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa.

W różnych badaniach toksyczności ostrej, podostrej i chronicznej u myszy, szczurów, psów, kotów i małp wykazano, że inozynu pranobeks charakteryzuje się niskim profilem toksyczności w dawkach do 1500 mg/kg/dobę, a najniższa ostra dawka śmiertelna po podaniu doustnym była 50 razy wyższa niż maksymalne zalecane dawki terapeutyczne u ludzi (100 mg/kg/dobę).

Długotrwałe badania toksykologiczne u myszy i szczurów nie wykazały oznak potencjału kancerogennego.

Standardowe testy mutagenności, badania in vivo u myszy i szczurów oraz badania in vitro w limfocytach krwi obwodowej człowieka nie wykazały niekorzystnych efektów.

Nie ma dowodów na toksyczność okołoporodową, embriotoksyczność, teratogenność ani zaburzenia funkcji rozrodczej, co wykazano w badaniach na myszach, szczurach i królikach przy ciągłym podawaniu dożylnym w dawkach 20 razy wyższych niż maksymalne zalecane dawki terapeutyczne u ludzi (100 mg/kg/dobę).

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

• Zakażenia wirusowe układu oddechowego;
• zakażenia wirusowe wywołane wirusem opryszczki pospolitej typu 1 i 2, wirusem ospy wietrznej, wirusem cytomegalii, wirusem Epsteina-Barra, wirusem ospy woskowej, wirusem świnki, w tym u chorych z zespołem niedoboru odporności;
• zakażenia wirusem brodawczaka ludzkiego skóry i błon śluzowych: ostra kieliszkowatość, zakażenie wirusem brodawczaka narządu rodnego, pochwy i szyjki macicy (w ramach terapii skojarzonej);
• ostry wirusowy encefalitis (w ramach terapii skojarzonej);
• wirusowe zapalenia wątroby (w ramach terapii skojarzonej);
• podostre twardniejące zapalenie mózgu (w ramach terapii skojarzonej).

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych preparatu, zaostrzenie podagi, hiperurykemia.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Należy zachować ostrożność podczas stosowania leku z inhibitorami ksantynooksydazy lub środkami sprzyjającymi wydalaniu kwasu moczowego, w tym z diuretykami, z tiazydowymi diuretykami (takimi jak hydrochlorotiazyd, chlorotalidon, indapamid) lub pętlowymi diuretykami (takimi jak furosemid, torasemid, kwas etakrynowy).

Nie należy stosować inozynu pranobeksu podczas terapii lekami immunosupresyjnymi, ponieważ jednoczesne stosowanie leków immunosupresyjnych może wpływać na oczekiwany efekt terapeutyczny ze względu na specyfikę mechanizmów farmakokinetycznych (stosowanie możliwe jedynie po zakończeniu terapii).

W przypadku jednoczesnego stosowania z zydowudyną (azydotymidyną) zwiększa się tworzenie nukleotydu w wyniku zwiększenia biodostępności zydowudyny w osoczu krwi oraz zwiększenia fosforylacji wewnątrzkomórkowej w monocytach krwi ludzkiej. Powoduje to nasilenie efektów zydowudyny pod wpływem działania leku.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Podczas leczenia lekiem Gropivirin® może wystąpić tymczasowy wzrost stężenia kwasu moczowego w osoczu i w moczu, szczególnie u mężczyzn i u pacjentów w wieku podeszłym, jednak zazwyczaj wartości te pozostają w granicach normy (do 8 mg/dl lub odpowiednio 420 µmol/l).

Wzrost stężenia kwasu moczowego wynika z katabolicznego metabolizmu inozyny u człowieka. Nie jest spowodowany przez lek podstawową zmianę czynności enzymatycznej lub czynności klirensu nerkowego. Dlatego lek należy stosować z格外ową ostrożnością u chorych na podagry, hiperurykemię, kamice moczową oraz przy obniżonej czynności nerek. W trakcie leczenia należy kontrolować poziom kwasu moczowego u tych pacjentów.

U niektórych pacjentów mogą wystąpić ostry reakcje nadwrażliwości (obrzęk naczynioruchowy, szok anafilaktyczny, pokrzywka). W takich przypadkach leczenie lekiem Gropivirin® należy przerwać.

Przy długotrwałym stosowaniu leku istnieje ryzyko rozwoju kamicy nerkowej.

Przy długotrwałym leczeniu u wszystkich pacjentów należy regularnie kontrolować poziom kwasu moczowego w osoczu i w moczu, czynność wątroby, parametry krwi oraz czynność nerek.

Substancje pomocnicze leku

Lek Gropivirin®, syrop, zawiera metylo-p-hydroksybenzoesan i propylo-p-hydroksybenzoesan, które mogą powodować reakcje alergiczne (możliwe opóźnione).

Lek Gropivirin®, syrop, zawiera sacharozę. Pacjenci z rzadkimi, dziedzicznymi zaburzeniami takimi jak nietolerancja fruktozy, zaburzenia wchłaniania glukozy-galaktozy lub niedoczynność sacharazy-izomalatazy nie powinni stosować tego leku.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Brak kontrolowanych badań wpływu na płód i niepłodność u ludzi. Nie wiadomo, czy inozyna pranobeks przenika do mleka matki. W związku z tym w czasie ciąży i laktacji lek należy stosować tylko wtedy, gdy lekarz uzna, że oczekiwana korzyść przewyższa potencjalne ryzyko.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

Lek Gropivirin® nie wpływa lub ma nieznaczny wpływ na zdolność prowadzenia samochodu lub obsługi innych urządzeń.

Sposób stosowania i dawki.

Lek stosuje się doustnie.

Dawka dzienna zależy od masy ciała, przebiegu i ciężkości choroby oraz stanu pacjenta.

Dawkę dzienną należy równomiernie rozłożyć na przyjęcia w ciągu doby.

Dorośli, w tym pacjenci w wieku podeszłym: zalecana dawka dzienna wynosi 50 mg/kg masy ciała (1 ml/kg), zazwyczaj 3 g/dzień (20 ml syropu 3–4 razy na dobę). Maksymalna dawka dzienna dla dorosłych – 80 ml syropu (4 g inozypranobeksu).

Dzieci od 1. roku życia: zalecana dawka dzienna wynosi 50 mg/kg masy ciała (1 ml/kg), równomiernie rozłożona na 3–4 dawki zgodnie z poniższą tabelą:

*Aby odmierzyć dawkę, należy używać urządzenia dozującego z podziałką miarkową znajdującego się w opakowaniu.

Trwanie leczenia

Choroby ostry. W przypadku chorób o krótkim przebiegu leczenie trwa 5–14 dni. Po ustąpieniu objawów choroby leczenie należy kontynuować jeszcze przez 1–2 dni lub dłużej, w zależności od przebiegu choroby i stanu pacjenta.

Choroby wirusowe o długim przebiegu. Leczenie należy kontynuować przez 1–2 tygodnie po ustąpieniu objawów choroby lub dłużej, w zależności od przebiegu choroby i stanu pacjenta.

Choroby nawrotowe. Na wstępnym etapie leczenia stosuje się te same zalecenia, co w przypadku chorób ostrych. W trakcie terapii wspierającej dawkę można zmniejszyć do 500–1000 mg/dobę. Po pojawieniu się pierwszych objawów nawrotu należy wznowić przyjmowanie dawki dobowej zalecanej w przypadku chorób ostrych i kontynuować przyjmowanie tej dawki przez 1–2 dni po zniknięciu objawów. Leczenie można powtarzać kilkakrotnie w razie potrzeby, w zależności od stanu pacjenta, zgodnie z zaleceniem lekarza.

Choroby przewlekłe. Lek należy stosować w dawce dobowej 50 mg/kg masy ciała zgodnie z następującymi schematami:

choroby bezobjawowe – przyjmować przez 30 dni z przerwą 60 dni;

choroby ze średnim nasileniem objawów – przyjmować przez 60 dni z przerwą 30 dni;

choroby z ciężkimi objawami – przyjmować przez 90 dni z przerwą 30 dni.

Cykl leczenia należy powtarzać tyle razy, ile będzie konieczne, przy jednoczesnym ciągłym monitorowaniu stanu pacjenta i wskazań do przedłużenia terapii.

W przypadku infekcji wywołanych wirusem brodawczaka ludzkiego (zewnętrzne brodawki narządów płciowych (brodawki ostrańcowate) lub infekcja wirusem brodawczaka ludzkiego kanału szyjki macicy) stosować po 3 g/dobę przez 14–28 dni jako monoterapię lub jako uzupełnienie terapii miejscowej lub leczenia chirurgicznego zgodnie z następującymi schematami:

− w leczeniu pacjentów z grupy niskiego ryzyka (pacjenci bez niedoboru odporności lub pacjenci z niskim ryzykiem nawrotu) przez 3 miesiące lek stosuje się bez przerwy przez 14–28 dni, a następnie przez kolejne dwa miesiące bez leczenia, podczas których zmiany ustępują lub zanikają;

− w leczeniu pacjentów z grupy wysokiego ryzyka * (pacjenci z niedoborem odporności lub z wysokim ryzykiem nawrotu) przez 3 miesiące lek stosuje się 5 dni w tygodniu przez 2 tygodnie z rzędu w każdym miesiącu lub 5 dni w tygodniu co drugi tydzień. W razie potrzeby cykle leczenia można powtarzać kilkakrotnie.

*Czynniki wysokiego ryzyka u pacjentów z nawrotami lub dysplazją szyjki macicy lub infekcją wirusem brodawczaka ludzkiego narządów płciowych, jak i przy innych podobnych chorobach, obejmują:

• infekcję wirusem brodawczaka ludzkiego narządów płciowych trwającą dłużej niż 2 lata lub z 3 i więcej nawrotami w wywiadzie;
• niedobór odporności spowodowany:
  • nawrotowymi lub przewlekłymi infekcjami;
  • chorobami przenoszonymi drogą płciową;
  • chemioterapią przeciwnowotworową;
  • przewlekłym alkoholizmem;
• źle kontrolowaną cukrzycę;
• atopię (dziedziczną skłonność do nadwrażliwości);
• długotrwałe stosowanie środków antykoncepcyjnych (dłużej niż 2 lata);
• poziom folianów w erytrocytach ≤ 660 nmol/l;
• kilku partnerów seksualnych lub zmianę stałego partnera seksualnego;
• częste stosunki pochwowo-genitalne (≥ 2–6 razy w tygodniu);
• seks analny;
• obecność w wywiadzie brodawek skórnych w dzieciństwie;
• wiek > 20 lat;
• przewlekłe palenie tytoniu.

W przypadku podostrego stwardniejącego zapalenia mózgu dawka dobową wynosi 100 mg/kg masy ciała, maksymalna dawka – 3–4 g/dobę. Leczenie jest długotrwałe, ciągłe, z regularną obserwacją stanu zdrowia pacjenta i przeglądem dalszego leczenia. Zalecaną dawkę dobową można zwiększyć, szczególnie w ciężkich przypadkach.

Dzieci.

Lek Gropivirin®, syrop, stosuje się u dzieci od 1. roku życia.

Przedawkowanie.

Nie zgłaszano przypadków przedawkowania. Przedawkowanie może spowodować podwyższenie stężenia kwasu moczowego w osoczu i w moczu. Leczenie jest objawowe.

Niepożądane działania.

Jedynym stałym niepożądanym działaniem podczas leczenia inozynem pranobeksem u dorosłych i dzieci jest tymczasowy wzrost stężenia kwasu moczowego w surowicy i w moczu, który powraca do początkowych wartości normalnych w ciągu kilku dni po zakończeniu leczenia.

Częstotliwość występowania niepożądanych działań określa się następująco: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100, < 1/10); rzadko (≥ 1/1000, < 1/100); bardzo rzadko (≥ 1/10000); częstotliwość nieznana (nie może być oszacowana z powodu braku danych).

Ze strony układu odpornościowego: częstotliwość nieznana – reakcje nadwrażliwości, reakcje anafilaktyczne;

Ze strony narządów słuchu i przedsionka wewnętrznego: często – zawroty głowy;

Zaburzenia psychiczne: rzadko – pobudzenie, bezsenność;

Ze strony układu nerwowego: często – ból głowy, zawroty głowy; rzadko – senność; częstotliwość nieznana – zawroty głowy;

Ze strony przewodu pokarmowego: często – wymioty, nudności, uczucie dyskomfortu w nadbrzuszu; rzadko – biegunka, zaparcia; częstotliwość nieznana – ból w górnej części brzucha;

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: często – świąd, wysypka; częstotliwość nieznana – zaczerwienienie, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka;

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: często – ból stawów;

Ze strony układu moczowego: rzadko – poliuria;

Ogólne zaburzenia: często – uczucie zmęczenia, niedobrze;

Badania laboratoryjne: bardzo często – podwyższenie stężenia kwasu moczowego we krwi, podwyższenie stężenia kwasu moczowego w moczu; często – podwyższenie stężenia transaminaz, podwyższenie stężenia fosfatazy alkalicznej we krwi.

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań po rejestracji produktu leczniczego ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego produktu leczniczego. Osoby medyczne, farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych niepożądanych działań oraz brak skuteczności produktu leczniczego poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Okres ważności po pierwszym otwarciu – 6 miesięcy.

Nie stosować leku po upływie terminu ważności podanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 100 ml w butelce. Po 1 butelce z dawkownikiem strzykawkowym w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. A.T. „Farmak”.

Miejsce położenia producenta oraz adres miejsca wykonywania działalności.

Ukraina, 04080, miasto Kijów, ul. Kirylivska 74.