Gropivirin®

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LECZNICZEGO ŚRODKU GROPİVİRİN® (GROPIVIRIN)

Skład:

substancja czynna: inozyd pranobeks;

1 ml syropu zawiera 100 mg inozydu pranobeksu;

substancje pomocnicze: sacharoza, cytrynian sodu jednostawy bezwodny; metyloparaben (E 218); propyloparaben (E 216); wodorotlenek sodu; aromat wiśniowy; woda oczyszczona.

Postać leku. Syrop.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: przeźroczysta ciecz o barwie od bezbarwnej do jasnobrunatnej o zapachu wiśni.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwwirusowe do stosowania systemowego.

Kod ATC J05A X05.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Gropivirin® – lek przeciwwirusowy o działaniu immunomodulującym. Preparat normalizuje (do indywidualnej normy) niedobór lub dysfunkcję odporności komórkowej, indukując dojrzewanie i różnicowanie limfocytów T oraz pomocników T1, wzmacniając indukcję odpowiedzi limfoproliferacyjnej w komórkach aktywowanych mitogenem lub antygenem.

Inozynu pranobeks modeluje cytotoksyczność limfocytów T i komórek NK, funkcję CD8 i CD4, a także zwiększa ilość immunoglobuliny G oraz dodatkowych powierzchniowych markerów dopełniacza. Inozynu pranobeks nasila syntezę interleukiny-1 (IL-1) i syntezę interleukiny-2 (IL-2), regulując ekspresję receptorów IL-2. Inozynu pranobeks znacząco zwiększa sekrecję endogennego interferonu gamma i zmniejsza produkcję interleukiny-4 w organizmie. Inozynu pranobeks wzmacnia działanie neutrofili, chemotaksję oraz fagocytozę monocytów i makrofagów. Inozynu pranobeks hamuje syntezy wirusa poprzez wbudowanie się kwasu inozyno-orotowego w polirybosomy zainfekowanej komórki, hamowanie przyłączenia kwasu adenylowego do wirusowego mRNA oraz molekularną reorganizację limfocytarnych wewnętrznych błonowych cząstek plazmatycznych, co zwiększa ich gęstość o prawie trzykrotnie.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Po doustnym przyjęciu inozynu pranobeks wchłania się szybko i całkowicie (≥ 90 %) z przewodu pokarmowego do krwi.

Rozkład. Po podaniu preparatu i jego składników u zwierząt znakowany radioizotopami materiał wykrywano w następujących narządach (w kolejności malejącej aktywności specyficznej): nerki, płuca, wątroba, serce, śledziona, jądra, trzustka, mózg oraz mięśnie szkieletowe.

Metabolizm. Po doustnym podaniu człowiekowi 1 g znakowanego radioizotopami inozynu pranobeksu stwierdzono następujące stężenia w osoczu: 1-dimetyloamino-2-propanolu – 3,7 μg/ml (po 2 godzinach) oraz 4-acetyloaminobenzoesowego – 9,4 μg/ml (po 1 godzinie). W trakcie znanych badań klinicznych tolerancji dawek ustalono, że szczytowy wzrost stężenia kwasu moczowego po dawce, jako wskaźnika metabolizmu inozyny, ma charakter nieliniowy i może wahać się w granicach 10 % w ciągu 1–3 godzin.

Wydalanie. Dobowa ekspozycja z moczem 4-acetyloaminobenzoesowego i jego głównego metabolitu w warunkach stanu równowagi przy codziennym stosowaniu 4 g preparatu wynosiła około 85 % przyjętej dawki. 95 % radioaktywnego 1-dimetyloamino-2-propanolu w moczu wykrywano w postaci niezmienionego 1-dimetyloamino-2-propanolu i jego metabolitu (N-tlenku). Okres półwydalenia wynosi 3,5 godziny dla 1-dimetyloamino-2-propanolu i 50 minut dla 4-acetyloaminobenzoesowego. Główne metabolity inozynu pranobeksu w organizmie człowieka to N-tlenek dla 1-dimetyloamino-2-propanolu i orto-acyloglukuronid dla 4-acetyloaminobenzoesowego. Ponieważ inozyna metabolizowana jest drogą degradacji purynowej do kwasu moczowego, badania eksperymentalne z użyciem znakowanego radioizotopami inozynu pranobeksu u ludzi są niereprezentatywne. U zwierząt do 70 % podanego inozynu pranobeksu może być wydalane z moczem w postaci kwasu moczowego po doustnym podaniu postaci tabletowanej, a reszta – w postaci typowych metabolitów – ksantyny i hipoksantyny.

Dostępność biologiczna. Oznaczenie w moczu w warunkach stanu równowagi 4-acetyloaminobenzoesowego i jego metabolitu wynosiło > 90 % oczekiwanych wartości roztworu. Oznaczenie 1-dimetyloamino-2-propanolu i jego metabolitu wynosiło > 76 %. Wartości AUC w osoczu 1-dimetyloamino-2-propanolu wynosiły ≥ 88 %, 4-acetyloaminobenzoesowego – ≥ 77 %.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa.

W różnych badaniach toksyczności ostrej, podostrej i chronicznej na myszach, szczurach, psach, kotach i małpach wykazano, że inozyn pranobeks charakteryzuje się niskim profilem toksyczności w dawkach do 1500 mg/kg/doba, a najniższa ostra dawka śmiertelna po podaniu doustnym była 50 razy wyższa niż maksymalne zalecane dawki terapeutyczne dla człowieka (100 mg/kg/doba).

Długotrwałe badania toksykologiczne u myszy i szczurów nie wykazały oznak potencjału kancerogennego.

Standardowe testy mutagenności, badania in vivo u myszy i szczurów oraz badania in vitro na limfocytach krwi obwodowej człowieka nie wykazały niekorzystnych efektów.

Nie ma dowodów na toksyczność okołoporodową, embriotoksyczność, teratogenność ani zaburzenia funkcji rozrodczej, co wykazano w badaniach na myszach, szczurach i królikach przy ciągłym podaniu dożylnym w dawkach 20 razy wyższych niż maksymalne zalecane dawki terapeutyczne dla człowieka (100 mg/kg/doba).

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

• Zakażenia wirusowe układu oddechowego;
• zakażenia wirusowe wywołane wirusem opryszczki pospolitej typu 1 i 2, wirusem ospy wietrznej, wirusem cytomegalii, wirusem Epsteina-Barr, wirusem odry, wirusem świnki, w tym u chorych z stanami immunodeficytowymi;
• zakażenia wirusem ludzkiego brodawczaka skóry i błon śluzowych: brodawki płaskie, zakażenie wirusem ludzkiego brodawczaka warg sromowych, pochwy i szyjki macicy (w ramach terapii skojarzonej);
• ostry wirusowy zapalenie mózgu (w ramach terapii skojarzonej);
• zapalenia wątroby wirusowe (w ramach terapii skojarzonej);
• podostre szklerozujące panencefalopatie (w ramach terapii skojarzonej).

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub dowolny składnik pomocniczy preparatu, zaostrzenie podagry, hiperurykemia.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Nie należy przyjmować preparatu jednocześnie z lekami immunosupresyjnymi. Ostrożnie należy stosować preparat z inhibitorami ksyantynooksydazy lub środkami sprzyjającymi wydaleniu kwasu moczowego, w tym z moczopędnymi, z tiazydowymi diuretykami (takimi jak hydrochlorotiazyd, chlortalidon, indapamid) lub diuretykami pętlowymi (takimi jak furosemid, torasemid, kwas etakrynowy).

Inozynu pranobeks nie należy stosować podczas terapii immunosupresyjnej, ponieważ jednoczesne stosowanie leków immunosupresyjnych może wpływać na oczekiwany efekt terapeutyczny ze względu na specyfikę mechanizmów farmakokinetycznych (stosowanie możliwe dopiero po zakończeniu terapii).

Podczas jednoczesnego stosowania z zydowudyną (azidotymidyną) zwiększa się tworzenie nukleotydu w wyniku zwiększenia dostępności bioogólnego zydowudyny w osoczu krwi oraz zwiększenia fosforylacji wewnątrzkomórkowej w monocytach krwi ludzkiej. Powoduje to nasilenie efektów zydowudyny pod wpływem preparatu.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Podczas leczenia lekiem Gropivirin® może dojść do tymczasowego wzrostu stężenia kwasu moczowego w surowicy krwi i w moczu, szczególnie u mężczyzn i u pacjentów w wieku podeszłym, jednak zazwyczaj wartości te pozostają w granicach normy (do 8 mg/dl lub odpowiednio 0,42 mmol/l).

Przyczyną wzrostu stężenia kwasu moczowego jest kataboliczny metabolizm inozyny u człowieka. Nie wynika to z wywołanej lekiem podstawowej zmiany funkcji enzymatycznej lub funkcji klirensu nerkowego. Dlatego lek należy stosować z dużą ostrożnością u chorych na dny moczanową, hiperurykemię, kamica moczową oraz przy obniżonej funkcji nerek. W trakcie leczenia należy kontrolować poziom kwasu moczowego u tych pacjentów.

U niektórych pacjentów mogą wystąpić ostry reakcje nadwrażliwości (obrzęk naczynioruchowy, szok anafilaktyczny, pokrzywka). W takich przypadkach leczenie lekiem Gropivirin® należy przerwać.

Przy długotrwałym stosowaniu leku istnieje ryzyko rozwoju kamicy nerkowej.

Przy długotrwałym leczeniu u wszystkich pacjentów należy regularnie kontrolować poziom kwasu moczowego w surowicy krwi i w moczu, funkcję wątroby, parametry krwi oraz funkcję nerek.

Substancje pomocnicze leku.

Lek Gropivirin®, syrop, zawiera metylo-p-hydroksybenzoesan i propylo-p-hydroksybenzoesan, które mogą powodować reakcje alergiczne (możliwe opóźnione).

Lek Gropivirin®, syrop, zawiera sacharozę. Pacjenci z rzadkimi, dziedzicznymi zaburzeniami takimi jak nietolerancja fruktozy, zaburzenia wchłaniania glukozy-galaktozy lub niedobór sacharazy-izomalatazy nie powinni stosować tego leku.

W 1 ml syropu Gropivirin® zawarte jest 0,65 g sacharozy. Stosować z ostrożnością u chorych na cukrzycę.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Nie przeprowadzono kontrolowanych badań stanu płodu ani zaburzeń płodności u ludzi. Nie wiadomo, czy inozynu pranobeks przenika do mleka matki. W związku z tym w okresie ciąży i karmienia piersią lek można stosować tylko wtedy, gdy lekarz uzna, że korzyści przewyższają potencjalne ryzyko.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Lek Gropivirin® nie wpływa na zdolność prowadzenia samochodu ani obsługiwania innych urządzeń.

Sposób stosowania i dawki.

Lek należy stosować doustnie.

Dawka dzienna zależy od masy ciała, przebiegu i ciężkości choroby oraz stanu pacjenta.

Dawkę dzienną należy równomiernie rozłożyć na przyjęcia w ciągu doby.

Dorośli, w tym pacjenci w wieku podeszłym: zalecana dawka dzienna wynosi 50 mg/kg masy ciała (0,5 ml/kg), zazwyczaj 3 g/dobę (10 ml syropu 3–4 razy dziennie). Maksymalna dawka dzienna dla dorosłych – 40 ml syropu (4 g inozynu pranobeksu).

Dzieci od 1. roku życia: zalecana dawka dzienna wynosi 50 mg/kg masy ciała (0,5 ml/kg), równomiernie rozłożona na 3–4 dawki zgodnie z poniższą tabelą:

*Do dawkowania dawki należy używać urządzenia dozującego z podziałką pomiarową, znajdującego się w opakowaniu.

Trwanie leczenia.

Choroby ostre. W przypadku chorób o krótkim przebiegu leczenie trwa 5–14 dni. Po ustąpieniu objawów choroby leczenie należy kontynuować jeszcze przez 1–2 dni lub dłużej, w zależności od przebiegu choroby i stanu pacjenta.

Choroby wirusowe o długim przebiegu. Leczenie należy kontynuować przez 1–2 tygodnie po ustąpieniu objawów choroby lub dłużej, w zależności od przebiegu choroby i stanu pacjenta.

Choroby nawrotowe. Na wstępnym etapie leczenia należy przestrzegać tych samych zaleceń, co w przypadku chorób ostrych. W trakcie terapii wspomagającej dawkę można zmniejszyć do 500–1000 mg/dobę. Po pojawieniu się pierwszych objawów nawrotu należy wznowić przyjmowanie dawki dobowej zalecanej w przypadku chorób ostrych i kontynuować przyjmowanie tej dawki przez 1–2 dni po zniknięciu objawów. Leczenie można powtarzać kilkukrotnie w razie potrzeby, w zależności od stanu pacjenta, zgodnie z zaleceniem lekarza.

Choroby przewlekłe. Lek należy stosować w dawce dobowej 50 mg/kg masy ciała zgodnie z następującymi schematami:

choroby bezobjawowe – przyjmować przez 30 dni z przerwą 60 dni;

choroby ze średnim nasileniem objawów – przyjmować przez 60 dni z przerwą 30 dni;

choroby z ciężkimi objawami – przyjmować przez 90 dni z przerwą 30 dni.

Leczenie należy powtarzać tyle razy, ile będzie konieczne, przy jednoczesnym ciągłym monitorowaniu stanu pacjenta i wskazań do przedłużenia terapii.

W przypadku infekcji wywołanych ludzkim wirusem brodawczaka (zewnętrzne brodawki genitalne (ostra keratoderma) lub infekcja wirusem brodawczaka szyjki macicy) stosować po 3 g/dobę przez 14–28 dni jako monoterapię lub jako uzupełnienie terapii miejscowej, lub leczenia chirurgicznego zgodnie z następującymi schematami:

− w leczeniu pacjentów z grupy niskiego ryzyka (pacjenci z prawidłową odpornością lub pacjenci z niskim ryzykiem nawrotu) przez 3 miesiące lek stosować bez przerwy przez 14–28 dni, po czym następuje dwumiesięczny okres bez leczenia, w trakcie którego zmiany ustępują lub zanikają;

− w leczeniu pacjentów z grupy wysokiego ryzyka * (pacjenci z niedoborem odporności lub z wysokim ryzykiem nawrotu) przez 3 miesiące lek stosować 5 dni w tygodniu przez 2 tygodnie z rzędu w każdym miesiącu lub 5 dni w tygodniu co drugi tydzień. W razie potrzeby cykle leczenia można powtarzać kilkukrotnie.

*Czynniki wysokiego ryzyka u pacjentów z nawrotami lub dysplazją szyjki macicy, lub infekcją wirusem brodawczaka narządów płciowych, jak i przy innych podobnych chorobach, obejmują:

• niedobór odporności spowodowany:
  • występowaniem w wywiadzie chorób przewlekłych lub nawrotowych, lub chorób przenoszonych drogą płciową;
  • chemioterapią;
  • przewlekłym alkoholizmem;
• długotrwałe stosowanie doustnych środków antykoncepcyjnych (od 2 lat);
• poziom folianów w erytrocytach poniżej 660 nmol/l;
• kilku partnerów seksualnych lub zmiana stałego partnera seksualnego;
• częste stosunki wargowe (≥ 2–6 razy w tygodniu) lub seks analny;
• atopię (dziedziczną skłonność do podwyższonej wrażliwości);
• źle kontrolowaną cukrzycę;
• palenie tytoniu;
• infekcję wirusem brodawczaka narządów płciowych trwającą dłużej niż 2 lata lub z 3 i więcej nawrotami w wywiadzie;
• brak wywiadu o brodawkach skórnych w dzieciństwie.

W przypadku podostrego stwardniającego zapalenia mózgu i rdzenia dawka dobową wynosi 100 mg/kg masy ciała, maksymalna dawka – 3–4 g/dobę, przy jednoczesnym koniecznym ciągłym monitorowaniu stanu pacjenta i wskazań do kontynuacji terapii. Zalecaną dawkę dobową można zwiększyć, szczególnie w ciężkich przypadkach.

Dzieci.

Lek Gropivirin®, syrop, stosować dzieciom od 1. roku życia.

Przedawkowanie.

Nie zgłaszano przypadków przedawkowania. Przedawkowanie może spowodować podwyższenie stężenia kwasu moczowego w surowicy i w moczu. Leczenie objawowe.

Działania niepożądane.

Jedyną stałą reakcją niepożądaną podczas leczenia inozynem pranobeksem u dorosłych i dzieci jest tymczasowy wzrost stężenia kwasu moczowego w surowicy krwi i w moczu, który powraca do początkowych wartości normalnych w ciągu kilku dni po zakończeniu leczenia.

Częstość występowania działań niepożądanych określa się następująco: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100, < 1/10); rzadko (≥ 1/1000, < 1/100); bardzo rzadko (≥ 1/10000, < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); częstość nieznana (nie można oszacować z powodu braku danych).

Bardzo często. Badania laboratoryjne: wzrost stężenia kwasu moczowego we krwi, wzrost stężenia kwasu moczowego w moczu.

Często. Badania laboratoryjne: wzrost stężenia transaminaz, wzrost stężenia fosfatazy alkalicznej we krwi.

Zaburzenia ogólne: zwiększona zmęczalność, niedowolność.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej: wysypka, świąd.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego: wymioty, nudności, uczucie dyskomfortu w nadbrzuszu.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego: ból głowy, zawroty głowy.

Zaburzenia ze strony aparatu ruchu i mięśni: artralgia.

Rzadko. Zaburzenia ze strony układu pokarmowego: biegunka, zaparcia.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego: senność.

Zaburzenia psychiczne: pobudzenie nerwowe, bezsenność.

Zaburzenia ze strony układu moczowego: poliuria.

W trakcie badań pozarejestrowych inozynu pranobeksu odnotowano działania niepożądane, których częstości nie można określić na podstawie dostępnych danych:

ze strony przewodu pokarmowego: ból brzucha (w górnej części);

ze strony układu odpornościowego: reakcje anafilaktyczne, reakcje nadwrażliwości;

ze strony układu nerwowego: zawroty głowy;

ze strony skóry i tkanki podskórnej: rumień, obrzęk Quincka, pokrzywka.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz brak skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Okres ważności po pierwszym otwarciu – 6 miesięcy.

Nie stosować leku po upływie okresu ważności podanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. 100 ml w butelce. 1 butelka z dozownikiem strzykawkowym w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. A.T. „Farmak”.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 04080, miasto Kijów, ul. Kirylowska 74.