Gripocytroon Hot Cytryna

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU GRIPOCITROON HOT CYTRYNA (GRIPOCITRON HOT LEMON)

Skład:

Substancje czynne: paracetamol; acidum ascorbicum (wit. C); pheniraminum; phenylephrinum;

1 opakowanie zawiera: paracetamolum 500 mg, acidum ascorbicum 50 mg, pheniraminum maleat 20 mg, phenylephrinum hydrochloridum 10 mg;

Substancje pomocnicze: sorbitol (E 420), acidum citricum bezwodne, saccharinum sodicum, lactosa monohydrate, acidum succinicum, natrii citras, povidonum, silicium dioxide colloidal anhydricum, tartrazinum (E 102); aromat „Cytryna” zawierający maltodekstrynę, gumę arabską, acidum citricum.

Postać leku. Proszek do sporządzenia roztworu doustnego.

Główne właściwości fizykochemiczne: zawartość opakowania – mieszanina granulek i proszku żółtego i białego koloru o zapachu owocowym.

Grupa farmakoterapeutyczna. Inne leki przeciwbólowe i przeciwgorączkowe. Anilidy. Paracetamol, kombinacje bez psycholeptyków. Kod ATC N02BE51.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika. Paracetamol wykazuje działanie przeciwgorączkowe, przeciwbólowe i przeciwzapalne. Hamuje syntezę prostaglandyn w ośrodkowym układzie nerwowym (OUN) oraz blokuje przewodzenie impulsów bólowych.

Kwas askorbinowy wzmacnia nieswoistą odporność organizmu.

Maleinian feniramina – antagonistyczny bloker receptorów histaminowych H1, zmniejsza przepuszczalność naczyń, likwiduje łzawienie oraz swędzenie oczu i nosa.

Chlorowodorek fenylefryny – α-adrenomimetyk, wywiera działanie zwężające naczynia, zmniejsza obrzęk błony śluzowej nosa i zatok przynosowych. Działanie rozpoczyna się szybko i trwa około 20 minut.

Farmakokinetyka. Paracetamol jest dobrze wchłaniany, przenika przez barierę łożyskową, w niewielkim stopniu wydostaje się do mleka matki, metabolizowany jest przez układ cytochromu P450, wydalany przez nerki, okres półwydalenia (T½) wynosi 1–4 godziny. Czas trwania działania – 3–4 godziny.

Kwas askorbinowy jest szybko wchłaniany z przewodu pokarmowego. Metabolizowany w wątrobie, wydalany przez nerki.

Maleinian feniramina jest dobrze wchłaniany z przewodu pokarmowego. Metabolizowany w wątrobie przez układ cytochromu P450, T½ – 16–18 godzin, 70–83 % jest wydalane przez nerki.

Chlorowodorek fenylefryny metabolizowany w wątrobie lub w przewodzie pokarmowym, wydalany przez nerki.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania. Leczenie objawowe ostrych infekcji dróg oddechowych i grypy:

• podwyższonej temperatury ciała;
• bólu głowy;
• zatkania nosa;
• kataru;
• bólu i osłabienia mięśni.

Przeciwwskazania. Podwyższona wrażliwość na składniki leku; ciężkie zaburzenia funkcji wątroby i/lub nerek; wrodzona hiperbilirubinemia; niedobór glukozo-6-fosforan dehydrogenazy; fenyloketonuria, alkoholizm; choroby krwi; leukopenia; anemia; ciężkie formy arytmii, nadciśnienia tętniczego, miażdżycy, choroby niedokrwotnej serca; nadczynność tarczycy; ostry zapalenie trzustki; przerost prostaty ze zatrzymaniem moczu; obturacja szyjki pęcherza moczowego; obturacja żołądka i dwunastnicy; astma oskrzelowa; jaskra zamkniętokołowata; fiochromocytoza; zakrzepica; zakrzepowe zapalenie żył; cukrzyca; epilepsja; stany podwyższonego pobudzenia; zaburzenia snu towarzyszące leczeniu trójcyklicznymi lekami przeciwwdepresyjnymi, β-blokerami, innymi sympatomietykami, lekami hamującymi lub pobudzającymi apetyt oraz psychostymulantami podobnymi do amfetamin; jednoczesne leczenie oraz 2 tygodnie po zastosowaniu inhibitorów MAO.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji. Szybkość wchłaniania paracetamolu może wzrastać przy jednoczesnym stosowaniu z metoklopramidem i domperydonem oraz zmniejszać się przy jednoczesnym stosowaniu z cholestryminą (ten efekt jest nieznaczny, jeśli cholestryminę stosuje się godzinę później). Przy długotrwałym przyjmowaniu paracetamolu może nasilać się działanie przeciwkrzepne warfaryny i innych pochodnych kumaryny oraz zwiększać ryzyko krwawień. Przy okazjonalnym stosowaniu paracetamolu ten efekt nie jest wyraźny. Barbiturany zmniejszają działanie przeciwgorączkowe paracetamolu. Leki hepatotoksyczne zwiększają prawdopodobieństwo kumulacji paracetamolu i przedawkowania. Ryzyko hepatotoksyczności paracetamolu wzrasta przy przyjmowaniu leków indukujących enzymy mikrosomalne wątroby (barbiturany; przeciwpadaczkowe – fenytoina, fenylobutyrazon, karbamazepina oraz przeciwbakteryjne – ryfampicyna, izoniazyd). Paracetamol zmniejsza skuteczność diuretyków, może wydłużać T½ chloramfenikolu; może indukować metabolizm lamotrydzyny w wątrobie, wskutek czego zmniejsza się jej dostępność biologiczna i skuteczność. Przy regularnym przyjmowaniu paracetamolu i zydowudyny możliwe jest wystąpienie neutropenii i zwiększone ryzyko uszkodzenia wątroby. Przy stosowaniu probenecydu dawkę paracetamolu należy zmniejszyć, ponieważ wpływa on na metabolizm paracetamolu. Paracetamol może wpływać na wyniki oznaczania stężenia kwasu moczowego metodą fosforowo-wolframowo-kwasową. Hepatotoksyczność paracetamolu może nasilać się przy długotrwałym lub nadmiernym spożyciu alkoholu. Nie należy stosować jednocześnie z alkoholem. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu paracetamolu z flukloksacyliną, ponieważ takie jednoczesne przyjmowanie jest związane z kwasością metaboliczną z dużym przerwem anionowym jako wynikiem kwasu pirzglutaminowego, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Kwas askorbinowy przy doustnym przyjmowaniu wzmacnia wchłanianie żelaza; podnosi poziom etyniloestradiolu, penicylin, tetracyklin; obniża poziom leków przeciwpadaczkowych, pochodnych fenytoiny w krwi; zmniejsza skuteczność heparyny i pośrednich leków przeciwkrzepnych; zwiększa ryzyko kryształomoczu podczas leczenia salicylanami i ryzyko jaskry podczas leczenia glikokortykosteroidami; duże dawki zmniejszają skuteczność trójcyklicznych leków przeciwpadaczkowych. Kwas askorbinowy można przyjmować dopiero po upływie 2 godzin od wstrzyknięcia deferozaminy, ponieważ ich jednoczesne przyjmowanie zwiększa toksyczność żelaza, szczególnie w mięśniu sercowym, co może prowadzić do niewydolności serca. Długotrwałe przyjmowanie dużych dawek podczas leczenia disulfiramem hamuje reakcję disulfiram-alkohol. Wchłanianie kwasu askorbinowego zmniejsza się przy przyjmowaniu doustnych środków antykoncepcyjnych, spożyciu soków owocowych lub warzywnych, napojów alkalicznych.

Feniramina nasila działanie antycholinergiczne atropiny, leków przeciwbólowych, trójcyklicznych leków przeciwpadaczkowych, leków przeciwparkinsonowych, hamuje działanie leków przeciwkrzepnych. Jednoczesne stosowanie feniraminy ze środkami nasennymi, barbituranami, lekami uspokajającymi, neuroleptykami, tranquilizatorami, anestetykami, opioidami, alkoholem może znacznie nasilić jej działanie depresyjne.

Interakcja fenyloepryny z inhibitorami MAO powoduje efekt hipertensyjny, z trójcyklicznymi lekami przeciwpadaczkowymi (amitryptyliną) – zwiększa ryzyko powikłań sercowo-naczyniowych, z derywatywami cytryny i glikozydami nasercowymi – prowadzi do arytmii i zawału, z innymi sympatomietykami – zwiększa ryzyko powikłań sercowo-naczyniowych i nadciśnienia tętniczego, może zmniejszać skuteczność β-blokerów i innych leków przeciwciśnieniowych (rezerpiny, metyldopy, debrizochiny, guanetydyny) z zwiększeniem ryzyka nadciśnienia tętniczego i powikłań sercowo-naczyniowych. Jednoczesne stosowanie fenyloepryny z alkaloidami gruboszczypu (ergotamina i metysergid) może zwiększyć ryzyko ergotyzmu.

Właściwości stosowania.

Nie wolno przekraczać zalecanych dawek. Jeśli stan pacjenta nie poprawia się w ciągu 5 dni lub towarzyszy mu wysoka temperatura, osłabienie trwające dłużej niż 3 dni, wysypka lub długotrwały ból głowy, należy skonsultować się z lekarzem, ponieważ objawy te mogą być przejawem poważniejszej choroby.

Ze względu na ryzyko ciężkiego uszkodzenia wątroby przy przedawkowaniu nie należy stosować jednocześnie z innymi lekami stosowanymi objawowo w przeziębieniu i katarze (zwężających naczynia, zawierających paracetamol). Ostrożnie należy stosować preparat u pacjentów z chorobą Raynauda, nadciśnieniem tętniczym, chorobami serca, arytmiami, bradykardią, chorobami tarczycy, wątroby i nerek, ostrym zapaleniem wątroby, jaskrą, przewlekłymi chorobami płuc, przerostem prostaty (ponieważ istnieje ryzyko zatrzymania moczu), u osób starszych, przy zwiększonej krzepliwości krwi, anemii hemolitycznej, przewlekłym niedożywieniu, odwodnieniu, zwężającym wrzodzie peptycznym. Ryzyko hepatotoksyczności zwiększa się u osób z uszkodzeniem wątroby alkoholowym oraz u osób nadużywających alkoholu.

Przed zastosowaniem leku należy skonsultować się z lekarzem w przypadku chorób wątroby, nerek; przy stosowaniu warfaryny lub podobnych leków przeciwkrzepnących; przyjmowaniu środków przeciwbólowych codziennie w przypadku łagodnych form artretyzmu; chorobach oskrzelowo-płucnych (astma, emfizema, przewlekłe zapalenie oskrzeli).

Preparat może wpływać na wyniki badań laboratoryjnych dotyczących zawartości glukozy, kwasu moczowego, kreatyniny, fosforanów nieorganicznych we krwi. Może wystąpić negatywny wynik badania ukrytej krwi w stolcu.

Zgłaszano przypadki kwasicy metabolicznej z wysokim przerostem anionowym (KMAWAP) jako następstwo kwasicy pirolutaminowej u pacjentów z ciężkimi chorobami, takimi jak ciężka niewydolność nerek i sepsa, lub przy niedożywieniu oraz przy obecności innych przyczyn niedoboru glutationu (np. przewlekły alkoholizm), którzy leczono paracetamolem w dawce terapeutycznej przez dłuższy okres lub kombinacją paracetamolu i flukloksacyliny. W przypadku podejrzenia KMAWAP jako następstwo kwasicy pirolutaminowej zaleca się natychmiastowe przerwanie stosowania paracetamolu i staranne monitorowanie stanu pacjenta. Pomiar stężenia 5-oksyproliny w moczu może być pomocny w identyfikacji kwasicy pirolutaminowej jako głównej przyczyny KMAWAP u pacjentów z wieloma czynnikami ryzyka. Objawy kwasicy metabolicznej to głębokie, przyśpieszone lub utrudnione oddychanie, nudności, wymioty, utrata apetytu. W przypadku wystąpienia tych objawów należy natychmiast skonsultować się z lekarzem.

Nie zaleca się przyjmowania tego preparatu późnym wieczorem, ponieważ kwas askorbinowy w dużych dawkach wywiera lekki efekt stymulujący. Ze względu na stymulujący wpływ kwasu askorbinowego na tworzenie hormonów kortykosteroidowych konieczna jest kontrola czynności nerek i ciśnienia tętniczego.

Z szczególną ostrożnością należy przepisywać preparat pacjentom z zaburzeniami metabolizmu żelaza (hemochromatoza, talasemia), z kamieniem w nerkach w wywiadzie (ryzyko hiperoksalurii i osadzania się szczawianów w układzie moczowym po przyjęciu dużych dawek kwasu askorbinowego).

Długotrwałe stosowanie dużych dawek kwasu askorbinowego może przyspieszać jego własny metabolizm, co może prowadzić do paradoksalnego niedoboru witaminy C po odstawieniu leku. Nie należy stosować preparatu jednocześnie z innymi lekami zawierającymi witaminę C. Wchłanianie kwasu askorbinowego może ulec zmianie przy zaburzeniach motoryki jelit, entericie lub zmniejszonej sekrecji żołądkowej.

Preparat zawiera fenyloeptrynę, która może wywołać napady dławicy piersiowej.

Tartrazyna (E 102) może powodować reakcje alergiczne.

Jeśli u pacjenta stwierdzono nietolerancję niektórych cukrów, należy skonsultować się z lekarzem przed przyjęciem tego leku.

Ten lek zawiera 1,26 mmol (lub 28,9 mg)/dawkę sodu (1 opakowanie leku). Należy zachować ostrożność przy stosowaniu u pacjentów stosujących dietę z ograniczeniem sodu.

Zastosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią. Preparat jest przeciwwskazany w okresie ciąży lub karmienia piersią. Wpływ preparatu na płodność nie był specjalnie badany. Wiadomo, że badania przedkliniczne nie wykazały żadnego szczególnego wpływu paracetamolu na płodność przy stosowaniu go w dawkach terapeutycznych. Nie przeprowadzono odpowiednich badań wpływu fenyloeptryny i feniraminy na toksyczność reprodukcyjną u zwierząt.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu samochodu lub innych urządzeń. Ponieważ preparat może powodować senność oraz inne działania niepożądane ze strony układu nerwowego i narządu wzroku, nie zaleca się prowadzenia samochodu ani innych skomplikowanych urządzeń podczas jego stosowania.

Sposób stosowania i dawki.

Dorośli i dzieci od 12. roku życia powinny przyjmować wewnętrznie po 1 saszetkę co 3–4 godziny, ale nie więcej niż 3 saszetki na dobę. Przed zastosowaniem zawartość 1 saszetki rozpuścić w szklance wrzącej wody (nie wrzątku), przyjmować ciepłe.

Maksymalny okres stosowania bez konsultacji z lekarzem – 3 dni.

Dzieci. Lek jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 12. roku życia.

Przedawkowanie. W przypadku przedawkowania paracetamolu w ciągu pierwszych 24 godzin pojawiają się bladość skóry, nudności, wymioty, anoreksja i ból brzucha. Po przyjęciu dużych dawek mogą występować zaburzenia orientacji, pobudzenie psychoruchowe, zawroty głowy, zaburzenia snu, zaburzenia rytmu serca, zapalenie trzustki, martwica wątroby. Pierwszym objawem uszkodzenia wątroby może być ból brzucha, który nie zawsze pojawia się w pierwszych 12–48 godzinach, a może wystąpić później, nawet do 4–6 dni po zażyciu leku. Uszkodzenie wątroby zwykle pojawia się maksymalnie w ciągu 72–96 godzin po przyjęciu leku. Mogą wystąpić zaburzenia metabolizmu glukozy i kwasica metaboliczna, krwawienia. Przy długotrwałym stosowaniu wysokich dawek możliwe są anemia aplastyczna, pancytopenia, agranulocytoza, neutropenia, leukopenia, trombocytopenia.

W pojedynczych przypadkach opisywano ostre niewydolność nerek z martwicą kanalików, która może wystąpić nawet przy braku ciężkiego uszkodzenia wątroby, objawiającą się silnym bólem w okolicy lędźwiowej, hematurią, białkomoczem. Możliwa jest nefrotoksyczność: kolka nerkowa, zapalenie nerek międzywątrobne, martwica naczyń włosowatych.

Zastosowanie u dorosłych 10 g lub więcej paracetamolu, szczególnie w połączeniu z alkoholem, oraz u dzieci powyżej 150 mg/kg masy ciała może prowadzić do martwicy hepatocytów z rozwijającą się encefalopatią, krwawieniami, hipoglikemią, śpiączką wątrobową i skutkiem śmiertelnym. U pacjentów z czynnikami ryzyka (długotrwałe leczenie karbamazepiną, fenobarbitalam, fenytoiną, primydonem, ryfampicyną, naparstnikiem lub innymi lekami indukującymi enzymy wątrobowe; nadużywanie alkoholu; kacheksja glutationowa (zaburzenia trawienia, mukowiscydoza, zakażenie HIV, głód, kacheksja)) zastosowanie 5 g lub więcej paracetamolu może prowadzić do uszkodzenia wątroby.

W przypadku przedawkowania kwasu askorbinowego pojawiają się nudności, wymioty lub biegunka (które ustępują po odstawieniu substancji); wzdęcia i ból brzucha, świąd, wysypka skórna, zwiększona pobudliwość. Dawki powyżej 3000 mg mogą powodować tymczasową biegunkę osmotyczną i zaburzenia przewodu pokarmowego, zaburzenia metabolizmu cynku i miedzi, dystrofię mięśnia sercowego. Przy długotrwałym stosowaniu w wysokich dawkach możliwe jest przygnębienie funkcji aparatu wyspowego trzustki oraz glukozuria. Przedawkowanie może prowadzić do zmian wydzielania nerkowego kwasu askorbinowego i kwasu moczowego podczas acetylowania moczu, z wytrącaniem się kamieni szczawianowych.

W przypadku przedawkowania fenyraminy pojawiają się objawy podobne do atropinowych: midryaza, fotofobia, suchość skóry i błon śluzowych, hipertermia, atonia jelit. Depresja OUN prowadzi do zaburzeń pracy układu oddechowego i krążeniowego (bradykardia, hipotensja tętnicza, kolaps). Objawy spowodowane wzajemnym potencjowaniem efektu parasympatolitycznego fenyraminy i efektu sympatykomimetycznego fenyloefryny: senność, po której może rozwijać się pobudzenie (szczególnie u dzieci) lub depresja OUN, zaburzenia wzroku, wysypka, trwały ból głowy, nerwowość, bezsenność, hiperrefleksja, drażliwość, zaburzenia krążenia, bradykardia.

W przypadku przedawkowania fenyloefryny pojawiają się hiperhidroza, pobudzenie psychoruchowe lub depresja OUN, ból głowy, zawroty głowy, senność, zaburzenia świadomości, arytmię, drżenie, hiperrefleksję, drgawki, nudności, wymioty, drażliwość, niepokój, nadciśnienie tętnicze; w ciężkich przypadkach – śpiączka.

Leczenie. W przypadku przedawkowania paracetamolu konieczna jest szybka pomoc medyczna. Pacjenta należy natychmiast przewieźć do szpitala, nawet jeśli nie występują wczesne objawy przedawkowania. Objawy mogą być ograniczone do nudności i wymiotów lub mogą nie odzwierciedlać ciężkości przedawkowania czy ryzyka uszkodzenia narządów. W ciągu pierwszej godziny po przedawkowaniu należy podać węgiel aktywowany. Stężenie paracetamolu we krwi należy oznaczyć po 4 godzinach lub później po przyjęciu (wcześniejsze stężenia nie są wiarygodne). N-acetylocysteina może być stosowana w ciągu 24 godzin po przyjęciu paracetamolu, ale maksymalny efekt osiąga się przy zastosowaniu w ciągu pierwszych 8 godzin, po czym jej skuteczność gwałtownie spada. W razie potrzeby wewnętrznej infuzji dożylnego podania N-acetylocysteiny należy ją podawać zgodnie z ustalonym schematem dawkowania. Alternatywnie, w przypadku braku wymiotów i w miejscach oddalonych od szpitala, można podać doustnie metioninę.

W przypadku przedawkowania kwasu askorbinowego w ciągu pierwszych 6 godzin należy przepłukać żołądek, a w ciągu pierwszych 8 godzin podać doustnie metioninę lub dożylnie cysteamina lub N-acetylocysteinę.

W przypadku przedawkowania fenyraminy nie istnieje specyficzny antydotum na leczenie przedawkowania. Należy udzielić pacjentowi standardowej pomocy doraźnej, w tym podać węgiel aktywowany, środek przeczyszczający z solą oraz podjąć standardowe działania wspierające układ krążeniowo-oddechowy. Nie wolno stosować środków pobudzających; do leczenia hipotensji tętniczej można zastosować środki zwężające naczynia.

W przypadku przedawkowania fenyloefryny w celu wyeliminowania efektów hipertensyjnych można podać dożylnie bloker α-receptorów; w celu wyeliminowania drgawek – diazepam.

Działania niepożądane.

Ze strony skóry: wysypka (zazwyczaj uogólniona, rumieniowa), świąd, zapalenie skóry, pokrzywka, wielopostaciowe wypryskiowe rumienie, zespół Stevensa-Johnsona, zespół Lyella.

Ze strony układu odpornościowego: reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja, obrzęk naczynioruchowy.

Ze strony układu nerwowego: ból głowy, zawroty głowy, drżenie, pobudzenie psychoruchowe i zaburzenia orientacji, niepokój, pobudzenie nerwowe, uczucie lęku, drażliwość, zaburzenia snu, bezsenność, senność, dezorientacja, halucynacje, stany depresyjne, parestezje, szum w uszach, w pojedynczych przypadkach – śpiączka, drgawki, dyskineza, zmiany zachowania.

Ze strony układu oddechowego: skurcz oskrzeli u pacjentów wrażliwych na kwas acetylosalicylowy i inne LNPŚZ.

Ze strony narządów wzroku: zaburzenia widzenia i akomodacji, midryaza, podwyższone ciśnienie wewnątrzgałkowe, suchość oczu.

Ze strony metabolizmu i odżywiania: kwasica metaboliczna z wysokim przerwą anionową.

Przypadki kwasicy metabolicznej z wysokim przerwą anionową jako następstwo kwasicy pirzglutaminowej obserwowano u pacjentów z czynnikami ryzyka stosujących paracetamol (patrz sekcja „Szczególne wskazania”). Kwasica pirzglutaminowa może wystąpić w wyniku niskiego poziomu glutationu u tych pacjentów.

Ze strony układu pokarmowego: nudności, wymioty, odbijanie, suchość w ustach, dyskomfort i ból w nadbrzuszu, zaparcia, biegunka, wzdęcia, anoreksja, owrzodzenia, nadmierne wydzielanie śliny, krwawienie, podrażnienie błon śluzowych.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego: zaburzenia funkcji wątroby, podwyższone stężenie transaminaz, zazwyczaj bez żółtaczki, martwica wątroby (przy stosowaniu wysokich dawek).

Ze strony układu endokrynnego: hipoglikemia, aż do śpiączki hipoglikemicznej.

Ze strony krwi i układu chłonnego: anemia, w tym hemolityczna, sulfohemoglobinemia i methehemoglobinemia (cyjanóza, duszność, ból w okolicy serca), trombocytopenia, agranulocytoza, siniaki lub krwawienia, neutropenia, leukopenia, pancytopenia.

Ze strony nerek i układu moczowego: nefrotoksyczność, zapalenienie nerek międzywątroboczne, martwica naczyń włosowatych, zaburzenia oddawania moczu, zatrzymanie moczu i trudności z oddawaniem moczu, kolka nerkowa, niewydolność nerek.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: nadciśnienie tętnicze, tachykardia, bradykardia, arytmia, duszność, ból w klatce piersiowej, napady dławicy.

Inne: ogólne osłabienie, niedobór samopoczucia.

W przeciwieństwie do leków przeciwhistaminowych drugiej generacji, stosowanie feniraminy nie wiąże się z wydłużeniem odcinka QT ani arytmiami serca.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 4 g w torebkach nr 5, nr 10 w pudełku.

Kategoria wydawania. Bez recepty.

Producent. SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ „KORPORACJA „ZDROWIE”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności. Ukraina, 61013, obwód charkowski, miasto Charków, ulica Szewczenki 22.