Gonal-f®

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Gonal-f® (Gonal-f®)

Skład:

substancja czynna: foltropina alfa (rekombinacyjny ludzki hormon folikulotropowy – rhFSH);

Jeden piórnik przeznaczony do wstrzyknięcia:

300 MI foltropiny alfa, co odpowiada 22 μg, w 0,48 ml roztworu; lub

450 MI foltropiny alfa, co odpowiada 33 μg, w 0,72 ml roztworu; lub

900 MI foltropiny alfa, co odpowiada 66 μg, w 1,44 ml roztworu;

substancje pomocnicze: poloksymer 188, sacharoza, metionina, fosforan sodu dwuwodny, fosforan sodu monowodny, m-krezol, kwas fosforowy stężony, wodorotlenek sodu, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: roztwór praktycznie pozbawiony widocznych cząstek.

Grupa farmakoterapeutyczna. Hormony płciowe i modyfikatory układu płciowego. Gonadotropiny.

Kod ATC G03G A05.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Gonal-f® to lek zawierający hormon folikulotropowy (FSH), uzyskany metodami inżynierii genetycznej z komórek jajnika chomika chińskiego.

Hormon folikulotropowy (FSH) oraz hormon luteinizujący (LH) są wydzielane przez płód przedni przysadki mózgowej w odpowiedzi na hormon uwalniający gonadotropiny (GnRH) i odgrywają wzajemnie uzupełniającą rolę w procesach rozwoju pęcherzyków oraz owulacji. FSH stymuluje rozwój pęcherzyków jajnikowych, natomiast LH uczestniczy w procesach rozwoju pęcherzyków, steroidogenezy oraz dojrzewania.

Po podaniu rekombinowanego FSH (r-hFSH) obserwuje się wzrost stężenia inhibiny oraz estradiolu (E2), co prowadzi do indukcji rozwoju pęcherzyków. Stężenia inhibiny we krwi wzrastają szybko i mogą być wykrywalne już trzeciego dnia po podaniu r-hFSH, natomiast wzrost stężenia E2 wymaga dłuższego czasu i stwierdza się dopiero od czwartego dnia leczenia. Ogólna objętość pęcherzyków zaczyna wzrastać po 4–5 dniach codziennego podawania dawek r-hFSH, a maksymalny efekt, zależny od odpowiedzi pacjentki, osiągany jest około 10 dni po rozpoczęciu leczenia.

W badaniach klinicznych pacjentki z ciężkim niedoborem FSH i LH charakteryzowały się stężeniem endogennego LH we krwi < 1,2 MI/l; należy jednak pamiętać, że wyniki pomiaru stężenia LH uzyskane w różnych laboratoriach mogą się różnić.

W porównawczych badaniach klinicznych przeprowadzonych w ramach procedur wspomaganego rozrodu (ART) oraz indukcji owulacji, Gonal-f® okazał się bardziej skuteczny niż moczowy FSH, co wyrażało się niższą dawką całkowitą i krótszym okresem leczenia niezbędnym do indukcji dojrzewania pęcherzyków. W ramach ART zastosowanie niższej dawki całkowitej Gonal-f® przez krótszy okres leczenia pozwoliło uzyskać większą liczbę oocytów oraz embrionów dzielących się w drugim dniu po zapłodnieniu w porównaniu do FSH moczowego. W indukcji owulacji zastosowanie Gonal-f® pozwala osiągnąć niższą częstość anulowania cykli z powodu nieskuteczności terapii w porównaniu do FSH moczowego.

Wyniki badania GF 8407: randomizowanego badania o schemacie grup równoległych, w którym porównywano skuteczność i bezpieczeństwo stosowania Gonal-f® oraz FSH moczowego w ramach ART.

We wszystkich wymienionych kryteriach różnica między dwiema grupami była istotna statystycznie (p < 0,05).

Wspólne stosowanie Gonal-f® oraz ludzkiego gonadotropiny kosmówkowej (hCG) przez co najmniej 4 miesiące prowadzi do indukcji spermatogenezy u mężczyzn z niedoborem FSH.

Farmakokinetyka.

Podczas jednoczesnego podawania follitropiny alfa i lutropiny alfa nie występuje interakcja farmakokinetyczna.

Rozkład

Po wstrzyknięciu dożylnym follitropina alfa rozkłada się w płynie międzykomórkowym z początkowym okresem półtrwania wynoszącym około 2 godzin i jest wydalana z okresem półtrwania końcowego od 14 do 17 godzin. Objętość rozkładu w stanie stacjonarnym mieści się w zakresie od 9 do 11 l.

Po podaniu podskórnie absolutna biodostępność wynosi 66%, a pozorny okres półtrwania końcowego mieści się w zakresie od 24 do 59 godzin. Po podaniu podskórnej dla parametrów farmakokinetycznych zaobserwowano zależność proporcjonalną od dawki w zakresie dawek do 900 j.m. Powtarzane podawanie follitropiny alfa prowadzi do trzykrotnego wzrostu jej kumulacji, osiągając stan równowagi w ciągu 3–4 dni.

Wydalanie

Całkowity klirens wynosi 0,6 l/h, około 12% dawki follitropiny alfa wydala się z moczem.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie dorosłych kobiet

• Anowulacja (w tym zespół policystycznych jajników) u kobiet, które okazały się niewrażliwe na leczenie cytrynianem klomifenu.
• Stymulacja rozwoju wielu pęcherzyków Graafa u pacjentek podczas przeprowadzania superowulacji w ramach technik rozrodu wspomaganego (ART), takich jak zapłodnienie in vitro (IVF), przekształcanie gamet do jajowodu (GIFT) i przekształcanie zygoty do jajowodu (ZIFT).
• Stymulacja rozwoju pęcherzyków u kobiet z ciężkim niedoborem hormonu lutego (LH) i hormonu folikulotropowego (FSH) (w połączeniu z lekiem zawierającym LH).

Leczenie dorosłych mężczyzn

• Stymulacja spermatogenezy u mężczyzn z wrodzonym lub nabytym hipogonadotropowym hipogonadyzmem, równocześnie z terapią ludzkim gonadotropiną kosmówkową (hCG).

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek ze składników pomocniczych leku;
• nowotwory podwzgórza lub przysadki mózgowej;
• powiększenie jajników lub torbiel, które nie są związane z zespołem policystycznych jajników lub mają nieznaną przyczynę;
• krwawienia ginekologiczne o nieznanej przyczynie;
• raka jajników, macicy lub piersi.

Gonal-f® nie należy stosować w przypadkach, gdy nie można uzyskać skutecznej odpowiedzi na leczenie, np.:

• pierwotna niewydolność jajników;
• wrodzone wady narządów płciowych niezgodne z ciążą;
• mięśniaki macicy niezgodne z ciążą;
• pierwotna niewydolność jąder.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Jednoczesne stosowanie leku Gonal-f® z innymi lekami stosowanymi do stymulacji owulacji (np. hCG, cytrynian klomifenu) może nasilać reakcję folikularną, natomiast wspólne stosowanie z agonistami lub antagonistami hormonu uwalniającego gonadotropiny (GnRH), które indukują desensytyzację przysadki, może prowadzić do konieczności zwiększenia dawki Gonal-f®, niezbędną do osiągnięcia odpowiedniej reakcji jajnikowej. Nie zgłaszano żadnych innych klinicznie istotnych interakcji lekowych podczas leczenia Gonal-f®.

Szczególne wytyczne dotyczące stosowania.

Śledzenie

W celu poprawy śledzenia leków biologicznych należy dokładnie odnotować nazwę i numer serii stosowanego leku.

Ogólne zalecenia

Ponieważ Gonal-f® wykazuje znaczną aktywność gonadotropową, która może powodować skutki uboczne o różnym nasileniu – od łagodnego do ciężkiego – lek ten może być przepisywany wyłącznie przez lekarzy dobrze obeznanych z problemami niepłodności oraz metodami ich leczenia.

Terapia gonadotropinami wymaga od lekarzy i innych personelu medycznego odpowiedniego zaangażowania czasowego oraz odpowiedniego wyposażenia do monitorowania leczenia. Bezpieczne i skuteczne stosowanie Gonal-f® u kobiet wymaga regularnego monitorowania reakcji jajników, najlepiej za pomocą ultrasonografii połączonej z oznaczaniem stężenia estradiolu we krwi. Reakcja pacjentów na podanie FSH jest indywidualna – niektóre pacjentki reagują na FSH bardzo słabo, inne – nadmiernie. W leczeniu zarówno kobiet, jak i mężczyzn należy stosować najniższą skuteczną dawkę leku, dostosowaną do celu terapii.

Pacjenci z porfirią

Pacjenci z porfirią lub z wywiadem porfirii w rodzinie powinni być poddawani dokładnej opiece medycznej podczas leczenia Gonal-f®. W przypadku pierwszych objawów rozwoju tego stanu lub jego nasilenia może być konieczne przerwanie leczenia.

Leczenie kobiet

Przed rozpoczęciem leczenia bezpłodne małżeństwo powinno przejść badania mające na celu wykluczenie istniejących i potencjalnych przeciwwskazań do zajścia w ciążę. W szczególności należy zbadać pacjentki pod kątem występowania hipotyreozji, niewydolności nadnerczy, hiperprolaktynemii i podać odpowiednie leczenie specyficzne.

Podczas stymulacji wzrostu folikuli u pacjentek w ramach leczenia bezpłodności anowulacyjnej lub procedur wspomaganego rozrodu (ART) może dojść do powiększenia jajników lub rozwoju nadmiernego ich pobudzenia. Przestrzeganie zalecanych dawek i trybu podawania Gonal-f®, jak również staranne monitorowanie terapii, zmniejszy częstość występowania takich zjawisk. Dokładna interpretacja wskaźników rozwoju i dojrzewania folikuli wymaga zaangażowania specjalisty z doświadczeniem w interpretacji odpowiednich badań.

W badaniach klinicznych wykazano zwiększoną wrażliwość jajników na działanie Gonal-f® podczas jednoczesnego podawania lutropiny alfa. Jeśli konieczne jest zwiększenie dawki FSH, należy ją zmieniać w odstępach 7–14-dniowych o 37,5–75 IU. Bezpośredniego porównania stosowania Gonal-f®/LH z ludzkim menopauzalnym gonadotropiną (hMG) nie przeprowadzono. Porównanie z danymi opublikowanymi pozwala przypuszczać, że częstość owulacji uzyskana po zastosowaniu Gonal-f®/LH jest podobna do tej uzyskanej po zastosowaniu hMG.

Zespół nadmiernego pobudzenia jajników (OHSS)

Oczekiwanym skutkiem kontrolowanej stymulacji jajników jest pewne zwiększenie ich rozmiarów. To zjawisko, które występuje najczęściej u kobiet z zespołem policystycznych jajników, zazwyczaj ustępuje samoistnie bez specjalnego leczenia.

W przeciwieństwie do niepowikłanego powiększenia jajników, OHSS to zespół o nasilaniu się objawach. Charakteryzuje się wyraźnym powiększeniem jajników, wysokimi stężeniami sterydów płciowych we krwi oraz zwiększoną przepuszczalnością naczyń krwionośnych, co może prowadzić do gromadzenia się płynu w jamie otrzewnowej, opłucnej i rzadziej – w osierdziowej.

W ciężkich przypadkach OHSS mogą występować następujące objawy: ból i uczucie napięcia w jamie brzusznej, znaczne powiększenie jajników, przyrost masy ciała, duszność, oliguria oraz objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty i biegunka. Podczas badania klinicznego mogą być stwierdzone hipowolemia, hemokoncentracja, zaburzenia elektrolitowe, wodobrzusze, hemoperitoneum, wylewy do opłucnej, wodopłucie lub ostry zespół ostrej niewydolności oddechowej. W bardzo rzadkich przypadkach ciężki OHSS może być powikłany skrętem jajnika oraz powiknaniami zakrzepowo-embolicznymi, takimi jak zator tętnicy płucnej, niedokrwienie mózgu i zawał mięśnia sercowego.

Niezależnymi czynnikami ryzyka rozwoju OHSS są młody wiek, szczupła budowa pacjentki, zespół policystycznych jajników, wysokie dawki egzogennych gonadotropin, wysokie bezwzględne lub szybko rosnące stężenia estradiolu we krwi, wcześniejsze epizody OHSS, duża liczba rosnących folikuli jajnikowych lub duża liczba oocytów uzyskanych w cyklach technik wspomaganego rozrodu (ART).

Przestrzeganie zalecanych dawek i trybu podawania Gonal-f® może zminimalizować ryzyko nadmiernego pobudzenia jajników. Aby wcześnie wykryć odpowiednie czynniki ryzyka, zaleca się monitorowanie cykli stymulacji za pomocą ultrasonografii i oznaczania poziomu estradiolu.

Istnieją podstawy do przypuszczenia, że hCG odgrywa kluczową rolę w inicjowaniu OHSS i że zespół ten może być cięższy i dłuższy, jeśli dojdzie do ciąży. Dlatego przy objawach nadmiernego pobudzenia jajników zaleca się odstąpienie od podawania hCG i doradzenie pacjentce powstrzymania się od stosunków płciowych lub stosowania barierowych metod antykoncepcji przez co najmniej 4 dni. OHSS może szybko postępować (w ciągu 24 godzin) i w ciągu kilku dni stać się poważnym powikłaniem medycznym. Najczęściej występuje po zakończeniu leczenia hormonalnego i osiąga maksymalną częstość około 7–10 dnia po zakończeniu terapii. Dlatego po podaniu hCG pacjentki powinny pozostawać pod opieką medyczną przez co najmniej 2 tygodnie.

W przypadku procedur ART częstość występowania nadmiernego pobudzenia może być zmniejszona dzięki aspiracji wszystkich folikuli przed owulacją.

Zwykle łagodne lub umiarkowane formy OHSS ustępują samoistnie. W przypadku wystąpienia ciężkiej formy OHSS należy przerwać leczenie gonadotropinami, jeśli nadal trwa, hospitalizować pacjentkę i rozpocząć odpowiednią terapię OHSS.

Ciąża wielopłodowa

U pacjentek poddawanych indukcji owulacji częstość ciąży wielopłodowych jest zwiększona w porównaniu do ciąży po naturalnym zapłodnieniu. Większość ciąży wielopłodowych to bliźnięta. Ciąża wielopłodowa, szczególnie wyższego rzędu, wiąże się ze zwiększonym ryzykiem niekorzystnych wyników porodu i okresu okołoporodowego.

W celu zminimalizowania ryzyka ciąży wielopłodowej zaleca się staranne monitorowanie reakcji jajników.

Podczas procedur ART ryzyko ciąży wielopłodowej zależy głównie od liczby przeszczepionych embrionów, ich jakości oraz wieku pacjentki.

Pacjentki powinny być poinformowane o potencjalnym ryzyku porodów wielopłodowych przed rozpoczęciem leczenia.

Przerwanie ciąży

U pacjentek poddawanych stymulacji wzrostu folikuli w celu indukcji owulacji lub procedur ART częstość przypadków przerwania ciąży w wyniku poronienia lub spontanicznego aborcu jest wyższa niż po naturalnym zapłodnieniu.

Ciąża ektopowa

Kobiety z wywiadem chorób jajowodów mają zwiększone ryzyko ciąży ektopowej, niezależnie od tego, czy ciąża nastąpiła po spontanicznym zapłodnieniu, czy po leczeniu niepłodności. Zgłaszano, że częstość ciąży ektopowej po procedurach ART jest wyższa niż w populacji ogólnej.

Nowotwory układu rozrodczego

Istnieją doniesienia o rozwoju zarówno nowotworów łagodnych, jak i złośliwych jajników oraz innych narządów układu rozrodczego u kobiet, które stosowały różne leki w leczeniu niepłodności. Nie ustalono jeszcze, czy leczenie gonadotropinami zwiększa podstawowe ryzyko rozwoju takich nowotworów u niepłodnych kobiet.

Wady wrodzone

Częstość występowania wad wrodzonych po przeprowadzeniu procedur ART może być nieco wyższa niż po spontanicznym zapłodnieniu. Uważa się, że jest to skutkiem różnic w charakterystyce rodziców (np. wiek matki, jakość nasienia) oraz ciąży wielopłodowych.

Zjawiska zakrzepowo-emboliczne

U kobiet z niedawnymi lub istniejącymi chorobami zakrzepowo-embolicznymi oraz u kobiet, u których ogólnie występują czynniki ryzyka rozwoju zjawisk zakrzepowo-embolicznych, takie jak przypadki osobiste lub rodzinne, leczenie gonadotropinami może prowadzić do dalszego wzrostu ryzyka nasilenia lub pojawienia się takich zjawisk. U takich kobiet należy ocenić korzyści wynikające ze stosowania gonadotropin w stosunku do istniejącego ryzyka rozwoju takich powikłań. Należy jednak zaznaczyć, że sama ciąża oraz OHSS zwiększają ryzyko rozwoju powikłań zakrzepowo-embolicznych.

Leczenie mężczyzn

Podwyższone wewnętrzne stężenia FSH u pacjentów wskazuje na pierwotną niewydolność jąder. Takie osoby są niewrażliwe na leczenie Gonal-f®/hCG. Gonal-f® nie powinien być stosowany w przypadkach, w których nie można uzyskać skutecznej odpowiedzi na leczenie.

Do oceny reakcji na leczenie zaleca się wykonanie analizy nasienia po 4–6 miesiącach od rozpoczęcia terapii.

Zawartość sodu

Gonal-f® zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w jednej dawce, co oznacza, że jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Nie ma wskazań do stosowania Gonal-f® w czasie ciąży. Dane uzyskane z niewielkiej liczby przypadków stosowania leku w czasie ciąży (mniej niż 300 przypadków) wskazują na brak wad wrodzonych lub toksyczności fetoplacentalnej lub noworodkowej foltropiny alfa, choć dane kliniczne nie są wystarczające, aby wykluczyć działanie teratogenne Gonal-f®.

Karmienie piersią

Gonal-f® nie jest wskazany do stosowania w czasie karmienia piersią.

Plodność

Gonal-f® jest wskazany w leczeniu niepłodności (patrz sekcja „Wskazania”).

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

Gonal-f® nie wpływa lub prawie nie wpływa na zdolność pacjentów do prowadzenia samochodu i pracy z innymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki

Zabiegi z zastosowaniem leku Gonal-f® należy rozpoczynać pod nadzorem lekarza posiadającego doświadczenie w leczeniu niepłodności.

Dawki dobowe, schemat podawania oraz procedury monitorowania leczenia z zastosowaniem Gonal-f® należy dobierać indywidualnie dla każdej pacjentki w celu optymalizacji rozwoju folikularnego i minimalizacji ryzyka niepożądanej nadreakcji jajników. Zaleca się przestrzeganie zalecanych dawek początkowych podanych poniżej.

Dla równoważnych dawek jednodawkowych i wielodawkowych form leku Gonal-f® wykazano ich bioekwiwalentność.

Kobiety z anowulacją, w tym z zespołem policystycznych jajników

Gonal-f® stosuje się w formie cyklu codziennych wstrzyknięć. U pacjentek z miesiączkami leczenie należy rozpoczynać w ciągu pierwszych 7 dni cyklu menstruacyjnego.

W badaniach rejestracyjnych stosowano zazwyczaj schemat leczenia rozpoczynający się od podania 75–150 MI FSH dziennie. W razie potrzeby, w celu uzyskania odpowiedniej, ale nie nadmiernej reakcji, dawkę leku zwiększano o 37,5 (lepiej) lub 75 MI FSH w odstępach co 7 lub (lepiej) 14 dni.

W praktyce klinicznej dawkę początkową dobiera się zazwyczaj indywidualnie na podstawie klinicznych wskaźników pacjentki, takich jak markery rezerwy jajnikowej, wiek, wskaźnik masy ciała oraz, w razie stosowalności, wcześniejsza odpowiedź jajników na stymulację.

Dawka początkowa

Dawkę początkową można dobrać krokowo w następujący sposób: (a) poniżej 75 MI na dobę, jeśli na podstawie klinicznego profilu pacjentki (wiek, wskaźnik masy ciała, rezerwa jajnikowa) oczekuje się nadmiernej reakcji jajników lub (b) powyżej 75 MI do maksymalnie 150 MI na dobę, jeśli oczekuje się słabej reakcji jajników.

Odpowiedź pacjentki na leczenie należy dokładnie monitorować na podstawie wyników ultrasonograficznego pomiaru wielkości i liczby folikuli oraz/lub poziomu sekrecji estrogenów.

Dostosowanie dawki

Jeśli pacjentka w ciągu 4 tygodni nie odpowiada odpowiednio na leczenie (przy słabej lub nadmiernej reakcji jajników), należy ocenić celowość kontynuowania tego cyklu leczenia i postępować zgodnie ze standardowymi protokołami leczenia. W przypadku słabej reakcji dawka dzienna nie powinna przekraczać 225 MI FSH.

Jeśli lekarz oceni, że występuje nadmierna reakcja jajników, leczenie należy przerwać i odwołać podanie lHCG (patrz sekcja „Szczególne wskazania”). W kolejnym cyklu leczenia należy rozpocząć od dawki niższej niż ta stosowana w poprzednim cyklu.

Ostateczne dojrzewanie folikuli

Po osiągnięciu optymalnej reakcji jajników, w ciągu 24–48 godzin po ostatnim wstrzyknięciu leku Gonal-f®, podaje się jednorazowo 250 μg rekombinowanego ludzkiego gonadotropiny chorionicznej alfa (r-hCG) lub 5000–10000 MI lHCG. Pacjentce zaleca się współżycie w dniu podania lHCG oraz następnego dnia. Alternatywnie można przeprowadzić inseminację wewnątrzmaczną.

Stymulacja rozwoju wielu folikuli u kobiet poddawanych suprowulacji w ramach technik wspomaganego rozrodu lub zapłodnienia in vitro

W badaniach rejestracyjnych do suprowulacji zazwyczaj stosowano schemat polegający na podawaniu 150–225 MI Gonal-f® dziennie, począwszy od 2. lub 3. dnia cyklu.

W praktyce klinicznej dawkę początkową dobiera się zazwyczaj indywidualnie na podstawie klinicznych wskaźników pacjentki, takich jak markery rezerwy jajnikowej, wiek, wskaźnik masy ciała oraz, w razie stosowalności, wcześniejsza odpowiedź jajników na stymulację.

Dawka początkowa

Jeśli oczekuje się słabej reakcji jajników, dawkę początkową można dostosowywać krokowo, ale nie powinna ona przekraczać 450 MI. Z drugiej strony, jeśli oczekuje się nadmiernej reakcji jajników, dawkę początkową można zmniejszyć poniżej 150 MI.

Odpowiedź pacjentki na leczenie należy dokładnie monitorować na podstawie wyników ultrasonograficznego pomiaru wielkości i liczby folikuli oraz/lub poziomu sekrecji estrogenów, aż do osiągnięcia odpowiedniego rozwoju folikularnego.

Gonal-f® można podawać samodzielnie lub w połączeniu z agonistą lub antagonistą hormonu uwalniającego gonadotropiny (GnRH) w celu zapobieżenia przedwczesnej luteinizacji.

Dostosowanie dawki

Jeśli pacjentka nie odpowiada odpowiednio na leczenie (przy słabej lub nadmiernej reakcji jajników), należy ocenić celowość kontynuowania tego cyklu leczenia i postępować zgodnie ze standardowymi protokołami leczenia. W przypadku słabej reakcji dawka dzienna nie powinna przekraczać 450 MI FSH.

Ostateczne dojrzewanie folikuli

Po osiągnięciu optymalnej reakcji jajników, w celu indukcji ostatecznego dojrzewania folikuli, w ciągu 24–48 godzin po ostatnim wstrzyknięciu Gonal-f®, podaje się jednorazowo 250 μg r-hCG lub 5000–10000 MI lHCG.

Kobiety z ciężkim niedoborem sekrecji LH i FSH

U kobiet z ciężkim niedoborem sekrecji LH i FSH celem terapii skojarzonej z zastosowaniem Gonal-f® i leku zawierającego hormon luteinizujący (LH) jest wspieranie rozwoju folikularnego z późniejszym ostatecznym dojrzewaniem po podaniu ludzkiej gonadotropiny chorionicznej (lHCG). Gonal-f® stosuje się w formie cyklu codziennych wstrzyknięć równocześnie z podawaniem lutropiny alfa. Jeśli pacjentka cierpi na amenoreę i ma niską endogenną sekrecję estrogenów, leczenie można rozpocząć w dowolnym czasie.

Zalecany schemat leczenia rozpoczyna się od dziennego podawania 75 MI lutropiny alfa równocześnie z 75–150 MI FSH. Leczenie należy dostosować do indywidualnej odpowiedzi pacjentki, ocenianej na podstawie ultrasonograficznego badania wielkości folikuli oraz poziomu sekrecji estrogenów.

Jeśli uznaje się za konieczne zwiększenie dawki FSH, najlepiej zmieniać ją w odstępach co 7–14 dni o 37,5–75 MI. Dopuszczalne jest przedłużenie stymulacji do maksymalnie 5 tygodni w ramach jednego cyklu leczenia.

Po osiągnięciu optymalnej reakcji, w ciągu 24–48 godzin po ostatnim wstrzyknięciu Gonal-f® i lutropiny alfa, podaje się jednorazowo 250 μg r-hCG lub 5000–10000 MI lHCG. Pacjentce zaleca się współżycie w dniu podania lHCG oraz następnego dnia. Alternatywnie można przeprowadzić inseminację wewnątrzmaczną lub inną procedurę wspomaganego rozrodu zgodnie z decyzją lekarza podejmowaną indywidualnie w każdym przypadku.

Podczas leczenia należy uwzględnić konieczność wspierania fazy lutealnej, ponieważ niedostateczność związków o działaniu luteotropowym (LH/lHCG) po owulacji może prowadzić do przedwczesnej niewydolności ciałka żółtego.

Jeśli występuje nadmierna reakcja, leczenie należy przerwać i odwołać podanie lHCG. W kolejnym cyklu leczenia należy rozpocząć od dawki FSH niższej niż ta stosowana w poprzednim cyklu (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Mężczyźni z hipogonadotropowym hipogonadyzmem

Gonal-f® stosuje się w dawce 150 MI trzy razy w tygodniu równocześnie z podawaniem lHCG przez co najmniej 4 miesiące. Jeśli po zakończeniu tego cyklu nie obserwuje się odpowiedzi u pacjenta, leczenie skojarzone można kontynuować. Aktualne doświadczenie kliniczne wskazuje, że w razie potrzeby leczenie można kontynuować przez co najmniej 18 miesięcy w celu osiągnięcia spermatogenezy.

Osobne grupy pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

Nie ma odpowiednich wskazań do stosowania leku Gonal-f® u pacjentów w podeszłym wieku. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku u tych pacjentów nie zostały ustalone.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby

Bezpieczeństwo, skuteczność oraz parametry farmakokinetyczne leku Gonal-f® u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby nie zostały ustalone.

W przypadku samodzielnego podawania leku Gonal-f® należy przeczytać i wykonać poniższe instrukcje.

Ogólne zalecenia

Lek przeznaczony jest do podania podskórnie. Nie wolno podawać roztworu leku, jeśli jest on nieprzezroczysty lub zawiera cząstki.

Samodzielne podawanie leku mogą wykonywać wyłącznie odpowiednio wyszkoleni pacjenci, którzy w razie potrzeby mają możliwość skonsultowania się z lekarzem.

Codzienne wstrzyknięcia leku zaleca się przeprowadzać o tej samej porze dnia, za każdym razem zmieniając miejsce wstrzyknięcia. Należy upewnić się, że pacjenci zawsze dysponują wystarczającą liczbą dawatek, zgodnie z planem leczenia.

Należy przygotować wstępnie wypełnioną dawkę Gonal-f® do podania i podać przepisaną dawkę leku, zgodnie z poniższym opisem. Liczba wyświetlana w okienku kontroli dawki wskazuje ilość jednostek międzynarodowych (MI) folitropiny alfa.

Natychmiast po wstrzyknięciu należy usunąć igłę z dawarki.

Nie wolno ponownie używać igieł. Dawkarki i/lub igieł nie wolno przekazywać innym osobom.

Nie wolno używać dawkarki, jeśli upadła, pękła lub jest uszkodzona, ponieważ może to prowadzić do urazu.

Prowadzenie dziennika dawkowania

Używaj dziennika dawkowania do zapisywania dawek podawanych codziennie. Podanie niewłaściwej dawki może zaszkodzić Twojemu leczeniu.

• Zapisuj dzień leczenia (1), datę (2) i godzinę (3) każdego wstrzyknięcia oraz dawkę użytej dawkarki (4).
• Przepisaną dawkę zapisz w kolumnie (5).
• Przed wstrzyknięciem sprawdź, czy wybrałeś właściwą dawkę (6).
• Po wstrzyknięciu sprawdź liczbę w okienku kontroli dawki.
• Potwierdź, że podałeś pełną dawkę (7), lub zapisz liczbę wyświetloną w okienku kontroli dawki, jeśli różni się ona od „0” (8).
• W razie potrzeby podaj drugie wstrzyknięcie za pomocą innej dawkarki, ustawiając dawkę wskazaną w kolumnie „Dawka do ustawienia dla drugiego wstrzyknięcia” (8).
• Zapisz tę brakującą dawkę w kolumnie „Dawka do podania” w następnym wierszu (kolumna 6).

Przykład prowadzenia dziennika dawkowania