Glutargin

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU GLUTARGIN (GLUTARGIN)

Skład:

substancja czynna: arginine glutamate;

1 ml roztworu zawiera arginin glutaminianu 200 mg;

substancja pomocnicza: woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty roztwór bezbarwny lub lekko żółtawy.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane w chorobach wątroby, środki lipotropowe. Arginin glutaminian. Kod ATC A05B A01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Glutargin – sól argininy i kwasu glutaminowego, które odgrywają istotną rolę w zapewnieniu procesów biochemicznych neutralizacji i wydalania z organizmu silnie toksycznego metabolitu przemiany związków azotowych – amoniaku. Efekty hipolamoniemiczne leku realizują się poprzez aktywację oczyszczania amoniaku w cyklu ornitynowym syntezy mocznika, wiązanie amoniaku w nietoksyczny glutamina, a także wzmocnienie usuwania amoniaku z ośrodkowego układu nerwowego (OUN) oraz jego ekskrecję z organizmu. Dzięki tym właściwościom zmniejszane są ogólnotoksyczne, w tym neurotoksyczne, skutki amoniaku.

Glutargin wykazuje również działanie hepatoprotekcyjne, wynikające z właściwości przeciwutleniających, przeciwhipoksyjnych i stabilizujących błony komórkowe, pozytywnie wpływa na procesy zaopatrzenia energetycznego hepatocytów.

W przypadku zatrucia alkoholem lek stymuluje wykorzystanie alkoholu w monooksygenazowym układzie wątroby, zapobiega hamowaniu kluczowego enzymu metabolizującego etanol – alkoholodehydrogenazy; przyspiesza inaktywację i wydalanie toksycznych produktów metabolizmu etanolu poprzez zwiększenie tworzenia się i utleniania kwasu bursztynowego; zmniejsza hamujący wpływ alkoholu na OUN dzięki pobudzającym właściwościom neuroprzekaźnikowym kwasu glutaminowego. Dzięki tym właściwościom lek wykazuje działanie przeciwtoksyczne i wytrzeźwiające.

W patologiach ciąży dzięki działaniu endotelioprotekcyjnemu lek zmniejsza zaburzoną przepuszczalność i tromborezystancję naczyń, zapobiega hiperkoagulacji, zmniejsza wrażliwość naczyń na czynniki zwężające (endotelina, angiotensyna, tromboksan), które powodują ogólnoustrojowy wazospazm. Arginina po wcześniejszej biotransformacji do tlenku azotu wykazuje działanie naczyniorozkurczające, pozytywnie wpływa na krzepnięcie krwi oraz funkcjonalne właściwości krążących elementów krwi. W rezultacie efektów naczyniorozkurczających i przeciwhipoksyjnych poprawia się hemodynamika matczyno-płodowa, zmniejsza się hipoksja wewnątrzmaczna płodu. W patologiach ciąży lek wykazuje również działanie przeciwtoksyczne i ochronne dla wątroby, działa jako nielokalny regulator metaboliczny procesów przemiany materii. Dzięki tym właściwościom w okresie ciąży zmniejsza się poziom cyrkulujących w krwi kompleksów immunologicznych, zmniejsza się nasilenie zespołu „metabolicznego” zatrucia i immunotoksycykozy, aktywują się reakcje kompensacyjno-adaptacyjne organizmu.

Glutargin nie wykazuje działania embriotoksycznego, gruczołotoksycznego, mutagennego i teratogennego, nie powoduje reakcji alergicznych i immunotoksycznych.

Farmakokinetyka. Nie badano.

Właściwości kliniczne.

Wskazania. W ramach terapii skojarzonej ostrych i przewlekłych zapaleń wątroby różnej etiologii, w tym przy zatruciach toksynami hepatotropowymi (muchomorem blaszczynkiem, substancjami chemicznymi i lekowymi), marskości wątroby, leptospirozie, w tym stanach towarzyszących hiperamonemii.

Encefalopatia wątrobowa, przedkomowa i stan śpiączki towarzyszące hiperamonemii.

Ostre zatrucie alkoholem o umiarkowanym i ciężkim nasileniu, w tym encefalopatia alkoholowa i śpiączka alkoholowa.

Powikłania w III trymestrze ciąży: późne stan zapalenia, w tym ciężkie formy – stan przedrzucawkowy i rzucawkę, niewydolność łożyskowo-płodową, przewlekłe patologie układu hepatobiliaryjnego u ciężarnych, w tym stany towarzyszące hiperamonemii.

Przeciwwskazania. Podwyższona wrażliwość na składniki leku. Stan wyczerpania, podwyższona pobudliwość oraz reakcje psychotyczne o burzliwym przebiegu. Ciężkie zaburzenia funkcji filtracyjnej (wydzielania azotu) nerek.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji. Działanie leku na sekrecję insuliny nasila się przy jednoczesnym stosowaniu aminofiliny. Glutargin może nasilać działanie leków przeciwpłytkowych (dyperydamolu). Zapobiega i osłabia objawy neurotoksyczne, które mogą wystąpić podczas stosowania izoniazidu. Osłabia działanie winblastyny.

Особliwości stosowania.

Przy przepisywaniu pacjentom z zaburzeniami funkcji gruczołów dokrewnych należy wziąć pod uwagę, że lek stymuluje sekrecję insuliny oraz hormonu wzrostu. Lek aktywuje wiązanie amoniaku w mocznik, co może prawidłowo towarzyszyć krótkotrwałemu wzrostowi jego poziomu we krwi.

Po zakończeniu leczenia roztworem Glutarginu w razie potrzeby można przejść na przyjmowanie tabletek Glutarginu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią. Bezpieczeństwo klinicznego stosowania leku w I i II trymestrze ciąży oraz podczas karmienia piersią nie zostało zbadane.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych lub obsługi innych urządzeń. Wskazania do stosowania leku nie przewidują możliwości dla pacjenta prowadzenia pojazdów mechanicznych i pracy z urządzeniami. Jeżeli podczas leczenia wystąpi konieczność prowadzenia pojazdów mechanicznych lub innych urządzeń, należy zachować ostrożność, ponieważ podczas leczenia lekiem mogą wystąpić działania niepożądane ze strony OUN (ból głowy, zawroty głowy, drżenie).

Sposób stosowania i dawki

Lek należy podawać dorosłym dożylnie i wewnątrzmięśniowo. Przed wstrzyknięciem należy wizualnie sprawdzić roztwór w ampułkach pod kątem obecności cząsteczek lub zmiany barwy roztworu.

Hepatopatia, hiperamonemia.
Dożylnie kropelnie podawać 1–2 razy dziennie po 10 ml (2 g) w 150–250 ml 0,9 % roztworu sodu chlorku lub 5 % roztworu glukozy z prędkością 60–70 kropel na minutę. W przypadkach ciężkich dawkę dzienną leku można zwiększyć do 30–40 ml (6–8 g), podzieloną na 2 podania. Czas trwania leczenia – 5–10 dni. Najwyższa dawka dzienna przy podawaniu dożylnym – 40 ml (8 g).

Wewnątrzmięśniowo lek podaje się powoli, głęboko do mięśnia pośladkowego, 1–2 razy dziennie po 5 ml (1 g). W razie potrzeby dawkę leku można zwiększyć do 10 ml (2 g) 1–2 razy dziennie. Czas trwania leczenia – 5–10 dni. Najwyższa dawka dzienna przy podawaniu wewnątrzmięśniowym – 20 ml leku (4 g).

Zatrucie alkoholowe.
Dożylnie kropelnie podawać 2 razy dziennie po 4 ml (0,8 g) w 150–250 ml 0,9 % roztworu sodu chlorku lub 5 % roztworu glukozy z prędkością 60–70 kropel na minutę. Po 2–3 dniach dawkę zmniejszyć do 2 ml (0,4 g).

Wewnątrzmięśniowo lek podaje się powoli, głęboko do mięśnia pośladkowego, po 4 ml (0,8 g) 2 razy dziennie przez 2–3 dni, następnie dawkę zmniejszyć do 2 ml (0,4 g) 2 razy dziennie przez 5–10 dni. W przypadkach ciężkich (śpiączka alkoholowa) dawkę dzienną do podania dożylnego lub wewnątrzmięśniowego można zwiększyć do 10 ml (2 g) 2 razy dziennie.

Patologia ciąży.
Lek podaje się dożylnie kropelnie 1–2 razy dziennie po 10 ml (2 g) w 150–250 ml 0,9 % roztworu sodu chlorku. Najwyższa dawka dzienna – 20 ml (4 g).

Przygotowanie roztworu do dożylnego podania kroplowego: w warunkach bezpylnych 2 ampułki po 5 ml (10 ml, lub 2 g argininu glutaminianu) należy rozcieńczyć w 150–250 ml 0,9 % roztworu sodu chlorku. Wstrząsnąć w celu uzyskania jednolitego roztworu. Otrzymany roztwór powinien być przezroczysty, bezbarwny i nie zawierać widocznych cząsteczek.

Infuzję przeprowadzać poprzez podawanie kroplowe przygotowanego roztworu z prędkością 60–70 kropel na minutę. W przypadku wystąpienia działań niepożądanych infuzję należy przerwać.
Czas trwania leczenia – 5–7 dni.

Dzieci.
Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania leku u dzieci i młodzieży nie zostały zbadane.

Przedawkowanie.

Objawy: nasilenie objawów działań niepożądanych; możliwe objawy charakterystyczne dla kwasu glutaminowego: ból w klatce piersiowej, blokada przedsionkowo-komorowa.

Leczenie: dożylne podawanie glikokortykosteroidów.

Działania niepożądane.

Rzadko możliwe:

Zaburzenia ogólne: duszność, ból za mostkiem, hipertermia, dreszcze;

Zaburzenia ze strony układu sercowo-naczyniowego: zaburzenia rytmu serca w postaci migotania przedsionków, hipotensja tętnicza, tachykardia;

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego: nudności, ból w nadbrzuszu;

Zaburzenia ze strony układu nerwowego: ból głowy, zawroty głowy, drżenie, osłabienie;

Zaburzenia ze strony układu odpornościowego: reakcje nadwrażliwości, w tym wysypka skórna, świąd, zaczerwienienie, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy.

Zaburzenia miejscowe: zmiany w miejscu podania, zapalenie żył.

Okres ważności. 4 lata.

Warunki przechowywania.

Niezgodność. Nie należy mieszać leku z innymi środkami leczniczymi. Należy stosować wyłącznie zalecane rozpuszczalniki.

Opakowanie. Po 5 ml w ampułkach nr 10 w pudełku; nr 5×2 w blisterach w pudełku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ „KORPORACJA „ZDROWIE”.

Miejsce położenia producenta oraz adres siedziby prowadzonej działalności.

Ukraina, 61013, obwód charkowski, miasto Charków, ulica Szewczenki 22.