Glutargin

INSTRUKCJA dot. stosowania leku GLUTARGIN (GLUTARGIN)

Skład:

substancja czynna: arginin glutaminian;

1 ml preparatu zawiera argininu glutaminianu 400 mg;

substancja pomocnicza: woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Stężony roztwór do sporządzania roztworu do wlewania.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: przezroczysty roztwór o barwie żółtawej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane w chorobach wątroby, substancje lipotropowe. Argininu glutaminian. Kod ATC A05BA01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika. Glutargin to połączenie argininy i kwasu glutaminowego, które odgrywają ważną rolę w zapewnieniu procesów biochemicznych neutralizacji i wydalania z organizmu silnie toksycznego metabolitu przemiany związków azotowych – amoniaku. Efekty hipolaktemiczne leku realizują się poprzez aktywację oczyszczania z amoniaku w cyklu ornitynowym syntezy mocznika, wiązanie amoniaku w nietoksyczny glutamin oraz zwiększenie wydalenia amoniaku z ośrodkowego układu nerwowego i jego ekskrecję z organizmu. Dzięki tym właściwościom Glutargin zmniejsza ogólnotoksyczne, w tym neurotoksyczne, skutki amoniaku.

Glutargin wykazuje również działanie hepatoprotekcyjne dzięki swoim właściwościom przeciwutleniającym, antyhipoksycznym i stabilizującym błony komórkowe, korzystnie wpływa na procesy zaopatrzenia energetycznego hepatocytów.

W przypadku zatrucia alkoholem Glutargin stymuluje wykorzystanie alkoholu w monooksygenazowym systemie wątroby, zapobiega hamowaniu kluczowego enzymu metabolizującego etanol – alkoholodehydrogenazy; przyspiesza inaktywację i wydalanie toksycznych produktów metabolizmu etanolu poprzez zwiększenie tworzenia się i utleniania kwasu bursztynowego; zmniejsza działanie depresyjne alkoholu na ośrodkowy układ nerwowy dzięki pobudzającym właściwościom neuroprzekaźnikowym kwasu glutaminowego. Dzięki tym właściwościom Glutargin wykazuje działanie antytoksyczne i wytrzeźwiające.

W patologii ciąży dzięki działaniu endoteliochronnemu Glutargin zmniejsza zaburzoną przepuszczalność i trombooporność naczyń, zapobiega hiperkoagulacji, zmniejsza wrażliwość naczyń na czynniki zwężające (endotelina, angiotensyna, tromboksan), które powodują uogólniony wazospazm. Arginina, po wcześniejszej biotransformacji do tlenku azotu (NO), wykazuje działanie rozszerzające naczynia, korzystnie wpływa na krzepnięcie krwi oraz właściwości funkcjonalne krążących elementów krwi. W wyniku działania rozszerzającego naczynia i efektów antyhipoksycznych Glutarginu poprawia się hemodynamika matczyno-płodowa, zmniejsza się hipoksja wewnątrzmaciczna płodu. W patologii ciąży lek wykazuje również działanie antytoksyczne i hepatoprotekcyjne, działa jako niestandardowy regulator metaboliczny procesów przemiany materii. Dzięki tym właściwościom Glutarginu w okresie ciąży zmniejsza się poziom krążących w krwi kompleksów immunologicznych, zmniejsza się nasilenie zespołu „metabolicznego” zatrucia i immuntoksykozy, a także wzrastają reakcje kompensacyjno-adaptacyjne organizmu.

Glutargin nie wykazuje działania embrionotoksycznego, gonadotoksycznego, mutagennego i teratogennego, nie powoduje reakcji alergicznych ani immuntoksycznych.

Farmakokinetyka. Nie badano.

Dane kliniczne.

Wskazania. W leczeniu kompleksowym ostrych i przewlekłych zapaleń wątroby różnej etiologii, w tym przy zatruciach toksynami hepatotropowymi (Amanita phalloides, substancjami chemicznymi i lekami), marskości wątroby, leptospirozie.

Encefalopatia wątrobowa, przedrzucawica i rzucawica towarzyszone hiperamonemią.

Stan ostrego zatrucia alkoholem etylicznym o średnim i ciężkim nasileniu, w tym encefalopatia alkoholowa i rzucawica.

Powikłania w III trymestrze ciąży: późne stanowisko ciężarnych, w tym ciężkie postacie – nadciśnienie wewnątrzciążowe i rzucawica, niewydolność łożyskowa, przewlekłe choroby układu hepatobilarnego u ciężarnych.

Przeciwwskazania. Podwyższona wrażliwość na składniki preparatu, żółtaczka, podwyższona pobudliwość, ciężkie zaburzenia funkcji filtracyjnej (wydzielania azotu) nerek.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji. Działanie Glutarginu na sekrecję insuliny nasila się przy jednoczesnym stosowaniu aminofiliny. Glutargin może nasilać działanie leków przeciwpłytkowych (dipirydamolu). Zapobiega i osłabia objawy neurotoksyczne, które mogą wystąpić podczas stosowania izoniazydu. Osłabia działanie winblastyny.

Особliwości stosowania.

Przy przepisywaniu pacjentom z zaburzeniami funkcji gruczołów dokrewnych należy wziąć pod uwagę, że lek stymuluje wydzielanie insuliny i hormonu wzrostu. Glutargin aktywuje wiązanie amoniaku w mocznik, co może regularnie towarzyszyć krótkotrwałemu wzrostowi jego poziomu we krwi.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią. Bezpieczeństwo klinicznego stosowania leku w okresie ciąży w I i II trymestrze ciąży oraz podczas karmienia piersią nie zostało zbadane.

Wpływ na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów samochodowych lub innych urządzeń. Ponieważ podczas leczenia lekiem mogą wystąpić działania niepożądane ze strony OUN (ból głowy, zawroty głowy, drżenie), należy zachować ostrożność przy prowadzeniu pojazdów samochodowych lub innych urządzeń.

Sposób stosowania i dawki.

Lek należy podawać dorosłym dożylnie.

Hepatyt, hiperamonemia. Podawać dożylnie kroplowo 2 razy dziennie po 5 ml (2 g) na 150–250 ml 0,9 % roztworu natrium chloridum lub 5 % roztworu glukozy z prędkością 60–70 kropel na minutę. W przypadkach ciężkich dawkę dzienną leku zwiększa się do 15–20 ml (6–8 g), podzieloną na 2 podania.

Maksymalna dawka dzienna – 20 ml (8 g). Leczenie trwa 5–10 dni.

Zatrucie alkoholem. Podawać dożylnie kroplowo 2 razy dziennie po 2 ml (0,8 g) na 150–250 ml 0,9 % roztworu natrium chloridum lub 5 % roztworu glukozy z prędkością 60–70 kropel na minutę przez 2–3 dni, następnie dawkę zmniejsza się do 1 ml (0,4 g) 2 razy dziennie przez 10 dni. W przypadkach ciężkich (zespół alkoholowy) dawkę dzienną zwiększa się do 5 ml (2 g) 2 razy dziennie.

Po zakończeniu leczenia roztworem 40 % Glutarginu, w razie potrzeby, należy przejść na przyjmowanie tabletek Glutarginu.

Patologie ciąży. Podawać kroplowo 1–2 razy dziennie po 5 ml (2 g) na 150–250 ml 0,9 % roztworu natrium chloridum lub 5 % roztworu glukozy z prędkością 60–70 kropel na minutę.

Najwyższa dawka dzienna – 10 ml (4 g). Leczenie trwa 5–7 dni.

Dzieci. Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania leku u dzieci nie zostały zbadane.

*Przedawkowanie. Objawy: nasilenie objawów działań niepożądanych, ból w klatce piersiowej, blokada przedsionkowo-komorowa.

Leczenie: podanie dożylnie kortykosteroidów. Terapia objawowa.

Niepożądane działania.

Rzadko możliwe:

ogólne zaburzenia: duszność, ból za mostkiem, podwyższenie temperatury ciała, dreszcze, zmiany w miejscu wstrzyknięcia, zapalenie żył;

z powodu układu sercowo-naczyniowego: migotanie przedsionków, obniżenie ciśnienia tętniczego, tachykardia;

z powodu układu pokarmowego: nudności, ból w nadbrzuszu;

z powodu układu nerwowego: ból głowy, zawroty głowy, drżenie, osłabienie;

z powodu układu immunologicznego: reakcje nadwrażliwości, w tym wysypka skórna, swędzenie, zaczerwienienie, pokrzywka, obrzęk naczyniowy.

Okres ważności. 4 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność. Leku nie należy mieszać z innymi lekami. Używać wyłącznie zalecanych rozcieńczali.

Opakowanie. Po 5 ml w ampułkach № 5×2 w blistrach w pudełku; № 10 w pudełku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ „KORPORACJA „ZDROWIE”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności. Ukraina, 61013, obwód charkowski, miasto Charków, ulica Szewczenki, budynek 22.