Glukoza

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU DO CELÓW MEDYCZNYCH Glukoza (Glucosum)

Skład:

substancja czynna: glukoza;

1 ml preparatu zawiera 0,4 g monohydratu glukozy, co odpowiada bezwodnej glukozie;

substancje pomocnicze: roztwór kwasu chlorowodorowego 0,1 M, chlorowodór sodu, woda do wstrzykiwań.

Postać lekarska. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przejrzysta, bezbarwna ciecz lub ciecz lekko żółtawa.

Grupa farmakoterapeutyczna. Roztwory do dożylnego podawania. Węglowodany.

Kod ATX B05C X01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Glukoza zapewnia dostarczenie substratu w celu uzupełnienia zużycia energii. Po podaniu do żyły roztworów hipertonicznych wzrasta osmotyczne ciśnienie wewnątrznaczyniowe, co prowadzi do nasilenia napływu płynu z tkanek do krwi, przyspiesza procesy metabolizmu, poprawia funkcję antytoksykującą wątroby, nasila czynność kurczliwą mięśnia sercowego oraz zwiększa diurezę. Po podaniu hipertonicznego roztworu glukozy nasilają się procesy utleniania i redukcji, aktywuje się odkładanie glikogenu w wątrobie.

Farmakokinetyka.

Po wstrzyknięciu dożylnym glukoza z przepływem krwi dociera do narządów i tkanek, gdzie uczestniczy w procesach metabolicznych. Zapasy glukozy gromadzone są w komórkach wielu tkanek w postaci glikogenu. Włączając się do procesu glikolizy, glukoza ulega metabolizmowi do pirogronianu lub laktytu; w warunkach tlenowych pirogronian jest całkowicie metabolizowany do dwutlenku węgla i wody z wytworzeniem energii w formie ATP. Ostateczne produkty pełnego utlenienia glukozy są wydalane przez płuca i nerki.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Hipoglikemia.

Przeciwwskazania.

Roztwór glukozy 40 % jest przeciwwskazany u pacjentów z:

• krwawieniami wewnątrzczaszkowymi i wewnątrzkępiowymi, udarem niedokrwiennym, z wyjątkiem stanów związanych z hipoglikemią;
• ciężkim odwodnieniem, w tym deliryum alkoholowe;
• nadwrażliwością na glukozę i inne składniki leku, znaną alergią na kukurydzę i produkty z kukurydzy;
• stanami towarzyszącymi hiper- glikemii, w tym cukrzycą;
• anurią.

Nie należy podawać leku jednocześnie z lekami krwi.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Diuretyki tiazydowe i furosemid. Pod wpływem tych leków tolerancja glukozy jest zmniejszona.

Insulina sprzyja przenikaniu glukozy do tkanek obwodowych, stymuluje powstawanie glikogenu, syntezę białek i kwasów tłuszczowych.

Pirazynamid. Roztwór glukozy zmniejsza toksyczne działanie pirazynamidu na wątrobę.

Leki naparstnicy. Podanie dużych objętości roztworu glukozy sprzyja rozwojowi hipokaliemii, co zwiększa toksyczność w przypadku jednoczesnego stosowania leków naparstnicy.

Szczególne wskazania.

Roztwory glukozy należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniem tolerancji węglowodanów pochodzenia dowolnego, ciężkim niedożywieniem, niedoborem tiaminy, hipofosfatemią, hemodylucją, sepsą, urazem, wstrząsem, kwasobłonnością metaboliczną lub ciężkim odwodnieniem.

Należy prowadzić monitorowanie równowagi wodno-elektrolitowej oraz poziomu glukozy w surowicy krwi.

Przy długotrwałym wstrzykiwaniu dożylnym leku konieczna jest kontrola poziomu cukru we krwi. W celu lepszego wchłaniania glukozy w stanach normoglikemii zaleca się podawanie leku łącznie ze wstrzyknięciem (podskórnie) insuliny krótkodziałającej w dawce 1 j.m. na 4–5 g glukozy (substancji suchej).

Przeciwwskazane jest stosowanie leku w okresie ostrym ciężkiego urazu głowy, przy ostrym zaburzeniu krążenia mózgowego, ponieważ lek może nasilić uszkodzenie struktur mózgu i pogorszyć przebieg choroby (z wyjątkiem przypadków korekcji hipoglikemii).

Wstrzykiwanie roztworu 40 % glukozy z insulina lub bez może być stosowane do korekcji hiperkaliemii w niewydolności nerek.

Przy hipokaliemii wstrzykiwanie leku należy połączyć z jednoczesną korektą niedoboru potasu ze względu na niebezpieczeństwo nasilenia hipokaliemii; przy dehydratacji hipotonicznej – jednoczesne podawanie roztworów soli hipertonicznych.

Nie stosować roztworu podskórnie ani domięśniowo.

Zawartość ampułki przeznaczona jest wyłącznie dla jednego pacjenta; po naruszeniu szczelności ampułki nieużywaną część zawartości należy zutylizować.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Stosowanie leku u ciężarnych z normoglikemią może spowodować hiperkaliemię u płodu, wywołać u niego kwasobłonność metaboliczną. Należy to brać pod uwagę, szczególnie gdy stan płodu lub hipoksja są już spowodowane innymi czynnikami okołoporodowymi.

Wstrzykiwanie dożylne glukozy matce w czasie porodu może wpływać na wewnątrzmaczyną produkcję insuliny, z ryzykiem rozwoju hiperkaliemii u płodu i kwasobłonności metabolicznej lub hipoglikemii u noworodka w wyniku „efektu odskoku”.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Nie badano.

Sposób stosowania i dawki.

Roztwór Glukozy 40 % podaje się dożylnie (bardzo powoli), dorośli – 20-40-50 ml na dawkę. W razie potrzeby podaje się kroplowo, z szybkością do 30 kropel/min (1,5 ml/kg/godz.). Dawka dla dorosłych przy podawaniu dożylnym kroplowym – do 300 ml na dobę. Maksymalna dawka dobową dla dorosłych – 15 ml/kg, ale nie więcej niż 1000 ml na dobę.

Dzieci. Lek należy stosować dzieciom wyłącznie na receptę i pod kontrolą lekarza.

Przedawkowanie.

Objawy. Przy przedawkowaniu leku rozwija się hiperglikemia, glukozuria, wzrost ciśnienia osmotycznego krwi (aż do rozwoju hiperglikemicznej hiperosmolarnej śpiączki), zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej.

Leczenie. Należy odstawić lek i podać insulinę w dawce 1 j.m. na każde 0,45-0,9 mmol glukozy we krwi, aż do osiągnięcia poziomu glukozy we krwi 9 mmol/l. Poziom glukozy należy obniżać stopniowo. Jednocześnie z podawaniem insuliny należy prowadzić infuzję zbilansowanych roztworów soli. W razie potrzeby należy podać leczenie objawowe.

Działania niepożądane.

Ze strony układu endokrynnego i przemiany materii: hiperglikemia, hipokaliemia, hipofosfatemia, hipomagnezemia, kwasica.

Ze strony przewodu pokarmowego: polipragzja, nudności.

Ze strony układu odpornościowego, skóry i tkanki podskórnej: reakcje alergiczne, w tym podwyższenie temperatury ciała, wysypka skórna, obrzęk naczynioruchowy, wstrząs.

Ze strony nerek i dróg moczowych: poliuria, glukozuria.

Ogólne reakcje organizmu: zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej.

Podawanie glukozy na tle niedoboru tiaminy (witaminy B1), w tym u chorych z alkoholowym deliryum, może sprowokować rozwój stanów niedoborowych, np. encefalopatii Wernekinga. U chorych z ciężkim niedoborem odżywiania może wystąpić zatrzymanie sodu, obrzęki, obrzęk płuc, zastoinowa niewydolność serca.

Reakcje w miejscu podania: zmiany w miejscu podania, w tym ból w miejscu podania, podrażnienie żył, zapalenie żył, zakrzepica żylna.

W przypadku wystąpienia działań niepożądanych należy przerwać podawanie roztworu, ocenić stan pacjenta i udzielić pomocy. Pozostały roztwór należy zachować do dalszej analizy.

Niezgodność.

Glukoza jest niezgodna w roztworach z aminofiliną, barbituranami rozpuszczalnymi, erytromycyną, hydrokortyzonem, warfaryną, kanamycyną, rozpuszczalnymi sulfonamidami, cyjanokobalamina.

Nie należy podawać w jednej strzykawce z heksametylotetraminem, ponieważ glukoza jest silnym utleniaczem. Nie zaleca się mieszania w jednej strzykawce z roztworami alkalicznymi: z lekami przeciwbólowymi ogólnymi i nasennymi, ponieważ zmniejsza się ich aktywność, roztworami alkaloidów; inaktywuje streptomycynę, zmniejsza skuteczność nystatyny.

Okres ważności. 5 lat.

Nie stosować leku po upływie okresu ważności wskazanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 ml lub 20 ml w ampułce. Po 5 lub 10 ampułek w opakowaniu. Po 5 ampułek w blisterze, po 1 lub 2 blistry w opakowaniu.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. AT „Farmak”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 04080, miasto Kijów, ul. Kirylowska 74.