Glukoza-Darnytsia

INSTRUKCJA dotycz¹ca stosowania leczniczego leku Glukoza-Darnytsia (GLUCOSE-DARNITSA)

Skład:

substancja czynna: glucose;

1 ml roztworu zawiera 400 mg glukozy monohydrat;

substancje pomocnicze: natrium chloridum, kwas chlorowodorowy rozcieńczony, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysta, bezbarwna lub lekko żółtawa ciecz.

Grupa farmakoterapeutyczna. Roztwory do dożylnego wstrzykiwania. Węglowodany.

Kod ATC B05CX01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Środek odżywczy węglowodanowy. Glukoza zapewnia uzupełnienie deficytu energii poprzez dostarczanie substratu, aktywuje procesy metaboliczne w organizmie. 40% roztwór glukozy jako roztwór hipertoniczny zwiększa ciśnienie osmotyczne krwi, wskutek czego intensyfikuje się przepływ płynów z tkanek do krwi; poprawia funkcję antytoksykacyjną wątroby, zwiększa kurczliwość mięśnia sercowego, zwiększa działanie moczopędne.

Farmakokinetyka.

Po podaniu dożylnym glukoza dostaje się do narządów i tkanek, gdzie ulega fosforylacji i przekształca się w glukozo-6-fosforan, który aktywnie uczestniczy w różnych etapach metabolizmu. Zapasy glukozy są magazynowane w komórkach tkanek w postaci glikogenu.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Hipoglikemia.

Przeciwwskazania.

Roztwór glukozy 40 % jest przeciwwskazany u pacjentów z:

• krwawieniami wewnątrzczaszkowymi i wewnątrzrdzeniowymi, udarem niedokrwiennym, z wyjątkiem stanów związanych z hipoglikemią;
• ciężkim odwodnieniem, w tym deliryum alkoholowe;
• nadwrażliwością na glukozę i inne składniki leku, alergią na kukurydzę i produkty z kukurydzy;
• cukrzycą oraz innymi stanami towarzyszącymi hiper- glikemii;
• anurią;
• zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Nie należy podawać leku jednocześnie z preparatami krwi.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Diuretyki tiazydowe i furosemid. Pod wpływem tych leków tolerancja glukozy jest obniżona.

Insulina sprzyja przenikaniu glukozy do tkanek obwodowych, stymuluje powstawanie glikogenu, syntezę białek i kwasów tłuszczowych.

Piryzynamid. Roztwór glukozy zmniejsza toksyczne działanie piryzynamidu na wątrobę.

Preparaty naparstnicy. Podanie dużej objętości roztworu glukozy sprzyja rozwojowi hipokaliemii, co zwiększa toksyczność jednocześnie stosowanych preparatów naparstnicy.

Szczególne środki ostrożności.

Roztwory glukozy należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniem tolerancji węglowodanów pochodzenia dowolnego, ciężkim niedożywieniem, niedoborem tiaminy, hipofosfatemią, hemodylucją, sepsą, urazem, wstrząsem, kwasycą metaboliczną lub ciężkim odwodnieniem.

Należy monitorować równowagę wodno-elektrolitową oraz poziom glukozy w surowicy krwi.

Podczas długotrwałego dożylnej stosowania leku wymagany jest kontrola poziomu glukozy we krwi. W celu lepszego wchłaniania glukozy w stanach normoglikemii, podawanie leku zaleca się łączyć z podaniem (podskórnie) insuliny krótkodziałającej w dawce 1 j.m. na 4–5 g glukozy (suchej substancji).

Nie zaleca się stosowania leku w ostrym okresie ciężkiego urazu głowy, w ostrym zaburzeniu krążenia mózgowego, ponieważ lek może nasilać uszkodzenie struktur mózgu i pogarszać przebieg choroby (z wyjątkiem przypadków korekty hipoglikemii).

W przypadku hipokaliemii, podawanie leku należy połączyć z jednoczesną korektą niedoboru potasu ze względu na ryzyko nasilenia hipokaliemii; w przypadku odwodnienia hipotonicznego – z jednoczesnym dożylnej podawaniem hipertonicznych roztworów soli.

Nie stosować roztworu podskórnie ani wewnątręmięśniowo.

Zawartość ampułki przeznaczona jest wyłącznie dla jednego pacjenta; po naruszeniu szczelności ampułki, niewykorzystaną część zawartości ampułki należy wyrzucić.

Ten lek zawiera sód. W przypadku pacjentów przestrzegających diety z kontrolowaną zawartością sodu, należy zachować ostrożność podczas stosowania leku.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Stosowanie leku u ciężarnych z normoglikemią może wywołać hiperglikemię u płodu, prowokować u niego kwasycę metaboliczną. Należy brać to pod uwagę, szczególnie gdy stres płodu lub hipoksja są już spowodowane innymi czynnikami okołoporodowymi.

Dożylne podawanie glukozy matce w czasie porodu może wpływać na wewnątrzmaczyną produkcję insuliny u płodu, powodując ryzyko rozwoju hiperglikemii u płodu i kwasicy metabolicznej lub hipoglikemii u noworodka wskutek „efektu odbicia”.

Wpływ na zdolność do prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Nie badano.

Sposób stosowania i dawki.

Dożylnie, bardzo powoli, dorosłym po 20–40–50 ml na wstrzyknięcie.

W razie potrzeby podawać kroplowo z szybkością do 30 kropli na minutę (1,5 ml/kg/godz.), do 300 ml na dobę.

Maksymalna dawka dzienna dla dorosłych wynosi 15 ml/kg i nie powinna przekraczać 1000 ml.

Dzieci.

Leku Glukoza-Darnytsia stosować dzieciom tylko na pisemne zlecenie i pod kontrolą lekarza.

Przedawkowanie.

Objawy. Przy przedawkowaniu leku rozwija się hiperglikemia, glukozuria, podwyższone ciśnienie osmotyczne krwi (aż do rozwoju hiperglikemicznego stanu hiperosmolarnego), nadmierna hydratacja, zaburzenia równowagi elektrolitowej.

Leczenie. Lek należy odstawić i podać insulinę w dawce 1 j. na każde 0,45–0,9 mmol glukozy we krwi, aż do osiągnięcia stężenia glukozy we krwi na poziomie 9 mmol/l. Poziom glukozy należy obniżać stopniowo. Jednocześnie z podawaniem insuliny należy prowadzić infuzję zrównoważonych roztworów elektrolitowych. W razie potrzeby należy zastosować leczenie objawowe.

Działania niepożądane.

Ze strony przewodu pokarmowego: polipragzja, nudności.

Ze strony nerek i układu moczowego: poliuria, glukozuria.

Ze strony metabolizmu i zaburzeń przemiany materii: hiperglikemia, hipokaliemia, hipofosfatemie, hipomagnezemia, kwasica.

Ze strony układu odpornościowego: reakcje alergiczne, w tym podwyższenie temperatury ciała, wysypka skórna, obrzęk naczynioruchowy, wstrząs.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania: hiperwolemia, zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej.

Podawanie glukozy na tle niedoboru tiaminy (witaminy B1), w tym u chorych z alkoholowym deliryum, może wywołać rozwój stanów niedoborowych, np. encefalopatii Wernickego. U chorych z ciężkim niedożywieniem może wystąpić zatrzymanie sodu, obrzęki, obrzęk płuc, przewlekła niewydolność serca.

Zmiany w miejscu podania, w tym ból w miejscu wstrzyknięcia, podrażnienie żył, zapalenie żył, zakrzepowe zapalenie żył.

W przypadku wystąpienia działań niepożądanych należy przerwać wstrzykiwanie roztworu, ocenić stan pacjenta i udzielić pomocy. Pozostały roztwór należy zachować do dalszej analizy.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Nie zamarzać.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Glukoza jest niezgodna w roztworach z aminofiliną, barbituranami rozpuszczalnymi, erytromycyną, hydrokortyzonem, warfaryną, kanamycyną, rozpuszczalnymi sulfonamidami, cyjanokobalamina.

Nie należy podawać w jednej strzykawce z heksametylentetraminą, ponieważ glukoza jest silnym utleniaczem. Nie zaleca się mieszania w jednej strzykawce z roztworami alkalicznymi: z ogólnymi środkami znieczulenia i nasennymi, ponieważ zmniejsza się ich aktywność, roztworami alkaloidów; inaktywuje streptomycynę, zmniejsza skuteczność nystatyny.

Opakowanie.

Po 10 ml lub po 20 ml w ampułce; po 5 lub po 10 ampułek w paczce.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Przedsiębiorstwo Akcyjne „Farmaceutyczna firma „Darnytsia”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 02093, miasto Kijów, ul. Borispielska 13.