Glukovans®
Ukraina
INSTRUKCJA |
Glukovans® |
Skład:substancje czynne: 1 tabletka powlekana o mocy 500 mg/5 mg zawiera chlorowodorek metforminy – 500 mg i glibenklamid – 5 mg; substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, sodowa sól kroskarboksymetanu celulozy, powidon, stearynian magnezu; powłoka filmowa: Opadry 31F22700: laktoza jednowodna; hydroksypropyloceluloza 15 cP, dwutlenek tytanu (E 171); polietylenoglikol, tlenek żelaza żółty (E 172), tlenek żelaza czerwony (E 172), żółty chinolinowy (E 104). |
| Postać farmaceutyczna. Tabletki powlekane. |
| Główne właściwości fizyko-chemiczne: dwuwypukłe tabletki żółtego koloru, długie, powlekane, z oznaczeniem „5” po jednej stronie. Grupa farmakoterapeutyczna. Środki wpływające na układ trawienny i metabolizm. Leki przeciwcukrzycowe. Peroralne środki hipoglikemiczne inne niż insulina. Kombinacja doustnych środków hipoglikemicznych. Metformina i pochodne sulfonilo-mocznika. Kod ATC A10BD02. |
Właściwości farmakodynamiczne.Farmakodynamika. Metformina – biguanid o działaniu antyhiperglikemicznym. Obniża poziom glukozy we krwi zarówno na czczo, jak i po przyjęciu posiłku. Nie stymuluje sekrecji insuliny i nie powoduje hipoglikemii wywołanej tym mechanizmem. Metformina działa trzema drogami:
Metformina stymuluje wewnątrzkomórkową syntezę glikogenu, wpływając na glikogen syntazę. Zwiększa zdolność transportową wszystkich znanych typów błonowych przenośników glukozy (GLUT). Niezależnie od działania na glikemię, metformina wykazuje pozytywny wpływ na metabolizm lipidów. Efekt ten został potwierdzony w kontrolowanych, średnio- lub długoterminowych badaniach klinicznych przy zastosowaniu dawek terapeutycznych: metformina obniża stężenie całkowitego cholesterolu, lipoprotein o niskiej gęstości i trójglicerydów. W przeprowadzonych dotychczas badaniach klinicznych nie stwierdzono takiego pozytywnego wpływu na metabolizm lipidów przy jednoczesnym stosowaniu metforminy i glibenklamidu. Glibenklamid – pochodna sulfonamidu mocznika drugiej generacji o średnim okresie półtrwania. Stymuluje produkcję insuliny przez trzustkę, co prowadzi do gwałtownego obniżenia poziomu glukozy we krwi. Działanie to zależy od obecności funkcjonujących komórek β (wysepków Langerhansa). Stymulacja sekrecji insuliny przez glibenklamid w odpowiedzi na przyjęcie posiłku ma istotne znaczenie. Stosowanie glibenklamidu u pacjentów z cukrzycą prowadzi do zwiększenia sekrecji insuliny stymulowanej posiłkiem. Zwiększona sekrecja insuliny i peptydu C utrzymuje się co najmniej przez 6 miesięcy leczenia. Metformina i glibenklamid mają różne mechanizmy działania, ale ich działanie jest wzajemnie uzupełniające się. Glibenklamid stymuluje trzustkę do sekrecji insuliny, a metformina zmniejsza oporność komórek na insulinę, czyli zwiększa wrażliwość tkanek obwodowych (mięśnie szkieletowe) i wątroby na insulinę. Wyniki kontrolowanych, podwójnie ślepych badań klinicznych z lekami referencyjnymi w leczeniu cukrzycy typu 2, która nie jest odpowiednio kontrolowana monoterapią metforminą lub glibenklamidem w połączeniu z dietą i ćwiczeniami fizycznymi, wykazały, że stosowanie terapii skojarzonej wywiera kompleksowy wpływ na regulację poziomu glukozy. Dzieci. W trwającym 26 tygodni podwójnie ślepych, kontrolowanych badaniach klinicznych z udziałem 167 pacjentów w wieku od 9 do 16 lat z cukrzycą typu 2, u których nie osiągnięto odpowiedniego kontroli diety i trybu życia fizycznego z lub bez doustnej terapii hipoglikemizującej, zastosowanie stałej kombinacji chlorowodorku metforminy w dawce 250 mg i glibenklamidu w dawce 1,25 mg nie wykazało większej skuteczności w obniżeniu poziomu hemoglobiny glikowanej (HbA1c) w porównaniu z wartością wyjściową. Dlatego nie należy stosować leku Glukovans® u dzieci. Farmakokinetyka. W odniesieniu do kombinacji. Bio dostępność metforminy i glibenklamidu w kombinacji jest taka sama, jak przy jednoczesnym przyjmowaniu 1 tabletki metforminy i 1 tabletki glibenklamidu. Bio dostępność metforminy w kombinacji nie zależy od przyjęcia posiłku. Bio dostępność glibenklamidu w kombinacji nie zależy od przyjęcia posiłku, jednak szybkość wchłaniania glibenklamidu zwiększa się po posiłku. W odniesieniu do metforminy. Wchłanianie. Po doustnym przyjęciu dawki metforminy stężenie maksymalne we krwi (Cmax) osiągane jest po 2,5 godziny (tmax – czas osiągnięcia maksymalnego stężenia). Absolutna bio dostępność metforminy w tabletach 500 mg lub 850 mg wynosi około 50–60% u zdrowych ochotników. Po doustnym podaniu metformina, która nie została wchłonięta, w ilości 20–30% wydala się z kałem. Po doustnym podaniu wchłanianie metforminy jest nasycane i niepełne. Przypuszcza się, że farmakokinetyka wchłaniania metforminy jest nieliniowa. Przy zastosowaniu zalecanych dawek metforminy i schematów dawkowania stężenia ustalone we krwi osiągane są w ciągu 24–48 godzin i są mniejsze niż 1 μg/ml. W kontrolowanych badaniach klinicznych maksymalne stężenia metforminy we krwi (Cmax) nie przekraczały 5 μg/ml nawet przy stosowaniu maksymalnych dawek. Rozkład. Wiązanie z białkami osocza jest niewielkie. Metformina przenika do erytrocytów. Maksymalne stężenie we krwi jest niższe niż w osoczu i osiągane jest w przybliżeniu w tym samym czasie. Erytrocyty prawdopodobnie stanowią drugą komorę rozkładu. Średni objętość rozkładu (Vd) waha się w granicach 63–276 l. Metabolizm. Metformina wydala się w niezmienionej formie z moczem. Nie wykazano metabolitów u ludzi. Wydalanie. Klirens nerkowy metforminy wynosi > 400 ml/min. Wskazuje to, że metformina wydala się poprzez filtrację kłębuszkową i sekrecję kanalikową. Po doustnym przyjęciu okres półtrwania wynosi około 6,5 godziny. Przy zaburzonej funkcji nerek klirens nerkowy zmniejsza się proporcjonalnie do klirensu kreatyniny, a tym samym okres półtrwania wydłuża się, co prowadzi do zwiększenia stężenia metforminy we krwi. W odniesieniu do glibenklamidu. Wchłanianie. Po doustnym podaniu glibenklamid jest bardzo szybko wchłaniany (> 95%). Czas osiągnięcia maksymalnego stężenia – 4 godziny. Rozkład. Glibenklamid silnie wiąże się z białkami osocza (99%), co może wpływać na interakcje z niektórymi lekami. Metabolizm. Glibenklamid jest całkowicie metabolizowany w wątrobie z tworzeniem dwóch metabolitów. Niewydolność wątroby obniża metabolizm glibenklamidu i znacznie spowalnia jego wydalanie. Wydalanie. Glibenklamid wydala się w formie metabolitów z żółcią (60%) i moczem (40%). Pełne wydalanie następuje po 45–72 godzinach. Okres końcowego półtrwania – 4–11 godzin. Wydalanie metabolitów z żółcią zwiększa się u pacjentów z niewydolnością nerek, w zależności od stopnia zaburzenia funkcji nerek, jeśli klirens kreatyniny wynosi 30 ml/min. Jeśli klirens kreatyniny wynosi więcej niż 30 ml/min, niewydolność nerek nie wpływa na wydalanie glibenklamidu. Dzieci. Farmakokinetyka glibenklamidu i metforminy u dzieci nie różniła się od takiej u zdrowych dorosłych ochotników tej samej płci i o tej samej masie ciała. |
|||||||||||||||
Charakterystyka kliniczna.Wskazania. Leczenie cukrzycy typu 2 u dorosłych, w celu zastąpienia poprzedniej terapii dwoma lekami (metforminą i glibenklamidem) u pacjentów ze stabilnym i dobrze kontrolowanym poziomem glikemii. |
|||||||||||||||
| Przeciwwskazania.
|
|||||||||||||||
| Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji. Interakcje przeciwwskazane. W odniesieniu do glibenklamidu.
Interakcje niezalecane. W odniesieniu do leków z grupy sulfonamidów mocznikowych.
W odniesieniu do wszystkich leków obniżających poziom cukru we krwi.
W odniesieniu do metforminy.
Substancje kontrastowe zawierające jod. U pacjentów należy przerwać stosowanie leku przed lub podczas badania i nie wznawiać wcześniej niż po 48 godzinach od badania, dopiero po ponownej ocenie i ustaleniu stabilnego stanu funkcji nerek (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Szczególne wskazówki dotyczące stosowania”). Kombinacje, które należy stosować z ostrożnością. W odniesieniu do wszystkich leków obniżających poziom cukru we krwi.
W odniesieniu do metforminy. Niektóre leki, np. niesteroidowe leki przeciwzapalne (NSAID), w tym selektywne inhibitory cyklooksygenazy (COX) II, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE), antagoniści receptora angiotensyny II i diuretyki, szczególnie diuretyki pętlowe, mogą negatywnie wpływać na funkcję nerek, co może zwiększyć ryzyko wystąpienia kwasicy mleczanowej. Na początku leczenia powyższymi lekami lub ich stosowania w połączeniu z metforminą należy dokładnie monitorować funkcję nerek. Przenośniki organicznych kationów (OCT). Metformina jest substratem obu przenośników OCT1 i OCT2. Jednoczesne stosowanie metforminy z:
− inhibitorami OCT2 (np. cyklotydyną, dolutegrawirem, ranolazyną, trimetoprymem, wandetanibem, izawukonazolem) może zmniejszyć wydalanie metforminy przez nerki, co prowadzi do dalszego zwiększenia stężenia metforminy w osoczu;
Dlatego zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu tych leków z metforminą, szczególnie u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek, ponieważ stężenia metforminy w osoczu mogą wzrosnąć. W razie potrzeby należy rozważyć możliwość skorygowania dawki metforminy, ponieważ inhibitory/induktor OCT mogą wpływać na skuteczność metforminy. W odniesieniu do glibenklamidu.
Należy ostrzec pacjenta o konieczności monitorowania poziomu glukozy we krwi i poziomu enzymów wątrobowych. W razie potrzeby należy skorygować dawkowanie leku.
Interakcje, które należy uwzględnić. W odniesieniu do glibenklamidu.
Szczególne wskazówki dotyczące stosowania.Kwasica mleczanowa jest bardzo rzadkim, ale ciężkim powikłaniem metabolicznym, które najczęściej występuje przy ostrym pogorszeniu funkcji nerek, chorobach serca i płuc lub sepsie. Przy ostrym pogorszeniu funkcji nerek dochodzi do kumulacji metforminy, co zwiększa ryzyko rozwoju kwasicy mleczanowej. W przypadku odwodnienia (silnego biegunku lub wymiotów, gorączki lub zmniejszenia spożycia płynów) zaleca się tymczasowe przerwanie stosowania metforminy i skorzystanie z pomocy medycznej. Pacjentom stosującym metforminę należy ostrożnie rozpoczynać leczenie lekami, które mogą ostro pogorszyć funkcję nerek (np. lekami przeciwnadciśnieniowymi, moczopędnymi i NSAID). Inne czynniki ryzyka rozwoju kwasicy mleczanowej obejmują nadmierne spożycie alkoholu, niewydolność wątroby, niedostatecznie kontrolowaną cukrzycę, ketozę, długotrwałą głodówkę i wszelkie stany związane z hipoksją, a także jednoczesne stosowanie leków, które mogą prowadzić do kwasicy mleczanowej (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Pacjentów i/lub osoby opiekujące się nimi należy poinformować o ryzyku rozwoju kwasicy mleczanowej. Charakterystycznymi objawami kwasicy mleczanowej są duszność kwasicy, ból brzucha, skurcze mięśni, osłabienie i hipotermia, a następnie może dojść do rozwoju śpiączki. W przypadku wystąpienia jakiegokolwiek objawu sugerującego kwasicę mleczanową pacjent powinien przerwać stosowanie metforminy i natychmiast skontaktować się z lekarzem. Wyniki badań laboratoryjnych – obniżenie poziomu pH krwi (< 7,35), zwiększenie stężenia mleczanu w osoczu krwi (> 5 mmol/l) i zwiększenie odstępu anionowego oraz zwiększenie stosunku mleczan/pyruwat. Pacjenci z potwierdzonymi lub podejrzanymi chorobami mitochondrialnymi. Pacjentom z potwierdzonymi chorobami mitochondrialnymi, takimi jak mitochondrialna encefalopatia z kwasicą mleczanową i epizodami przypominającymi udar (zespołu MELAS) i mitochondrialna dziedziczna cukrzyca i głuchota (MIDD), nie zaleca się stosowania metforminy ze względu na ryzyko nasilenia kwasicy mleczanowej i powikłań neurologicznych, które mogą prowadzić do pogorszenia przebiegu choroby. W przypadku wystąpienia objawów i symptomów wskazujących na zespół MELAS lub MIDD po zastosowaniu metforminy, leczenie metforminą należy natychmiast przerwać i przeprowadzić szybką ocenę diagnostyczną. Hipoglikemia. Lek Glukovans® zawiera sulfonamid mocznikowy, dlatego pacjenci stosujący ten lek są narażeni na rozwój hipoglikemii. Po rozpoczęciu terapii dozowanie leku może zapobiec rozwojowi hipoglikemii. Lek należy przepisywać pacjentom przestrzegającym regularnego harmonogramu przyjmowania posiłków (w tym śniadania). Regularne spożycie węglowodanów jest ważnym czynnikiem, ponieważ ryzyko rozwoju hipoglikemii zwiększa się w przypadku nieregularnego przyjmowania posiłków, niedostatecznego lub niezrównoważonego spożycia węglowodanów. Hipoglikemia najczęściej występuje u pacjentów przestrzegających diety o niskiej kaloryczności, po intensywnych lub długotrwałych ćwiczeniach, przy spożyciu alkoholu lub przy terapii skojarzonej lekami hipoglikemicznymi. Diagnostyka. Objawy hipoglikemii: ból głowy, uczucie głodu, nudności, wymioty, silne zmęczenie, zaburzenia snu, niepokój, napady agresji, zaburzenia koncentracji i reakcji, depresja, dezorientacja, zaburzenia mowy, zaburzenia wzroku, drżenie, porażenie, parestezje, zawroty głowy, delirium, drgawki, senność, omdlenie, płytkie oddychanie, bradykardia. Z powodu kontrregulacji spowodowanej hipoglikemią mogą wystąpić potliwość, strach, tachykardia, nadciśnienie tętnicze, przyspieszone bicie serca, dławica piersiowa i arytmia. Takie objawy mogą być nieobecne w przypadku powolnego rozwoju hipoglikemii, neuropatii autonomicznej lub przy stosowaniu β-blokerów, klonidyny, rezerpiny, guanetydyny lub sympatykomimetyków. Leczenie hipoglikemii. Przy umiarkowanych objawach hipoglikemii bez utraty przytomności lub objawów neurologicznych należy natychmiast przyjąć cukier. Należy zapewnić skorygowanie dawki leku i/lub dostosowanie diety. Możliwe są ciężkie reakcje hipoglikemiczne ze śpiączką, drgawkami i innymi objawami neurologicznymi, które mogą prowadzić do stanów nagłych. Wymaga to leczenia nagłego z dożylonym podaniem glukozy po postawieniu diagnozy lub podejrzeniu hipoglikemii przed hospitalizacją pacjenta. Ważne znaczenie dla zmniejszenia ryzyka rozwoju hipoglikemii ma odpowiedni dobór pacjentów, dostosowanie dawki oraz odpowiednie instrukcje dla pacjentów. Jeśli u pacjentów występują powtarzające się epizody ciężkiej hipoglikemii lub epizody związane z nieświadomością objawów hipoglikemii, należy rozważyć inne warianty leczenia hipoglikemicznego. Czynniki sprzyjające rozwojowi hipoglikemii:
-niektóre zaburzenia endokrynologiczne: niedoczynność tarczycy, niedoczynność przysadki i nadnerczy,
Pacjenci w podeszłym wieku Wiek 65 lat i więcej został zidentyfikowany jako czynnik ryzyka rozwoju hipoglikemii u pacjentów stosujących leki z grupy sulfonamidów mocznikowych. Objawy hipoglikemii trudno rozpoznać u pacjentów w podeszłym wieku. Aby zmniejszyć ryzyko rozwoju hipoglikemii, należy dokładnie dostosować początkową i utrzymującą dawkę glibenklamidu (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Niewydolność nerek i wątroby u pacjentów może zmieniać farmakokinetykę i/lub farmakodynamikę leku Glukovans®. Jeśli u tej grupy pacjentów wystąpi hipoglikemia, może ona stać się przewlekła i wymagać odpowiedniego leczenia. Należy poinformować pacjentów i ich rodzinę o ryzyku rozwoju hipoglikemii, jej objawach i leczeniu, a także czynnikach, które ją wywołują. Należy również wziąć pod uwagę ryzyko rozwoju kwasicy mleczanowej przy występowaniu niespecyficznych objawów, takich jak skurcze mięśni, zaburzenia trawienia, bóle brzucha, ciężkie osłabienie, duszność kwasicy, hipotermia, śpiączka. Szczególnie należy poinformować pacjentów o ważności przestrzegania diety, regularnego wykonywania ćwiczeń fizycznych i kontroli glikemii. Debilans poziomu glukozy we krwi. W przypadku przeprowadzania zabiegów chirurgicznych lub innych przyczyn dekompensacji cukrzycy należy przewidzieć tymczasową terapię insuliną. Objawy hiperglikemii: zwiększone oddawanie moczu, silne pragnienie, suchość skóry. Funkcja nerek. GFR należy ocenić przed rozpoczęciem leczenia i regularnie po jego zakończeniu (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Stosowanie metforminy jest przeciwwskazane u pacjentów z GFR < 30 ml/min i należy je tymczasowo przerwać w przypadku chorób zmieniających funkcję nerek (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). W takich przypadkach zaleca się również sprawdzenie funkcji nerek przed rozpoczęciem leczenia metforminą. Funkcja serca. U pacjentów z niewydolnością serca zwiększone jest ryzyko hipoksji i niewydolności nerek. Pacjenci ze stabilną przewlekłą niewydolnością serca mogą przyjmować Glukovans® pod warunkiem regularnej kontroli funkcji serca i nerek. Pacjentom z ostrą i niestabilną niewydolnością serca lek Glukovans® jest przeciwwskazany (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Środki kontrastowe zawierające jod. Wewnątrznaczyniowe podanie środków kontrastowych zawierających jod może spowodować nefropatię indukowaną kontrastem, prowadzącą do gromadzenia się metforminy i zwiększenia ryzyka rozwoju kwasicy mleczanowej. U pacjentów należy przerwać stosowanie metforminy przed lub podczas badania i nie wznawiać wcześniej niż po 48 godzinach od badania, dopiero po ponownej ocenie i ustaleniu stabilnego stanu funkcji nerek (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” i „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Jednoczesne stosowanie glibenklamidu z innymi lekami. Nie zaleca się jednoczesnego przyjmowania glibenklamidu z alkoholem, fenylbutazonem lub danazolem (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Zabiegi chirurgiczne. Należy przerwać stosowanie leku podczas zabiegu chirurgicznego przeprowadzanego pod znieczuleniem ogólnym, znieczuleniem podpajęczynówkowym lub zewnątrzopajęczynówkowym i nie wznawiać wcześniej niż po 48 godzinach od zabiegu lub odzyskania możliwości odżywiania doustnego, dopiero po ponownej ocenie i ustaleniu stabilnego stanu funkcji nerek. Ostrożność. Pacjenci powinni przestrzegać diety, odpowiednio rozdzielać spożycie węglowodanów w ciągu dnia. Pacjenci z nadmierną masą ciała powinni przestrzegać diety o niskiej kaloryczności. Podczas terapii lekiem należy regularnie wykonywać ćwiczenia fizyczne. Należy regularnie monitorować wskaźniki laboratoryjne (poziom glikemii i hemoglobiny glikowanej – HbA1c). Metformina może obniżać poziom witaminy B12 w surowicy krwi. Ryzyko niskiego poziomu witaminy B12 wzrasta wraz ze wzrostem dawki metforminy, długością leczenia i/lub w przypadku występowania u pacjenta czynników ryzyka, które, jak wiadomo, powodują niedobór witaminy B12. W przypadku podejrzenia niedoboru witaminy B12 (np. anemia lub neuropatia) należy kontrolować poziom witaminy B12 w surowicy krwi. Pacjentom z czynnikami ryzyka niedoboru witaminy B12 może być potrzebne monitorowanie poziomu witaminy B12. Leczenie metforminą należy kontynuować do momentu, gdy jest tolerowane i nie jest przeciwwskazane, a odpowiednie leczenie korygujące niedobór witaminy B12 należy dostarczać zgodnie z obowiązującymi rekomendacjami klinicznymi. Leczenie pacjentów z niedoborem glukozo-6-fosfodehydrogenazy z zastosowaniem sulfonamidu mocznikowego może prowadzić do rozwoju anemii hemolitycznej. Ponieważ glibenklamid należy do tej grupy, należy z szczególną ostrożnością stosować Glukovans® u pacjentów z niedoborem glukozo-6-fosfodehydrogenazy i rozważyć przejście na alternatywną terapię lekami, które nie są pochodnymi sulfonamidów mocznikowych. Pacjentom z wrodzoną galaktozemią, zespołem wchłaniania glukozy i galaktozy, niedoborem laktozy przeciwwskazane jest stosowanie leku, ponieważ zawiera laktozę. Glukovans® zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w jednej tabletce, co nie ma znaczenia klinicznego. Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią. Ciąża. Brakuje danych przedklinicznych i klinicznych dotyczących stosowania leku Glukovans® w okresie ciąży. Ryzyko związane z cukrzycą. Niekontrolowana cukrzyca w okresie ciąży (ciążowa lub stała) zwiększa ryzyko rozwoju wad wrodzonych i śmiertelności okołoporodowej. Należy kontrolować cukrzycę w okresie poczęcia, aby zmniejszyć ryzyko rozwoju wad wrodzonych. Ryzyko związane z metforminą. Badania przedkliniczne nie wykazały negatywnego wpływu na ciążę, rozwój embrionu lub płodu, poród i rozwój poporodowy. Istnieją ograniczone dane dotyczące stosowania metforminy u ciężarnych kobiet, które nie wskazują na zwiększone ryzyko wad wrodzonych. Ryzyko związane z glibenklamidem. Glibenklamid jest przeciwwskazany w okresie ciąży. Badania przedkliniczne nie wykazały działania teratogennego. W przypadku braku działania teratogennego u zwierząt nie przewiduje się wad rozwojowych płodu u ludzi, ponieważ substancje powodujące wady rozwojowe u ludzi wykazują działanie teratogenne u zwierząt dwóch gatunków podczas badań. W praktyce klinicznej brakuje odpowiednich danych, na podstawie których można by ocenić potencjalne wady lub fetotoksyczność przy stosowaniu glibenklamidu w okresie ciąży. Leczenie. Odpowiednia kontrola poziomu glukozy we krwi sprzyja normalnemu przebiegowi ciąży u tej grupy pacjentów. Nie należy stosować leku Glukovans® w leczeniu cukrzycy w okresie ciąży. W przypadku planowania ciąży, a także w przypadku zajścia w ciążę zaleca się przejście z doustnej terapii hipoglikemicznej na terapię insuliną w celu utrzymania poziomu glukozy we krwi jak najbliżej normy. Zaleca się monitorowanie poziomu glukozy we krwi u noworodka. Karmienie piersią. Metformina przenika do mleka matki, ale u noworodków/dzieci karmionych piersią, których matki otrzymywały monoterapię metforminą, nie obserwowano działań niepożądanych. Jednakże ze względu na brak danych dotyczących przenikania glibenklamidu do mleka matki oraz ze względu na ryzyko rozwoju hipoglikemii u noworodka lek jest przeciwwskazany w okresie karmienia piersią. Plodność. Metformina nie wpływała na płodność zwierząt przy zastosowaniu dawek 600 mg/kg/dzień, co jest niemal trzykrotnie wyższe niż maksymalna zalecana dawka dzienna dla człowieka obliczona na podstawie powierzchni ciała. Glibenklamid nie wpływał na płodność zwierząt przy doustnym stosowaniu w dawkach 100 i 300 mg/kg/dzień. Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń. Pacjenci powinni z szczególną ostrożnością prowadzić pojazdy lub pracować z innymi urządzeniami ze względu na ryzyko rozwoju objawów hipoglikemii. Sposób stosowania i dawki.Do wewnątrz. Tylko do stosowania u dorosłych pacjentów. Tak jak w przypadku innych leków hipoglikemicznych, dawkę leku Glukovans® ustala się indywidualnie, w zależności od reakcji metabolicznej pacjenta (poziomu glikemii i HbA1c). Dorośli pacjenci z normalną funkcją nerek (GFR ≥ 90 ml/min). Zaleca się stosowanie Glukovans® 500 mg/5 mg pacjentom, u których nie zapewnia się odpowiedniej kontroli glikemii przy przyjmowaniu mniejszych dawek. Przy zastępowaniu terapii skojarzonej metforminą i glibenklamidem leczenie lekiem Glukovans® należy rozpocząć w dawkach odpowiadających poprzednim dawkom. Dawkę stopniowo zwiększać w zależności od wyników pomiarów poziomu glikemii. Co 2 tygodnie lub dłużej po rozpoczęciu terapii należy dostosować dawkowanie leku (zwiększyć dawkę o 1 tabletę) w zależności od poziomu glikemii. Stopniowe zwiększanie dawki sprzyja zmniejszeniu działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego i zapobiega rozwojowi hipoglikemii. Maksymalna zalecana dawka wynosi 3 tabletki leku Glukovans® 500 mg/5 mg na dobę. W przypadkach indywidualnych dawkę można zwiększyć do 4 tabletek leku Glukovans® 500 mg/5 mg na dobę. Brakuje danych dotyczących terapii skojarzonej lekiem Glukovans® z insuliną. Reżim dawkowania zależy od indywidualnych wskazań:
Tabletki należy przyjmować podczas posiłku. Można dostosować reżim dawkowania zgodnie z indywidualnym harmonogramem odżywiania. Jednakże w celu zapobieżenia wystąpieniu epizodów hipoglikemii należy spożywać posiłek wzbogacony węglowodanami po każdym przyjęciu leku. W przypadku jednoczesnego stosowania z sekwestrantami kwasów żółciowych zaleca się przyjmować lek Glukovans® co najmniej 4 godziny przed przyjmowaniem sekwestrantów kwasów żółciowych w celu zminimalizowania ryzyka zmniejszenia wchłaniania (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Niewydolność nerek. GFR należy ocenić przed rozpoczęciem leczenia lekami zawierającymi metforminę i po rozpoczęciu leczenia co najmniej raz rocznie. Pacjentom z zwiększonym ryzykiem dalszego postępu niewydolności nerek i pacjentom w podeszłym wieku należy dokładnie monitorować funkcję nerek jak najczęściej, np. co 3–6 miesięcy. Maksymalną dawkę dzienną metforminy zaleca się podzielić na 2–3 dawki. Przed rozpoczęciem stosowania metforminy u pacjentów z GFR <60 ml/min należy rozważyć czynniki, które mogą zwiększyć ryzyko rozwoju kwasicy mleczanowej (patrz sekcja „Szczególne wskazówki dotyczące stosowania”). W przypadku braku leku o odpowiedniej dawce należy stosować oddzielne składniki zamiast leku skojarzonego o stałej dawce.
U pacjentów w wieku podeszłym dawkowanie leku dostosowuje się w zależności od parametrów czynności nerek (dawka początkowa – 1 tabletka leku Glukovans® 500 mg/2,5 mg). Należy regularnie oceniać czynność nerek (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”). Pacjenci w wieku podeszłym (od 65 roku życia). W celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia hipoglikemii należy dokładnie dostosować dawkę początkową i dawkę utrzymania glibenklamidu. Leczenie lekiem należy rozpocząć od dawki minimalnej, stopniowo zwiększając dawkę w razie potrzeby (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”). |
|||||||||||||||
| Dzieci. Leku nie zaleca się stosować dzieciom. Przedawkowanie. Przedawkowanie może prowadzić do rozwoju hipoglikemii, ponieważ lek zawiera pochodną sulfonamidu (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”). Znaczne przedawkowanie metforminy lub obecność współistniejących czynników ryzyka mogą prowadzić do rozwoju kwasicy mlekowej (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”). Kwasica mlekowa stanowi stan nagły i powinna być leczona w warunkach szpitalnych. Najskuteczniejszą metodą usuwania laktytu i metforminy z organizmu jest dializa krwi. Oczyszczanie osocza z glibenklamidu może być przedłużone u pacjentów z chorobami wątroby. Ze względu na silne wiązanie z białkami glibenklamid nie jest usuwany podczas dializy krwi. Reakcje niepożądane.Najczęstsze reakcje niepożądane na początku leczenia to nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha, brak apetytu. Objawy te w większości przypadków ustępują samorzutnie. W celu zapobiegania występowaniu tych działań niepożądanych zaleca się powolne zwiększanie dawki oraz podawanie dobowej dawki leku w 2–3 dawkach. Na początku leczenia może dojść do krótkotrwałych zaburzeń wzroku związanym ze spadkiem poziomu glikemii. Występowanie poniższych reakcji niepożądanych zgłaszano podczas stosowania leku Glukovans®. Efekty niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania: bardzo często (> 1/10), często (> 1/100 i < 1/10), nieczęsto (> 1/1000 i < 1/100), rzadko (> 1/10000 i < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000). Z udziałem krwi i układu chłonnego. Reakcje odwracalne, ustępujące po zaprzestaniu leczenia. Rzadko: leukopenia, trombocytopenia. Bardzo rzadko: agranulocytoza, anemia hemolityczna, aplazja szpiku kostnego, pancytopenia. Przemiany materii. Hipoglikemia (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”). Często: obniżenie poziomu/deficyt witaminy B12 (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”). Nieczęsto: ostra porfiria wątroby, porfiria skóry. Bardzo rzadko: kwasica mlekowa (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”). Reakcja typu reakcji z disiulfiramem przy spożyciu alkoholu. Z udziałem układu nerwowego. Często: zaburzenia smaku. Z udziałem narządów wzroku. Krótkotrwałe zaburzenia wzroku mogą występować na początku leczenia z powodu obniżenia poziomu glikemii. Z udziałem przewodu pokarmowego. Bardzo często: zaburzenia ze strony układu pokarmowego, w tym nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha, brak apetytu. Najczęściej występują one na początku leczenia i zazwyczaj ustępują spontanicznie. W celu zapobiegania występowaniu działań niepożądanych ze strony układu pokarmowego zaleca się powolne zwiększanie dawki oraz podawanie leku 2–3 razy dziennie. Z udziałem skóry i tkanki podskórnej. Reakcja krzyżowa na pochodne sulfonamidu lub jego pochodne. Rzadko: reakcje skórne, w tym świąd, pokrzywka, wysypka makulopapularna. Bardzo rzadko: skórny lub wisceralny zapalenie naczyń alergicznego typu, wielopostaciowa rumień, rumień naciekowy, rumień naciekowy egzfoliatywny, fotosensybilizacja, pokrzywka prowadząca do rozwoju szoku, rumień. Z udziałem wątroby. Bardzo rzadko: zaburzenia wskaźników funkcji wątroby lub zapalenie wątroby wymagające przerwania leczenia. Badania. Nieczęsto: umiarkowany wzrost stężenia mocznika i kreatyniny w surowicy krwi. Bardzo rzadko: hiponatremia. Zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych. Zgłaszanie reakcji niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych reakcji niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua/. |
|||||||||||||||
| Okres ważności. 3 lata. |
|||||||||||||||
| Warunki przechowywania. Nie wymaga szczególnych warunków przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci! |
|||||||||||||||
| Opakowanie. Po 15 tabletów w blistrze; po 2 blistery w tekturowym pudełku. |
|||||||||||||||
| Po 20 tabletów w blistrze; po 3 blistery w tekturowym pudełku. Kategoria wydawania. Na receptę. |
|||||||||||||||
| Producent. Merk Sante, Francja/Merck Sante, France. |
|||||||||||||||
| Miejsce produkcji oraz adres siedziby producenta. 2 rue du Pressoir Vert, 45400 Semoy, Francja/2 rue du Pressoir Vert, 45400 Semoy, France. |
|||||||||||||||