Glipwilo

INSTRUKCJA dotyczÄ cÄ zastosowania leku GLYPVILO (GLYPVILO®)

SkÅ ad:

substancja czynna: wiledagliptyna;

1 tabletka zawiera wiledagliptyny 50 mg;

substancje pomocnicze: manitol, hydroksypropyloceluloza (typ EF), hydroksypropyloceluloza niskozastÄ piona, celuloza mikrokrysztaÅ‚yczna (typ 112), skrobiÄ glikolan sodu (typ A), dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearylofumaran sodu.

PostaÄ leku. Tabletki.

GÅ wne wÅ asnoÅ ci fizykochemiczne: tabletki o ksztaÅ cie okrÄ gÅ ym z Å cieciowanymi krawÄ dziami, biaÅ e lub prawie biaÅ e.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki hipoglikemizujÄ ce inne niÅ insulin. Inhibitory dipeptydylodipeptydazy-4. Kod ATC A10BH02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Wiglitolina należy do klasy substancji wzmacniających działanie komórek β trzustki, jest silnym i selektywnym inhibitorem dipeptydyl peptydazy-4 (DPP-4).

Mechanizm działania

Stosowanie wiglitoliny prowadzi do szybkiego i pełnego zahamowania aktywności DPP-4. Inhibicja DPP-4 przez wiglitolinę powoduje zwiększenie endogenego poziomu hormonów incretynowych GLP-1 (glukagonopodobny peptyd 1) i GIP (glukozy-zależny insulino-tropowy peptyd) w stanie głodówki oraz po przyjęciu posiłku.

Właściwości farmakodynamiczne

W wyniku zwiększenia endogennych poziomów tych hormonów incretynowych wiglitolina poprawia wrażliwość komórek β na glukozę, co prowadzi do wzmocnienia wydzielania insuliny zależnego od glukozy. Leczenie pacjentów z cukrzycą typu II lekiem w dawkach od 50 do 100 mg na dobę istotnie poprawiało działanie markerów funkcji komórek β, w tym HOMA-β (model homeostatyczny oceny funkcji komórek β), stosunek proinsuliny do insuliny oraz wskaźniki wrażliwości komórek β przy wielokrotnym teście tolerancji na glukozę. U pacjentów nie chorych na cukrzycę (z normalnym poziomem glukozy we krwi) wiglitolina nie powoduje stymulacji wydzielania insuliny ani obniżenia poziomu glukozy.

W wyniku zwiększenia endogennych poziomów GLP-1 wiglitolina wzmacnia również wrażliwość komórek α na glukozę, co prowadzi do zwiększenia wydzielania glukagonu zależnego od glukozy. Istotne zwiększenie stosunku insulina-glukagon podczas hiperglikemii, spowodowane podwyższonymi poziomami hormonu incretynowego, prowadzi do zmniejszenia produkcji glukozy w stanie głodówki i po przyjęciu posiłku, co skutkuje obniżeniem glikemii.

Znany wpływ zwiększonego poziomu GLP-1 polegający na wydłużeniu opróżniania żołądka nie występuje podczas leczenia wiglitoliną.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Po doustnym przyjęciu na czczo wiglitolina jest szybko wchłaniana, przy czym maksymalne stężenie w osoczu krwi (Cmax) obserwuje się po 1,7 godziny. Jednoczesne przyjęcie z posiłkiem nieznacznie opóźnia czas osiągnięcia Cmax do 2,5 godziny, ale nie wpływa na całkowitą ekspozycję (AUC). Podawanie wiglitoliny z posiłkiem prowadzi do obniżenia Cmax o 19%. Mimo to wielkość zmian nie jest klinicznie istotna, dlatego lek Glipwilo można przyjmować niezależnie od spożycia pokarmu. Bezwzględna biodostępność wynosi 85%.

Rozkład

Współczynnik wiązania wiglitoliny z białkami osocza krwi jest niski (9,3%), a także wiglitolina równomiernie rozkłada się między osoczem a erytrocytami. Średni objętość rozkładu wiglitoliny w stanie równowagi po podaniu dożylnym (Vss) wynosi 71 litrów, co wskazuje na rozkład pozanaczyniowy.

Biologiczna transformacja

Metabolizm jest główną drogą eliminacji wiglitoliny u człowieka, stanowiącą 69% przyjętej dawki. Główny metabolit (LAY151) jest farmakologicznie nieaktywny i stanowi produkt hydrolizy grupy cyjanowej, co stanowi 57% dawki, a następnie glukuronidową (BQS867) oraz amidową hydrolizę (4% dawki). Dane uzyskane podczas badań in vitro w mikrosomach nerek człowieka wskazują, że nerki mogą być jednym z głównych narządów sprzyjających hydrolizie wiglitoliny do jej głównego nieaktywnego metabolitu LAY151. DPP-4 częściowo uczestniczy w hydrolizie wiglitoliny, co potwierdzono badaniami in vivo u szczurów z niedoborem DPP-4.

Wiglitolina nie jest metabolizowana przez enzymy cytochromu P450 (CYP450) w stopniu, który można określić. W związku z tym nie przewiduje się, że jednoczesne stosowanie leków, takich jak inhibitory i/lub induktory CYP450, będzie wpływać na metaboliczny klirens wiglitoliny. Badania in vitro wykazały, że wiglitolina nie hamuje ani nie indukuje enzymów CYP450. Dlatego wiglitolina najprawdopodobniej nie wpływa na metaboliczny klirens współpodawanych leków, które są metabolizowane przez CYP1A2, CYP2C8, CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6, CYP2E1 lub CYP3A4/5.

Eliminacja

Po doustnym przyjęciu [14C]-wiglitoliny około 85% dawki wydala się z moczem, a 15% dawki – z kałem. Wydalanie nerkowe niezmienionej wiglitoliny stanowi 23% doustnie przyjętej dawki. Po podaniu dożylnym zdrowym ochotnikom całkowity klirens plazmatyczny i nerkowy wiglitoliny wynosił odpowiednio 41 l/h i 13 l/h. Średni okres półwylucenia po podaniu dożylnym wynosi około 2 godziny. Okres półwylucenia po podaniu doustnym wynosi około 3 godziny.

Liniowość/nieliniowość

Cmax wiglitoliny w osoczu krwi oraz pole pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie w osoczu krwi–czas” (AUC) wzrastają niemal proporcjonalnie do dawki w całym zakresie dawkowania terapeutycznego.

Osobne grupy pacjentów

Płeć

Nie zaobserwowano różnic w farmakokinetyce leku u zdrowych ochotników męskich i żeńskich różnego wieku i z różnym wskaźnikiem masy ciała (BMI). Inhibicja DPP-4 przez wiglitolinę nie zależy od płci pacjenta.

Pacjenci starsi

U zdrowych pod względem innych wskaźników pacjentów w wieku 70 lat ogólna AUC wiglitoliny (100 mg raz na dobę) zwiększała się o 32%, a Cmax w osoczu krwi – o 18% w porównaniu z młodszy zdrowymi ochotnikami (w wieku od 18 do 40 lat).

Te zmiany jednak nie są uważane za klinicznie istotne. Hamowanie DPP-4 przez wiglitolinę nie zależy od wieku pacjentów w badanych grupach wiekowych.

Choroby wątroby

Wpływ zaburzeń funkcji wątroby na farmakokinetykę wiglitoliny badano u pacjentów z niewielkimi, umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby na podstawie skali klasyfikacji Childa-Pugha (od 6 dla niewielkich do 12 dla ciężkich zaburzeń) w porównaniu z pacjentami z normalną funkcją wątroby. AUC wiglitoliny po przyjęciu pojedynczej dawki u pacjentów z niewielkimi i umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby była obniżona (o 20% i 8% odpowiednio), podczas gdy AUC wiglitoliny u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami zwiększała się o 22%. Maksymalna zmiana (zwiększenie lub zmniejszenie) AUC wiglitoliny wynosiła około 30%, co nie jest uważane za klinicznie istotne. Nie stwierdzono zależności między stopniem ciężkości zaburzeń funkcji wątroby a zmianami AUC wiglitoliny.

Choroby nerek

Przeprowadzono otwarte badanie z wielokrotnym stosowaniem leku w celu oceny farmakokinetyki najniższych dawek terapeutycznych wiglitoliny (50 mg raz na dobę) u pacjentów z różnym stopniem przewlekłego zaburzenia funkcji nerek, określonym na podstawie klirensu kreatyniny (łagodne zaburzenia funkcji nerek – od 50 do < 80 ml/min, umiarkowane zaburzenia funkcji nerek – 30–50 ml/min, ciężkie zaburzenia funkcji nerek – < 30 ml/min), w porównaniu z grupą kontrolną uczestników badania z normalną funkcją nerek.

U pacjentów z niewielkimi, umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek AUC wiglitoliny zwiększała się w porównaniu z pacjentami z normalną funkcją nerek. Wskaźniki AUC metabolitów LAY151 i BQS867 zwiększały się średnio około 1,5, 3 i 7 razy u pacjentów z łagodnymi, umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek odpowiednio. Ograniczone dane dotyczące pacjentów z nereką niewydolnością w stadium końcowym (NNNK) wskazują, że AUC wiglitoliny jest podobna do AUC leku u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek. Stężenia LAY151 były około 2–3 razy wyższe niż u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek.

Wiglitolina była wydalana z organizmu za pomocą hemodializy w ograniczonej ilości (3% w ciągu 3–4-godzinnego hemodializy, rozpoczynanej 4 godziny po podaniu leku).

Rasa

Ograniczone dane wskazują, że przynależność rasowa nie ma istotnego wpływu na farmakokinetykę wiglitoliny.

Dane kliniczne.

Wskazania

Glipwilo® należy stosować jako uzupełnienie diety i aktywności fizycznej w celu poprawy kontroli poziomu glukozy u dorosłych pacjentów z cukrzycą typu 2:

• jako monoterapię u pacjentów, u których stosowanie metforminy jest uznawane za nieodpowiednie z powodu przeciwwskazań lub nietolerancji;
• w połączeniu z innymi lekami stosowanymi w leczeniu cukrzycy, w tym z insuliną, jeśli leczenie nie zapewnia odpowiedniej kontroli hipoglikemicznej (dotyczy dostępnych danych o różnych kombinacjach, patrz sekcje „Właściwości farmakologiczne”, „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” oraz „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na wildagliptynę lub dowolny substancję pomocniczą preparatu.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Wildagliptyna ma niski potencjał interakcji z innymi lekami. Ponieważ wildagliptyna nie jest substratem enzymu CYP450 ani inhibitorem czy induktorem enzymów CYP450, interakcje z innymi lekami, które są substratami, inhibitorami lub induktorami tych enzymów, są mało prawdopodobne.

Połączenie z pioglitazonem, metforminą i gliburydem

Badania przeprowadzone z udziałem tych doustnych leków przeciwdiabetycznych nie wykazały klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych.

Digoksyna (substrat Pgp), warfaryna (substrat CYP2C9)

Badania kliniczne przeprowadzone u zdrowych ochotników nie wykazały klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych. Jednak nie zostało to potwierdzone w populacji docelowej.

Połączenie z amlodypiną, ramiprilem, walzartanem lub symwatatyną

Badania interakcji lekowych z udziałem zdrowych ochotników przeprowadzono z amlodypiną, ramiprilem, walzartanem i symwatatyną. W trakcie tych badań nie stwierdzono klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych po jednoczesnym stosowaniu tych leków z wildagliptyną.

Połączenie z inhibitorami ACE

U pacjentów przyjmujących jednocześnie inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE) istnieje zwiększony ryzyko wystąpienia obrzęku naczynioruchowego.

Tak jak w przypadku innych doustnych leków przeciwdiabetycznych, niektóre substancje czynne, w tym tiazydy, kortykosteroidy, leki hormonalne tarczycy oraz sympatykomimetyki, mogą osłabiać działanie hipoglikemiczne wildagliptyny.

Właściwości stosowania

Ogólne

Lek Glipwilo nie jest zamiennikiem insuliny dla pacjentów uzależnionych od insuliny. Nie należy stosować leku u pacjentów z cukrzycą typu I ani w przypadku kwasicy ketonowej spowodowanej cukrzycą.

Upośledzenie funkcji nerek

Doświadczenie w stosowaniu leku u pacjentów z umiarkowanym lub ciężkim upośledzeniem funkcji nerek, a także u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek poddawanych hemodializie, jest ograniczone; dlatego nie zaleca się stosowania leku u tych grup pacjentów (patrz sekcje „Właściwości farmakologiczne” oraz „Sposób stosowania i dawki”).

Upośledzenie funkcji wątroby

Glipwilo nie jest zalecany do stosowania u pacjentów z upośledzeniem funkcji wątroby, w tym u pacjentów, u których przed leczeniem stężenie ALAT lub ASAT było ponad 3 razy wyższe niż górna granica normy (GGN) (patrz sekcje „Właściwości farmakologiczne” i „Sposób stosowania i dawki”).

Kontrola poziomu enzymów wątrobowych

Rzadko zgłaszano zaburzenia funkcji wątroby (w tym zapalenie wątroby). W takich przypadkach przebieg powikłań był głównie bezobjawowy, bez konsekwencji klinicznych, a wyniki badań funkcji wątroby (TFP) po odstawieniu leku wracały do normy.

Przed rozpoczęciem leczenia lekiem Glipwilo należy wykonać TFP w celu ustalenia początkowych wartości u pacjenta. Należy monitorować wyniki TFP podczas leczenia lekiem w ciągu pierwszego roku leczenia co 3 miesiące, a następnie okresowo w późniejszym czasie.

U pacjentów, u których obserwowano podwyższone stężenie transaminaz, należy przeprowadzić ponowną kontrolę funkcji wątroby w celu potwierdzenia wyników, a następnie kontynuować monitorowanie z częstszym wykonywaniem TFP, aż do powrotu wyników do normy. W przypadku wzrostu stężenia ALAT lub ASAT 3 razy lub więcej powyżej GGN zaleca się odstawienie leku Glipwilo. W przypadku wystąpienia żółtaczki lub innych objawów zaburzeń funkcji wątroby należy przerwać stosowanie leku Glipwilo. Po odstawieniu leku i normalizacji wyników TFP nie należy ponownie rozpoczynać leczenia wyldaglitypinem.

Niewydolność serca (NS)

Badanie kliniczne dotyczące stosowania wyldaglitypiny u pacjentów z niewydolnością serca w klasach czynnościowych I–III wg klasyfikacji NYHA wykazało, że leczenie wyldaglitypiną nie wiąże się ze zmianą funkcji lewej komory ani z nasileniem istniejącej niewydolności serca. Doświadczenie kliniczne w stosowaniu leku u pacjentów z niewydolnością serca w klasie czynnościowej III wg klasyfikacji NYHA jest nadal ograniczone, a wyniki nie są przekonujące.

Brak doświadczenia w stosowaniu wyldaglitypiny u pacjentów z niewydolnością serca w klasie czynnościowej IV wg klasyfikacji NYHA w trakcie badań klinicznych, dlatego nie zaleca się stosowania leku tym pacjentom.

Zaburzenia skóry

Zgłaszano przypadki uszkodzeń skóry, w tym powstawanie pęcherzy i owrzodzeń na kończynach u małp. Choć w trakcie badań klinicznych nie odnotowano zwiększonej częstości uszkodzeń skóry, doświadczenie dotyczące powikłań skórnych u pacjentów z cukrzycą jest ograniczone.

Ponadto w okresie postmarketingowym stosowania leku zgłaszano przypadki uszkodzeń skóry typu pęcherzowego i odłuszczeniowego.

W związku z tym, zgodnie z zalecaną standardową opieką nad pacjentami z cukrzycą, zaleca się obserwację w celu wykrycia zaburzeń skóry, takich jak powstawanie pęcherzy lub owrzodzeń.

Zapalenie trzustki

Stosowanie wyldaglitypiny wiąże się z ryzykiem rozwoju ostrego zapalenia trzustki. Pacjenci powinni być poinformowani o charakterystycznych objawach ostrego zapalenia trzustki.

W przypadku podejrzenia rozwoju zapalenia trzustki nie należy kontynuować stosowania wyldaglitypiny. Po potwierdzeniu diagnozy ostrego zapalenia trzustki nie należy ponownie stosować wyldaglitypiny.

Hipoglikemia

Wiadomo, że stosowanie pochodnych sulfonylomocznika prowadzi do rozwoju hipoglikemii. Pacjenci otrzymujący wyldaglitypinę w połączeniu z pochodnymi sulfonylomocznika mogą być narażeni na rozwój hipoglikemii. W związku z tym, w celu zmniejszenia ryzyka hipoglikemii, możliwe jest zastosowanie niższych dawek pochodnych sulfonylomocznika.

Sód

Lek Glipwilo zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na tabletkę, co oznacza, że zawiera niemalże zero sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Do chwili obecnej nie przeprowadzono odpowiednich badań dotyczących stosowania wyldaglitypiny u kobiet w ciąży.

Badania na zwierzętach wykazały toksyczność rozrodczą przy stosowaniu wysokich dawek leku. Ryzyko potencjalne dla człowieka jest nieznane. Ze względu na brak danych lek Glipwilo nie należy stosować w okresie ciąży.

Okres karmienia piersią

Nie wiadomo, czy wyldaglitypina przenika do mleka matki. Badania na zwierzętach wykazały przenikanie wyldaglitypiny do mleka zwierząt. Leku Glipwilo nie należy przepisywać kobietom karmiącym piersią.

Plodność

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu leku na płodność człowieka.

Wpływ na szybkość reakcji przy prowadzeniu samochodu lub innych maszyn.

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu leku na zdolność prowadzenia samochodu lub pracy z innymi maszynami. Pacjenci doświadczający zawrotów głowy powinni unikać prowadzenia samochodu lub korzystania z innych mechanizmów.

Sposób stosowania i dawki

W przypadku stosowania jako monoterapii, w kombinacji z metforminą, w kombinacji z tiazolidinodionem, w kombinacji z metforminą i sulfonamidem przeciw cukrzycy lub w kombinacji z insuliną (z metforminą lub bez) zalecana dawka dobową wiedagliptyny wynosi 100 mg, podzielona na dwa przyjęcia: 50 mg rano i 50 mg wieczorem.

W przypadku stosowania w podwójnej kombinacji z sulfonamidem przeciw cukrzycy zalecana dawka wiedagliptyny wynosi 50 mg raz dziennie, rano. U tej grupy pacjentów wiedagliptyna w dawce 100 mg dziennie nie była bardziej skuteczna niż w dawce 50 mg raz dziennie.

W przypadku stosowania w połączeniu z sulfonamidem przeciw cukrzycy w celu zmniejszenia ryzyka hipoglikemii możliwe jest stosowanie niskich dawek sulfonamidu przeciw cukrzycy.

Nie zaleca się przekraczania dawki leku 100 mg.

Jeśli pominięto przyjęcie dawki leku Glipwilo, należy ją przyjąć natychmiast, gdy pacjent sobie o niej przypomni. Nie należy przyjmować podwójnej dawki leku w tym samym dniu.

Bezpieczeństwo i skuteczność wiedagliptyny w składzie potrójnej terapii doustnej w połączeniu z metforminą i tiazolidinodionem nie zostały ustalone.

Osobne grupy pacjentów

Dawkowanie u pacjentów w wieku podeszłym (≥ 65 lat)

U pacjentów w wieku 65 lat i starszych nie ma potrzeby zmiany dawkowania.

Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lub nerek

Nie zaleca się stosowania leku Glipwilo pacjentom z zaburzeniami funkcji wątroby, w tym pacjentom, u których przed leczeniem poziom ALAT lub ASAT był 3 razy wyższy od GGN.

U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny ≥ 50 ml/min) nie ma potrzeby korekty dawkowania leku Glipwilo. U pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek lub z przewlekłą chorobą nerek zalecana dawka leku wynosi 50 mg raz dziennie.

Sposób stosowania

Do stosowania doustnego.

Lek Glipwilo można stosować niezależnie od posiłku.

Dzieci

Nie zaleca się stosowania leku Glipwilo dzieciom i młodzieży poniżej 18. roku życia ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.

Przedawkowanie

Informacje dotyczące przedawkowania wiedagliptyny są ograniczone.

Objawy

Informacje o możliwych objawach przedawkowania uzyskano podczas badania tolerancji podwyższonej dawki z udziałem zdrowych ochotników, którzy przyjmowali wiedagliptynę przez 10 dni. Przy dawce 400 mg zaobserwowano trzy przypadki wystąpienia bólu mięśni, a także kilka przypadków łagodnej i krótkotrwałej parestezji, gorączki, rozwoju obrzęków oraz tymczasowego wzrostu poziomu lipazy. Przy dawce 600 mg u jednego z ochotników wystąpił obrzęk nóg i rąk, znaczny wzrost poziomu kinazy fosfokreatynowej (FK) towarzyszący wzrostowi poziomu ASAT, białka C-reaktywnego i mioglobiny. Trzech ochotników z tej grupy miało obrzęk obu nóg, który w dwóch przypadkach towarzyszyła parestezja. Wszystkie objawy oraz zaburzenia wyników badań laboratoryjnych ustąpiły po zaprzestaniu stosowania badanego leku.

Leczenie

W przypadku przedawkowania zaleca się leczenie wspierające. Wiedagliptyna nie jest usuwana przez hemodializę, jednak większość metabolitów hydrolizy (LAY 151) można usunąć za pomocą hemodializy.

Efekty uboczne

Na podstawie wyników podwójnych, ślepych, placebo-kontrolowanych badań trwających co najmniej 12 tygodni, w których wzięło udział łącznie 5451 pacjentów przyjmujących wyldaglptynę w dawce dobowej 100 mg (po 50 mg dwa razy dziennie), uzyskano dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania leku. Spośród tych pacjentów 4662 pacjentów otrzymywało wyldaglptynę jako monoterapię, 829 pacjentów otrzymywało placebo.

Większość efektów ubocznych pojawiających się podczas badań klinicznych miała charakter łagodny i był tymczasowy, nie wymagając przerwania leczenia. Nie stwierdzono związku między występowaniem efektów ubocznych a wiekiem lub rasą pacjentów, długością przyjmowania leku ani dawką dobową.

Efekty uboczne obserwowane podczas podwójnych, ślepych badań u pacjentów przyjmujących wyldaglptynę jako monoterapię oraz w ramach terapii skojarzonej, wymieniono poniżej dla każdego wskazania według klasyfikacji układów narządów i częstości bezwzględnej. Częstość występowania określa się następująco: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, < 1/10), nieczęsto (≥ 1/1000, < 1/100), rzadko (>1/10000, ≤ 1/1000), bardzo rzadko (≤ 1/10000), częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W każdej grupie ujętej według częstości występowania niepożądane reakcje podano w kolejności zmniejszającej się nasilenia.

Efekty uboczne zarejestrowane u pacjentów otrzymujących wyldaglptynę w dawce 100 mg na dobę jako monoterapię, podczas prowadzenia podwójnych, ślepych badań

Tabela 1

Opis poszczególnych działań niepożądanych.

Zaburzenia funkcji wątroby

Rzadko zgłaszano zaburzenia funkcji wątroby (w tym zapalenie wątroby). Takie przypadki przebiegały bezobjawowo, bez konsekwencji klinicznych, a funkcja wątroby wracała do normy po zaprzestaniu leczenia. Według danych z kontrolowanych badań monoterapii i terapii skojarzonej trwającej do 24 tygodni, częstość wzrostu stężenia ALAT lub ASAT ≥ 3 × GGN (klasyfikowane jako obecne, przynajmniej w dwóch kolejnych pomiarach lub podczas ostatniej wizyty leczenia) wynosiła 0,2 % dla wildagliptyny 50 mg raz dziennie, 0,3 % dla wildagliptyny 50 mg dwa razy dziennie oraz 0,2 % dla wszystkich leków porównawczych. Wzrosty te stężeń transaminaz były bezobjawowe, nie postępujące i nie związane z cholestazą ani żółtaczką.

Angioobrzęk

Rzadko zgłaszano przypadki angioobrzęku podczas stosowania wildagliptyny z taką samą częstością jak w grupie kontrolnej. Obserwowano większą liczbę przypadków, gdy wildagliptynę stosowano w połączeniu z inhibitorem enzymu konwertującego angiotensynę (IEC). Większość przypadków była łagodna i ustępowała przy kontynuowaniu leczenia wildagliptyną.

Hipoglikemia

W porównawczych, kontrolowanych badaniach monoterapii przypadki hipoglikemii, które występowały rzadko, zaobserwowano u 0,4 % pacjentów leczonych wildagliptyną jako monoterapią, w porównaniu do 0,2 % pacjentów w grupie leczonych aktywnym lekiem porównawczym lub placebo. Nie zgłaszano ciężkich ani poważnych przypadków hipoglikemii.

Hipoglikemia wystąpiła u 1 % pacjentów stosujących wildagliptynę jako dodatek do metforminy oraz u 0,4 % pacjentów otrzymujących placebo. Hipoglikemia wystąpiła u 0,6 % pacjentów stosujących pioglitazon jako dodatek do wildagliptyny oraz u 1,9 % pacjentów otrzymujących placebo. Hipoglikemia wystąpiła u 1,2 % pacjentów stosujących pochodną sulfonamidu i otrzymujących wildagliptynę oraz u 0,6 % pacjentów otrzymujących placebo.

Podczas stosowania pochodnej sulfonamidu i metforminy hipoglikemia wystąpiła u 5,1 % pacjentów otrzymujących wildagliptynę oraz u 1,9 % pacjentów otrzymujących placebo. U pacjentów przyjmujących wildagliptynę w połączeniu z insuliną częstość hipoglikemii wynosiła 14 % dla wildagliptyny i 16 % dla placebo.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowi opiekunowie powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Farmakonadzoru pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata

Warunki przechowywania. Lek nie wymaga specjalnych warunków temperaturowych przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed wilgocią.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 15 tabletek w blisterze, po 2 lub 4 blistery w tece kartonowej.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. KRKA, d.d., Ново место, Słowenia/KRKA, d.d., Novo mesto, Slovenia.

Miejsce położenia producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

Šmarješka cesta 6, 8501 Novo mesto, Słowenia/Smarjeska cesta 6, 8501 Novo mesto, Slovenia.