Glimepiryd-Teva

INSTRUKCJA dotyczĄca stosowania leku Glimepiryd-Teva (Glimepiride-Teva)

Skład:

substancja czynna: glimepiryd;

1 tabletka zawiera 2 mg, 3 mg lub 4 mg glimepirydu;

substancje pomocnicze:

tabletki 2 mg – laktoza jednowodna, sodowa glicolowa skrobiowa, povidon, celuloza mikrokryształowa, stearynian magnezu, tlenek żelaza żółty (E 172), lak barwnika indygo karminowego (E 132);

tabletki 3 mg – laktoza jednowodna, sodowa glicolowa skrobiowa, povidon, celuloza mikrokryształowa, stearynian magnezu, tlenek żelaza żółty (E 172);

tabletki 4 mg – laktoza jednowodna, sodowa glicolowa skrobiowa, povidon, celuloza mikrokryształowa, stearynian magnezu, lak barwnika indygo karminowego (E 132).

Postać leku. Tabletka.

Główne fizykochemiczne właściwości:

Tabletki 2 mg – okrągłe tabletki zielonego koloru z plamkami, z ryśką podziału z każdej strony. Po jednej stronie tabletki – oznaczenie wytłoczone «9» z jednej strony i «3» z drugiej strony ryśki podziału. Po drugiej stronie tabletki – oznaczenie wytłoczone «72» z jednej strony i «55» z drugiej strony ryśki podziału.

Tabletki 3 mg – okrągłe tabletki świetnie żółte lub żółte, z ryśką podziału z każdej strony. Po jednej stronie tabletki – oznaczenie wytłoczone «G» z jednej strony i «3» z drugiej strony ryśki podziału.

Tabletki 4 mg – okrągłe tabletki niebieskiego koloru z plamkami, z ryśką podziału z każdej strony. Po jednej stronie tabletki – oznaczenie wytłoczone «9» z jednej strony i «3» z drugiej strony ryśki podziału. Po drugiej stronie tabletki – oznaczenie wytłoczone «72» z jednej strony i «56» z drugiej strony ryśki podziału.

Grupa farmakoterapeutyczna. Åšrodki hipoglikemiczne, z wyjÄ…tkiem insulin. Sulfony z pochodnych mocznika. Kod ATC A10B B12.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika .

Glimepiryd – substancja hipoglikemizująca, czynna doustnie, należąca do grupy pochodnych sulfonowych. Można go stosować w insulynoniezależnym cukrzycy typu 2.

Glimepiryd działa głównie poprzez stymulację uwalniania insuliny z komórek β trzustki.

Podobnie jak w przypadku innych leków z grupy pochodnych sulfonowych, ten efekt opiera się na zwiększeniu wrażliwości komórek β trzustki na fizjologiczne pobudzenie glukozą. Ponadto glimepiryd wykazuje wyraźne działanie pozapostokowe, charakterystyczne również dla innych leków z grupy pochodnych sulfonowych.

Uwalnianie insuliny. Leki pochodne sulfonowe regulują wydzielanie insuliny poprzez blokadę kanału potasowego wrażliwego na ATP w błonie komórkowej komórek β. Zamknięcie kanału potasowego indukuje depolaryzację komórki β i prowadzi do otwarcia kanałów wapniowych oraz zwiększonego napływu wapnia do komórki, co powoduje uwalnienie insuliny drogą egzocytozy.

Glimepiryd wiąże się z dużą szybkością z białkiem błonowym komórek β, powiązanym z kanałem potasowym wrażliwym na ATP, jednak lokalizacja jego miejsca wiązania różni się od typowego miejsca wiązania leków pochodnych sulfonowych.

Działanie pozapostokowe. Do efektów pozapostokowych należy m.in. poprawa wrażliwości tkanek obwodowych na insulinę oraz zmniejszenie wykorzystania insuliny przez wątrobę.

Wykorzystanie glukozy przez tkanki obwodowe (mięśniowe i tłuszczową) odbywa się za pomocą specjalnych białek transportowych umieszczonych w błonie komórkowej. Transport glukozy do tych tkanek ograniczony jest szybkością etapu wykorzystania glukozy. Glimepiryd bardzo szybko zwiększa liczbę aktywnych cząsteczek transportujących glukozę na błonach plazmatycznych komórek tkanek mięśniowej i tłuszczowej, co prowadzi do stymulacji wychwytu glukozy.

Glimepiryd zwiększa aktywność glikozylofosfotydyloinozytolospecyficznej fosfolipazy C, co w izolowanych komórkach mięśniowych i tłuszczowych może korelować z wywołanym przez lek lipogenezą i glikogenogenezą.

Glimepiryd hamuje produkcję glukozy w wątrobie poprzez zwiększenie stężenia fruktozo-2,6-bisfosforanu wewnątrzkomórkowego, który hamuje glukoneogenezę.

Charakterystyka ogólna. U zdrowych ochotników minimalna skuteczna dawka doustna wynosi około 0,6 mg. Działanie glimepirydu jest zależne od dawki i powtarzalne. Fizjologiczna reakcja na ostre obciążenie fizyczne, tj. zmniejszenie wydzielania insuliny, w warunkach działania glimepirydu jest zachowana.

Nie stwierdzono istotnej różnicy w działaniu glimepirydu przy przyjmowaniu leku 30 minut przed posiłkiem lub bezpośrednio przed posiłkiem. U pacjentów z cukrzycą odpowiedni kontrola metaboliczna w ciągu 24 godzin może być osiągnięta przy jednorazowym dobowym przyjmowaniu leku.

Chociaż metabolit hydroksylowy wywołuje niewielkie, ale istotne obniżenie stężenia glukozy we krwi u zdrowych ochotników, to jest to jedynie niewielka część całkowitego działania leku.

Stosowanie w połączeniu z metforminą. W jednym badaniu wykazano poprawę kontroli metabolicznej przy terapii wspomaganej glimepirydem w porównaniu z monoterapią metforminą u pacjentów, u których cukrzycę nie udało się odpowiednio kontrolować maksymalnymi dawkami metforminy.

Stosowanie w połączeniu z insuliną. Dane dotyczące stosowania leku w połączeniu z insuliną są ograniczone. U pacjentów, u których cukrzycę nie udało się odpowiednio kontrolować przy maksymalnych dawkach glimepirydu, można rozpocząć terapię wspomaganą insuliną. W dwóch badaniach dzięki tej kombinacji osiągnięto taką samą poprawę kontroli metabolicznej jak przy monoterapii insuliną; jednak przy terapii skojarzonej wymagana była mniejsza średnia dawka insuliny.

Osobliwe kategorie pacjentów. Dzieci, w tym nastolatkowie. W 24-tygodniowym badaniu klinicznym z aktywnym kontrolowaniem (glimepiryd w dawce do 8 mg na dobę lub metformina w dawce do 2000 mg na dobę) wzięło udział 285 dzieci (w wieku 8–17 lat) z cukrzycą typu 2.

Zarówno glimepiryd, jak i metformina spowodowały istotne zmniejszenie HbA1c w porównaniu z wartością wyjściową (glimepiryd – 0,95 (SD 0,41); metformina – 1,39 (SD 0,40)). Jednak nie wykazano większej skuteczności glimepirydu w porównaniu z metforminą pod względem średniej zmiany HbA1c w porównaniu z wartością wyjściową. Różnica między dwoma rodzajami leczenia wyniosła 0,44% na korzyść metforminy. Górna granica (1,05) 95% przedziału ufności dla tej różnicy nie była niższa niż 0,3% granicy nieprzewyższania skuteczności.

Na podstawie wyników leczenia glimepirydem nie stwierdzono żadnych nowych problemów dotyczących bezpieczeństwa u dzieci w porównaniu z dorosłymi pacjentami z cukrzycą typu 2. Brak danych dotyczących długoterminowej skuteczności i bezpieczeństwa u dzieci.

Farmakokinetyka .

Wchłanianie. Po doustnym przyjęciu glimepiryd ma 100% biodostępność. Spożycie pokarmu nie ma istotnego wpływu na wchłanianie, jedynie nieco spowalnia szybkość wchłaniania. Maksymalne stężenie leku w osoczu krwi (Cmax) osiągane jest około 2,5 godziny po doustnym przyjęciu leku (średnia wartość wynosi 0,3 μg/ml przy wielokrotnym przyjmowaniu dawki dobowej 4 mg). Istnieje zależność liniowa między dawką a Cmax oraz między dawką a AUC (polem pod krzywą stężenie–czas).

Rozkład. Glimepiryd ma bardzo niską objętość rozkładu (około 8,8 l), co odpowiada objętości rozkładu albuminy, wysoki stopień wiązania z białkami osocza (powyżej 99%) oraz niski klirens (około 48 ml/min).

U zwierząt glimepiryd wydzielany jest z mlekiem matki. Glimepiryd przenika przez łożysko. Przejście przez barierę krew–mózg jest niskie.

Biotransformacja i eliminacja. Średni okres półtrwania wydalenia podstawowego przy stężeniach leku w osoczu odpowiadających wielokrotnemu trybowi dawkowania wynosi około 5–8 godzin. Po przyjęciu dużych dawek zaobserwowano nieznaczne wydłużenie okresu półtrwania.

Po przyjęciu pojedynczej dawki glimepirydu znakowanego izotopem radioaktywnym, 58% substancji radioaktywnej wykryto w moczu, a 35% – w kale. Niezmienionej substancji nie wykryto w moczu. W moczu i kale wykryto dwa metabolity, które najprawdopodobniej powstają w wyniku metabolizmu w wątrobie (główny enzym CYP2C9), z których jeden jest pochodną hydroksy, a drugi – karboksylową. Po doustnym przyjęciu glimepirydu okres półtrwania końcowy tych metabolitów wynosił odpowiednio od 3 do 6 i od 5 do 6 godzin.

Porównanie farmakokinetyki po pojedynczym i wielokrotnym przyjęciu leku raz na dobę nie wykazało istotnych różnic. Zmienność międzypacjentowa była bardzo niska. Nie zaobserwowano istotnej kumulacji.

Osobliwe kategorie pacjentów. Parametry farmakokinetyczne u mężczyzn i kobiet, tak samo jak u młodych i osób starszych (ponad 65 lat), były podobne. U pacjentów z obniżonym klirensiem kreatyniny zaobserwowano tendencję do zwiększenia klirensu glimepirydu i obniżenia jego średniego stężenia w osoczu krwi, co najprawdopodobniej wynika z szybszego wydalenia spowodowanego mniejszym stopniem wiązania z białkami. Wydalenie obu metabolitów z moczem było zaburzone. Ogólnie rzecz biorąc, u tych pacjentów nie przewiduje się zwiększonego ryzyka kumulacji leku.

Wskaźniki farmakokinetyczne u 5 pacjentów bez cukrzycy, którzy przeszli zabieg chirurgiczny na drogach żółciowych, były podobne do tych u zdrowych ochotników.

Dzieci, w tym nastolatkowie. Badanie, w którym badano farmakokinetykę, bezpieczeństwo i tolerancję po jednorazowym przyjęciu 1 mg glimepirydu w stanie pożywienia u 30 dzieci (4 dzieci w wieku 10–12 lat i 26 dzieci w wieku 12–17 lat) z cukrzycą typu 2, wykazało, że średnie wartości AUC(0-last), Cmax i t1/2 były podobne do tych u dorosłych.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa. Efekty obserwowane podczas badań przedklinicznych pojawiały się przy stężeniach ekspozycji znacznie przewyższających maksymalne stężenia ekspozycji u ludzi, co wskazuje na ich niewielką wartość kliniczną, lub były spowodowane działaniem farmakodynamicznym leku (hipoglikemią). Wyniki te uzyskano w ramach tradycyjnych badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa, badań toksyczności przy wielokrotnym podawaniu, testów genotoksyczności, potencjału onkogennego oraz toksyczności rozrodczej. Efekty niepożądane zaobserwowane w ostatnich badaniach (obejmujących badania embriotoksyczności, teratogenności i toksycznego wpływu na rozwój organizmu) uznano za skutki hipoglikemiczne wywołane przez lek u samic i młodych osobników.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Cukrzyca typu II u dorosłych, gdy poziom glukozy we krwi nie może być utrzymany jedynie za pomocą diety, ćwiczeń fizycznych i redukcji masy ciała.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na glimepiryd lub którykolwiek ze składników pomocniczych leku, na inne pochodne sulfoniliomoczników lub inne leki sulfonamidowe;
• cukrzycę insulinozależną;
• śpiączkę cukrzycową;
• kwasicę ketonową cukrzycową;
• ciężkie zaburzenia czynności nerek lub wątroby.

W przypadku ciężkich zaburzeń czynności nerek lub wątroby należy przełożyć pacjenta na insulinę.

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań.

Stosowanie leku jednocześnie z niektórymi innymi lekami może powodować niepożądane nasilenie lub osłabienie działania hipoglikemizującego glimepirydu. Dlatego inne leki należy stosować wyłącznie na polecenie lekarza.

Glimepiryd jest metabolizowany przez cytochrom P450 2C9 (CYP2C9). Wiadomo, że metabolizm ten może być wpływać współdziałanie induktorów (np. ryfampicyny) lub inhibitorów CYP2C9 (np. fluconazolu).

Wyniki badań in vivo wykazały, że AUC glimepirydu wzrasta około dwukrotnie przy jednoczesnym stosowaniu fluconazolu (jednego z najsilniejszych inhibitorów CYP2C9).

O istnieniu poniżej wymienionych typów interakcji świadczą doświadczenia zastosowania glimepirydu i innych pochodnych sulfoniliomoczników.

Hipoglikemia jako wynik nasilenia działania hipoglikemizującego może wystąpić, gdy glimepiryd stosuje się jednocześnie z następującymi lekami: fenylobutazon, azapropyazon i oksyfenbutazon, insulinę oraz doustne leki przeciwcukrzycowe (np. metforminę), salicylany i kwas p-aminosalicylowy, sterydy anaboliczne i męskie hormony płciowe, chloramfenikol, niektóre sulfonamidy o długim działaniu, tetracykliny, antybiotyki chinolony i klaritromycyna, doustne leki przeciwzakrzepowe z grupy kumaryny, fenfluramina, dizepiramid, fibraty, inhibitory ACE, fluoksetyna, inhibitory MAO, allopurinol, probenecyd, sulfinpirazon, leki sympatolityczne, cyklofosfamid, tiofosfamid i ifosfamid, mikonazol, fluconazol, pentoksyfilyn (wysokie dawki dożylne), trokevalin.

Działanie hipoglikemizujące glimepirydu może być osłabione, co prowadzi do pogorszenia kontroli glikemii, gdy glimepiryd stosuje się jednocześnie z następującymi lekami: estrogeny i progestageny, leki moczopędne, diuretyki tiazydowe, leki stymulujące tarczycę, glikokortykosteroidy, pochodne fenytoazyny, chloropromazyna, adrenalina i sympatykomimetyki, kwas nikotynowy (wysokie dawki) i pochodne kwasu nikotynowego, środki przeczyszczające (długotrwałe stosowanie), fenytoina, diazoksyd, glukagon, barbiturany i ryfampicyna, acetylozolamid.

Antagoniści receptorów H2, blokery β-adrenergiczne, klonidyna i rezerpina mogą powodować zarówno wzmocnienie, jak i osłabienie efektu hipoglikemizującego.

Pod wpływem leków sympatolitycznych, takich jak blokery β-adrenergiczne, klonidyna, guanetydyna i rezerpina, objawy adrenergicznej kontrregulacji podczas hipoglikemii mogą być osłabione lub nieobecne.

Spożycie alkoholu może nieprzewidywalnie nasilać lub osłabiać działanie hipoglikemizujące glimepirydu.

Glimepiryd może nasilać lub osłabiać działanie pochodnych kumaryny.

Koleswelam wiąże się z glimepirydem i zmniejsza jego wchłanianie z przewodu pokarmowego. Nie zaobserwowano żadnych interakcji, gdy glimepiryd podawano co najmniej 4 godziny przed zastosowaniem koleswelamu. Z tego powodu glimepiryd należy przyjmować co najmniej 4 godziny przed zastosowaniem koleswelamu.

Szczególne wskazania.

Glimepiryd-Teva należy przyjmować bezpośrednio przed lub podczas jedzenia.

Jeśli pacjent odżywia się nieregularnie lub całkowicie zapomina o posiłku, leczenie tym lekiem może prowadzić do hipoglikemii. Możliwe objawy hipoglikemii obejmują ból głowy, silne uczucie głodu, nudności, wymioty, zmęczenie, senność, zaburzenia snu, zwiększoną aktywność ruchową, agresywność, zaburzenia koncentracji, niepokój i spowolnienie reakcji, stan depresyjny, dezorientację, zaburzenia mowy i wzroku, afazję, drżenie, poraż, zaburzenia czucia, zawroty głowy, bezradność, utratę samokontroli, delirium, drgawki mózgowe, sennolencję oraz utratę przytomności aż do śpiączki, powierzchowne oddychanie i bradykardię.

Dodatkowo mogą występować objawy adrenergicznej regulacji przeciwustawnej, takie jak pocenie się, zimna i wilgotna skóra, niepokój, tachykardia, nadciśnienie tętnicze, kołatanie serca, duszność bolesna i arytmie serca.

Obraz kliniczny ciężkiego napadu hipoglikemii może przypominać obraz kliniczny udaru mózgu. Objawy hipoglikemii można niemal zawsze szybko wyeliminować poprzez natychmiastowe przyjęcie węglowodanów (cukru). Sztuczne środki słodzące są nieskuteczne.

Z doświadczeń z zastosowania innych pochodnych sulfonylowej mocznicy wiadomo, że pomimo początkowej skuteczności działań eliminujących hipoglikemię, może ona ponownie wystąpić.

Ciężka lub długotrwała hipoglikemia, która tylko tymczasowo ustępuje po podaniu zwykłych dawek cukru, wymaga natychmiastowego leczenia, a czasem hospitalizacji.

Czynniki sprzyjające rozwojowi hipoglikemii:

• niechęć lub (częściej u osób starszych) niemożność współpracy pacjenta z lekarzem;
• niedożywienie, nieregularne odżywianie się lub pomijanie posiłków lub okres głodówki;
• zaburzenia diety;
• niezgodność między obciążeniem fizycznym a spożyciem węglowodanów;
• spożycie alkoholu, szczególnie w połączeniu z pominięciem posiłku;
• zaburzenia funkcji nerek;
• ciężkie zaburzenia funkcji wątroby;
• przedawkowanie glimepirydu;
• pewne stany dekompensacji chorób układu endokrynnego wpływające na metabolizm węglowodanów lub regulację przeciwustawną hipoglikemii (np. niektóre zaburzenia funkcji tarczycy, niedoczynność przysadki mózgowej lub kory nadnerczy);
• jednoczesne stosowanie niektórych innych leków (patrz: „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Leczenie lekiem Glimepiryd-Teva wymaga regularnego monitorowania stężenia glukozy we krwi i w moczu. Ponadto zaleca się oznaczanie zawartości hemoglobiny glikowanej we krwi.

Podczas leczenia należy również regularnie kontrolować wskaźniki funkcji wątroby oraz parametry hematologiczne (szczególnie liczbę leukocytów i płytek krwi).

W sytuacjach stresowych (np. urazy, nieplanowane zabiegi chirurgiczne, infekcje z gorączką) może być wskazane tymczasowe przejście pacjenta na insulinę.

Nie ma doświadczeń z zastosowania glimepirydu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby ani u pacjentów poddawanych dializie. Pacjentom z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby wskazane jest przejście na insulinę.

Stosowanie leków pochodnych sulfonylowej mocznicy u pacjentów z niedoborem enzymu glukoza-6-fosforan dehydrogenazy (G6PD) może prowadzić do anemii hemolitycznej. Ponieważ glimepiryd należy do klasy pochodnych sulfonylowej mocznicy, należy ostrożnie stosować go u pacjentów z niedoborem G6PD. Należy rozważyć możliwość przejścia takich pacjentów na terapię alternatywną lekami, które nie są pochodnymi sulfonylowej mocznicy.

Substancje pomocnicze

Laktoza. Glimepiryd-Teva zawiera laktozę w postaci monohydratu. Pacjenci z rzadką dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktoazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy nie powinni stosować tego leku.

Sód. Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w jednej tabletce, co oznacza, że jest praktycznie wolny od sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Ryzyko związane z cukrzycą. Odchylenia od normy stężenia glukozy we krwi podczas ciąży mogą być przyczyną zwiększonego ryzyka wystąpienia wad wrodzonych i śmierci okołoporodowej. Dlatego należy dokładnie monitorować stężenie glukozy we krwi u ciężarnej, aby uniknąć ryzyka teratogennego.

Kobieta ciężarna z cukrzycą powinna zostać przestawiona na insulinę. Kobiety chore na cukrzycę powinny informować lekarza o planowanej ciąży, aby dostosować leczenie i przejść na insulinę.

Ryzyko związane z glimepirydem. Brakuje wystarczających danych dotyczących stosowania glimepirydu w okresie ciąży. Badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną, która najprawdopodobniej wynika z działania farmakologicznego (hipoglikemia) glimepirydu.

Dlatego glimepirydu nie można stosować przez cały okres ciąży.

W przypadkach zaplanowania ciąży lub wykrycia ciąży podczas leczenia glimepirydem należy jak najszybciej przejść na terapię insuliną.

Okres karmienia piersią

Nie wiadomo, czy glimepiryd wydzielany jest do mleka matki u ludzi. U szczurów glimepiryd wydziela się do mleka. Ponieważ inne pochodne sulfonylowej mocznicy wydzielają się do mleka matki, a biorąc pod uwagę ryzyko rozwoju hipoglikemii u niemowląt karmionych piersią, nie zaleca się stosowania glimepirydu w okresie karmienia piersią.

Wpływ na zdolność do kierowania pojazdami i pracy z innymi mechanizmami.

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu leku na zdolność kierowania pojazdami i pracy z innymi mechanizmami.

Zdolność pacjenta do koncentracji i szybkiej reakcji może ulec pogorszeniu w wyniku hipoglikemii lub hiperglikemii, lub w wyniku zaburzeń wzroku. Może to stwarzać ryzyko w sytuacjach, gdy te cechy są szczególnie ważne (np. kierowanie samochodem lub praca z innymi mechanizmami).

Pacjentom należy zalecić podjęcie środków zapobiegających wystąpieniu hipoglikemii podczas kierowania samochodem. Dotyczy to szczególnie osób, które słabo lub wcale nie potrafią rozpoznawać u siebie objawów zapowiadających hipoglikemię, oraz osób, u których napady hipoglikemii występują często. Należy poważnie rozważyć, czy w takich okolicznościach warto siadać za kierownicą lub pracować z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Lek przeznaczony jest do przyjmowania doustnego.

Podstawą skutecznego leczenia cukrzycy jest odpowiednia dieta, regularna aktywność fizyczna oraz regularne badania krwi i moczu. Leki nie zapewnią odpowiedniego poziomu kontroli glikemii, jeśli pacjent nie przestrzega zaleconej diety.

Dawkę leku Glimepiryd-Teva ustala się na podstawie wyników pomiaru stężenia glukozy we krwi i w moczu.

Dawka początkowa wynosi 1 mg (1/2 tabletu 2 mg) glimepirydu na dobę. Jeśli dawka ta umożliwia osiągnięcie odpowiedniego poziomu kontroli stężenia glukozy, należy ją stosować w leczeniu utrzymującym.

Jeśli nie osiągnięto zadowalającej kontroli stężenia glukozy, dawkę należy stopniowo zwiększać na podstawie wyników kontroli glikemii, z odstępem około 1–2 tygodnie między poszczególnymi zwiększeniami dawki, do 2, 3 lub 4 mg glimepirydu na dobę. W zależności od trybu leczenia lek jest dostępny w różnych dawkach.

Dawka leku powyżej 4 mg na dobę zapewnia lepsze efekty tylko w wyjątkowych przypadkach. Maksymalna zalecana dawka glimepirydu wynosi 6 mg na dobę.

Jeśli stosowanie maksymalnej dobowej dawki metforminy nie pozwala osiągnąć odpowiedniego poziomu kontroli stężenia glukozy, można rozpocząć leczenie wspomagające glimepirydem.

Przy zachowaniu dawki metforminy leczenie glimepirydem należy rozpocząć od niskiej dawki, którą następnie można stopniowo zwiększać w zależności od pożądanego poziomu kontroli metabolicznej, aż do maksymalnej dobowej dawki. Leczenie skojarzone należy rozpoczynać w warunkach starannego nadzoru medycznego.

Jeśli stosowanie maksymalnej dobowej dawki glimepirydu nie pozwala osiągnąć odpowiedniego poziomu kontroli glikemii, w razie potrzeby można rozpocząć leczenie wspomagające insuliną. Przy zachowaniu dawki glimepirydu leczenie insuliną należy rozpocząć od niskiej dawki, którą następnie można stopniowo zwiększać w zależności od pożądanego poziomu kontroli metabolicznej. Leczenie skojarzone należy rozpoczynać w warunkach starannego nadzoru medycznego.

Zazwyczaj wystarczająca jest jedna dawka glimepirydu na dobę. Zaleca się przyjmowanie jej krótko przed lub podczas obfitego śniadania lub – jeśli nie ma śniadania – krótko przed lub podczas pierwszego głównego posiłku.

Jeśli pacjent zapomniał przyjąć kolejną dawkę leku, następnej dawki nie należy zwiększać.

Tabletki należy połykać całe, popijając płynem.

Jeśli u pacjenta wystąpi reakcja hipoglikemiczna po codziennym przyjmowaniu 1 mg leku, oznacza to, że poziom glukozy u tego pacjenta może być kontrolowany wyłącznie za pomocą diety.

Poprawa kontroli cukrzycy wiąże się ze wzrostem wrażliwości na insulinę, dlatego w trakcie leczenia potrzeba glimepirydu może się zmniejszać. Aby uniknąć hipoglikemii, należy odpowiednio wcześnie zmniejszyć dawkę lub zakończyć stosowanie leku. Konieczność zmiany dawki może również wynikać ze zmiany masy ciała, trybu życia pacjenta lub działania innych czynników zwiększających ryzyko hipoglikemii lub hiperglikemii.

Przejście z innych doustnych leków hipoglikemicznych na glimepiryd

Ogólnie przejście to jest możliwe. Przy przejściu na Glimepiryd-Teva należy wziąć pod uwagę dawkę oraz okres półtrwania leku stosowanego wcześniej. W niektórych przypadkach, szczególnie jeśli stosowano leki przeciwcukrzycowe o długim okresie półtrwania (np. chlorpropamid), zaleca się uwzględnienie okresu półtrwania przez kilka dni w celu zminimalizowania ryzyka reakcji hipoglikemicznych spowodowanych efektem addytywnym. Zalecana dawka początkowa wynosi 1 mg glimepirydu na dobę. Dawkę można stopniowo zwiększać, biorąc pod uwagę reakcję na lek, w sposób opisany powyżej.

Przejście z insuliny na glimepiryd

W wyjątkowych przypadkach może być wskazane przejście na glimepiryd u chorych na cukrzycę typu II, którzy stosowali insulinę. Przejście należy przeprowadzać w warunkach starannego nadzoru medycznego.

Dzieci.

Obecnie brak danych dowodowych dotyczących stosowania glimepirydu u pacjentów w wieku do 8 lat. U dzieci w wieku od 8 do 17 lat istnieją ograniczone dane dowodowe dotyczące stosowania glimepirydu jako monoterapii (patrz sekcje „Farmakodynamika” i „Farmakokinetyka”). Dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności stosowania leku u dzieci są niewystarczające, dlatego nie zaleca się stosowania go tej grupie pacjentów.

Przedawkowanie.

Przedawkowanie może prowadzić do hipoglikemii, która trwa od 12 do 72 godzin i po pierwszym złagodzeniu objawów może ponownie się nasilić. Objawy mogą pojawić się już po 24 godzinach od przyjęcia leku. Zazwyczaj u takich pacjentów zaleca się obserwację w szpitalu. Może wystąpić nudności, wymioty oraz ból w nadbrzuszu. Hipoglikemia może zazwyczaj towarzyszyć objawy neurologiczne, takie jak drżenie, niepokój, zaburzenia wzroku, zaburzenia koordynacji, senność, śpiączka i drgawki.

Leczenie przedawkowania polega przede wszystkim na zapobieganiu wchłanianiu leku poprzez wywołanie wymiotów, a następnie podanie wody lub lemoniady z węglem aktywnym (adsorbent) oraz siarczanem sodu (środek przeczyszczający). W przypadku przyjęcia dużej ilości glimepirydu wskazane jest przepłukanie żołądka, a następnie podanie węgla aktywnego i siarczanu sodu. W przypadku ciężkiego przedawkowania wskazana jest hospitalizacja w oddziale intensywnej terapii. Należy jak najszybciej rozpocząć podawanie glukozy. W razie potrzeby należy zastosować dozowanie bolusowe dożylnie 50 ml 50% roztworu glukozy, a następnie przewlekanie 10% roztworu glukozy z dokładnym kontrolowaniem stężenia glukozy we krwi. Dalsze leczenie jest objawowe.

Podczas leczenia hipoglikemii spowodowanej przypadkowym przyjęciem glimepirydu u niemowląt i małych dzieci dawkę glukozy należy szczególnie starannie dostosować ze względu na możliwość wystąpienia niebezpiecznej hiperglikemii, a jej kontrolę należy prowadzić poprzez dokładne obserwowanie stężenia glukozy we krwi.

Efekty uboczne.

Na podstawie doświadczeń z zastosowania glimepirydu oraz innych pochodnych sulfonamidów mocznikowych stwierdzono następujące efekty uboczne, wymienione poniżej według układów narządów i systemów w kolejności malejącej częstości występowania: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100 do <1/10); rzadko (≥1/1000 do <1/100); nieczęsto (≥1/10000 do <1/1000); bardzo rzadko (<1/10000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Z zakresu krwi i układu limfatycznego

Rzadko: trombocytopenia, leukopenia, erytrocytopenia, granulocytopenia, agranulocytoza, anemia hemolityczna i pancytopenia. Zazwyczaj te zjawiska ustępują po zakończeniu leczenia.

Częstość nieznana: ciężka trombocytopenia z liczbą płytek krwi mniejszą niż 10 000/μl oraz purpura trombocytopeniczna.

Z zakresu układu odpornościowego

Bardzo rzadko: naczyniak żylny leukocyto-klastyczny, umiarkowane reakcje nadwrażliwości, które mogą postępować do ciężkich reakcji z dusznością, obniżeniem ciśnienia tętniczego i czasem wstrząsem.

Częstość nieznana: możliwe reakcje alergiczne krzyżowe z pochodnymi sulfonamidów mocznikowych, sulfonamidami lub substancjami pokrewnymi.

Zaburzenia metaboliczne i zaburzenia odżywiania

Rzadko: hipoglikemia.

Takie reakcje hipoglikemiczne występują zazwyczaj natychmiastowo, mogą być ciężkie i nie zawsze łatwo poddają się korekcie. Wystąpienie takich reakcji, tak jak w przypadku leczenia innymi lekami hipoglikemicznymi, zależy od czynników indywidualnych, takich jak nawyki żywieniowe i dawka leku (szczegóły patrz w sekcji „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Z zakresu narządów wzroku

Częstość nieznana: mogą występować przejściowe zaburzenia wzroku, szczególnie na początku leczenia, spowodowane zmianą stężenia glukozy we krwi.

Z zakresu przewodu pokarmowego

Bardzo rzadko: nudności, wymioty, biegunka, wzdęcia, uczucie dyskomfortu w brzuchu i ból brzucha, które rzadko prowadzą do konieczności przerwania leczenia.

Zaburzenia wątrobowo-żółciowe

Bardzo rzadko: zaburzenia funkcji wątroby (np. z cholestazą lub żółtaczką), zapalenie wątroby i niewydolność wątroby.

Częstość nieznana: podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych.

Zakres skóry i tkanki podskórnej

Częstość nieznana: mogą wystąpić reakcje nadwrażliwości, w tym swędzenie, wysypka, pokrzywka i nadwrażliwość na światło.

Wskaźniki laboratoryjne

Bardzo rzadko: obniżenie stężenia sodu w surowicy krwi.

Raportowanie podejrzanych efektów ubocznych

Raportowanie podejrzanych efektów ubocznych po zatwierdzeniu leku przez organy uprawnione jest ważnym procederem. Pozwala to na ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania tego leku. Osobom pracującym w zawodach medycznych zaleca się zgłaszanie wszystkich podejrzanych efektów ubocznych poprzez krajowe systemy zgłaszania.

Termin ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C, w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blistrze, po 3 blisterach w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

1. Teva Pharmaceutical Industries Ltd.
2. AT Pharmaceutical Plant Teva.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

1. ul. Eli Hurwitz 18, strefa przemysłowa, Kfar-Saba, Izrael.
2. Działnica 1; H-4042 Debrecen, ul. Pallagi 13, Węgry.