Glemont

INSTRUKCJA DO STOSOWANIA W LEKARSTWIE Glemont (GLEMONT)

Skład:

substancja czynna: montelukast;

1 tabletka powlekana zawiera montelukast sodowy odpowiadający 10 mg montelukastu;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, laktoza jednowodna, sodowa sól kroskarboksymetylocelulozy, hydroksypropyloceluloza, stearynian magnezu, Opadry żółty (hipromeloza, hydroksypropyloceluloza, dwutlenek tytanu (E 171), żelazo żółte (E 172), wosk karbowski, tlenek żelaza czerwony (E 172)).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: okrągłe, dwuwypukłe tabletki koloru beżowego, powlekane powłoką filmową, z wygrawerowaniem „G” po jednej stronie i „392” po drugiej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki stosowane systemowo w chorobach obturacyjnych dróg oddechowych. Blokery receptorów leukotrienowych.

Kod ATC R03DC03.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Cysteinylleukotrieny (LTC4, LTD4, LTE4) są potężnymi eikozanoidami zapalnymi, uwalnianymi przez różne komórki, w tym przez komórki tuczne i eozynofile. Te ważne mediatorzy astmy wiążą się z receptorami cysteinylleukotrienowymi (CysLT). Receptor CysLT typu 1 (CysLT1) znajduje się w drogach oddechowych człowieka (w tym w mięśniu gładkim dróg oddechowych i makrofagach w drogach oddechowych), a także na innych komórkach prozapalnych (w tym eozynofilach i niektórych komórkach mieloidalnych). Obecność receptorów CysLT koreluje z patofizjologią astmy i alergicznego nieżytu nosa. W przypadku astmy efekty pośredniczone przez leukotrieny obejmują oskrzelowe zwężenie oskrzeli, wydzielanie śluzu, przepuszczalność naczyń i eozynofilię. W przypadku alergicznego nieżytu nosa białko CysLT jest wydzielane z błony śluzowej nosa po ekspozycji na alergen w trakcie reakcji wczesnej i późnej, co towarzyszy objawom alergicznego nieżytu nosa. Według badań klinicznych, donosowe podanie CysLT prowadziło do zwiększenia oporności dróg oddechowych nosa i nasilenia objawów zatkania nosa.

Montelukast po podaniu doustnym jest czynną substancją, która wiąże się z wysoką selektywnością i powinnością z receptorami CysLT1. Według badań klinicznych montelukast w dawce 5 mg hamuje oskrzelowe skurcze wywołane inhalacją LTD4. Rozszerzanie oskrzeli obserwowano przez 2 godziny po podaniu doustnym, a ten efekt był addytywny w stosunku do rozszerzania oskrzeli wywołanego przez agonisty β. Leczenie montelukastem hamuje zarówno wczesną, jak i późną fazę oskrzelowego zwężenia wywołanego stymulacją antygenową. Montelukast w porównaniu z placebo zmniejsza liczbę eozynofili we krwi obwodowej u dorosłych pacjentów i dzieci. W jednym z badań przyjmowanie montelukastu istotnie zmniejszało liczbę eozynofili w drogach oddechowych (na podstawie analizy wydzieliny) i we krwi obwodowej oraz poprawiało kliniczne kontrolowanie astmy.

W badaniach na dorosłych montelukast w dawce 10 mg raz dziennie w porównaniu z placebo wykazał istotną poprawę wskaźnika porannego FEV1 (zmiana od wartości wyjściowej: 10,4 % i 2,7 % odpowiednio), porannego szczytowego przepływu wydechowego (PPW) (zmiana od wartości wyjściowej: 24,5 l/min i 3,3 l/min odpowiednio) oraz istotne zmniejszenie ogólnego stosowania agonistów β (zmiana od wartości wyjściowej: –26,1 % i –4,6 % odpowiednio). Poprawa objawów astmy zgłaszanych przez pacjentów w ciągu dnia i nocy była istotnie lepsza niż w grupie placebo.

Badania na dorosłych wykazały zdolność montelukastu do uzupełnienia klinicznego efektu kortykosteroidów inhalacyjnych (zmiana (%) wartości wyjściowej dla beklometazonu inhalacyjnego plus montelukast w porównaniu z beklometazonem odpowiednio dla FEV1: 5,43 % i 1,04 %; stosowanie agonistów β: –8,70 % i 2,64 %). W porównaniu z beklometazonem inhalacyjnym (200 μg 2 razy dziennie, urządzenie dozujące), montelukast wykazał szybszą początkową odpowiedź, choć w 12-tygodniowym badaniu beklometazon prowadził do bardziej wyraźnego średniego efektu terapeutycznego (% zmiana wartości wyjściowej dla montelukastu w porównaniu z beklometazonem odpowiednio dla FEV1: 7,49 % i 13,3 %; stosowanie agonistów β: –28,28 % i –43,89 %). Jednak w porównaniu z beklometazonem u większej liczby pacjentów leczonych montelukastem osiągnięto podobną odpowiedź kliniczną (tj. u 50 % pacjentów leczonych beklometazonem osiągnięto poprawę FEV1 o około 11 % lub więcej w porównaniu z wartością wyjściową, podczas gdy u 42 % pacjentów leczonych montelukastem osiągnięto taką samą odpowiedź).

W celu oceny montelukastu jako środka do leczenia objawowego sezonowego alergicznego nieżytu nosa u pacjentów w wieku od 15 lat z astmą i współistniejącym sezonowym alergicznym nieżytu nosa przeprowadzono badanie kliniczne. W tym badaniu wykazano, że montelukast w tabletach w dawce 10 mg raz dziennie w porównaniu z placebo wykazywał statystycznie istotną poprawę średniej dobowej oceny objawów nieżytu nosa. Średnia dobową ocena objawów nieżytu nosa to średnia wartość uzyskana z oceny objawów nosowych w ciągu dnia (średnie zatkanie nosa, rhinorrea, kichanie, swędzenie w nosie) i w nocy (średnie zatkanie nosa po przebudzeniu, trudności z zasypianiem i częstotliwość przebudzeń nocnych). W porównaniu z placebo uzyskano istotnie lepsze wyniki ogólnej oceny leczenia alergicznego nieżytu nosa przez pacjentów i lekarzy. Ocena skuteczności takiego leczenia w astmie nie była głównym celem tego badania.

W 8-tygodniowym badaniu z udziałem dzieci w wieku od 6 do 14 lat montelukast w dawce 5 mg raz dziennie w porównaniu z placebo istotnie poprawiał funkcję oddechową (zmiana od wartości wyjściowej FEV1: 8,71 % w porównaniu z 4,16 %, zmiana wskaźnika porannego PPW: 27,9 l/min w porównaniu z 17,8 l/min) i zmniejszał częstotliwość stosowania agonistów β na żądanie (zmiana od wartości wyjściowej: –11,7 % w porównaniu z +8,2 %).

Istotne zmniejszenie oskrzelowego skurczu wywołanego wysiłkiem fizycznym (OSW) wykazano w 12-tygodniowym badaniu u dorosłych (maksymalne zmniejszenie FEV1: 22,33 % dla montelukastu w porównaniu z 32,40 % dla placebo; czas do odzyskania wartości w granicach 5 % wartości wyjściowej FEV1: 44,22 min w porównaniu z 60,64 min). Ten efekt obserwowano w całym 12-tygodniowym okresie badania. Zmniejszenie OSW wykazano również w krótkim badaniu z udziałem dzieci w wieku od 6 do 14 lat (maksymalne zmniejszenie FEV1: 18,27 % w porównaniu z 26,11 %; czas do odzyskania wartości w granicach 5 % wartości wyjściowej FEV1: 17,76 min w porównaniu z 27,98 min). Efekt w obu badaniach był obserwowany na końcu przedziału po przyjmowaniu raz dziennie.

U pacjentów wrażliwych na aspirynę, którzy otrzymywali aktualnie leczenie kortykosteroidami inhalacyjnymi i/lub doustnymi, leczenie montelukastem w porównaniu z placebo prowadziło do istotnej poprawy kontroli astmy (zmiana wartości wyjściowej FEV1: 8,55 % w porównaniu z –1,74 % oraz zmiana od wartości wyjściowej w zmniejszeniu ogólnego stosowania agonistów β: –27,78 % w porównaniu z 2,09 %).

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Montelukast jest szybko wchłaniany po podaniu doustnym. Po podaniu przez dorosłych na czczo tabletów powlekanych o dawce 10 mg, średnie stężenie maksymalne (Cmax) we krwi osiągane było po 3 godzinach (Tmax). Średnia biodostępność po podaniu doustnym wynosi 64 %. Spożycie zwykłej diety nie wpływało na biodostępność ani na Cmax po podaniu doustnym. Bezpieczeństwo i skuteczność zostały potwierdzone w badaniach klinicznych przy stosowaniu tabletów powlekanych 10 mg niezależnie od czasu przyjmowania posiłków.

Dla tabletów żuwanych o dawce 5 mg wskaźnik Cmax u dorosłych osiągany był po 2 godzinach po przyjęciu na czczo. Średnia biodostępność po podaniu doustnym wynosi 73 % i obniża się do 63 % przy przyjmowaniu ze standardową dietą.

Rozkład

Ponad 99 % montelukastu wiąże się z białkami osocza. Objętość rozkładu montelukastu w stanie stacjonarnym wynosi średnio od 8 do 11 litrów. W badaniach na szczurach z zastosowaniem radioaktywnie znakowanego montelukastu przejście przez barierę krew-mózg było minimalne. Ponadto, stężenia znakowanego radioizotopem materiału w innych tkankach 24 godziny po dawce były również minimalne.

Metabolizm

Montelukast jest intensywnie metabolizowany. W badaniach z zastosowaniem dawek terapeutycznych stężenia metabolitów montelukastu w stanie stacjonarnym we krwi osocza u dorosłych i dzieci nie były wykrywalne.

Cytochrom P450 2C8 jest głównym enzymem w metabolizmie montelukastu. Ponadto, cytochromy CYP3A4 i 2C9 odgrywają niewielką rolę w metabolizmie montelukastu, choć itrakonazol (inhibitor CYP3A4) nie zmieniał parametrów farmakokinetycznych montelukastu u zdrowych ochotników przyjmujących 10 mg montelukastu dziennie. Według wyników badań in vitro z wykorzystaniem mikrosom wątroby człowieka, terapeutyczne stężenia w osoczu montelukastu nie hamują cytochromów P450 3A4, 2C9, 1A2, 2A6, 2C19 i 2D6. Udział metabolitów w działaniu terapeutycznym montelukastu jest minimalny.

Wydalanie

Clirens montelukastu z osocza u zdrowych dorosłych ochotników wynosi średnio 45 ml/min. Po doustnym przyjęciu montelukastu znakowanego izotopem, 86 % wydalane jest z kałem w ciągu 5 dni, a mniej niż 0,2 % z moczem. W połączeniu z biodostępnością montelukastu po podaniu doustnym, fakt ten wskazuje, że montelukast i jego metabolity są prawie całkowicie wydalane z żółcią.

Farmakokinetyka w różnych grupach pacjentów

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby o lekkim i średnim stopniu nasilenia nie jest wymagana korekta dawki. Badania z udziałem pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek nie były przeprowadzane. Ponieważ montelukast i jego metabolity są wydalane z żółcią, korekta dawki u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek nie jest uważana za konieczną. Brak danych dotyczących charakteru farmakokinetyki montelukastu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby (powyżej 9 punktów według skali Childa-Pugha).

Po przyjęciu dużych dawek montelukastu (20 i 60 razy przekraczających dawkę zalecaną dla dorosłych) obserwowano obniżenie stężenia teofiliny we krwi osocza. Ten efekt nie występuje przy przyjmowaniu zalecanej dawki 10 mg raz dziennie.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Leczenie uzupełniające przewlekłego astmy oskrzelowej u pacjentów z astmą od lekkiego do umiarkowanego stopnia ciężkości, która nie jest wystarczająco kontrolowana przez leki kortykosteroidowe w dawkowanych inhalacjach, a także w przypadku niewystarczającego kontroli klinicznej astmy za pomocą agonistów β krótkodziałających stosowanych w razie potrzeby. Leczenie objawowe sezonowego alergicznego nieżytu nosa u chorych na astmę oskrzelową.

Profilaktyka astmy, której dominującym składnikiem jest skurcz oskrzeli wywołany wysiłkiem fizycznym.

Ułatwienie objawów sezonowego i całorocznego alergicznego nieżytu nosa.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na którykolwiek z składników leku. Wiek dziecięcy poniżej 15 lat (dla dawki 10 mg).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Montelukast można stosować razem z innymi lekami stosowanymi w profilaktyce lub długoterminowym leczeniu astmy oraz w leczeniu alergicznego nieżytu nosa. W badaniach interakcji leków zalecana dawka montelukastu nie miała istotnego wpływu klinicznego na farmakokinetykę następujących leków: teofiliny, prednizonu, prednizolonu, doustnych środków antykoncepcyjnych (etynylowa estradiol/noretynodron 35/1), terfenadyny, cyfostyna i warfaryny.

U pacjentów przyjmujących jednocześnie fenobarbitał, pole pod krzywą stężenie-czas (AUC) dla montelukastu obniżało się o około 40%. Ponieważ montelukast jest metabolizowany przez CYP 3A4, należy zachować ostrożność, szczególnie u dzieci, gdy montelukast jest stosowany jednocześnie z induktorami CYP 3A4, takimi jak fenytoina, fenobarbitał i ryfampicyna.

Badania in vitro wykazały, że montelukast jest silnym inhibitorem CYP 2C8. Dane z badań klinicznych interakcji leków obejmujących montelukast i roziglitazon (lek metabolizowany przez CYP 2C8) wykazały jednak, że montelukast nie jest inhibitorem CYP 2C8 in vivo. W związku z tym montelukast nie wpływa istotnie na metabolizm leków metabolizowanych przez ten enzym (np. paklitaksel, roziglitazon, repaglinid).

Badania in vitro wykazały, że montelukast jest substratem CYP 2C8 oraz w mniejszym stopniu CYP 2C9 i 3A4. W badaniu klinicznym interakcji leków z zastosowaniem montelukastu i gemfibrozylu (inhibitora CYP 2C8 i 2C9) stwierdzono, że gemfibrozyl zwiększa ekspozycję systemową montelukastu 4,4-krotnie. Przy jednoczesnym stosowaniu z gemfibrozylem lub innymi silnymi inhibitorami CYP 2C8 nie jest wymagana korekta dawki montelukastu, jednak lekarz powinien wziąć pod uwagę zwiększone ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.

Na podstawie badań in vitro nie przewiduje się wystąpienia klinicznie istotnych interakcji z słabszymi inhibitorami CYP 2C8 (np. z trimetoprimem). Jednoczesne stosowanie montelukastu z itrakonazolem, silnym inhibitorem CYP 3A4, nie prowadziło do istotnego zwiększenia ekspozycji systemowej montelukastu.

Особliwości stosowania.

Pacjentów należy uprzedzić, że Glemont nie powinien być stosowany w celu łagodzenia ostrych napadów astmy. Naleca się kontynuowanie leczenia odpowiednimi lekami stosowanymi w przypadku napadów. W przypadku ostrego napadu należy stosować inhalacyjne β-agonisty o krótkim działaniu. Pacjenci powinni jak najszybciej skonsultować się z lekarzem, jeśli potrzebują większej niż zwykle liczby inhalacji β-agonistów o krótkim działaniu.

Nie należy nagle zastępować terapii inhalacyjnymi lub doustnymi lekami kortykosteroidowymi lekiem montelukastem.

Nie ma danych potwierdzających możliwość zmniejszenia dawki doustnych leków kortykosteroidowych podczas jednoczesnego stosowania montelukastu.

W pojedynczych przypadkach u pacjentów stosujących leki przeciwasmatyczne, w tym montelukast, może występować eozynofilia ogólnoustrojowa, czasem wraz z objawami klinicznymi zapalenia naczyń, tzw. zespół Churga-Straussa (alergicznego granulomatoznego zapalenia naczyń), leczony za pomocą ogólnoustrojowej terapii kortykosteroidami. Takie przypadki zazwyczaj (choć nie zawsze) występowały na tle zmniejszenia dawki lub odstawienia leczenia kortykosteroidami. Nie można ani wykluczyć, ani potwierdzić związku antagonistów receptorów leukotrienowych z wystąpieniem zespołu Churga-Straussa, dlatego lekarzy należy poinformować o możliwości wystąpienia u pacjentów eozynofilii, wysypek naczyniowych, nasilenia objawów ze strony płuc, powikłań ze strony układu sercowo-naczyniowego i/lub neuropatii. Pacjenci, u których wystąpiły powyższe objawy, powinni zostać ponownie przebadani, a ich schemat leczenia należy ponownie przeanalizować.

Leczenie montelukastem nie pozwala pacjentom z astmą zależną od aspiryny stosować aspiryny ani innych niesteroidowych leków przeciwzapalnych.

Nie należy stosować tego leku u pacjentów z rzadkimi dziedzicznymi chorobami, takimi jak nietolerancja galaktozy, niedobór laktazy Lapp lub nieprawidłowe wchłanianie glukozy-galaktozy.

Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, co oznacza, że jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Badania na zwierzętach nie wykazały szkodliwego wpływu na przebieg ciąży ani rozwój embrionalny/ płodowy.

Ograniczone dane z bazy danych dotyczące ciąży nie wskazują na związek przyczynowo-skutkowy między stosowaniem montelukastu a wystąpieniem wad rozwojowych (takich jak wady kończyn), o których rzadko donoszono w trakcie światowego doświadczenia klinicznego po wprowadzeniu leku na rynek.

Montelukast można stosować w okresie ciąży tylko wtedy, gdy jest to uznawane za konieczne.

Karmienie piersią. Badania na szczurach wykazały, że montelukast przenika do mleka. Nie wiadomo, czy montelukast przenika do mleka matki.

Montelukast można stosować w okresie karmienia piersią tylko wtedy, gdy jest to uznawane za konieczne.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Nie oczekuje się, że montelukast będzie wpływał na zdolność pacjenta do prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn. Jednakże bardzo rzadko zgłaszano senność lub zawroty głowy.

Sposób stosowania i dawki.

Preparat przeznaczony jest do stosowania u dorosłych i dzieci w wieku od 15 lat.

W leczeniu astmy lub astmy w połączeniu z sezonowym alergicznym nieżytą nosa zalecana dawka dla dorosłych i dzieci w wieku od 15 lat wynosi 1 tabletę 10 mg 1 raz na dobę, wieczorem. W celu złagodzenia objawów alergicznego nieżytu nosa czas przyjmowania leku należy dobrać indywidualnie.

Korekty dawki nie wymaga się u pacjentów w wieku podeszłym oraz u pacjentów z niewydolnością wątroby o łagodnym i umiarkowanym nasileniu lub niewydolnością nerek. Brak danych dotyczących korekty dawki u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby. Nie ma danych na temat farmakokinetyki montelukastu u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (powyżej 9 punktów według skali Childa-Pugha), dlatego nie ma zaleceń dotyczących korekty dawki.

Dawkowanie preparatu jest takie samo u pacjentów płci męskiej i żeńskiej.

Leczenie preparatem Glemont w zależności od innego leczenia astmy.

Preparat można dodawać do istniejącej terapii pacjenta.

Glikokortykosteroidy wziewne. Glemont można stosować jako leczenie wspomagające u pacjentów, u których glikokortykosteroidy wziewne w połączeniu z β-agonistami krótkodziałającymi stosowanymi w razie potrzeby nie zapewniają zadowalającej kontroli klinicznej choroby.

Nie należy nagle zastępować glikokortykosteroidów wziewnych preparatem Glemont (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Dzieci.

Stosować dzieciom w wieku od 15 lat. Dzieciom poniżej 15. roku życia należy stosować preparat w postaci tabletek żuwanych o odpowiedniej dawce.

Przedawkowanie.

Nie ma specjalnych informacji dotyczących leczenia przedawkowania montelukastem. W badaniach nad przewlekłą astmą montelukast podawano w dawkach do 200 mg/dobę pacjentom dorosłym przez 22 tygodnie, a w badaniach krótkoterminowych – do 900 mg/dobę przez około jeden tydzień, bez wystąpienia klinicznie istotnych działań niepożądanych.

W okresie po wprowadzeniu na rynek oraz podczas badań klinicznych otrzymywano doniesienia o ostrych przypadkach przedawkowania montelukastem. Obejmowały one przyjmowanie leku przez dorosłych i dzieci w dawkach przekraczających 1000 mg (około 61 mg/kg, dziecko w wieku 42 miesięcy). Uzyskane dane kliniczne i laboratoryjne odpowiadały profilowi bezpieczeństwa dla pacjentów dorosłych i dzieci.

W większości przypadków nie zgłaszano działań niepożądanych. Najczęściej obserwowane działania niepożądane odpowiadały profilowi bezpieczeństwa preparatu Glemont i obejmowały: ból brzucha, senność, pragnienie, ból głowy, wymioty oraz nadpobudliwość psychomotoryczną.

Nie wiadomo, czy montelukast jest usuwany podczas dializy otrzewnowej lub hemodializy. Leczenie jest objawowe.

Efekty uboczne

Montelukast oceniano w badaniach klinicznych:

tabletki powlekane filmowo 10 mg – u około 4000 pacjentów z astmą w wieku od 15 lat;

tabletki powlekane filmowo 10 mg – u około 400 pacjentów z astmą i sezonowym nieżytu alergicznym nosa w wieku od 15 lat;

tabletki żuwane 5 mg – u około 1750 pacjentów z astmą w wieku od 6 do 14 lat.

W trakcie badań klinicznych poniżej wymienione reakcje niepożądane zgłaszano często (≥1/100 do <1/10) u pacjentów otrzymujących leczenie montelukastem, a także częściej niż u pacjentów otrzymujących placebo.

Tabela 1

W trakcie badań klinicznych u niewielkiej liczby dorosłych pacjentów leczonych długoterminowo przez 2 lata oraz u dzieci w wieku od 6 do 14 lat przez 12 miesięcy profil bezpieczeństwa nie uległ zmianie.

Okres po marketingowy

Niepożądane reakcje zgłaszane w okresie po marketingowym wymieniono według klas narządów i układów oraz specjalnych pojęć przedstawionych w Tabeli 2. Częstość ustalono na podstawie danych z odpowiednich badań klinicznych.

Tabela 2

Termin ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletów w blistrze, 3 blistery w tece kartonowej.

Po 30 tabletów w pojemniku plastиковym, w tece kartonowej. Do każdego pojemnika wraz z tabletkami włożono cylinder polimerowy z środkiem osuszającym (żel krzemionkowy).

Kategoria nabycia.

Na receptę.

Producent.

Glenmark Pharmaceuticals Ltd.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Działka nr S-7, Colvale Industrial Estate, Colvale, Bardez, Goa – 403 513, Indie /
Plot No. S-7, Colvale Industrial Estate, Colvale, Bardez, Goa – 403 513, India.