Geerдин

INSTRUKCJA dotycząca stosowania leku GEERDIN

Skład:

substancja czynna: rabaprazol;

1 tabletka powlekana powłoką otoczki jelitowej zawiera rabaprazolu sodu 10 mg lub 20 mg;

substancje pomocnicze:

dla dawki 10 mg: tlenek magnezu lekki, manitol (E 421), hydroksypropyloceluloza, talk, sodowa kroskarboksyloceluloza, Sancel pH 102, stearynian magnezu, etyloceluloza, chlorometan, glikol propylenowy, ftalan hipromelozy, ftalan dietyle, polietylenoglikol 6000, tlenek tytanu (E 171), tlenek żelaza/tlenek żółty (E 172);

dla dawki 20 mg: tlenek magnezu lekki, manitol (E 421), hydroksypropyloceluloza, talk, sodowa kroskarboksyloceluloza, Sancel pH 102, stearynian magnezu, etyloceluloza, chlorometan, glikol propylenowy, ftalan hipromelozy, ftalan dietyle, polietylenoglikol 6000, tlenek tytanu (E 171), tlenek żelaza/tlenek czerwony (E 172).

Postać leku. Tabletka powlekana powłoką otoczki jelitowej.

Główne właściwości fizykochemiczne: dawka 10 mg: światłożółte (brązowawe), okrągłe, podwójnie wypukłe tabletki powlecione powłoką otoczki jelitowej; dawka 20 mg: czerwonobrązowe, okrągłe, podwójnie wypukłe tabletki powlecione powłoką otoczki jelitowej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki działające na układ pokarmowy i przemianę materii. Leki stosowane w chorobach związanych z zaburzeniami kwasowości. Leki przeciwwłłączkowe i leki stosowane w leczeniu refluksu żołądkowo-jelitowego. Inhibitory pompy protonowej. Rabaprazol. Kod ATC A02B C04.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania. Rabeprozol sodowy należy do klasy związków antysekretorycznych, pochodnych benzimidazolu, nie wykazuje właściwości antycholinergicznych i nie jest antagonistą receptorów histaminowych H2, ale hamuje wydzielanie kwasu żołądkowego poprzez specyficzne zahamowanie enzymu H+/K+-ATPazy na powierzchni sekretoryjnej komórek przyściennek żołądka (pompa protonowa). Działanie jest zależne od dawki i prowadzi do hamowania zarówno sekrecji podstawowej, jak i stymulowanej, niezależnie od czynnika pobudzającego.

Rabeprozol sodowy ma słabe właściwości zasadowe, szybko wchłania się we wszystkich dawkach i stęża się w komórkach przyściennek. Rabeprozol sodowy przekształca się w aktywną formę sulfenamidową poprzez protonację i w ten sposób reaguje z dostępnymi resztami cysteiny pompy protonowej.

Aktywność antysekretoryczna. Po doustnym przyjęciu 20 mg rabeprozolu sodowego efekt antysekretoryczny pojawia się po 1 godzinie i osiąga maksimum po 2–4 godzinach. Efekt hamowania funkcji podstawowej i wywołanej pokarmem sekrecji kwasu 23 godziny po przyjęciu pierwszej dawki rabeprozolu sodowego wynosił odpowiednio 69 i 82%, a trwanie tego efektu dochodziło do 48 godzin. Skuteczność rabeprozolu sodowego w hamowaniu sekrecji kwasu nieco wzrasta w trakcie codziennego przyjmowania jednej tabletki, jednak stabilne hamowanie sekrecji osiąga się po 3 dniach od rozpoczęcia leczenia. Po zakończeniu przyjmowania rabeprozolu sodowego aktywność sekretoryjna wraca do normy w ciągu 2–3 dni.

Obniżenie kwasowości żołądka niezależnie od czynników, w tym inhibitorów pompy protonowej, takich jak rabeprozol, zwiększa liczbę bakterii w przewodzie pokarmowym. Leczenie inhibitorami pompy protonowej może zwiększać ryzyko infekcji przewodu pokarmowego, takich jak Salmonella, Campylobacter oraz Clostridium difficile.

Wpływ na stężenie gastryny w surowicy. Stężenie gastryny w surowicy może wzrastać w pierwszych tygodniach terapii, ale wraca zazwyczaj do początkowych poziomów w ciągu 1–2 tygodni po zakończeniu leczenia.

Inne efekty. Obecnie nie ma danych dotyczących systemowych efektów ze strony układu nerwowego centralnego (CNS), układu sercowo-naczyniowego i oddechowego wywołanych przyjmowaniem rabeprozolu sodowego. Podawanie doustnie 20 mg rabeprozolu sodowego dziennie przez 2 tygodnie nie wpływało na funkcję tarczycy, metabolizm węglowodanów oraz na stężenia w krwi hormonu parathyreoidalnego, kortyzolu, estrogenów, testosteronu, prolaktyny, cholecystokininy, sekretyny, glukagonu, hormonu folikulotropowego (FSH), hormonu luteinizującego (LH), reniny, aldosteronu i hormonu wzrostu.

Badania przeprowadzone na zdrowych ochotnikach wykazały brak klinicznie istotnych interakcji między rabeprozolem a amoksycyliną.

Rabeprozol nie wywiera negatywnego wpływu na stężenia w osoczu amoksycyliny i klaritromycyny przy jednoczesnym stosowaniu w celu eliminacji zakażenia H. pylori w górnym odcinku przewodu pokarmowego.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Geerдин – tabletka rabeprozolu sodowego, pokryta powłoką opłaszczeniową odporną na działanie soku żołądkowego.

Wchłanianie rabeprozolu sodowego rozpoczyna się dopiero po przejściu tabletki przez żołądek. Rabeprozol sodowy szybko wchłania się z jelita. Maksymalne stężenie rabeprozolu w osoczu osiąga się około 3,5 godziny po podaniu dawki 20 mg. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) i AUC rabeprozolu mają charakter liniowy w zakresie dawek od 10 do 40 mg. Bezpośrednia dostępność po podaniu doustnym 20 mg (w porównaniu z dożylonym) wynosi około 52%, głównie z powodu metabolizmu pierwszego przejścia. Ponadto dostępność biologiczna nie wzrasta przy wielokrotnym przyjmowaniu rabeprozolu sodowego. U zdrowych ochotników okres półtrwania w osoczu wynosił około 1 godziny (od 0,7 do 1,5 godziny), a klirens całkowity szacowany był na 283±98 ml/min.

Rozkład. U człowieka stopień wiązania rabeprozolu sodowego z białkami osocza wynosi około 97%.

Metabolizm i wydalanie. Jak i inne przedstawiciele klasy inhibitorów pompy protonowej, rabeprozol jest metabolizowany przez cytochrom P450 (CYP450) w wątrobowym układzie metabolizmu leków. Badania in vitro z ludzkimi mikrosomami wątrobowymi wykazały, że rabeprozol sodowy jest metabolizowany przez izoenzymy CYP450 (CYP2C19 i CYP3A4). Przy oczekiwanym poziomie w osoczu krwi u człowieka rabeprozol nie indukuje ani nie hamuje CYP3A4. Jednak badania in vitro nie zawsze można ekstrapolować na sytuacje in vivo; te wyniki wskazują, że interakcja między rabeprozolem a cyklosporyną nie jest oczekiwana. U człowieka głównymi metabolitami obecnymi w osoczu są tioeter (M1) i kwas karboksylowy (M6), a metabolity uboczne, obecne w niskich stężeniach, to sulfon (M2), dimetylotioeter (M4) i koniugat kwasu merkaptoctowego (M5). Tylko dimetylowy metabolit (M3) wykazuje nieznaczną aktywność antysekretoryczną, jednak nie występuje w osoczu.

Po jednorazowym przyjęciu 20 mg znakowanego 14C-rabeprozolu sodowego nie wykryto niezmienionego rabeprozolu w moczu. Około 90% podanej dawki wydalono z moczem głównie w postaci dwóch metabolitów: koniugatu kwasu merkaptoctowego (M5) i kwasu karboksylowego (M6); pozostała część dawki została wykryta w kałach.

Różnice płciowe. Ponieważ dawka jednorazowa 20 mg rabeprozolu sodowego jest doborana według masy ciała i wzrostu człowieka, różnice płciowe nie wpływają na parametry farmakokinetyczne.

Niewydolność nerek. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek w stadium końcowym, poddawanych wspomaganej hemodializie (klirens kreatyniny <5 ml/min/1,73 m2), rozkład rabeprozolu sodowego był bardzo podobny do takiego u zdrowych ochotników. AUC rabeprozolu sodowego i Cmax u tych pacjentów były o około 35% wyższe w porównaniu z wartościami u zdrowych ochotników. Średnia wartość okresu półtrwania wynosi 0,82 godziny u zdrowych ochotników, 0,95 godziny u pacjentów poddawanych hemodializie oraz 3,6 godziny u pacjentów po dializie. Klirens leku u pacjentów z niewydolnością nerek poddawanych hemodializie był około dwukrotnie wyższy niż u zdrowych ochotników.

Niewydolność wątroby. Po jednorazowej dawce 20 mg rabeprozolu sodowego u pacjentów z umiarkowanym przewlekłym uszkodzeniem wątroby AUC była podwojona, a okres półtrwania rabeprozolu wzrósł 2–3-krotnie w porównaniu z wartościami u zdrowych ochotników. W związku z tym przy codziennym przyjmowaniu leku w dawce 20 mg przez 7 dni AUC powinna wzrosnąć nie mniej niż 1,5-krotnie, a zmiany maksymalnych stężeń w osoczu Cmax – do 1,2. Okres półtrwania rabeprozolu sodowego u pacjentów z uszkodzeniem wątroby wynosił 12,3 godziny w porównaniu z 2,1 godziny u zdrowych ochotników. Odpowiedź farmakodynamiczna (metryczna pH zawartości żołądka) dla obu grup pacjentów była podobna pod względem terapeutycznym.

Pacjenci w podeszłym wieku. U pacjentów w podeszłym wieku eliminacja rabeprozolu sodowego jest nieco obniżona. Po 7 dniach przyjmowania rabeprozolu sodowego w dawce 20 mg dziennie u osób w podeszłym wieku AUC była około dwukrotnie większa, Cmax wzrastała o 60%, a T1/2 wydłużała się o 30% w porównaniu z wartościami u młodych zdrowych ochotników. Należy jednak zaznaczyć brak objawów kumulacji rabeprozolu sodowego.

Polimorfizm CYP2C19. Po podawaniu przez 7 dni dawki 20 mg rabeprozolu sodowego dziennie u pacjentów z opóźnionym metabolizmem CYP2C19, poziomy AUC (pole pod krzywą) i T1/2 (czas półtrwania) były wyższe o około 1,9 i 1,6-krotnie odpowiednio w porównaniu z wartościami u pacjentów z szybkim metabolizmem; w tym samym czasie Cmax wzrastała jedynie o 40%.

Chromogranina A. W okresie stosowania leków antysekretorycznych stężenie gastryny w osoczu krwi wzrasta w odpowiedzi na obniżenie sekrecji kwasu. Chromogranina A (CgA) również wzrasta w związku z obniżeniem kwasowości żołądka. Zwiększenie poziomu CgA może utrudnić badanie na obecność nowotworów neuroendokrynnych. Aby uniknąć uzyskania fałszywych wyników, leczenie rabeprozolem należy przerwać 5–14 dni przed oznaczeniem CgA.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

• Aktywne wrzody dwunastnicy;
• aktywne łagodne wrzody żołądka;
• choroba refluksowa przełyku o charakterze erozyjnym lub wrzodziejącym (GERD);
• długotrwałe leczenie choroby refluksowej przełyku (leczenie utrzymujące GERD);
• leczenie objawowe choroby refluksowej przełyku od umiarkowanego do bardzo ciężkiego stopnia (leczenie objawowe GERD);
• zespół Zollingera–Ellisona;
• w połączeniu z odpowiednimi schematami terapii przeciwbakteryjnej w celu eliminacji Helicobacter pylori (H. pylori) u pacjentów z wrzodami żołądka i dwunastnicy.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na rabeprazol sodowy, zastąpione benzimidazole lub którykolwiek inny składnik leku.

Okres ciąży lub karmienia piersią.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

System CYP-450

Rabeprazol sodowy jest metabolizowany przez wątrobowe enzymy układu CYP-450, a mianowicie CYP2C19 i CYP3A4.

Badania wykazały, że rabeprazol sodowy nie wykazuje kinetyki farmakokinetycznej ani klinicznie istotnych interakcji z warfaryną, fenytoiną, teofiliną ani diazepamem, z których każdy jest metabolizowany przez CYP-450.

Interakcje spowodowane przez hamowanie wydzielania kwasu żołądkowego

Rabeprazol sodowy powoduje silne i długotrwałe zmniejszenie produkcji kwasu żołądkowego. W związku z tym rabeprazol może oddziaływać na leki, których wchłanianie zależy od pH treści żołądka. Jednoczesne stosowanie rabeprazolu sodowego i ketokonazolu lub itраконazolu może prowadzić do obniżenia stężenia tych ostatnich w osoczu, a stosowanie z doustnym digoksyną może powodować wzrost stężenia tego ostatniego. W związku z tym pacjentom indywidualnym stosującym te leki razem z Geerдинem należy zapewnić nadzór lekarza w celu ustalenia potrzeby dostosowania dawki.

Antacida

Podczas badań klinicznych pacjenci stosowali antacida w razie potrzeby jednocześnie z rabeprazolem sodowym; w trakcie specjalnego badania nie zaobserwowano interakcji rabeprazolu sodowego z antacidami, takimi jak wodorotlenek glinu lub wodorotlenek magnezu.

Atazanawir

Jednoczesne stosowanie atazanawiru 300 mg/rytonawiru 100 mg z omeprazolem (40 mg raz dziennie) lub atazanawiru 400 mg z lansoprazolem (60 mg raz dziennie) u zdrowych ochotników prowadziło do istotnego zmniejszenia ekspozycji na atazanawir. Wchłanianie atazanawiru zależy od pH. Choć badania nie były prowadzone, oczekuje się podobnych wyników przy stosowaniu innych inhibitorów pompy protonowej. Inhibitory pompy protonowej, w tym rabeprazol, nie powinny być stosowane w połączeniu z atazanawirem (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Metotreksat

Doniesienia o reakcjach niepożądanych, opublikowane dane z badań farmakokinetycznych populacyjnych oraz analizy retrospektywne sugerują, że jednoczesne stosowanie metotreksatu i inhibitorów pompy protonowej (głównie w wysokich dawkach) może prowadzić do zwiększenia stężenia metotreksatu i/lub jego metabolitu hydroksymetotreksatu w surowicy krwi. Choć formalnych badań nie przeprowadzono.

Klopidogrel

Jednoczesne stosowanie klopidogrelu i rabeprazolu u zdrowych ochotników nie miało klinicznie istotnego wpływu na stężenie aktywnego metabolitu klopidogrelu. Dostosowania dawki nie trzeba.

Pokarm

Badania wykazały, że spożycie posiłku o niskiej zawartości tłuszczu nie wpływa na wchłanianie rabeprazolu sodowego. Stosowanie rabeprazolu sodowego z tłustym posiłkiem może opóźnić wchłanianie o 4 godziny lub więcej, jednak maksymalne stężenie i całkowite wchłonięcie pozostają niezmienione.

Cyklosporyna

Badania in vitro wykazały, że rabeprazol sodowy hamuje metabolizm cyklosporyny. Poziom tego hamowania jest porównywalny do poziomu hamowania przez omeprazol.

Tabela 1

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Zwiększona wrażliwość.

Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu rabeprozolu pacjentom znanym z nadwrażliwości na leki. Nie wyklucza się ryzyka wystąpienia reakcji nadwrażliwości krzyżowej z innymi inhibitorami pompy protonowej lub związkami benzimidazolowymi.

Stosowanie u pacjentów w wieku podeszłym

Rabeprozolu sodowego metabolizuje się wyłącznie w wątrobie. Ponieważ z wiekiem fizjologiczna funkcja wątroby może być osłabiona, u pacjentów w wieku podeszłym mogą wystąpić działania niepożądane. Dlatego pacjentów w wieku podeszłym należy dokładnie monitorować i przestrzegać zaleceń dotyczących dawkowania i długości leczenia.

Ogólne zalecenia

Umiarkowane złagodzenie objawów po leczeniu rabeprozolem nie wyklucza obecności nowotworu złośliwego żołądka lub przełyku. Dlatego przed przepisaniem Geerдина należy wykluczyć obecność nowotworu złośliwego.

Pacjentów poddawanych długotrwałemu leczeniu (szczególnie tych leczonych ponad rok) należy regularnie badać.

Pacjentów należy uprzedzić, że tabletek Geerдина nie wolno żuć ani kruszyć, należy je połykać całe.

Geerдina nie zaleca się stosować dzieciom, ponieważ brak jest doświadczeń z zastosowania u tej grupy pacjentów.

Zmiany ze strony krwi

Istnieją doniesienia z okresu postmarketingowego o patologicznych zmianach w krwi (trombocytopenia i neutropenia). W większości przypadków nie stwierdzono innej etiologii; zmiany w krwi były niepowikłane i ustępowały po zaprzestaniu stosowania rabeprozolu.

Odchylenia od normy aktywności enzymów wątrobowych obserwowano zarówno w trakcie badań klinicznych, jak i w okresie postmarketingowym. W większości przypadków nie stwierdzono innej etiologii; zmiany w krwi były niepowikłane i ustępowały po zaprzestaniu stosowania rabeprozolu.

Uszkodzenie wątroby

W trakcie specjalnego badania u pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym uszkodzeniem wątroby nie zaobserwowano istotnej różnicy w częstości działań niepożądanych po przyjmowaniu rabeprozolu sodowego w porównaniu z grupą kontrolną odpowiedniej płci i wieku. Lekarz powinien zachować ostrożność przy przepisywaniu leku Geerдin na wczesnych etapach terapii pacjentom z ciężkim uszkodzeniem wątroby, ponieważ brakuje danych klinicznych dotyczących stosowania rabeprozolu sodowego u pacjentów z tej grupy.

Podczas leczenia Geerдinem zaleca się okresowe badania hematologiczne i biochemiczne.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania atazanawiru i Geerдina (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Uszkodzenie nerek

Ostre zapalenie nerek typu kanalikowo-wątrobniaczego (GТІН) obserwowano u pacjentów przyjmujących rabeprozol. Może ono wystąpić w dowolnym momencie terapii rabeprozolem (patrz sekcja „Działania niepożądane”) i może postępować do niewydolności nerek.

W przypadku podejrzenia GТІН należy natychmiast zaprzestać stosowania rabeprozolu i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Ryzyko infekcji przewodu pokarmowego

Leczenie inhibitorami pompy protonowej, w tym rabeprozolem sodowym, może zwiększać ryzyko wystąpienia infekcji przewodu pokarmowego, takich jak Salmonella, Campylobacter i Clostridiumdifficile (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Ryzyko złamań

Inhibitory pompy protonowej, szczególnie przy stosowaniu w wysokich dawkach i przez dłuższy czas (ponad 1 rok), mogą zwiększać ryzyko złamań kości udowej, nadgarstka i kręgów, głównie u pacjentów w wieku podeszłym lub u pacjentów z istniejącymi innymi czynnikami ryzyka. Badania obserwacyjne sugerują, że inhibitory pompy protonowej mogą zwiększać ogólne ryzyko złamań o 10–40%. Ryzyko może również być zwiększone z powodu innych czynników. Pacjentom z ryzykiem osteoporozy należy rozważyć odpowiednie leczenie oraz przyjmowanie witaminy D i wapnia.

Hipomagnezemia

O przypadkach ciężkiej hipomagnezemii donoszono u pacjentów przyjmujących inhibitory pompy protonowej przez co najmniej 3 miesiące, w większości przypadków – przez rok. Mogą wystąpić poważne objawy hipomagnezemii, takie jak osłabienie, tetania, delirium, drgawki, zawroty głowy i arytmia komorowa. U większości pacjentów hipomagnezemia ustępowała po zaprzestaniu stosowania inhibitorów pompy protonowej i terapii zastępczej preparatami magnezu.

Pacjentom poddawanym długotrwałemu leczeniu lub jednoczesnemu stosowaniu inhibitorów pompy protonowej z lekami takimi jak cyfoglicyna lub lekami prowadzącymi do hipomagnezemii (np. z diuretykami), należy monitorować poziom magnezu we krwi przed rozpoczęciem leczenia oraz okresowo podczas terapii.

Stosowanie równoległe z metotreksatem

Opublikowane dane sugerują, że jednoczesne stosowanie inhibitorów pompy protonowej i metotreksatu (głównie w wysokich dawkach) może zwiększyć poziom metotreksatu i/lub jego metabolitów w osoczu krwi, co może prowadzić do toksyczności zależnej od metotreksatu. W razie potrzeby stosowania wysokich dawek metotreksatu należy rozważyć zaprzestanie leczenia inhibitorami pompy protonowej.

Wpływ na wchłanianie witaminy B12

Rabeprozolu sodowy, podobnie jak wszystkie leki hamujące wydzielanie kwasu żołądkowego, może zmniejszać wchłanianie witaminy B12 (cyjanokobalaminy) w wyniku hipochlorhydrii lub achlorhydrii. Należy to uwzględnić w przypadku pacjentów z niską masą ciała lub obecnością czynników ryzyka zmniejszonej absorpcji witaminy B12 przy długotrwałym leczeniu, lub obecności odpowiednich objawów klinicznych.

Podostre łuszczycowe zapalenie skóry

Stosowanie inhibitorów pompy protonowej wiąże się z bardzo rzadkimi przypadkami podostrego łuszczycowego zapalenia skóry. W przypadku wystąpienia zmian skórnych, szczególnie w obszarach narażonych na działanie promieni słonecznych, towarzyszących bólom stawów, pacjent powinien natychmiast skontaktować się z lekarzem, a lekarz powinien rozważyć zaprzestanie leczenia Geerдinem. Podostre łuszczycowe zapalenie skóry po wcześniejszym leczeniu inhibitorem pompy protonowej może zwiększać ryzyko wystąpienia podostrego łuszczycowego zapalenia skóry przy stosowaniu innych inhibitorów pompy protonowej.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych

Zwiększenie poziomu chromograniny A (CgA) może zakłócać badania na obecność nowotworów neuroendokrynnych. Aby uniknąć uzyskania fałszywych wyników, leczenie rabeprozolem należy zaprzestać co najmniej 5 dni przed pomiarem CgA (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). Jeśli poziomy CgA i gastryny nie powrócą do zakresu wartości odniesienia po wstępnym oznaczeniu, badanie należy powtórzyć po 14 dniach od zaprzestania stosowania rabeprozolu.

Funkcja tarczycy

Zaleca się kontrolowanie funkcji tarczycy podczas leczenia Geerдinem.

Oсобliwości przeprowadzania testów oddechowych

Wyniki testów oddechowych z użyciem C-ureazy mogą być fałszywie negatywne podczas przyjmowania inhibitorów pompy protonowej, takich jak rabeprozol, oraz antybiotyków, takich jak amoksycylina, klaritromycyna i metronidazol. Dlatego testy oddechowe w celu wykrycia obecności Helicobacterpylori należy przeprowadzać nie wcześniej niż po 4 tygodniach od zakończenia leczenia tymi lekami.

Leczenie nieerozyjnej choroby refluksowej rabeprozolem.

Leczenie nieerozyjnej choroby refluksowej wskazane jest u pacjentów z nawracającymi objawami refluksu, w szczególności z pieczeniem i kwasowym refluksie (ok. 2 razy w tygodniu). Stosowanie rabeprozolu może maskować objawy nowotworu złośliwego (np. raka żołądka lub jelita) oraz inne choroby przewodu pokarmowego. Dlatego należy wykluczyć obecność tych chorób przed przepisaniem rabeprozolu.

W przypadku przepisania rabeprozolu pacjentowi z chorobą refluksową bez obecności erozji lekarz powinien potwierdzić skuteczność leczenia po 2 tygodniach stosowania leku. Jeśli objawy nie ustąpią, istnieje prawdopodobieństwo, że choroba refluksowa nie jest przyczyną ich występowania. W takim przypadku lekarz powinien zastosować inną metodę leczenia.

Eradycja Helicobacterpylori

Jeśli rabeprozol jest przepisywany w celu eradykacji Helicobacterpylori, należy zwrócić uwagę na przeciwwskazania, szczególne środki ostrożności, klinicznie istotne działania niepożądane oraz inne ostrzeżenia podane w instrukcji do innych leków stosowanych w celu eradykacji.

Leczenie podtrzymujące rabeprozolem przy zapaleniu przełyku spowodowanym refluksie.

Jako leczenie podtrzymujące przy zapaleniu przełyku spowodowanym refluksie rabeprozol można przepisywać tylko pacjentom z nawrotami choroby. Nie należy przepisywać rabeprozolu pacjentom, którzy nie potrzebują leczenia podtrzymującego. Zaleca się zaprzestanie leczenia w przypadku poprawy stanu zdrowia dzięki diecie, ograniczeniu spożycia alkoholu oraz braku zaostrzeń przez dłuższy czas. Wskazane jest dokładne badanie, w tym okresowa endoskopia, podczas leczenia podtrzymującego.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Brak danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania rabeprozolu w czasie ciąży.

Badania funkcji rozrodczych u zwierząt nie wykazały dowodów na szkodliwe działanie rabeprozolu sodowego na płód lub płodność, jednak u szczurów obserwowano nieznaczne przenikanie przez łożysko. Stosowanie Geerдina w czasie ciąży jest przeciwwskazane.

Karmienie piersią

Rabeprozolu sodowego przenika do mleka matki u szczurów. Nie wiadomo, czy rabeprozolu sodowego przenika do mleka matki u kobiet. Odpowiednich badań nie przeprowadzono.

Geerдina nie należy przepisywać kobietom karmiącym piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Ze względu na farmakodynamikę rabeprozolu sodowego oraz charakterystyczny profil działań niepożądanych można uznać, że Geerдin nie powinien negatywnie wpływać na prowadzenie samochodu i pracę z potencjalnie niebezpiecznymi maszynami. Jednak w przypadku wystąpienia senności lub zaburzeń wzroku zaleca się unikanie prowadzenia samochodu i pracy z innymi maszynami.

Sposób stosowania i dawki.

Dorośli, w tym pacjenci w wieku podeszłym.

Aktywne wrzody żołądka i dwunastniczki: zalecana dawka w przypadku tych chorób wynosi 20 mg 1 razy na dobę rano.

U większości pacjentów z aktywnym wrzodem dwunastniczym czas potrzebny do gojenia się owrzodzenia wynosi do 4 tygodni. Jednakże niektórzy pacjenci wymagają dodatkowego leczenia Geerдин przez kolejne 4 tygodnie w celu uzyskania wyzdrowienia. U większości pacjentów z aktywnym łagodnym wrzodem żołądka gojenie następuje w ciągu 6 tygodni, jednak niektórzy pacjenci powinni przyjmować Geerдин dodatkowo przez kolejne 6 tygodni.

Erozja lub owrzodzenie przełyku spowodowane chorobą refluksową żołądkowo-przełykową (GERD): zalecana dawka w przypadku tych chorób wynosi 20 mg 1 razy na dobę przez 4–8 tygodni.

Długotrwałe leczenie choroby refluksowej żołądkowo-przełykowej (leczenie wspierające GERD): w celu długotrwałego leczenia można stosować dawki wspierające Geerдин 10 mg lub 20 mg 1 razy na dobę (w zależności od skuteczności leczenia).

Leczenie objawowe GERD od umiarkowanego do bardzo ciężkiego: pacjentom bez zapalenia przełyku należy przepisać Geerдин w dawce 10 mg 1 razy na dobę. Jeśli po 4 tygodniach leczenia objawy nie ustępują, należy przeprowadzić dodatkowe badania pacjenta. Gdy tylko objawy ustąpią, dalszą kontrolę objawów można osiągnąć za pomocą trybu „na żądanie”: stosować 10 mg 1 razy na dobę w razie potrzeby.

Zespół Zollingera–Ellisona: dawkę należy dobrać indywidualnie.

Zalecana dawka początkowa to 60 mg 1 razy na dobę. Dawkę można stopniowo zwiększać do 120 mg na dobę w przypadku klinicznej potrzeby. Można stosować pojedynczą dawkę do 100 mg na dobę. W razie potrzeby stosowania 120 mg na dobę dawkę należy podzielić na dwa przyjęcia po 60 mg. Czas trwania leczenia zależy od potrzeb klinicznych.

Niektórzy pacjenci z zespołem Zollingera–Ellisona otrzymywali leczenie rabeprazolem sodowym przez 1 rok.

Eradukacja H. pylori: pacjentom z H. pylori należy stosować odpowiednie kombinacje Geerдин z antybiotykami. Zaleca się stosowanie przez 7 dni:

Geerдин 20 mg 2 razy na dobę + klaritromycyna 500 mg 2 razy na dobę oraz amoksycylina 1 g 2 razy na dobę.

W przypadkach, gdy wskazane jest przyjmowanie leku 1 raz na dobę, tabletki Geerдин należy przyjmować rano, przed posiłkiem. Chociaż ani przyjmowanie w pierwszej połowie dnia, ani spożycie pokarmu nie wykazały wpływu na działanie rabeprazolu sodowego, ten sposób stosowania jest bardziej korzystny dla leczenia. Tabletek Geerдин nie należy żuć ani kruszyć, należy je połykać całe.

Zaburzenia funkcji nerek i wątroby. Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby nie wymagają korekty dawki Geerдин. Informacje dotyczące stosowania Geerдин u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby znajdują się w sekcji „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”.

Dzieci.

Rabeprazolu sodowego nie zaleca się stosować dzieciom ze względu na brak wystarczającego doświadczenia w jego stosowaniu u pacjentów tej grupy wiekowej.

Przedawkowanie.

Doświadczenie związane z celowym lub przypadkowym przedawkowaniem leku jest ograniczone. Maksymalna zbadana dawka nie przekraczała 60 mg rabeprazolu sodowego 2 razy na dobę lub 160 mg rabeprazolu sodowego 1 raz na dobę. Objawy występujące przy przedawkowaniu są zazwyczaj minimalne, typowe dla profilu znanych działań niepożądanych i ustępują bez konieczności dalszego leczenia medycznego. Nieznany jest specyficzny antydotum dla rabeprazolu. Rabeprazol sodowy dobrze wiąże się z białkami osocza krwi i nie jest usuwany podczas dializy. W przypadku przedawkowania należy prowadzić leczenie objawowe i wspierające.

Działania niepożądane.

Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi były ból głowy, biegunka, ból brzucha, osłabienie, wzdęcia, wysypka i suchość w ustach. Obserwowane działania niepożądane były zazwyczaj niewielkie, umiarkowane i szybko przemijające.

Częstość występowania określa się jako: często (> 1/100, < 1/10), rzadko (> 1/1000, < 1/100), rzadko (> 1/10000, < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), nieznane (niemożliwe do oszacowania na podstawie dostępnych danych).

Infekcje i inwazje: często – infekcje.

Ze strony układu krwiotwórczego: rzadko – neutropenia, leukopenia, trombocytopenia, leukocytoza; nieznane – anemia, eozynofilia, erytropenia, limfopenia.

Ze strony układu odpornościowego: rzadko – nadwrażliwość^1,2.

Ze strony metabolizmu: rzadko – anoreksja; nieznane – hiponatremia, hipomagnezemia⁴.

Ze strony psychiki: często – bezsenność; rzadko – pobudzenie nerwowe; nieznane – depresja, dezorientacja.

Ze strony układu nerwowego: często – ból głowy, zawroty głowy; rzadko – senność; nieznane – osłabienie kończyn, mrowienie kończyn, hipestezja, zmniejszenie siły chwytu dłoni, zaburzenia mowy, dezorientacja, delirium, śpiączka.

Ze strony narządu wzroku: rzadko – zaburzenia wzroku; nieznane – podwyższone ciśnienie wewnątrzgałkowe.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: nieznane – obrzęki obwodowe, nadciśnienie tętnicze, kołatanie serca.

Ze strony układu oddechowego: często – kaszel, zapalenie gardła, katar; rzadko – zapalenie oskrzeli, zapalenie zatok; nieznane – zapalenie języka.

Ze strony przewodu pokarmowego: często – biegunka, wymioty, nudności, ból brzucha, zaparcia, wzdęcia, łagodny polip grzybiczy; rzadko – wzdęcia, suchość w ustach, odbijanie; nieznane – mikroskopowe zapalenie okrężnicy, uczucie pełności i ciężkości w żołądku, kandydoza, zapalenie żołądka, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zaburzenia wrażliwości smakowej, zapalenie jelita cienkiego, zapalenie przełyku, zapalenie warg, pieczenie w przełyku, hemoroidy.

Ze strony układu wątrobowo-pęcherzykowego: rzadko – zapalenie wątroby, żółtaczka, encefalopatia wątrobową³.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych: rzadko – wysypka, rumień²; rzadko – swędzenie, potliwość, reakcje pęcherzykowe²; bardzo rzadko – wielopostaciowy rumień, toksyczne martwicze odłuszczenie nabłonka, zespół Stevensa―Johnsona; nieznane – podostre uogólnione toczeń⁴.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego: często – niespecyficzny ból, ból pleców; rzadko – mięśniowy ból, skurcze nóg, ból stawów, złamanie szyjki kości udowej, nadgarstka lub kręgosłupa⁴.

Ze strony nerek i układu moczowego: rzadko – infekcje dróg moczowych; rzadko – nefryt kanalikowo-śródbłonkowy (z możliwością postępu do niewydolności nerek).

Ze strony układu rozrodczego: nieznane – ginekomastia, nasilenie erekcji.

Ogólne zaburzenia: często – osłabienie, objawy grypopodobne; rzadko – ból klatki piersiowej, dreszcze, gorączka; rzadko – przyrost masy ciała; nieznane – pragnienie, łysienie, niedowaga.

Badania laboratoryjne: rzadko – wzrost poziomu enzymów wątrobowych³ (alaninotransaminazy, aspargianotransaminazy), dehydrogenazy mleczanowej, gamma-glutamylotranspeptydazy, fosfatazy alkalicznej, bilirubiny ogólnej, białkomocz, wzrost poziomu cholesterolu ogólnego, trójglicerydów, azotu mocznika, podwyższenie poziomu globuliny wiążącej tyroksynę, kinazy kreatynofosfokinazy, kwasu moczowego, glukozy w moczu, hiperamonemia.

¹ W tym obrzęk twarzy, hipotensja tętnicza i duszność.

² Rumień, reakcje pęcherzykowe i reakcje nadwrażliwościowe zazwyczaj ustępowały po zakończeniu leczenia.

³ W pojedynczych przypadkach encefalopatia wątrobową obserwowano u pacjentów z marskością wątroby. Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu leku Geerдин pacjentom z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

⁴ Patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”.

Działania niepożądane mające znaczenie kliniczne: wstrząs i reakcje anafilaktyczne; pancytopenia, leukopenia, agranulocytoza, anemia hemolityczna; postać fularna zapalenia wątroby, zaburzenia funkcji wątroby, żółtaczka; zapalenie miąższu płuc; toksyczne martwicze odłuszczenie nabłonka, zespół Stevensa―Johnsona, wielopostaciowy rumień; ostra niewydolność nerek, nefryt śródmiąższowy; hiponatremia; rabdomioliza.

Działania niepożądane mające znaczenie kliniczne i charakterystyczne dla inhibitorów pompy protonowej: zaburzenia wzroku; obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli; dezorientacja.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie przekraczającej 25 °C w oryginalnym opakowaniu, w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 7 tabletek w blisterze; po 2 blistery w tekturowym pudełku.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. Mepro Pharmaceuticals Private Limited.

Miejsce produkcji i adres siedziby producenta. Unit II, Q-Road, Phase IV, GIDC, Vadodhan, Surendranagar, Gujarat, 363 035, Indie.

Właściciel pozwolenia na dopuszczenie do obrotu. Mili Healthcare Limited.

Adres siedziby właściciela pozwolenia na dopuszczenie do obrotu. Piętro 2, pomieszczenie biurowe, 4 Chartfield House, Castle Street, Taunton, Somerset, Anglia, TA1 4AS, Wielka Brytania.