Gabantin 300

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU Gabantin 300 (Gabantin 300)

Skład:

substancja czynna: gabapentyna;

1 kapsułka zawiera 300 mg gabapentyny przeliczone na bezwodny związek o zawartości 100 %;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, skrobia kukurydziana, talk;

skład kapsułki: żelatyna, dwutlenek tytanu (E 171).

Postać leku. Kapsułki.

Główne właściwości fizykochemiczne: twarde żelatynowe kapsułki białego koloru. Zawartość kapsułek – proszek biały lub prawie biały; dopuszczalne jest występowanie sprasowanych słupków lub grudek, które przy ucisku rozpadowają się.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwpadaczkowe. Kod ATC N03A X12.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Wiadomo, że gabapentyna łatwo przenika do mózgu i zapobiega napadom drgawkowym w różnych badaniach modelujących padaczkę przeprowadzanych na zwierzętach.

Gabapentyna nie zmienia metabolizmu GABA (kwasu γ-aminomasłowego) i nie wykazuje powinowactwa do receptorów GABA A ani GABA B. Nie wiąże się z innymi receptorami neuroprzekaźnikowymi w mózgu i nie oddziałuje na kanały sodowe. Gabapentyna wiąże się z wysokim powinowactwem z podjednostką α2-δ (alfa2-delta) potencjałozależnych kanałów wapniowych, co według przypuszczeń odpowiada za efekt przeciwdrgawkowy u zwierząt. Szeroki zakres badań screeningowych nie wykazał wiązania gabapentyny z innymi celami oprócz α2-δ.

Wiadomo, że wyniki kilku badań przedklinicznych wskazują, że aktywność farmakologiczna gabapentyny może być pośrednio związana z wiązaniem się z podjednostką α2-δ poprzez zmniejszenie uwalniania pobudzających neuroprzekaźników w różnych odcinkach ośrodkowego układu nerwowego (OUN). Aktywność ta może stanowić podstawę efektu przeciwdrgawkowego gabapentyny, jednak jej rola w osiąganiu tego efektu u ludzi nie została jeszcze zbadana.

Gabapentyna wykazywała również skuteczność w szeregu badań przedklinicznych na zwierzętach z modelowaniem bólu. Przewiduje się, że specyficzne wiązanie gabapentyny z podjednostką α2-δ wywołuje kilka różnych efektów, które mogłyby zapewniać działanie przeciwbólowe w modelach bólu u zwierząt. Gabapentyna może wywierać działanie przeciwbólowe zarówno na poziomie rdzenia kręgowego, jak i wyższych ośrodków mózgu poprzez oddziaływanie na wstępujące hamujące ścieżki bólu. Rola tych właściwości w skuteczności klinicznej leku u ludzi nie została zbadana.

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne

Wiadomo, że badania kliniczne terapii wspomagającej napadów częściowych u dzieci w wieku od 3 do 12 lat wykazały liczbowo większe, ale statystycznie niewielkie różnice w częstości odpowiedzi u 50 % badanych na korzyść gabapentyny w porównaniu z placebo. Dodatkowa analiza post-hoc częstości odpowiedników w zależności od wieku nie wykazała istotnego wpływu wieku przy użyciu zarówno zmiennych ciągłych, jak i binarnych (grupy wiekowe 3–5 lat i 6–12 lat). Wyniki tej analizy przedstawiono w tabeli 1.

Tabela 1

Częstość odpowiedzi na leczenie (ulepszenie ≥ 50 %) według kategorii leczenia i grup. Populacja MITT*

* MITT (zmodyfikowana populacja pacjentów przyjmujących co najmniej jedną dawkę leku) obejmuje wszystkich pacjentów zakwalifikowanych do badania, którzy mogli w wystarczającym do oceny stopniu wypełnić dzienniki napadów przez 28 dni w okresie początkowym i podwójnie ślepej fazy.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Po podaniu doustnym gabapentyna jest szybko wchłaniana z przewodu pokarmowego niezależnie od przyjęcia pokarmu. Czas osiągnięcia maksymalnej stężenia wynosi 2–3 godziny. Obserwuje się tendencję do zmniejszania się biodostępności gabapentyny (części przyjętego leku, która została wchłonięta) wraz ze wzrostem dawki leku. Bezwzględna biodostępność gabapentyny po podaniu kapsułek 300 mg wynosi około 60%. Spożycie pokarmu, w tym pokarmu tłustego, nie wywiera klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę gabapentyny. Farmakokinetyka nie zmienia się po wielokrotnym podawaniu. Chociaż stężenie leku w osoczu w badaniach klinicznych wahało się od 2 do 20 μg/ml, wartość ta nie określała skuteczności i bezpieczeństwa stosowania leku.

Parametry farmakokinetyczne przedstawiono w tabeli 2.

Tabela 2

Streszczenie średnich (%CV) farmakokinetycznych parametrów w stanie stacjonarnym po

podaniu leku co 8 godzin

Cmax = maksymalna stężenie równowagowe w osoczu;

tmax = czas osiągnięcia Cmax;

T1/2 = okres eliminacji półtrwania;

AUC (0-8) = równowagowa powierzchnia pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie-czas” od czasu 0 do 8 godzin po podaniu leku;

Ae% = procent dawki wydalonej w niezmienionej postaci z moczem od czasu 0 do 8 godzin po podaniu leku;

ND = niedostępne.

Rozkład

Gabapentyn nie wiąże się z białkami osocza, objętość rozkładu wynosi 57,7 litra. Przenika przez barierę krew-mózg: u pacjentów z padaczką stężenie gabapentynu w płynie mózgowo-rdzeniowym wynosi około 20% odpowiedniego stężenia równowagowego leku w osoczu krwi. Przenika do mleka matki.

Biotransformacja

Gabapentyn prawie nie ulega metabolizmowi w organizmie człowieka, nie powoduje indukcji ani hamowania enzymów wątroby. Lek nie przeszkadza w metabolizmie leków przeciwpadaczkowych stosowanych w praktyce klinicznej.

Wydalanie

Wydalany przez nerki w niezmienionej postaci. T1/2 nie zależy od dawki i średnio wynosi 5-7 godzin u pacjentów z prawidłową funkcją wydzielniczą nerek. Wydala się z krwi podczas hemodializy. U pacjentów w podeszłym wieku oraz u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek klirens plazmatyczny gabapentynu jest obniżony. Stała szybkości eliminacji, klirens plazmatyczny oraz klirens nerkowy są wprost proporcjonalne do poziomu klirensu kreatyniny.

Zaleca się dostosowanie dawki u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek oraz u pacjentów poddawanych hemodializie.

Wiadomo, że farmakokinetykę gabapentynu oceniano u 50 zdrowych ochotników w wieku od 1 miesiąca do 12 lat. Ogólnie rzecz biorąc, przy obliczeniu dawki na kilogram masy ciała (mg/kg) stężenia plazmatyczne gabapentynu u dzieci w wieku powyżej 5 lat nie różniły się od stężeń u dorosłych.

W badaniu farmakokinetycznym przeprowadzonym na grupie 24 zdrowych dzieci w wieku od 1 do 48 miesięcy stwierdzono powierzchnię pod krzywą „stężenie-czas” (AUC) o około 30% mniejszą, niższe Cmax oraz wyższy klirens przy obliczeniu na jednostkę masy ciała w porównaniu z danymi uzyskanymi u dzieci w wieku powyżej 5 lat.

Liniowość/nieliniowość

Biodostępność gabapentynu (część leku ulegająca absorpcji) maleje wraz ze wzrostem dawki, co wskazuje na nieliniowość farmakokinetyki leku, a konkretnie parametrów biodostępności (F): Ae%, CL/F, Vd/F. Farmakokinetyka eliminacji (parametry farmakokinetyki nieuwzględniające F, takie jak CLr i T1/2) ma charakter liniowy. Równowagowe stężenie plazmatyczne gabapentynu można przewidzieć na podstawie danych uzyskanych po jednorazowym podaniu leku.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Padaczka.

Jako monoterapia w leczeniu napadów częściowych z wtórną generalizacją lub bez niej u dorosłych i dzieci od 12. roku życia.

Jako terapia wspomagająca w leczeniu napadów częściowych z wtórną generalizacją lub bez niej u dorosłych i dzieci od 6. roku życia.

Leczenie neuropatycznego bólu obwodowego w neuralgii poherpetycznej lub neuropatii cukrzycowej u dorosłych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na którykolwiek składnik leku.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Opisano przypadki niewydolności oddechowej i/lub sedacji związane z jednoczesnym stosowaniem gabapentynu i opioidów. W niektórych doniesieniach autorzy wyrażają szczególne zaniepokojenie stosowaniem kombinacji gabapentynu i opioidów, szczególnie u pacjentów w starszym wieku.

Przy jednoczesnym przyjmowaniu kapsułek morfiny o przedłużonym uwalnianiu w dawce 60 mg, 2 godziny przed przyjęciem kapsułek gabapentynu 600 mg, średnia AUC gabapentynu wzrastała o 44% w porównaniu z AUC gabapentynu przyjmowanego bez morfiny. Z tego powodu konieczna jest staranna obserwacja pacjenta w celu wykrycia objawów depresji OUN, takich jak senność; w takiej sytuacji dawkę morfiny lub gabapentynu należy odpowiednio zmniejszyć.

Nie zaobserwowano przypadków interakcji gabapentynu z fenylobarbitalą, fenytoiną, kwasem walproinowym ani karbamazepiną. Możliwe jednoczesne stosowanie z innymi lekami przeciwpadaczkowymi (fenytoina, karbamazepina, kwas walproinowy, fenylobarbital); lekami, które blokują sekrecję kanalikową i zmniejszają wydalanie gabapentynu przez nerki.

Farmakokinetyka gabapentynu jest taka sama u osób zdrowych, jak i u pacjentów z padaczką przyjmujących te leki przeciwpadaczkowe.

Ponieważ gabapentyna niemal wcale nie wiąże się z białkami osocza, nie ulega metabolizmowi, nie indukuje enzymów oksydujących wątroby, prawdopodobieństwo jej interakcji z innymi lekami jest bardzo niskie. Jednoczesne stosowanie gabapentynu i doustnych środków antykoncepcyjnych zawierających noretysteron i/lub etynylestradiol nie wpływa na stężenia równowagowe tych leków. Jednoczesne stosowanie z lekami przeciwwymiotnymi zawierającymi glin i magnez powoduje zmniejszenie biodostępności gabapentynu o około 20%; z tego powodu zaleca się przyjmowanie leku nie wcześniej niż 2 godziny po zażyciu leków przeciwwymiotnych. Leki mielotoksyczne nasilają hematotoksyczność (leukopenię). Probenecyd nie wpływa na wydalanie gabapentynu przez nerki. Współprzyjmowanie z cymetydyną powoduje nieznaczne zmniejszenie wydalania gabapentynu przez nerki, jednak nie ma to znaczenia klinicznego.

Особliwości stosowania.

Ciężkie reakcje skórne (CRS)

Zarejestrowano ciężkie reakcje skórne (CRS), w tym zespół Stevensa-Johnsona (ZSJ), toksyczny epidermalny zespół martwicy (TEZ) oraz eozynofilię z objawami ogólnoustrojowymi (zespołu DRESS), które mogą zagrażać życiu lub prowadzić do śmiertelnego skutku, w związku z leczeniem gabapentyną. Pacjentów należy poinformować o objawach i objawach tych reakcji oraz dokładnie obserwować pod kątem reakcji skórnych. W przypadku wystąpienia objawów wskazujących na te reakcje, gabapentynę należy natychmiast odstawić i rozważyć możliwość leczenia alternatywnego (jeśli konieczne).

Jeśli u pacjenta rozwinął się ciężki stan, taki jak ZSJ, TEZ lub zespół DRESS podczas stosowania gabapentyny, leczenie gabapentyną nigdy nie może być wznowione.

Anafilaksja

Gabapentyna może powodować anafilaksję. W zarejestrowanych przypadkach obserwowano takie objawy jak: duszność, obrzęk warg, gardła i języka oraz hipotensja, wymagające natychmiastowego leczenia. Pacjentów należy poinstruować, że w przypadku wystąpienia objawów anafilaksji należy natychmiast przerwać stosowanie gabapentyny i skontaktować się o pomoc medyczną (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Myśli i zachowania samobójcze

Myśli i zachowania samobójcze odnotowano u pacjentów leczonych lekami przeciwpadaczkowymi z różnych wskazań. Metaanaliza randomizowanych, podwójnie ślepych badań z udziałem placebo leków przeciwpadaczkowych wykazała również niewielki wzrost ryzyka myśli i zachowań samobójczych, którego mechanizm jest nieznany, jednak dostępne dane nie pozwalają wykluczyć wpływu gabapentyny. Pacjentów leczonych lekami przeciwpadaczkowymi należy dokładnie obserwować pod kątem wystąpienia objawów myśli samobójczych i zachowań, a w razie potrzeby przeprowadzić odpowiednie leczenie. Mechanizm powstawania tego ryzyka jest nieznany, a istniejące dane nie wykluczają zwiększonego ryzyka w przypadku stosowania gabapentyny. Pacjentom (i osobom opiekującym się nimi) należy zalecić, aby w przypadku wystąpienia objawów myśli i zachowań samobójczych skontaktować się z lekarzem.

Ostre zapalenie trzustki

W przypadku wystąpienia ostrego zapalenia trzustki na tle stosowania gabapentyny należy odstawić gabapentynę.

Urazy padaczkowe

Chociaż nie ma dowodów na powstawanie odwracalnych napadów, nagłe przerwanie leczenia lekami przeciwpadaczkowymi może przyspieszyć wystąpienie stanu padaczkowego.

Tak jak w przypadku stosowania innych leków przeciwpadaczkowych, przy stosowaniu gabapentyny u niektórych pacjentów może dojść do zwiększenia częstości napadów lub pojawienia się nowych typów napadów. Próby odstawienia towarzyszącej terapii lekami przeciwpadaczkowymi u pacjentów trudnych do leczenia, którzy przyjmują więcej niż jeden lek przeciwpadaczkowy, w celu przejścia na monoterapię gabapentyną, rzadko kończą się sukcesem.

Preparat jest nieskuteczny w leczeniu napadów pierwotnie uogólnionych, np. absensów, i może nawet pogorszyć ich przebieg u niektórych pacjentów. Dlatego gabapentynę należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z napadami mieszanymi, w tym absensami.

Zawroty głowy, senność, utrata przytomności i zaburzenia funkcji poznawczych

Leczenie gabapentyną wiązało się z zawrotami głowy i sennością, które mogły być przyczyną urazów przypadkowych (w wyniku upadków). Na podstawie danych z badań po wprowadzeniu na rynek odnotowano przypadki dezorientacji, utraty przytomności i zaburzeń funkcji poznawczych. Dlatego pacjentom należy zalecić zachowanie ostrożności, dopóki nie zapoznają się z wszystkimi potencjalnymi skutkami działania leku.

Stosowanie współbieżne z opioidami

U pacjentów wymagających dodatkowego leczenia opioidami może obserwować się zwiększenie stężenia gabapentyny. Z tego powodu pacjentów należy obserwować pod kątem objawów depresji OUN, takich jak senność, sedacja i depresja oddechowa. Dawkę gabapentyny lub opioidów należy odpowiednio zmniejszyć (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Depresja oddechowa

Stosowanie gabapentyny wiązano z ciężką depresją oddechową. U pacjentów z zaburzeniami funkcji oddechowej, chorobami układu oddechowego i nerwowego, niewydolnością nerek, stosowaniem współbieżnym leków depresyjnych dla OUN oraz u pacjentów w podeszłym wieku ryzyko ciężkiej depresji oddechowej wzrasta. Ci pacjenci mogą wymagać dostosowania dawki.

Pacjenci w podeszłym wieku (od 65 roku życia)

Systematycznych badań dotyczących stosowania gabapentyny u pacjentów w wieku powyżej 65 lat nie przeprowadzono. Wiadomo, że w jednym podwójnie ślepej próbie u pacjentów z bólem neuropatycznym senność, obrzęki obwodowe i osłabienie występowały nieco częściej u pacjentów w wieku powyżej 65 lat niż u młodszych pacjentów. Poza tymi danymi w badaniach klinicznych tej grupy nie zaobserwowano różnic w profilu działań niepożądanych w porównaniu z młodszymi pacjentami.

Dzieci

Długotrwałych (ponad 36 tygodni) skutków leczenia gabapentyną na zdolność do nauki, inteligencję i rozwój u dzieci i nastolatków nie badano odpowiednio. Dlatego korzyści z długotrwałej terapii należy dokładnie ważyć wobec potencjalnego ryzyka takiego leczenia.

Nieprawidłowe stosowanie, nadużycia i uzależnienie

Gabapentyna może powodować uzależnienie lekowe, które może wystąpić przy stosowaniu dawek terapeutycznych. Zgłaszano przypadki nadużyć. Pacjenci z historią nadużywania substancji psychoaktywnych mogą mieć zwiększone ryzyko nieprawidłowego stosowania gabapentyny, nadużyć i uzależnienia, dlatego gabapentynę należy stosować z ostrożnością u takich pacjentów. Przed przepisaniem gabapentyny należy dokładnie ocenić ryzyko nieprawidłowego stosowania, nadużyć lub uzależnienia pacjenta.

Pacjentów leczonych gabapentyną należy obserwować pod kątem objawów nieprawidłowego stosowania, nadużyć lub uzależnienia od gabapentyny, takich jak rozwój tolerancji, zwiększanie dawki i zachowanie skierowane na uzyskanie leku.

Zmniejszanie dawki, odstawienie leku lub jego zastąpienie innym (alternatywnym) lekiem należy przeprowadzać stopniowo, przez co najmniej 1 tydzień. Nagłe przerwanie terapii lekami przeciwpadaczkowymi u chorych na padaczkę może sprowokować zwiększenie częstości napadów (stan padaczkowy). Zaleca się ostrożność przy leczeniu pacjentów z historią choroby psychicznej. Spożywanie alkoholu i środków odurzających może nasilać działania niepożądane ze strony OUN, takie jak oszołomienie i ataksja.

Objawy odstawienia

Po przerwaniu zarówno krótkotrwałego, jak i długotrwałego leczenia gabapentyną obserwowano objawy odstawienia. Objawy odstawienia mogą pojawiać się wkrótce po przerwaniu leczenia, zazwyczaj w ciągu 48 godzin. Najczęściej zgłaszano takie objawy jak: niepokój, bezsenność, nudności, ból, potliwość, drżenie, ból głowy, depresja, nieprzyjemne uczucia, zawroty głowy i niedyspozycja. Możliwe wystąpienie objawów odstawienia po przerwaniu gabapentyny może świadczyć o uzależnieniu lekowym (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Pacjenta należy o tym poinformować na początku leczenia. Jeśli konieczne jest odstawienie gabapentyny, zaleca się robienie tego stopniowo przez co najmniej 1 tydzień, niezależnie od wskazań (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Badania laboratoryjne

Przy przeprowadzaniu półilościowego oznaczania całkowitego białka w moczu za pomocą testów ekspresowych mogą wystąpić fałszywie pozytywne wyniki. Dlatego w razie potrzeby zaleca się przeprowadzenie dodatkowych analiz z zastosowaniem innych metod (metoda biuretowa, metoda turbidymetryczna, próby z barwnikami), lub należy stosować te metody od samego początku.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Okres ciąży.

Ryzyka związane z padaczką i wszystkimi lekami przeciwpadaczkowymi

Ryzyko wad wrodzonych u dzieci urodzonych przez matki przyjmujące leki przeciwpadaczkowe wzrasta 2–3 razy. Najczęściej zgłaszano rozwój wady „zającego warga”, wady serca i układu krążenia oraz wady rurki nerwowej. Leczenie wielolekowe przeciwpadaczkowe wiąże się z wyższym ryzykiem wad wrodzonych rozwojowych, dlatego ważne jest stosowanie monoterapii, ilekroć to możliwe. Kobiety planujące ciążę oraz kobiety w wieku rozrodczym powinny zostać poinstruowane, że terapię przeciwpadaczkową należy przeanalizować w przypadku planowanej ciąży. Nie można nagle przerywać terapii przeciwpadaczkowej, ponieważ może to sprowokować napady, które mogą poważnie zaszkodzić zarówno matce, jak i płodowi. Opóźnienie rozwoju u dzieci, których matki chorowały na padaczkę, obserwuje się rzadko. Niemożliwe jest ustalenie, w jaki sposób może być spowodowane opóźnienie rozwoju u dziecka – przez czynniki genetyczne, społeczne, chorobę matki lub terapię przeciwpadaczkową.

Ryzyka związane z terapią gabapentyną

Gabapentyna przenika przez łożysko. Brakuje wystarczających danych dotyczących stosowania gabapentyny w ciąży. Zgłaszano, że badania na zwierzętach wskazują na obecność toksyczności rozrodczej. Potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane. Gabapentynę nie należy stosować w okresie ciąży, chyba że możliwy pozytywny efekt dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu. Niemożliwe jest ustalenie, czy stosowanie gabapentyny wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wad wrodzonych rozwojowych podczas ciąży, ponieważ w tym okresie takie wady mogą być spowodowane zarówno przez samą padaczkę, jak i przez stosowanie leków przeciwpadaczkowych.

Zgłaszano rozwój zespołu odstawienia u noworodków narażonych na gabapentynę wewnątrzmaczynnie.

Jednoczesne stosowanie gabapentyny i opioidów w czasie ciąży może zwiększyć ryzyko rozwoju zespołu odstawienia u noworodków. Takich noworodków należy dokładnie obserwować.

Okres karmienia piersią

Gabapentyna przenika do mleka matki. Ponieważ jej wpływ na niemowlęta karmione piersią jest nieznany, przy przepisywaniu gabapentyny kobietom w okresie laktacji należy zachować ostrożność. Z tego powodu należy przerwać karmienie piersią na okres leczenia gabapentyną.

Plodność

W badaniach na zwierzętach nie zaobserwowano wpływu na płodność.

Wpływ na zdolność do kierowania pojazdami i obsługiwanie maszyn.

Gabapentyna może mieć nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność kierowania pojazdami lub korzystania z innych maszyn. Gabapentyna działa na OUN i może powodować senność, zawroty głowy i inne podobne objawy. Nawet przy słabym lub umiarkowanym nasileniu te niepożądane efekty mogą stanowić potencjalne zagrożenie dla pacjentów kierujących pojazdami lub wykonujących inną potencjalnie niebezpieczną pracę wymagającą szczególnej uwagi i szybkości reakcji psychoruchowej. Dotyczy to szczególnie okresów na początku leczenia i po zwiększeniu dawki.

Sposób stosowania i dawki.

Do stosowania doustnego.

Gabapentin można przyjmować niezależnie od spożycia pokarmu, kapsułki należy połykać całe, popijając odpowiednią ilość wody (np. 1 szklanką wody).

Dla wszystkich wskazań zalecany schemat dobowy dawkowania na początku leczenia u dorosłych i dzieci w wieku od 12 lat przedstawiono w tabeli 3.

Tabela 3

Instrukcja dotycząca dawkowania dla dzieci poniżej 12 roku życia znajduje się w dalszej części tego rozdziału.

Przerywanie leczenia gabapentyną

Jeśli konieczne jest przerwanie leczenia gabapentyną, należy to zrobić stopniowo, co najmniej przez okres 1 tygodnia, niezależnie od wskazań.

Padaczka

Pacjenci z padaczką wymagają długotrwałej terapii. Dawkowanie należy ustalać indywidualnie, w zależności od skuteczności i tolerancji leku.

Dorośli i dzieci powyżej 12 roku życia

Skuteczna dawka leku Gabantin wynosi 900–3600 mg na dobę (podzielona na 3 dawki).

Leczenie można rozpocząć od dawkowania z etapem wstępnym, jak opisano w tabeli 3, lub od podania 300 mg 3 razy na dobę w pierwszym dniu.

Następnie, w zależności od indywidualnej odpowiedzi pacjenta na leczenie oraz tolerancji leku, dawkę można stopniowo zwiększać o 300 mg na dobę co 2–3 dni, aż do osiągnięcia maksymalnej dawki 3600 mg na dobę. Niektórzy pacjenci mogą wymagać wolniejszego dopasowania dawki gabapentyny. Minimalny okres osiągnięcia dawki 1800 mg na dobę wynosi tydzień, dawki 2400 mg na dobę – 2 tygodnie, dawki 3600 mg na dobę – ogólnie 3 tygodnie. Istnieją dane, że dawka do 4800 mg na dobę była dobrze tolerowana w długoterminowych badaniach. Dawkę dobową należy podzielić na 3 przyjęcia. Maksymalna przerwa między dawkami leku nie powinna przekraczać 12 godzin, aby zapobiec wystąpieniu napadów padaczkowych.

Dzieci powyżej 6 roku życia

Leczenie należy rozpocząć od dawki 10–15 mg/kg/dobę. Skuteczną dawkę dla dzieci powyżej 6 roku życia, wynoszącą 25–35 mg/kg/dobę, osiąga się poprzez stopniowe dopasowanie dawki w ciągu około 3 dni.

Istnieją dane, że dawka 50 mg/kg masy ciała na dobę była dobrze tolerowana w długoterminowych badaniach. Dawkę dobową dzieli się na 3 przyjęcia. Maksymalna przerwa między dawkami leku nie powinna przekraczać 12 godzin.

Nie ma potrzeby monitorowania stężenia leku w osoczu krwi. W dalszym ciągu gabapentynę można stosować w połączeniu z innymi lekami przeciwpadaczkowymi bez względu na zmiany stężenia gabapentyny w osoczu lub stężenia innych leków przeciwpadaczkowych w surowicy krwi.

Ból neuropatyczny obwodowy u dorosłych

Leczenie można rozpocząć od dawkowania z etapem wstępnym, jak opisano w tabeli 3, lub od podania dawki początkowej 900 mg na dobę, podzielonej na 3 dawki. Następnie, w zależności od indywidualnej odpowiedzi pacjenta na leczenie oraz tolerancji leku, dawkę można stopniowo zwiększać o 300 mg na dobę co 2–3 dni, aż do osiągnięcia maksymalnej dawki 3600 mg na dobę. Niektórzy pacjenci mogą wymagać wolniejszego dopasowania dawki gabapentyny. Minimalny okres osiągnięcia dawki 1800 mg na dobę wynosi tydzień, dawki 2400 mg na dobę – 2 tygodnie, dawki 3600 mg na dobę – ogólnie 3 tygodnie.

W leczeniu bólu neuropatycznego obwodowego, w szczególności w bolesnej neuropatii cukrzycowej i neuralgii poherpetycznej, skuteczność i bezpieczeństwo nie były badane w okresie leczenia dłuższym niż 5 miesięcy.

Jeśli konieczne jest stosowanie gabapentyny w leczeniu bólu neuropatycznego obwodowego dłużej niż przez 5 miesięcy, lekarz powinien ocenić stan kliniczny pacjenta i określić potrzebę dalszej terapii.

Instrukcje dotyczące wszystkich wskazań

U pacjentów z osłabionym stanem ogólnym, o niskiej masie ciała, po przeszczepie narządu dawkę gabapentyny należy dopasowywać wolniej, stosując postać leku o niższej dawce lub wydłużając odstępy między zwiększaniem dawki.

Pacjenci w wieku powyżej 65 lat

U pacjentów w wieku powyżej 65 lat może być konieczna modyfikacja dawkowania ze względu na wiekowe obniżenie funkcji nerek (patrz tabela 4).

U pacjentów w wieku powyżej 65 lat często mogą występować senność, obrzęki obwodowe oraz osłabienie.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lub u tych, którzy są poddawani hemodializie, zaleca się dostosowanie dawki, jak opisano w tabeli 4.

Tabela 4

Dawki gabapentyny u dorosłych w zależności od funkcji nerek

a Dawkę dzienną należy podzielić na 3 dawki. Dawkowanie należy zmniejszyć u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny < 79 ml/min).

b Stosować dawkę 300 mg co drugi dzień.

c U pacjentów z klirens kreatyniny < 15 ml/min dawkę dzienną należy zmniejszyć proporcjonalnie do klirensu kreatyniny (np. przy klirensie kreatyniny 7,5 ml/min należy stosować połowę dawki dziennej, którą stosują pacjenci z klirens kreatyniny 15 ml/min).

Pacjenci poddawani hemodializie

Pacjentom z anurią poddawanym hemodializie, którzy wcześniej nigdy nie otrzymywali gabapentynu, zaleca się dawkę nasycającą w zakresie od 300 do 400 mg, a następnie 200–300 mg gabapentynu po każdym 4-godzinnym cyklu hemodializy. W dniach, w których nie przeprowadza się dializy, nie należy przyjmować gabapentynu.

Pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek poddawanym hemodializie dawkę utrzymanczą gabapentynu należy ustalać zgodnie z zaleceniami zawartymi w tabeli 4. Dodatkowo do dawki utrzymanczej zaleca się stosowanie 200–300 mg leku po każdym 4-godzinnym cyklu hemodializy.

Dzieci.

Gabapentyn jest wskazany jako terapia wspomagająca w leczeniu napadów częściowych z wtórną generalizacją lub bez niej u dzieci w wieku od 6 lat.

Gabapentyn jest wskazany jako monoterapia w leczeniu napadów częściowych z wtórną generalizacją lub bez niej u dzieci w wieku od 12 lat.

Przedawkowanie.

Nie zaobserwowano ostrych, zagrażających życiu objawów toksyczności po przedawkowaniu gabapentynu w dawkach do 49 g. Mimo wystąpienia niektórych objawów przedawkowania (zawroty głowy, ataksja, łagodny biegunka, podwójne widzenie, zaburzenia mowy, dysartria, senność, letargia, apatia), nie odnotowano stanów zagrażających życiu pacjenta, a jego stan normalizował się po terapii objawowej.

Ograniczone wchłanianie gabapentynu w wysokich dawkach może ograniczać absorpcję leku w przypadku przedawkowania, co z kolei minimalizuje jego toksyczność przy przedawkowaniu.

Przedawkowanie gabapentynu w połączeniu z depresantami OUN może prowadzić do śpiączki.

Leczenie: terapia objawowa.

W zależności od obrazu klinicznego można rozważyć przeprowadzenie hemodializy, choć zgromadzone doświadczenie wskazuje, że nie jest to konieczne.

Hemodializa może być wskazana u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek.

Wiadomo, że w badaniach po doustnym podaniu gabapentynu w dawce 8 g/kg nie stwierdzono dawki śmiertelnej. Opisywane objawy ostrej toksyczności obejmowały ataksję, trudności w oddychaniu, ptosis, zmniejszoną aktywność lub pobudzenie.

Niepożądane działania.

Niepożądane działania sklasyfikowane są według częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10); często (≥1/100, <1/10); rzadko (≥1/1000, <1/100); bardzo rzadko (≥1/10000, <1/1000); nieznana częstość (częstość nie może być określona na podstawie istniejących danych). Niepożądane działania obserwowane w różnych badaniach z różną częstością są wymienione w grupie o najwyższej zaobserwowanej częstości. Dodatkowe działania niepożądane zarejestrowane w badaniach pozarejestrowych zostały uwzględnione na liście w kategorii „nieznana częstość” (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych) i wyróżnione kursywą. W ramach każdej grupy częstości działania niepożądane są wymienione według malejącego stopnia nasilenia.

Infekcje i inwazje: bardzo często – infekcje wirusowe; często – zapalenie płuc, infekcje dróg oddechowych, infekcje dróg moczowych, zapalenie ucha środkowego.

Zaburzenia układu krwiotwórczego i limfatycznego: często – leukopenia; nieznana częstość – zespół trombocytopeniczny.

Zaburzenia układu odpornościowego: rzadko – reakcje alergiczne (np. pokrzywka); nieznana częstość – zespół nadwrażliwości (reakcja ogólnoustrojowa z różnorakimi objawami, takimi jak gorączka, wysypka, zapalenie wątroby, limfadenopatia, eozynofilia oraz czasem inne objawy i dolegliwości), anafilaksja (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”).

Zaburzenia metaboliczne: często – anoreksja, zwiększone poczucie głodu; rzadko – hiperglikemia (najczęściej u pacjentów z cukrzycą); bardzo rzadko – hipoglikemia (najczęściej u pacjentów z cukrzycą); nieznana częstość – hiponatremia.

Zaburzenia ze strony psychiki: często – agresywność, dezorientacja, niestabilność emocjonalna, depresja, niepokój, podwyższona pobudliwość nerwowa, zaburzenia myślenia; rzadko – pobudzenie; nieznana częstość – halucynacje, uzależnienie lekowe.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego: bardzo często – senność, zawroty głowy, ataksja; często – napady padaczkowe, hiperkinezja, dysartria, amnezja, drżenie, bezsenność, ból głowy, parestezje, hipozestezja, zaburzenia koordynacji, niestajność, nadmierne, zmniejszone lub brak odruchów; rzadko – hipokinezja, zaburzenia funkcji poznawczych; bardzo rzadko – utrata przytomności; nieznana częstość – inne zaburzenia ruchowe (np. choreoatezoza, dyskineza, dystonia).

Zaburzenia ze strony narządu wzroku: często – podwójne widzenie, amblyopia.

Zaburzenia ze strony narządu słuchu: często – zawroty głowy; nieznana częstość – dzwonienie w uszach.

Zaburzenia ze strony serca: rzadko – uczucie przyspieszonego rytmu serca.

Zaburzenia ze strony naczyń krwionośnych: często – nadciśnienie tętnicze, rozszerzenie naczyń.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy śródpiersia: często – katar, zapalenie gardła, duszność, zapalenie oskrzeli, kaszel; rzadko – niewydolność oddechowa.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego: często – nudności, wymioty, ból brzucha, zapalenie dziąseł, zaparcia lub biegunka, suchość w ustach lub gardle, objawy dyspeptyczne, zmiany w jamie ustnej, wzdęcia; rzadko – dysfagia; nieznana częstość – zapalenie trzustki.

Zaburzenia ze strony układu wątrobowo-żółciowego: nieznana częstość – zapalenie wątroby, żółtaczka.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej: często – obrzęk twarzy, purpura (najczęściej opisywana jako siniaki po urazie mechanicznym), wysypka skórna, swędzenie, trądzik; nieznana częstość – zespołu Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny zespół martwiczy, eozynofilia z objawami ogólnoustrojowymi (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”), czerwienica wielopostaciowa, obrzęk naczynioruchowy, łysienie.

Zaburzenia ze strony mięśni szkieletowych i tkanki łącznej: często – mialgia, artralgia, ból pleców, mimowolne skurcze mięśni; nieznana częstość – miozlon, rabdomioliza.

Zaburzenia ze strony nerek i dróg moczowych: nieznana częstość – ostra niewydolność nerek, nietrzymanie moczu.

Zaburzenia ze strony układu rozrodczego: często – impotencja; nieznana częstość – powiększenie piersi, ginekomastia, zaburzenia seksualne (w tym zmiany w libido, zaburzenia ejakulacji i brak orgazmu).

Zaburzenia ogólne: bardzo często – zwiększone zmęczenie, gorączka; często – obrzęki obwodowe, zaburzenia chodu, osłabienie, ból, niedowaga, objawy grypopodobne; rzadko – obrzęk ogólny; nieznana częstość – objawy odstawienia*, ból w klatce piersiowej. Zgłaszano przypadki nagłej śmierci, choć związek przyczynowy z leczeniem gabapentyną nie został potwierdzony.

Badania laboratoryjne: często – obniżenie liczby białych krwinek we krwi, przyrost masy ciała; rzadko – wzrost aktywności enzymów wątrobowych (AST, ALT i bilirubiny); nieznana częstość – podwyższenie stężenia kreatynofosfokinazy we krwi.

Urazy, zatrucia i komplikacje procedur: często – przypadkowe urazy, złamania, zadrapania; rzadko – upadki.

*Po zakończeniu krótkotrwałego i długotrwałego leczenia gabapentyną obserwowano objawy odstawienia. Objawy odstawienia mogą pojawiać się krótko po zakończeniu leczenia, zazwyczaj w ciągu 48 godzin. Najczęściej zgłaszane były takie objawy jak niepokój, bezsenność, nudności, ból, potliwość, drżenie, ból głowy, depresja, nieprzyjemne uczucia, zawroty głowy i niedowaga (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”). Pojawienie się objawów odstawienia po zakończeniu leczenia gabapentyną może wskazywać na uzależnienie lekowe (patrz sekcja „Niepożądane działania”). Pacjenta należy poinformować o tym na początku leczenia. Jeśli konieczne jest odstawienie gabapentyny, zaleca się stopniowe odstawienie przynajmniej przez 1 tydzień, niezależnie od wskazań (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Zgłaszano przypadki ostrego zapalenia trzustki podczas leczenia gabapentyną. Związek przyczynowy z gabapentyną nie został ustalony.

Zgłaszano przypadki miopatii z podwyższonym stężeniem kreatyniny u pacjentów poddawanych hemodializie z niewydolnością nerek w ostatnim stadium.

Dane wskazują, że infekcje dróg oddechowych, infekcje ucha środkowego, zapalenie oskrzeli, napady padaczkowe obserwowano wyłącznie u dzieci, a także często zgłaszano występowanie agresywnego zachowania i hiperkinezji u dzieci.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci, w oryginalnym opakowaniu, w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Opakowanie. Po 10 kapsułek w blisterze; po 3 lub 6 blisterów w pudełku kartonowym.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producent. Sp. z o.o. „Farmastart”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 03124, miasto Kijów, bul. W. Havla, 8.

W przypadku wystąpienia działań niepożądanych lub pytań dotyczących bezpieczeństwa stosowania leku prosimy o kontakt z działem farmakonadzoru spółki „ASINO UKRAINE” pod adresem: bulwar Wacława Havla 8, miasto Kijów, 03124,

tel./faks: +38 044 281 2333.