Furosemid

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Furosemid

Skład:

substancja czynna: furosemid;

1 ml roztworu zawiera furosemidu 10 mg;

substancje pomocnicze: natrium chloridum, roztwór sodu hydroksydu 1 M, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty, bezbarwny lub o lekko żółtawym odcieniu roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna. Silnie działające środki moczopędne. Preparaty sulfonamidów.

Kod ATC C03CA01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Furosemid jest pętlowym środkiem moczopędnym o szybkim działaniu, wykazującym stosunkowo silny i krótkotrwały efekt moczopędny. Furosemid blokuje kotransporter Na+K+2Cl–, znajdujący się w błonach bazalnych komórek grubej części wstępującej pętli Henlego. Skuteczność działania saluretycznego furosemidu zależy zatem od tego, czy lek dostaje się do kanalików w miejscach światła za pośrednictwem mechanizmu transportu anionowego. Efekt moczopędny wynika z hamowania reabsorpcji chlorku sodu w tym odcinku pętli Henlego. W efekcie frakcyjna wydzielanie sodu może osiągnąć 35% filtracji kłębuszkowej sodu. Efekty wtórne zwiększonego wydzielania sodu obejmują podwyższone wydalanie moczu (dzięki wodzie osmotycznie związanej) oraz zwiększoną sekrecję potasu w kanalikach dystalnych. Wydzielanie jonów wapnia i magnezu również wzrasta. Furosemid powoduje zależną od dawki stymulację układu renina-angiotensyna-aldosteron. W niewydolności serca furosemid prowadzi do ostrego zmniejszenia obciążenia wstępnego serca (poprzez zwężenie żylaków pojemnościowych). Wczesny efekt naczyniowy jest pośrednictwem prostaglandyn i zakłada odpowiednią funkcję nerek z aktywacją układu renina-angiotensyna oraz nieuszkodzoną syntezę prostaglandyn. Ponadto, dzięki swojemu właściwemu efektowi natriuretycznemu, furosemid zmniejsza reaktywność naczyń względem katecholamin, która jest zwiększona u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym.

Skuteczność przeciw nadciśnieniową furosemidu tłumaczy się zwiększoną wydzielaniem sodu, zmniejszoną objętością krwi oraz zmniejszoną odpowiedzią mięśni gładkich naczyń na stymulację przez wazokonstryktory lub środki zwężające naczynia.

Początek działania moczopędnego obserwuje się w ciągu 15 minut po podaniu dożylnym dawki furosemidu.

Zależne od dawki zwiększenie diurezy i natriurezy obserwowano u zdrowych ochotników przyjmujących furosemid w dawkach 10–100 mg. Czas trwania działania u zdrowych ochotników wynosi około 3 godzin po dożylnym podaniu 20 mg furosemidu.

U pacjentów zależność między stężeniami niezwiązanego (swobodnego) furosemidu wewnątrz kanalików (określonymi na podstawie szybkości wydzielania furosemidu z moczem) a efektem natriuretycznym wyraża się w formie krzywej sigmoidalnej z minimalną skuteczną szybkością wydzielania furosemidu wynoszącą około 10 mikrogramów na minutę. W związku z tym ciągła infuzja furosemidu jest bardziej skuteczna niż powtarzane wstrzykiwania bolusowe. Co więcej, powyżej określonej dawki bolusowej nie obserwuje się istotnego zwiększenia efektu. Działanie furosemidu zmniejsza się, gdy występuje obniżona sekrecja kanalikowa lub wiązanie leku z albuminą wewnątrz kanalików.

Farmakokinetyka.

Objętość rozdziału furosemidu wynosi od 0,1 do 0,2 l na 1 kg masy ciała. Objętość rozdziału może być wyższa w zależności od choroby.

Furosemid (>98%) tworzy silne związki z białkami osocza krwi, szczególnie z albuminą.

Furosemid wydzielany jest głównie w postaci niezmienionej poprzez sekrecję w kanaliku bliskim. Po podaniu dożylnym od 60% do 70% podanej dawki furosemidu wydzielane jest właśnie w ten sposób. Metabolit furosemidu – glukuronid – stanowi 10–20% substancji obecnych w moczu. Pozostała dawka wydzielana jest z kałem, prawdopodobnie poprzez sekrecję żółciową.

Okres półwylęgania furosemidu po podaniu dożylnym wynosi około 1–1,5 godziny.

Furosemid przenika do mleka matki, przez barierę łożyskową i powoli dostaje się do płodu. Furosemid stwierdza się u płodu lub noworodka w takich samych stężeniach, jak u matki.

Choroby nerek. W niewydolności nerek wydalanie furosemidu jest opóźnione, a okres półwylęgania wydłużony; końcowy okres półwylęgania może trwać do 24 godzin u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek.

W zespole nerczycowym obniżone stężenia białek osocza krwi prowadzą do podwyższenia stężeń niezwiązanego (swobodnego) furosemidu. Z drugiej strony skuteczność furosemidu u tych pacjentów jest zmniejszona z powodu wiązania z intrakanalikowym albuminą i obniżonej sekrecji kanalikowej.

Furosemid słabo poddaje się dializie u pacjentów poddawanych hemodializie, dializie otrzewnowej oraz przewlekłej dializie otrzewnowej w warunkach ambulatoryjnych.

Niewydolność wątroby. W niewydolności wątroby okres półwylęgania furosemidu wydłuża się o 30–90%, głównie z powodu większej objętości rozdziału. Należy również zauważyć, że w tej grupie pacjentów obserwuje się dużą różnorodność wszystkich parametrów farmakokinetycznych.

Niewydolność serca ze stazem, ciężkie nadciśnienie tętnicze, pacjenci starsi. Wydalanie furosemidu jest opóźnione z powodu zmniejszonej funkcji nerek u pacjentów z niewydolnością serca ze stazem, ciężkim nadciśnieniem tętniczym oraz u pacjentów starszych.

Niedożywek i noworodki dojrzali. W zależności od stopnia dojrzałości nerek wydalanie furosemidu może być opóźnione. Metabolizm leku jest również zmniejszony, jeśli u noworodków występuje zaburzona zdolność do glukuronidacji. Końcowy okres półwylęgania trwa mniej niż 12 godzin u płodu od 33 tygodnia po zapłodnieniu. U niemowląt w wieku 2 miesięcy końcowy klirens jest podobny do klirensu u dorosłych pacjentów.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Obrzęki w przewlekłej niewydolności serca (jeśli konieczne jest leczenie z zastosowaniem diuretyków).

Obrzęki w oстрой niewydolności serca.

Obrzęki w przewlekłej niewydolności nerek.

Ostra niewydolność nerek, w tym u ciężarnych lub podczas porodu.

Obrzęki w chorobach wątroby (jeśli konieczne, jako terapia wspomagająca w połączeniu z antagonistami aldosteronu).

Kryzis nadciśnieniowy (jako leczenie wspomagające).

Wspomaganie diurezy wymuszonej.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na furosemid lub inne składniki leku.

U pacjentów z alergią na sulfonamidy (np. na antybiotyki sulfonamidowe lub sulfonylomoczniki) może wystąpić nadwrażliwość krzyżowa na furosemid.

Hipowolemia lub odwodnienie organizmu.

Niewydolność nerek w postaci anurii, jeśli nie obserwuje się odpowiedzi terapeutycznej na furosemid.

Niewydolność nerek spowodowana zatruciem lekami nefrotoksycznymi lub hepatotoksycznymi.

Ciężka hipokaliemia.

Ciężka hiponatremia.

Stan przedśpięczny lub śpiączkowy związane z encefalopatią wątrobową.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Niepolecane kombinacje.

W pojedynczych przypadkach podanie furosemidu w ciągu 24 godzin po chloralhydrzynie może spowodować napływy gorąca, nadmierne pocenie się, pobudzenie, nudności, podwyższenie ciśnienia tętniczego i tachykardię. Dlatego nie zaleca się jednoczesnego stosowania furosemidu i chloralhydrzyny.

Furosemid może nasilać ototoksyczność aminoglikozydów i innych leków ototoksycznych. Ponieważ może to prowadzić do uszkodzenia o nieodwracalnym charakterze, nie należy stosować tych leków jednocześnie z furosemidem.

Kombinacje wymagające zachowania środków ostrożności.

W przypadku jednoczesnego stosowania cisplatyny i furosemidu istnieje ryzyko wystąpienia efektów ototoksycznych. Ponadto może nasilać się nefrotoksyczność cisplatyny, jeśli furosemid nie jest podawany w niskich dawkach (np. 40 mg u pacjentów z normalną funkcją nerek) i przy dodatnim bilansie płynów, jeśli lek jest stosowany w celu osiągnięcia efektu diurezy wymuszonej podczas terapii cisplatyną.

Furosemid zmniejsza wydalanie soli litu i może prowadzić do wzrostu stężenia litu w osoczu krwi, co zwiększa ryzyko toksyczności litu, w tym większe ryzywo wystąpienia efektów kardiotoksycznych i neurotoksycznych litu. Dlatego zaleca się dokładne monitorowanie stężenia litu u pacjentów otrzymujących taką terapię kombinowaną.

Pacjenci otrzymujący diuretyki mogą doświadczać ciężkiej hipotensji tętniczej i pogorszenia funkcji nerek, w tym przypadków niewydolności nerek, szczególnie przy pierwszym stosowaniu inhibitora enzymu konwertującego angiotensynę (inhibitor ECA) lub antagonisty receptora angiotensyny II, lub przy pierwszym zwiększeniu dawki tych leków. Należy rozważyć tymczasowe przerwanie stosowania furosemidu lub przynajmniej zmniejszenie dawki furosemidu trzy dni przed rozpoczęciem leczenia lub zwiększeniem dawki inhibitora ECA lub antagonisty receptora angiotensyny II.

Risperidon: należy zachować ostrożność i dokładnie ocenić ryzyko i korzyści przed podjęciem decyzji o prowadzeniu terapii kombinowanej lub jednoczesnym stosowaniu z furosemidem lub innymi silnymi diuretykami.

Kombinacje wymagające zachowania ostrożności.

Jednoczesne stosowanie niesteroidowych leków przeciwbólowych, w tym kwasu acetylosalicylowego, może zmniejszać działanie furosemidu. U pacjentów z odwodnieniem organizmu lub hipowolemią niesteroidowe leki przeciwbólowe mogą prowadzić do ostrej niewydolności serca. Pod wpływem furosemidu może zwiększać się toksyczność salicylanów.

Zmniejszenie skuteczności furosemidu może wystąpić po jednoczesnym stosowaniu z fenytoiną.

Stosowanie kortykosteroidów, karbenoksolonu, korzenia lukrecji w dużych dawkach oraz długotrwałe stosowanie środków przeczyszczających może zwiększyć ryzyko wystąpienia hipokaliemii.

Niektóre zaburzenia równowagi elektrolitowej (takie jak hipokaliemia, hipomagnezemia) mogą nasilać toksyczność niektórych innych leków (np. leków digitalisowych i leków powodujących zespół wydłużenia interwału QT).

Jeśli leki przeciw nadciśnieniowe, diuretyki lub inne leki obniżające ciśnienie tętnicze stosuje się jednoczesnie z furosemidem, należy spodziewać się jeszcze większego obniżenia ciśnienia tętniczego.

Probenecyd, metotreksat i inne leki, które podobnie jak furosemid podlegają znacznej sekrecji kanalikowej w nerkach, mogą zmniejszać skuteczność furosemidu. Z kolei furosemid może zmniejszać wydalanie tych leków przez nerki. Stosowanie wysokich dawek (zarówno furosemidu, jak i innych leków) może prowadzić do wzrostu ich stężenia w osoczu krwi i zwiększenia ryzyka efektów niepożądanych spowodowanych przyjmowaniem furosemidu lub stosowaniem terapii towarzyszącej.

Może zmniejszać się skuteczność leków przeciwcukrzycowych i sympatomietyków mających właściwości podnoszenia ciśnienia tętniczego (np. adrenaliny, noradrenaliny). Może nasilać działanie miorelaksantów o działaniu kurarepodobnym lub teofiliny.

Może występować nasilenie szkodliwego wpływu leków nefrotoksycznych na nerki.

U pacjentów otrzymujących terapię towarzyszącą furosemidem i wysokie dawki niektórych cefalosporyn może rozwinąć się zaburzenie funkcji nerek.

Jednoczesne stosowanie cyklosporyny A i furosemidu wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia artretyzmu podagrycznego, wtórnego w stosunku do hiperurikemii wywołanej przez furosemid oraz zaburzenia wydalania moczanów przez nerki wywołanego przez cyklosporynę.

U pacjentów należących do grupy wysokiego ryzyka rozwoju nefropatii w wyniku terapii substancjami kontrastowymi jodowanymi, leczenie furosemidem wiązało się z większą częstością pogorszenia funkcji nerek po podaniu środków kontrastowych w porównaniu do pacjentów z grupy wysokiego ryzyka, którym podawano jedynie wlewanie dożylne w celu nawodnienia przed podaniem środków kontrastowych.

Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania.

Podczas leczenia lekiem należy zapewnić stały odpływ moczu. Pacjenci z częściową obturacją odpływu moczu wymagają szczególnej uwagi, szczególnie na wczesnych etapach leczenia.

Leczenie furosemidem wymaga stałej opieki medycznej.

Szczególnie dokładnej kontroli stanu wymagają:

• pacjenci z hipotensją tętniczą;
• pacjenci, którzy należą do grupy wysokiego ryzyka ze względu na znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego, np. pacjenci z nasilonym zwężeniem tętnic wieńcowych lub naczyń krwionośnych doprowadzających krew do mózgu;
• pacjenci z cukrzycą utajoną lub wyraźną;
• pacjenci z podagrą;
• pacjenci z zespołem hepatorenalnym, tj. z czynnościową niewydolnością nerek związaną z ciężką chorobą wątroby;
• pacjenci z hipoproteinemią, w szczególności związaną z zespołem nerczynym (działanie furosemidu może być osłabione, a jednocześnie może wzrosnąć ototoksyczność). Wymagane jest ostrożne dozowanie;
• wcześniaki (może dojść do rozwoju nefrokalcynozy/nefrolitiozy); należy monitorować funkcję nerek i wykonać ultrasonografię nerek.

Monitorowanie stężenia sodu, potasu i kreatyniny w surowicy krwi jest ogólnie zalecane podczas terapii furosemidem. Szczególnie dokładnej kontroli wymagają pacjenci z grupy wysokiego ryzyka zaburzeń równowagi elektrolitowej lub w przypadku znacznej dodatkowej utraty płynów (np. w wyniku wymiotów, biegunki lub intensywnego pocenia się). Hipowolemii lub odwodnienia organizmu, a także wszelkich istotnych zaburzeń równowagi elektrolitowej i kwasowo-zasadowej należy pilnie korygować. Może to wymagać tymczasowego przerwania terapii furosemidem.

Na rozwój zaburzeń równowagi elektrolitowej wpływają takie czynniki jak istniejące choroby (np. marskość wątroby, niewydolność serca), współistniejące stosowanie leków i dieta. Na przykład niedobór potasu może wystąpić w wyniku wymiotów lub biegunki.

Podczas stosowania leku zaleca się pacjentowi spożywanie pokarmów bogatych w potas (pieczony ziemniak, banany, pomidory, szpinak, suszone owoce). Należy pamiętać, że podczas stosowania furosemidu może pojawić się potrzeba lekowego uzupełnienia niedoboru potasu.

Wśród starszych pacjentów z demencją obserwowano wyższy poziom śmiertelności u pacjentów, którzy otrzymywali furosemid jednocześnie z rysperydonem, w porównaniu z pacjentami, którzy otrzymywali wyłącznie rysperydon lub tylko furosemid.

Należy zachować ostrożność i dokładnie ocenić ryzyko i korzyści przed podjęciem decyzji o zastosowaniu tej kombinacji lub jednoczesnego leczenia z innymi silnymi diuretykami. Należy unikać odwodnienia.

Należy unika combustia alkoholu i furosemidu.

Środek leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg)/dawkę sodu, tj. jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Furosemid przenika przez barierę łożyskową. Nie należy go stosować w czasie ciąży, z wyjątkiem przypadków leczenia z powodów życiowych. Leczenie furosemidem w czasie ciąży wymaga obserwacji wzrostu i rozwoju płodu.

Karmienie piersią. Furosemid przenika do mleka matki i może hamować laktację. Kobiety powinny przerwać karmienie piersią w okresie leczenia furosemidem.

Wpływ na zdolność kierowania pojazdami i obsługiwania maszyn. Podczas stosowania leku niektóre działania niepożądane (np. nagłe, znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego) mogą zaburzać zdolność koncentracji uwagi i szybkość reakcji pacjenta.

Dlatego w okresie leczenia lekiem należy powstrzymać się od kierowania pojazdami oraz pracy z innymi maszynami.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie ustala lekarz indywidualnie, w zależności od nasilenia zaburzeń równowagi wodno-elektrolitowej, wielkości filtracji kłębuszkowej, ciężkości stanu pacjenta. W trakcie stosowania leku należy korygować wskaźniki równowagi wodno-elektrolitowej z uwzględnieniem diurezy i dynamiki ogólnego stanu pacjenta.

Furosemid należy podawać dożylnie tylko wtedy, gdy podanie doustne jest niewskazane lub nieskuteczne (np. przy zaburzeniach wchłaniania w przewodzie pokarmowym) lub gdy konieczny jest szybki efekt. W przypadku stosowania terapii dożyłnej zaleca się możliwie szybki przejście na leczenie furosemidem do użytku doustnego.

W celu osiągnięcia optymalnej skuteczności i zahamowania przeciwregulacji ogólnie preferuje się ciągłe wlewanie furosemidu w porównaniu z powtarzanymi wstrzyknięciami bolusowymi.

W przypadkach, gdy ciągłe wlewanie furosemidu jest niewskazane do dalszego leczenia po podaniu jednej lub kilku dawek bolusowych, preferuje się dalszy schemat leczenia z podawaniem niskich dawek w krótkich odstępach czasu (około 4 godziny) w porównaniu z większymi dawkami bolusowymi podawanymi w dłuższych odstępach czasu.

Dla dorosłych zalecana maksymalna dawka dobową furosemidu – 1500 mg.

Dla dzieci zalecana dawka furosemidu do podania dożylnej wynosi 1 mg/kg masy ciała, ale maksymalna dawka dobową nie powinna przekraczać 20 mg.

Specjalne zalecenia dotyczące dawkowania

Dawkowanie dla dorosłych opiera się ogólnie na poniższych zaleceniach.

Obrzęki przy przewlekłej niewydolności serca. Zalecana dawka początkowa do stosowania doustnego wynosi od 20 mg do 50 mg na dobę. W razie potrzeby dawkę można dostosować zgodnie z odpowiedzią terapeutyczną pacjenta.

Zaleca się przyjmowanie dobowej dawki podzielonej na 2 lub 3 dawki.

Obrzęki przy ostrej niewydolności serca. Zalecana dawka początkowa wynosi od 20 mg do 40 mg, podawana w postaci wstrzyknięcia bolusowego. W razie potrzeby dawkę można dostosować zgodnie z odpowiedzią terapeutyczną pacjenta.

Obrzęki przy przewlekłej niewydolności nerek. Natriuretyczne działanie furosemidu zależy od szeregu czynników, w tym stopnia nasilenia niewydolności nerek i bilansu sodu. Dlatego nie można dokładnie przewidzieć skuteczności dawki. Pacjentom z przewlekłą niewydolnością nerek należy ostrożnie dozować lek w celu zapewnienia stopniowej początkowej utraty płynu. U dorosłych oznacza to zastosowanie takiej dawki, która prowadzi do dobowego zmniejszenia masy ciała o około 2 kg (około 280 mmol Na+).

W przypadku podania dożylnego dawkę furosemidu można określić następująco: leczenie rozpoczyna się od podania ciągłego wlewu dożylnego 0,1 mg przez 1 minutę, a następnie prędkość wlewu zwiększa się co pół godziny w zależności od odpowiedzi pacjenta.

W przypadku ostrej niewydolności nerek, zanim rozpocznie się stosowanie furosemidu, należy skorygować hipowolemię, hipotensję tętniczą oraz istotne zaburzenia elektrolitowe i kwasowo-zasadowe.

Zaleca się możliwie szybki przejście od podania dożylnego do doustnego.

Zalecana dawka początkowa wynosi 40 mg, podawana w postaci wstrzyknięcia dożylnego. Jeśli podanie tej dawki nie prowadzi do pożądanego zwiększenia wydalania płynu, furosemid można podawać w postaci ciągłego wlewu dożylnego, rozpoczynając od podania 50–100 mg leku w ciągu 1 godziny.

Obrzęki przy chorobach wątroby. Furosemid należy stosować jako uzupełnienie terapii antagonistami aldosteronu w przypadkach, gdy samodzielne stosowanie antagonistów aldosteronu jest niewystarczające. Aby zapobiec powikłaniom, takim jak hipotensja ortostatyczna lub zaburzenia równowagi elektrolitowej i kwasowo-zasadowej, dawkę należy ostrożnie dozować, aby zapewnić stopniową początkową utratę płynu. U dorosłych oznacza to podanie takiej dawki, która prowadzi do dobowego zmniejszenia masy ciała o około 0,5 kg. Jeśli podanie dożylne jest absolutnie konieczne, początkowa dawka pojedyncza wynosi 20–40 mg.

Kryzis nadciśnieniowy. Zalecaną dawkę początkową od 20 mg do 40 mg podaje się w postaci wstrzyknięcia bolusowego dożylnego. W razie potrzeby dawkę można dostosować w zależności od odpowiedzi terapeutycznej pacjenta.

Wsparcie wymuszonego moczowania w przypadku zatrucia. Furosemid podaje się dożylnie jako dodatek do wlewu roztworów elektrolitowych. Dawka zależy od odpowiedzi terapeutycznej na furosemid. Ubytek płynu i elektrolitów należy korygować przed rozpoczęciem i w trakcie leczenia. W przypadku zatrucia substancjami kwasowymi lub zasadowymi wydalanie płynu można przyspieszyć poprzez alkalinizację lub acidyfikację moczu odpowiednio.

Zalecana dawka początkowa wynosi od 20 mg do 40 mg i podaje się ją dożylnie.

Specjalne zalecenia dotyczące stosowania.

Wstrzyknięcie/infuza dożylna: przy podawaniu dożylnym furosemid należy podawać w postaci powolnego wstrzyknięcia lub infuzji z prędkością nie przekraczającą 4 mg na minutę. Pacjentom z nasilonymi zaburzeniami funkcji wątroby (kreatynina surowicy > 5 mg/dl) zaleca się podawanie infuzji z prędkością nie przekraczającą 2,5 mg na minutę.

Wstrzyknięcie domięśniowe: stosowanie leku w postaci wstrzyknięcia domięśniowego należy ograniczyć wyłącznie do wyjątkowych przypadków, gdy nie jest wskazane podanie doustne ani dożylne. Należy wziąć pod uwagę, że sposób podania furosemidu w postaci wstrzyknięcia domięśniowego nie jest wskazany w leczeniu stanów ostrych, takich jak obrzęk płuc.

Infuzji furosemidu nie należy przeprowadzać razem z innymi lekami!

Furosemid jest roztworem o pH około 9, który nie posiada pojemności buforowej. W związku z tym substancja czynna może wytrącić się w postaci osadu przy wartościach pH poniżej 7. W przypadku rozcieńczania roztworu należy zadbać o to, aby pH rozcieńczonego roztworu było w zakresie od słabo zasadowego do obojętnego.

Jako rozpuszczalnik można stosować 0,9 % roztwór chlorowodorku sodu. Zaleca się stosowanie rozcieńczonych roztworów jak najszybciej.

Dzieci. U dzieci dawkę należy zmniejszyć zgodnie z masą ciała (patrz rozdział „Sposób stosowania i dawki”).

Przedawkowanie.

Objawy: obraz kliniczny ostrego lub przewlekłego przedawkowania zależy przede wszystkim od stopnia i skutków utraty elektrolitów i płynu i obejmuje takie objawy jak hipowolemia, odwodnienie organizmu, hemokoncentracja, zaburzenia rytmu serca (w tym blok AV i migotanie komór). Do objawów tych zaburzeń należą ciężka hipotensja tętnicza (przechodząca w szok), ostra niewydolność nerek, zakrzepica, majaczenie, porażenie obwodowe, apatia i dezorientacja.

Leczenie: nie istnieją specyficzne antydota dla furosemidu. Leczenie jest objawowe.

Efekty uboczne.

Zaburzenia metaboliczne i odżywcze: zaburzenia równowagi elektrolitowej (w tym z objawami klinicznymi), odwodnienie i hipowolemia, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku, podwyższenie stężenia kreatyniny we krwi, podwyższenie stężenia trójglicerydów we krwi, hiponatremia, hipochloremia, hipokaliemia, podwyższenie stężenia cholesterolu we krwi, podwyższenie stężenia kwasu moczowego we krwi, napady dny moczanowej, obniżenie tolerancji glukozy (przebieg cukrzycy może przejść z formy ukrytej w wyraźną), hipokalcemia, hipomagnezemia, podwyższenie stężenia mocznika we krwi, alkalosis metaboliczna, pseudozespół Barttera na tle nieprawidłowego i/lub długotrwałego stosowania furosemidu.

Objawowe zaburzenia równowagi elektrolitowej oraz alkalosis metaboliczna mogą przejść w postać stopniowo narastającego deficytu elektrolitów. U pacjentów z prawidłową czynnością wątroby podanie wyższych dawek furosemidu może prowadzić do nagłego pogorszenia stanu ogólnego w wyniku dużych strat elektrolitów.

Do objawów ostrzegawczych zaburzeń równowagi elektrolitowej należą nasilone uczucie pragnienia, ból głowy, dezorientacja, skurcze mięśni, tężyczka, osłabienie mięśni, zaburzenia rytmu serca oraz objawy ze strony przewodu pokarmowego.

Istotne zmniejszenie ilości płynu w organizmie może prowadzić do nasilenia procesów krzepnięcia krwi z tendencją do rozwoju zakrzepicy.

Zaburzenia ze strony układu sercowo-naczyniowego: hipotensja tętnicza, w tym hipotensja ortostatyczna (przy stosowaniu w postaci wlewu dożylnego), zapalenie naczyń, zakrzepica. Furosemid może powodować hipotensję tętniczą, która z kolei może prowadzić do wystąpienia takich objawów jak zaburzenia koncentracji i reakcji, majaczenie, uczucie ucisku w głowie, ból głowy, zawroty głowy, senność, osłabienie, zaburzenia wzroku, suchość w ustach, hipotensja ortostatyczna.

Zaburzenia ze strony nerek i układu moczowego: zwiększenie objętości wydalanego moczu, nefryt kanalikowy i międzykomórkowy, podwyższenie stężenia sodu w moczu, podwyższenie stężenia chloru w moczu, zatrzymanie moczu (u pacjentów z częściowym przeszkodzeniem odpływu moczu), nefrokalcynoza/niefrholitjoza u przedwcześnie urodzonych niemowląt, niewydolność nerek.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego: nudności, wymioty, biegunka, ostry zapalenie trzustki.

Zaburzenia hepatobiliorne: cholestaza, podwyższenie stężeń transaminaz.

Zaburzenia ze strony narządu słuchu i równowagi: zaburzenia słuchu, które zazwyczaj są przemijające, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek, hipoproteinemią (np. przy zespole nerczycowym) i/lub w przypadku zbyt szybkiego wstrzykiwania furosemidu dożylnie, szumy w uszach, donoszono o przypadkach głuchoty, czasem nieodwracalnej, po doustnym przyjmowaniu lub wstrzykiwaniu furosemidu dożylnie.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej: świąd, pokrzywka, wysypka, dermatyt pęcherzowy, rumień wielopostaciowy, pęcherzyca, dermatyt odłupkowy, purpura, reakcje fotouczulenia, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz, ostra ogólna egzantematyko-pęcherzykowa pustuloza (AGEP) oraz zespół DRESS (lekowe wysypki z eozynofilami i objawami ogólnoustrojowymi).

Zaburzenia ze strony układu odpornościowego: ciężkie reakcje anafilaktyczne lub anafilakto-idne (w tym takie, które towarzyszyły szokowi).

Zaburzenia ze strony układu nerwowego: parestezje, encefalopatia wątrobową u pacjentów z niewydolnością hepatocytów.

Zaburzenia ze strony krwi i układu chłonnego: hemo-koncentracja, trombocytopenia, leukopenia, eozynofilia, agranulocytoza, anemia aplastyczna lub anemia hemolityczna.

Wady wrodzone i zaburzenia genetyczne: zwiększony ryzyko niezamknięcia przewodu tętniczego, jeśli furosemid podaje się przedwcześnie urodzonym niemowlętom w pierwszych tygodniach życia.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania: podwyższenie temperatury ciała, reakcje miejscowe, np. ból po wstrzyknięciu domięśniowym.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność. Nie należy mieszać roztworu furosemidu w jednym pojemniku z innymi lekami.

Nie należy podawać furosemidu jednocześnie z innymi lekami.

Opakowanie. Po 2 ml w ampułkach nr 10 w pudełku; nr 10, nr 5x2 w blisterach w pudełku.

Kategoria nabycia. Na receptę.

Producent.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „Doświadczalny Zakład „GNCLS”.

SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ „KORPORACJA „ZDROWIE”.

Miejsce produkcji i adres siedziby producenta.

Ukraina, obwód charkowski, miasto Charków, ulica Worobjowa 8.

(Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „Doświadczalny Zakład „GNCLS”)

Ukraina, 61013, obwód charkowski, miasto Charków, ulica Szewczenki 22.

(SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ „KORPORACJA „ZDROWIE”)