Fromilid®

INSTRUKCJA dotyczāca stosowania leku leczniczego Fromilid® (Fromilid®)

Skład:

substancja czynna: klaritromycyna;

5 ml zawiesiny doustnej (1 strzykawka) zawiera 125 mg klaritromycyny;

substancje pomocnicze: karbomer, powidon, ftalan hipromelozy (HP 55), talk, olej ricynowy, ksantan, smak banana, sorbat potasu, kwas cytrynowy, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, dwutlenok tytanu (E 171), sacharoza.

Postać farmaceutyczna. Granulki do sporządzenia zawiesiny doustnej.

Główne właściwości fizykochemiczne: drobne, niejednorodne granulki o barwie od białej do prawie białej z zapachem banana.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Makrolidy. Kod ATC J01F A09.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Klarytromycyna – półsyntetyczny antybiotyk z grupy makrolidów. Działanie przeciwbakteryjne klarytromycyny wynika ze wiązania się z podjednostką rybosomalną 50S wrażliwych bakterii i hamowania biosyntezy białka. Preparat wykazuje wysoką skuteczność in vitro wobec szerokiego spektrum mikroorganizmów beztlenowych i tlenowych, Gram-dodatnich i Gram-ujemnych, w tym szczepów szpitalnych. Minimalne stężenia hamujące (MIC) klarytromycyny są zazwyczaj dwa razy niższe niż MIC erytromycyny.

Klarytromycyna in vitro wykazuje wysoką aktywność wobec Legionella pneumophila i Mycoplasma pneumoniae. Działa bakteriobójczo wobec Helicobacter pylori, przy czym aktywność klarytromycyny jest wyższa przy obojętnym pH niż przy kwasowym pH. Klarytromycyna jest skuteczna wobec klinicznie istotnych szczepów mikobakterii. Badania in vitro wykazały, że szczepy Enterobacteriaceae i Pseudomonas, jak również inne bakterie Gram-ujemne nie wytwarzające laktozy, są niewrażliwe na klarytromycynę.

Klarytromycyna wykazuje aktywność in vitro i w praktyce klinicznej wobec większości szczepów poniższych mikroorganizmów.

Mikroorganizmy Gram-dodatnie tlenowe: Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, Listeria monocytogenes.

Mikroorganizmy Gram-ujemne tlenowe: Haemophilus influenzae, Haemophilus parainfluenzae, Moraxella catarrhalis, Neisseria gonorrhoeae, Legionella pneumophila.

Inne mikroorganizmy: Mycoplasma pneumoniae, Chlamydia pneumoniae (TWAR).

Mikobakterie: Mycobacterium leprae, Mycobacterium kansasii, Mycobacterium chelonae, Mycobacterium fortuitum, Mycobacterium avium complex (MAC), obejmujący Mycobacterium avium, Mycobacterium intracellulare.

Helicobacter: Helicobacter pylori.

Beta-laktamazy wytwarzane przez mikroorganizmy nie wpływają na skuteczność klarytromycyny.

Większość szczepów Staphylococcus opornych na metycylinę i oksacylinę jest niewrażliwa na klarytromycynę.

Klarytromycyna wykazuje aktywność in vitro wobec większości szczepów poniższych mikroorganizmów, jednak skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo jej stosowania nie zostały potwierdzone.

Mikroorganizmy Gram-dodatnie tlenowe: Streptococcus agalactiae, Streptococci (grupy C, F, G), Viridans group streptococci.

Mikroorganizmy Gram-ujemne tlenowe: Bordetella pertussis, Pasteurella multocida.

Inne mikroorganizmy: Chlamydia trachomatis;

Mikroorganizmy Gram-dodatnie beztlenowe: Bacteroides melaninogenicus.

Spirochety: Borrelia burgdorferi, Treponema pallidum.

Kampylobakterie: Campylobacter jejuni.

Klarytromycyna wykazuje działanie bakteriobójcze wobec kilku szczepów bakterii: Haemophilus influenzae, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, Streptococcus agalactiae, Moraxella (Branhamella) catarrhalis, Neisseria gonorrhoeae, Helicobacter pylori oraz Campylobacter spp.

Głównym metabolitem klarytromycyny w organizmie człowieka jest mikrobiologicznie aktywny 14-hydroksyklarytromycyna (14-OH-klarytromycyna). Dla większości mikroorganizmów aktywność mikrobiologiczna metabolitu jest równa lub 1–2 razy słabsza niż substancji czynnej, z wyjątkiem Haemophilus influenzae, wobec którego aktywność metabolitu jest 2 razy wyższa. W warunkach in vitro i in vivo substancja czynna i jej główny metabolit wykazują działanie addytywne lub synergistyczne wobec Haemophilus influenzae, w zależności od szczepu mikroorganizmu.

Farmakokinetyka.

Klarytromycyna szybko i dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego. Mikrobiologicznie aktywny 14-OH-klarytromycyna powstaje w wyniku pierwszego przejścia przez wątrobę. Przyjmowanie leku wraz z posiłkiem nieco opóźnia początek wchłaniania i powstawanie 14-OH-klarytromycyny, jednak całkowita dostępność biologiczna nie ulega zmianie. Choć farmakokinetyka klarytromycyny jest nieliniowa, stężenia ustalone osiągane są w ciągu 2 kolejnych dni stosowania.

Stężenia klarytromycyny w tkankach organizmu są kilkakrotnie wyższe niż w surowicy krwi. W tkankach migdałkowych i płucnych obserwuje się podwyższone stężenia klarytromycyny. Stężenia klarytromycyny w płynie z ucha środkowego przekraczają stężenia w surowicy krwi. Klarytromycyna w dawkach terapeutycznych wiąże się z białkami osocza krwi w przybliżeniu w 80%. 14-OH-klarytromycyna jest głównym metabolitem wydalanym z moczem i stanowi około 10–15% przyjętej dawki. Większość pozostałej dawki wydzielana jest z żółcią. 5–10% substancji czynnej wydzielane jest z kałem.

Stężenia równowagowe klarytromycyny u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby i u zdrowych ochotników nie różnią się, z wyjątkiem niższych stężeń 14-OH-klarytromycyny przy dysfunkcji wątroby.

U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek przyjmujących dawkę 500 mg wartości parametrów farmakokinetycznych wzrastały w zależności od stopnia nasilenia niewydolności nerek.

Wiek pacjentów nie wpływa na parametry farmakokinetyczne klarytromycyny.

U dzieci zakażonych HIV przyjmujących klarytromycynę w dawkach 15–30 mg/kg/dobę (w 2 dawkach) stwierdzono wyższe stężenia klarytromycyny w osoczu krwi i dłuższy okres półtrwania.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Zakażenia wywołane przez mikroorganizmy wrażliwe na klaritromycynę:

Zakażenia dróg oddechowych górnych, tj. gardła i nosogardła (zapalenie migdałków, zapalenie gardła), oraz zakażenia zatok przynosowych.

Zakażenia dróg oddechowych dolnych (zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc typu gruźliczego i pierwotne zapalenie atypowe).

Ostre zapalenie ucha środkowego.

Zakażenia skóry i tkanek miękkich (folikulitis, impetigo, beś, furunkulosis, zakażone rany).

Zakażenia rozsiane lub lokalizowane wywołane przez Mycobacterium avium lub Mycobacterium intracellulare. Zakażenia lokalizowane wywołane przez Mycobacterium chelonae, Mycobacterium fortuitum lub Mycobacterium kansasii.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na antybiotyki makrolidowe oraz inne składniki leku.

Jednoczesne stosowanie astemizolu, cyzaprydu, domperydony, pimozodu, terfenadyny — ponieważ może to prowadzić do wydłużenia interwału QT oraz rozwoju arytmii serca, w tym tachykardii komorowej, migotania komór i tzw. torsade de pointes (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Jednoczesne stosowanie alkaloidów sporyszu, np. ergotaminy, dihydroergotaminy — ponieważ może to prowadzić do toksyczności ergotaminowej.

Jednoczesne stosowanie inhibitorów HMG-CoA-reduktazy (statyn), które w znacznym stopniu są metabolizowane przez CYP3A4 (np. lawastatyny lub sywastatyny) — z powodu zwiększonego ryzyka wystąpienia miopatii, w tym rabdomiolizy (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Jednoczesne stosowanie klaritromycyny z lomitapydem (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Wrodzone lub nabyte wydłużenie interwału QT lub arytmie komorowe w wywiadzie, w tym torsade de pointes (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Jednoczesne stosowanie klaritromycyny i doustnego midazolamu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Zaburzenia elektrolitowe (hipokaliemia lub hipomagnezemia) — z powodu ryzyka wydłużenia interwału QT.

Ciężka niewydolność wątroby z towarzyszącą niewydolnością nerek (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Jednoczesne stosowanie klaritromycyny (i innych silnych inhibitorów CYP3A4) z kolchicyną (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Jednoczesne stosowanie klaritromycyny z tikagrelorem, iwabradyną lub ranolazyną.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań.

Stosowanie poniższych leków z klaritromycyną jest ścisłym przeciwwskazaniem ze względu na ryzyko ciężkich skutków interakcji

Astemizol, cyzapyryda, domperydona, pimozod, terfenadyna

Zwiększony poziom cyzaprydy w osoczu obserwowano przy jednoczesnym stosowaniu z klaritromycyną, co może prowadzić do wydłużenia interwału QT i wystąpienia arytmii serca, w tym tachykardii komorowej, migotania komór i torsade de pointes. Podobne efekty obserwowano przy jednoczesnym stosowaniu pimozodu i klaritromycyny (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Opisano zdolność makrolidów do zmiany metabolizmu terfenadyny, prowadzącą do zwiększenia jej stężenia w osoczu, co czasem wiązało się z arytmiami serca, takimi jak wydłużenie interwału QT, tachykardia komorowa, migotanie komór i torsade de pointes (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). W badaniu przeprowadzonym u 14 ochotników przy jednoczesnym stosowaniu terfenadyny i klaritromycyny zaobserwowano 2–3-krotne zwiększenie stężenia kwasowego metabolitu terfenadyny oraz wydłużenie interwału QT, bez konsekwencji klinicznych. Podobne efekty obserwowano przy jednoczesnym stosowaniu astemizolu i innych makrolidów.

Ergotamina/dihydroergotamina

Zgodnie z doniesieniami z okresu po wprowadzeniu na rynek, jednoczesne stosowanie klaritromycyny i ergotaminy lub dihydroergotaminy wiązano z wystąpieniem objawów ostrego ergotyzmu: wazospazmu, niedokrwienia kończyn i innych tkanek, w tym ośrodkowego układu nerwowego (OUN). Jednoczesne stosowanie klaritromycyny i alkaloidów sporyszu jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Doustny midazolam

Przy stosowaniu midazolamu z tabletkami klaritromycyny (500 mg 2 razy dziennie) AUC midazolamu zwiększała się 7-krotnie. Jednoczesne stosowanie doustnego midazolamu i klaritromycyny jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Inhibitory HMG-CoA-reduktazy (statyny)

Jednoczesne stosowanie klaritromycyny z lawastatyną lub sywastatyną jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”), ponieważ te statyny są w znacznym stopniu metabolizowane przez CYP3A4, a klaritromycyna zwiększa ich stężenie w osoczu, co z kolei zwiększa ryzyko wystąpienia miopatii, w tym rabdomiolizy. Opisano przypadki rozwoju rabdomiolizy u pacjentów przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny i tych statyn. Jeśli leczenie klaritromycyną jest konieczne, terapię lawastatyną lub sywastatyną należy przerwać na czas leczenia.

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny ze statynami. Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego stosowania klaritromycyny i statyn, zaleca się podawanie najniższej zalecanej dawki statyny. Można rozważyć stosowanie statyny niezależnej od metabolizmu CYP3A (np. flawastatyny). Konieczna jest kontrola pacjentów pod kątem objawów i objawów miopatii.

Lomitapyd

Jednoczesne przyjmowanie klaritromycyny z lomitapydem jest przeciwwskazane ze względu na możliwość znacznego wzrostu poziomu transaminaz (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Wpływ innych leków na klaritromycynę

Leki będące induktorami CYP3A (np. ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina, fenobarbital, preparaty z zioła św. Jana) mogą indukować metabolizm klaritromycyny. Może to prowadzić do subterapeutycznych stężeń klaritromycyny i zmniejszenia jej skuteczności. Ponadto może być konieczna kontrola stężeń induktora CYP3A w osoczu, które mogą wzrosnąć z powodu hamowania CYP3A przez klaritromycynę (patrz także instrukcja do stosowania odpowiedniego induktora CYP3A4). Jednoczesne stosowanie ryfabutyny i klaritromycyny prowadziło do wzrostu poziomu ryfabutyny i spadku poziomu klaritromycyny w osoczu, z jednoczesnym zwiększeniem ryzyka wystąpienia zapalenia tuniczki oka (uveitis).

Wpływ poniższych leków na stężenie klaritromycyny we krwi jest znany lub przypuszczalny, dlatego może być konieczna zmiana dawki lub zastosowanie terapii alternatywnej.

Efawirenz, nevirapina, ryfampicyna, ryfabutyna i ryfapentyna

Silne induktory enzymów cytochromu P450, takie jak efawirenz, nevirapina, ryfampicyna, ryfabutyna i ryfapentyna, mogą przyspieszać metabolizm klaritromycyny, zmniejszając jej stężenie w osoczu, ale zwiększając stężenie 14-OH-klaritromycyny – mikrobiologicznie aktywnego metabolitu. Ponieważ aktywność mikrobiologiczna klaritromycyny i 14-OH-klaritromycyny różni się wobec różnych bakterii, oczekiwany efekt terapeutyczny może być zmniejszony przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny i induktorów enzymów.

Etrawiryna

Działanie klaritromycyny było osłabiane przez etrawirynę; jednak stężenia aktywnego metabolitu 14-OH-klaritromycyny wzrastały. Ponieważ 14-OH-klaritromycyna ma zmniejszoną aktywność przeciwko MAC, ogólna aktywność przeciwko temu patogenowi może być zmieniona. Dlatego w leczeniu MAC należy rozważyć stosowanie leków alternatywnych.

Flukonazol

Stosowanie flukonazolu w dawce 200 mg dziennie razem z klaritromycyną w dawce 500 mg 2 razy dziennie u 21 ochotników prowadziło do wzrostu stężenia równowagowego Cmin klaritromycyny średnio o 33%, a AUC – o 18%. Stężenia równowagowe aktywnego metabolitu 14-OH-klaritromycyny istotnie się nie zmieniały przy jednoczesnym stosowaniu z flukonazolem. Nie jest konieczna zmiana dawki klaritromycyny.

Rytonawir

W badaniu farmakokinetycznym jednoczesne stosowanie rytonawiru 200 mg co 8 godzin i klaritromycyny 500 mg co 12 godzin prowadziło do znacznego hamowania metabolizmu klaritromycyny. Cmax klaritromycyny wzrastało o 31%, Cmin – o 182%, a AUC – o 77%. Obserwowano całkowite hamowanie powstawania 14-OH-klaritromycyny. Ze względu na duże okno terapeutyczne, zmniejszanie dawki klaritromycyny u pacjentów z prawidłową funkcją nerek nie jest konieczne. Jednak u pacjentów z niewydolnością nerek konieczna jest korekta dawki: u pacjentów z CLCR 30–60 ml/min dawkę klaritromycyny należy zmniejszyć o 50%. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (CLCR < 30 ml/min) dawkę klaritromycyny należy zmniejszyć o 75%. Klaritromycyny w dawkach przekraczających 1 g/dobę nie należy stosować razem z rytonawirem.

Te same korekty dawki należy stosować u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek przy stosowaniu rytonawiru jako wzmacniacza farmakokinetycznego razem z innymi inhibitorami proteazy HIV, w tym atazanawirem i sakuinawirem (patrz niżej „Wzajemne interakcje lekowe”).

Wpływ klaritromycyny na inne leki

Interakcje związane z CYP3A

Jednoczesne stosowanie klaritromycyny, znanego jako inhibitor enzymu CYP3A, z lekiem, który głównie jest metabolizowany przez CYP3A, może prowadzić do zwiększenia stężenia tego leku w osoczu, co z kolei może nasilić lub wydłużyć jego działanie terapeutyczne i zwiększyć ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.

Stosowanie klaritromycyny jest przeciwwskazane pacjentom, którzy otrzymują substraty CYP3A: astemizol, cyzapyrydę, domperydonę, pimozod, terfenadynę, ze względu na ryzyko wydłużenia interwału QT i arytmii serca, w tym tachykardii komorowej, migotania komór i torsade de pointes (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Przeciwwskazane jest również stosowanie klaritromycyny z alkaloidami sporyszu, doustnym midazolamem, inhibitorami HMG-CoA-reduktazy, które są głównie metabolizowane przez CYP3A4 (np. lawastatyna i sywastatyna), kolchicyną, tikagrelorem, iwabradyną i ranolazyną (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Wymagana jest ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny z innymi lekami, które są substratami enzymu CYP3A, szczególnie jeśli substrat CYP3A ma wąski margines bezpieczeństwa (np. karbamazepina) i/lub intensywnie jest metabolizowany przez ten enzym. W takim przypadku może być konieczna korekta dawki i, jeśli to możliwe, należy dokładnie monitorować stężenia leków w osoczu, które są głównie metabolizowane przez CYP3A. Leki lub klasy leków, o których wiadomo lub przypuszcza się, że są metabolizowane przez ten sam izoenzym CYP3A, obejmują (lista niepełna): alprazolam, karbamazepina, cyklostazol, cyklosporyna, dysopyramid, ibrytynib, metyloprednizolon, midazolam (dożylne), omeprazol, doustne leki przeciwaplastyczne (np. wafaryna, rywarynoksaban, apiksaban), atypowe neuroleptyki (np. kwecyapina), chinidyna, ryfabutyna, syldenafil, syrolimus, takrolimus, triazolam i winblastyna.

Podobny mechanizm interakcji zaobserwowano przy stosowaniu fenytoiny, teofiliny i walproinu, które są metabolizowane przez inny izoenzym cytochromu P450.

Doustne leki przeciwaplastyczne bezpośredniego działania (DOAC)

DOAC dabigatran i edoksaban są substratami efluksemowego przenośnika P-glikoproteiny (P-gp). Rywarynoksaban i apiksaban są metabolizowane przez CYP3A4, a także są substratami P-gp. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny z tymi lekami, szczególnie u pacjentów z wysokim ryzykiem krwawienia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki przeciwaromatyczne

Były doniesienia z okresu po wprowadzeniu na rynek o rozwoju torsade de pointes przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny z chinidyną lub dysopyramidem. Zaleca się monitorowanie EKG w celu wczesnego wykrycia wydłużenia interwału QT. Podczas leczenia klaritromycyną należy monitorować stężenia tych leków w osoczu.

Podczas okresu po wprowadzeniu na rynek donoszono o hipoglikemii przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny i dysopyramidu, dlatego konieczna jest kontrola poziomu glukozy we krwi przy jednoczesnym stosowaniu tych leków.

Hydroksychlorochina i chlorochina

Klaritromycynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów otrzymujących hydroksychlorochinę lub chlorochinę, które znane są z wydłużania interwału QT, ze względu na potencjalną możliwość indukcji arytmii serca i poważnych działań niepożądanych układu sercowo-naczyniowego.

Doustne leki hipoglikemizujące/insulina

Przy jednoczesnym stosowaniu z niektórymi lekami hipoglikemizującymi, takimi jak nateglinid i repaglinid, klaritromycyna może hamować enzym CYP3A, co może prowadzić do hipoglikemii. Zaleca się dokładny monitoring poziomu glukozy.

Omeprazol

Stosowanie klaritromycyny (500 mg co 8 godzin) w połączeniu z omeprazolem (40 mg dziennie) u zdrowych dorosłych ochotników prowadziło do wzrostu stężeń równowagowych omeprazolu (Cmax, AUC0–24, t1/2 wzrastały odpowiednio o 30%, 89% i 34%). Przy samodzielnym stosowaniu omeprazolu średnia wartość pH soku żołądkowego mierzona przez 24 godziny wynosiła 5,2, przy jednoczesnym stosowaniu omeprazolu z klaritromycyną – 5,7.

Syldenafil, tadalafil i wardenafil

Każdy z tych inhibitorów fosfodiesterazy jest metabolizowany (co najmniej częściowo) przy udziale CYP3A, a CYP3A może być hamowany przez jednoczesne przyjmowanie klaritromycyny. Jednoczesne przyjmowanie klaritromycyny z syldenafilem, tadalafil lub wardenfilem może prowadzić do zwiększenia ekspozycji na inhibitor fosfodiesterazy, dlatego należy rozważyć zmniejszenie dawki syldenafila, tadalafil lub wardenfila.

Teofylin, karbamazepina

Wyniki badań klinicznych wykazały niewielki, ale statystycznie istotny (p ≤ 0,05) wzrost stężenia teofiliny lub karbamazepiny w osoczu przy jednoczesnym stosowaniu z klaritromycyną. Może być konieczne zmniejszenie dawki.

Tolterodyna

Tolterodyna jest głównie metabolizowana przez izoformę 2D6 cytochromu P450 (CYP2D6). Jednak u pacjentów bez CYP2D6 metabolizm zachodzi przez CYP3A. W tej populacji hamowanie CYP3A prowadzi do znacznego wzrostu stężeń tolterodyny w osoczu. U takich pacjentów zmniejszenie dawki tolterodyny może być konieczne w przypadku stosowania jej z inhibitorami CYP3A, takimi jak klaritromycyna.

Triazolobenzodiazepiny (np. alprazolam, midazolam, triazolam)

Przy stosowaniu midazolamu z tabletkami klaritromycyny (500 mg 2 razy dziennie) AUC midazolamu wzrastała 2,7-krotnie po podaniu dożylnej i 7-krotnie po podaniu doustnym midazolamu. Należy unikać jednoczesnego stosowania doustnego midazolamu i klaritromycyny. Przy podaniu dożylnej midazolamu z klaritromycyną należy dokładnie monitorować stan pacjenta w celu wczesnej korekty dawki.

Należy zachować takie same środki ostrożności przy stosowaniu innych benzodiazepin metabolizowanych przez CYP3A, w tym triazolam i alprazolam. Dla benzodiazepin, których eliminacja nie zależy od CYP3A (temazepam, nitrazepam, lorazepam), rozwój klinicznie istotnej interakcji z klaritromycyną jest mało prawdopodobny.

Są doniesienia z okresu po wprowadzeniu na rynek o interakcji leków i rozwoju działań niepożądanych ze strony OUN (np. senność i dezorientacja) przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny i triazolamu. Należy obserwować stan pacjenta, biorąc pod uwagę możliwość nasilenia działań farmakologicznych ze strony OUN.

Kortykosteroidy

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny z kortykosteroidami doustnymi i inhalacyjnymi, które głównie są metabolizowane przez CYP3A, ze względu na możliwość zwiększenia ekspozycji systemowej na kortykosteroidy. W przypadku jednoczesnego stosowania należy dokładnie obserwować pacjentów pod kątem działań niepożądanych kortykosteroidów.

Inne rodzaje oddziaływań

Kolchicyna

Kolchicyna jest substratem CYP3A i P-gp. Wiadomo, że klaritromycyna i inne makrolidy mogą hamować CYP3A i P-gp. Przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny i kolchicyny hamowanie P-gp i/lub CYP3A przez klaritromycynę może prowadzić do zwiększenia ekspozycji na kolchicynę.

Jednoczesne stosowanie klaritromycyny z kolchicyną jest przeciwwskazane (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Dygoxyna

Dygoxyna jest uważana za substrat P-gp. Wiadomo, że klaritromycyna może hamować P-gp. Przy jednoczesnym stosowaniu hamowanie P-gp może prowadzić do zwiększenia ekspozycji na dygoxynę. Podczas okresu po wprowadzeniu na rynek donoszono o wzroście stężenia dygoxyny w osoczu u pacjentów stosujących klaritromycynę razem z dygoxyną. U niektórych pacjentów wystąpiły objawy toksyczności cyfrowej, w tym potencjalnie śmiertelne arytmie. Należy dokładnie monitorować stężenia dygoxyny w osoczu u pacjentów przy jej stosowaniu z klaritromycyną.

Zydowudyna

Jednoczesne stosowanie tabletek klaritromycyny i zydowudyny u pacjentów zakażonych HIV może prowadzić do zmniejszenia stężeń równowagowych zydowudyny w osoczu. Klaritromycyna może przeszkadzać w wchłanianiu doustnej zydowudyny przy jednoczesnym przyjmowaniu, ale tego w dużej mierze można uniknąć, przestrzegając 4-godzinnego odstępu między dawkami klaritromycyny i zydowudyny. Takiej interakcji nie obserwowano przy stosowaniu zawiesiny klaritromycyny i zydowudyny lub didanowiryny u dzieci zakażonych HIV. Interakcja jest mało prawdopodobna przy podawaniu klaritromycyny dożylnej.

Fenytoina i walproin

Są doniesienia przypadkowe lub opublikowane o interakcji inhibitorów CYP3A, w tym klaritromycyny, z lekami, które nie są metabolizowane przez CYP3A (np. z fenytoiną i walproiną). Zaleca się oznaczanie stężenia tych leków w osoczu przy jednoczesnym przepisywaniu ich z klaritromycyną. Donoszono o wzroście ich stężenia w osoczu.

Wzajemne interakcje lekowe

Atazanawir

Stosowanie klaritromycyny (500 mg 2 razy dziennie) z atazanawirem (400 mg 1 raz dziennie), które są substratami i inhibitorami CYP3A, prowadziło do 2-krotnego zwiększenia ekspozycji na klaritromycynę i zmniejszenia ekspozycji na 14-OH-klaritromycynę o 70% oraz zwiększenia AUC atazanawiru o 28%. Ponieważ klaritromycyna ma szerokie okno terapeutyczne, nie ma potrzeby zmniejszania dawki u pacjentów z prawidłową funkcją nerek. Dawka klaritromycyny powinna być zmniejszona o 50% u pacjentów z klirem kreatyniny 30–60 ml/min i o 75% u pacjentów z klirem kreatyniny < 30 ml/min. Dawek klaritromycyny wyższych niż 1000 mg dziennie nie należy stosować razem z inhibitorami proteazy.

Blokery kanałów wapniowych

Ze względu na ryzyko hipotensji tętniczej należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny z blokerami kanałów wapniowych metabolizowanymi przez CYP3A4 (np. werapamilem, amlodypiną, diltiazemem). W wyniku interakcji mogą wzrosnąć stężenia w osoczu zarówno klaritromycyny, jak i blokerów kanałów wapniowych. U pacjentów stosujących klaritromycynę razem z werapamilem obserwowano hipotensję tętniczą, bradyarytmie i kwasę mleczanową.

Itrokonażol

Klaritromycyna i itrokonażol są substratami i inhibitorami CYP3A, w związku z czym klaritromycyna może zwiększać stężenia itrokonażolu w osoczu i odwrotnie. W przypadku stosowania itrokonażolu razem z klaritromycyną pacjenci powinni być pod ścisłą obserwacją w celu wykrycia objawów lub objawów nasilenia lub przedłużenia działania farmakologicznego.

Sakuinawir

Stosowanie klaritromycyny (500 mg 2 razy dziennie) z sakuinawirem (miękkie żelatynowe kapsułki, 1200 mg 3 razy dziennie), które są substratami i inhibitorami CYP3A, u 12 zdrowych ochotników prowadziło do zwiększenia AUC w stanie stacjonarnym o 177% i Cmax o 187% w porównaniu z samodzielnym stosowaniem sakuinawiru. W tym czasie AUC i Cmax klaritromycyny wzrastały o około 40% w porównaniu z samodzielnym stosowaniem klaritromycyny. Nie ma potrzeby korekty dawek, jeśli oba leki stosuje się jednoczesnie przez ograniczony czas i w powyższych dawkach/formach leku. Wyniki badań interakcji lekowej z zastosowaniem miękkich żelatynowych kapsułek mogą nie odpowiadać efektom obserwowanym przy stosowaniu sakuinawiru w formie twardych żelatynowych kapsułek. Wyniki badań interakcji lekowej z zastosowaniem tylko sakuinawiru mogą nie odpowiadać efektom obserwowanym przy terapii sakuinawir/rytonawir. Gdy sakuinawir stosuje się razem z rytonawirem, należy wziąć pod uwagę możliwy wpływ rytonawiru na klaritromycynę (patrz wyżej).

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Nie należy przepisywać klaritromycyny kobietom w ciąży bez dokładnej oceny stosunku korzyści do ryzyka, szczególnie w I trymestrze ciąży (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”).

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z umiarkowanym lub ciężkim zaburzeniem czynności nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Długotrwałe lub wielokrotne stosowanie antybiotyków może prowadzić do nadmiernego wzrostu bakterii i grzybów opornych. W przypadku wystąpienia superinfekcji należy rozpocząć odpowiednią terapię.

Klaritromycyna jest wydalana głównie przez wątrobę. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu klaritromycyny u pacjentów z umiarkowanym lub ciężkim zaburzeniem czynności wątroby (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Podczas stosowania klaritromycyny zgłaszano zaburzenia czynności wątroby, w tym podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych oraz zapalenie wątroby typu hepatocelularnego i/lub cholestazy z żółtaczką lub bez niej. Dysfunkcja wątroby może być ciężka, ale zazwyczaj jest odwracalna. Czasem zgłaszano niewydolność wątroby z letalnym skutkiem (patrz sekcja „Działania niepożądane”), która była głównie związana z ciężkimi chorobami współistniejącymi i/lub terapią towarzyszącą. Należy natychmiast przerwać stosowanie klaritromycyny w przypadku wystąpienia objawów i objawów zapalenia wątroby, takich jak anoreksja, żółtaczka, ciemne zabarwienie moczu, świąd lub ból brzucha.

Zgłoszono rozwój kolitu pseudomembranoznego od umiarkowanego do zagrożującego życiem podczas stosowania prawie wszystkich leków przeciwbakteryjnych, w tym makrolidów. Zgłoszono również rozwój biegunki spowodowanej Clostridium difficile (CDAD), od umiarkowanego stopnia ciężkości do kolitu z letalnym skutkiem, podczas stosowania prawie wszystkich leków przeciwbakteryjnych, w tym klaritromycyny. Terapia lekami przeciwbakteryjnymi zaburza normalną mikroflorę jelitową, co może prowadzić do nadmiernego wzrostu Clostridium difficile. Należy zawsze pamiętać o możliwości rozwoju biegunki spowodowanej Clostridium difficile u wszystkich pacjentów z biegunką po stosowaniu antybiotyków. Ponadto należy dokładnie zbadać wywiad, ponieważ zgłaszano rozwój biegunki spowodowanej CDAD nawet dwa miesiące po zakończeniu stosowania leków przeciwbakteryjnych. Dlatego leczenie klaritromycyną należy przerwać niezależnie od wskazań, dla których zostało przepisane. Należy przeprowadzić badanie mikrobiologiczne i rozpocząć niezbędną terapię. Należy unikać stosowania leków hamujących perystaltykę.

Kolchicyna

Zgłaszano rozwój toksyczności kolchicyny (w tym z letalnym skutkiem) przy współstosowaniu klaritromycyny i kolchicyny, szczególnie u pacjentów starszych, w tym na tle niewydolności nerek (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Współstosowanie klaritromycyny z kolchicyną jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Należy stosować z ostrożnością jednoczesne stosowanie klaritromycyny i triazolobenzodiazepin, np. triazolamu, midazolamu dożylnie (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Należy stosować z ostrożnością jednoczesne stosowanie klaritromycyny z innymi lekami ototoksycznymi, szczególnie z aminoglikozydami. Należy prowadzić kontrolę funkcji przedsionkowej i słuchu podczas i po leczeniu.

Powikłania sercowo-naczyniowe

Wydłużenie interwału QT, odzwierciedlające wpływ na repolaryzację serca, co wiąże się z ryzykiem wystąpienia arytmii serca i torsades de pointes, obserwowano u pacjentów leczonych makrolidami, w tym klaritromycyną (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ze względu na zwiększone ryzyko wydłużenia interwału QT i arytmii komorowych (w tym torsade de pointes) stosowanie klaritromycyny jest przeciwwskazane: pacjentom przyjmującym astemizol, cizapryd, domperydon, pimozyd i terfenadynę; pacjentom z hipokaliemią; pacjentom z wydłużeniem interwału QT lub komorową arytmią serca w wywiadzie (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Ponadto klaritromycynę należy stosować z ostrożnością u następujących grup pacjentów.

Pacjenci z chorobą niedokrwienną serca, ciężką niewydolnością serca, zaburzeniami przewodnictwa lub z klinicznie istotną bradykardią.

Pacjenci, którzy jednocześnie przyjmują inne leki, które sprzyjają wydłużeniu interwału QT, z wyjątkiem tych, które są przeciwwskazane.

Wyniki badań epidemiologicznych dotyczące ryzyka niekorzystnych skutków sercowo-naczyniowych stosowania makrolidów są różnorodne. Niektóre obserwacje wykazały rzadkie, krótkoterminowe ryzyko wystąpienia arytmii, zawału mięśnia sercowego i śmiertelnego skutku sercowo-naczyniowego związanego ze stosowaniem makrolidów, w tym klaritromycyny. Rozważanie tych wyników przy przepisywaniu klaritromycyny powinno być zrównoważone względem korzyści z leczenia.

Pneumonia

Ze względu na możliwą oporność Streptococcus pneumoniae na makrolidy, ważne jest przeprowadzenie testu wrażliwości przy przepisywaniu klaritromycyny w leczeniu zapalenia płuc nabytego spoza szpitala. W przypadku zapalenia płuc nabytego w szpitalu klaritromycynę należy stosować w połączeniu z innymi odpowiednimi antybiotykami.

Infekcje skóry i tkanek miękkich o lekkim i umiarkowanym stopniu ciężkości

Te infekcje są najczęściej wywoływane przez mikroorganizmy Staphylococcus aureus i Streptococcus pyogenes, z których każdy może być oporny na makrolidy. Dlatego ważne jest przeprowadzenie testu wrażliwości. W przypadku, gdy nie można zastosować antybiotyków beta-laktamowych (np. w przypadku alergii), jako leki pierwszego wyboru można stosować inne antybiotyki, np. klinidamycynę. Obecnie makrolidy odgrywają rolę jedynie w leczeniu niektórych infekcji skóry i tkanek miękkich, np. infekcji wywołanych przez Corynebacterium minutissimum, acne vulgaris, zapalenie brodawek, oraz w sytuacjach, gdy nie można stosować penicylin.

W przypadku rozwoju ciężkich ostrych reakcji nadwrażliwościowych, takich jak anafilaksja, ciężkie skórne działania niepożądane (np. ostra ogólnoustrojowa pustulopatia egzantematyczna, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz, reakcja skórna na lek towarzysząca eozynofilii i objawom ogólnoustrojowym (DRESS)), choroba Schönleina-Henocha, leczenie klaritromycyną należy natychmiast przerwać i rozpocząć odpowiednią terapię.

Klaritromycynę należy stosować z ostrożnością przy jednoczesnym przepisywaniu z induktorami enzymu cytochromu CYP3A4 (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Należy zwrócić uwagę na możliwą oporność krzyżową między klaritromycyną a innymi makrolidami, a także linokomycyną i klinidamycyną.

Inhibitory HMG-CoA reduktazy (statyny)

Współstosowanie klaritromycyny z wankowastatyną lub symwastatyną jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Należy przepisywać klaritromycynę z ostrożnością jednoczesnie z innymi statynami. Zgłaszano rozwój rabdomiolizy u pacjentów przy współstosowaniu klaritromycyny i statyn. Konieczny jest monitoring pacjentów pod kątem objawów i objawów miopatii. W przypadku, gdy nie można uniknąć jednoczesnego stosowania klaritromycyny ze statyną, zaleca się przepisanie najniższej zalecanej dawki statyny. Możliwe jest zastosowanie statyny niezależnej od metabolizmu CYP3A (np. flawastatyny) (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Środki hipoglikemiczne doustne/insulina

Współstosowanie klaritromycyny i doustnych środków hipoglikemicznych (np. pochodnych sulfonamidu mocznika) i/lub insuliny może powodować wyraźną hipoglikemię. Zalecany jest dokładny monitoring poziomu glukozy (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Antykoagulanta doustne

Przy współstosowaniu klaritromycyny z warfaryną istnieje ryzyko ciężkiego krwawienia, znacznego wzrostu wskaźnika INR (międzynarodowe znormalizowane stosunku) i czasu protrombinowego (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Dopóki pacjenci otrzymują jednoczesne klaritromycynę i doustne antykoagulanta, należy stale kontrolować INR i czas protrombinowy.

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu klaritromycyny z doustnymi antykoagulantami bezpośredniego działania, takimi jak dabigatran, rywaryoksaban, apiksaban i edoksaban, szczególnie u pacjentów z wysokim ryzykiem krwawienia (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Substancje pomocnicze

Preparat zawiera sacharozę, dlatego nie należy go stosować pacjentom z rzadkimi dziedzicznymi formami nietolerancji fruktozy, zespołem malabsorpcji glukozy-galaktozy lub niedoborem sacharazy-izomalatazy.

Fromilid®, granulki do zawiesiny doustnej, zawierają również olej rycynowy, który może powodować zaburzenia ze strony żołądka i biegunkę.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Bezpieczeństwo stosowania klaritromycyny w okresie ciąży lub karmienia piersią nie jest ustalone. Na podstawie wyników badań na zwierzętach oraz doświadczenia stosowania klaritromycyny u ludzi nie można wykluczyć możliwości negatywnego wpływu na rozwój embrionalny. Niektóre badania obserwacyjne oceniające wpływ klaritromycyny w I i II trymestrze wykazały zwiększone ryzyko poronienia w porównaniu z brakiem stosowania antybiotyków lub stosowaniem innych antybiotyków w tym samym okresie. Dostępne dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka ciężkich wad wrodzonych rozwoju przy stosowaniu makrolidów, w tym klaritromycyny, w czasie ciąży są sprzeczne.

Klaritromycynę można przepisać tylko w przypadkach, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu, szczególnie w pierwszych trzech miesiącach ciąży.

Karmienie piersią

Klaritromycyna wydzielana jest w niewielkich ilościach w mleko ludzkie. Ustalono, że niemowlę karmione wyłącznie piersią otrzyma około 1,7% dawki klaritromycyny (skorygowanej według masy ciała) matki.

Dlatego klaritromycyna jest przeciwwskazana kobietom karmiącym piersią.

Plodność

Badania dotyczące płodności przeprowadzone na szczurach nie wykazały żadnych objawów szkodliwego wpływu.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Brak danych dotyczących wpływu. Należy jednak wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia działań niepożądanych ze strony układu nerwowego, takich jak drgawki, zawroty głowy, zawroty głowy, dezorientacja, dezorientacja, które mogą wpływać na szybkość reakcji psychomotorycznych.

Sposób stosowania i dawki.

Infekcje niemycobakterialne

W leczeniu infekcji niemycobakterialnych zalecana dawka dla niemowląt i dzieci w wieku od 6 miesięcy do 12 lat wynosi od 7,5 mg/kg 2 razy na dobę, maksymalnie – 500 mg 2 razy na dobę. Długość leczenia zwykle wynosi 5–10 dni, w zależności od rodzaju patogenu i ciężkości przebiegu choroby. Zawiesinę należy stosować niezależnie od posiłków (można przyjmować z mlekiem).

Zaleca się, aby dzieci po przyjęciu zawiesiny wypiły niewielką ilość płynu. Zawiesina do doustnego stosowania zawiera drobne granulki, których dziecko nie powinno żuć, ponieważ ich zawartość ma gorzki smak. Do dawkowania zawiesiny dołączono strzykawkę do doustnego podawania. W jednej pełnej strzykawce znajduje się 5 ml zawiesiny, zawierającej 125 mg. Po każdym zastosowaniu strzykawkę należy przemyć wodą.

Dawkowanie leku u dzieci z infekcją niemycobakterialną w zależności od masy ciała.

*Dzieciom o masie ciała do 8 kg dawkę należy obliczać na kilogram masy ciała (7,5 mg/kg 2 razy na dobę).

Pacjenci z niewydolnością nerek

Dzieciom z klirensem kreatyniny poniżej 30 ml/min dawkę leku należy zmniejszyć o 50% do 7,5 mg/kg na dobę. Leczenie nie powinno trwać dłużej niż 14 dni.

Infekcje mikobakteriami

W leczeniu infekcji mikobakteriami u dzieci zalecana dawka klarytromycyny w postaci zawiesiny wynosi od 7,5 do 15 mg/kg 2 razy na dobę, w zależności od indywidualnej oceny klinicznej stanu pacjenta przez lekarza oraz ciężkości choroby; przy tym nie należy przekraczać dawki maksymalnej – 500 mg 2 razy na dobę.

Leczenie należy kontynuować tak długo, jak obserwuje się skuteczność kliniczną leku (może być wymagana dodatkowa terapia w połączeniu z innymi lekami przeciwmikobakteriowymi). Dawkowanie leku zalecane w leczeniu dzieci z infekcjami mikobakteriami zależy od masy ciała dziecka.

Dawkowanie leku dzieciom z infekcją mikobakteriami zależy od masy ciała.

*Dawkę należy obliczać w przeliczeniu na kilogram masy ciała (7,5–15 mg/kg/doba) u dzieci o masie ciała do 8 kg.

**Wskazane jest stosowanie leku Fromilid® o dawce 250 mg/5 ml.

Przygotowanie zawiesiny

Do przygotowania 60 ml zawiesiny należy użyć 42 ml wody oczyszczonej lub przegotowanej i schłodzonej. Wstrząsnąć fiolką, aby rozluźnić granulki. Dodać około połowę potrzebnej ilości wody i dokładnie wstrząsać aż do rozpuszczenia granulek. Dodać resztę wody do znaku na fiolce i dobrze wstrząsnąć.

Należy unikać intensywnego i/lub długotrwałego wstrząsania. Przed każdym użyciem leku należy wstrząsnąć fiolką w celu przywrócenia zawiesiny.

Dzieci.

Badania kliniczne stosowania klarotromycyny w postaci zawiesiny prowadzono u dzieci w wieku od 6 miesięcy do 12 lat, dlatego klarotromycynę w postaci zawiesiny można przepisywać dzieciom w wieku od 6 miesięcy do 12 lat.

Przedawkowanie.

Objawy: wymioty, ból brzucha, ból głowy i zawroty głowy. U jednego pacjenta z historią zaburzenia dwubiegunowego po przyjęciu 8 g klarotromycyny opisano zaburzenia psychiczne, zachowanie paranoiczne, hipokaliemię i hipoksjemię.

Leczenie: przemywanie żołądka i terapia objawowa. Podobnie jak w przypadku innych makrolidów, mało prawdopodobne jest, że hemodializa lub dializa otrzewnowa istotnie wpłyną na stężenie klarotromycyny w surowicy krwi.

Reakcje niepożądane.

Najczęstsze i powszechne reakcje niepożądane związane z terapią klaritromycyną zarówno u dorosłych, jak i u dzieci, to ból brzucha, biegunka, nudności, wymioty i zaburzenia smaku. Reakcje te są zazwyczaj niewielkie pod względem nasilenia i odpowiadają znanemu profilowi bezpieczeństwa antybiotyków makrolidowych. W badaniach klinicznych nie stwierdzono istotnej różnicy w częstości występowania reakcji niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego między populacją pacjentów z infekcjami mikobakterialnymi a pacjentami bez takich infekcji.

W poniższej tabeli wymieniono reakcje niepożądane, które występowały podczas badań klinicznych oraz po wprowadzeniu na rynek preparatu klaritromycyny o uwalnianiu natychmiastowym, granulek do sporządzania zawiesiny doustnej oraz tabletek o uwalnianiu przedłużonym.

Reakcje przynajmniej prawdopodobnie związane z klaritromycyną zostały ułożone według układów narządów i częstości występowania: często (≥ 1/100 — < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 — < 1/100) oraz nieznana częstość (reakcje niepożądane z doświadczenia pozarejestrowego; nie można oszacować częstości na podstawie dostępnych danych).

1,2,3,4O wymienione działania niepożądane zgłaszano tylko po zastosowaniu leku w postaci: 1 – proszku liofilizowanego do sporządzenia roztworu do wlewania, 2 – tablet o przedłużonym uwalnianiu, 3 – zawiesiny, 4 – tablet o natychmiastowym uwalnianiu.

Częstość, typ i nasilenie działań niepożądanych u dzieci są podobne do tych występujących u dorosłych.

Inne grupy pacjentów

Pacjenci z zaburzeniami układu odpornościowego.

U chorych na AIDS oraz innych pacjentów z zaburzeniami układu odpornościowego, którym stosowano wysokie dawki klarotromycyny dłużej niż zalecane wskazania, nie zawsze można odróżnić działania niepożądane związane z lekiem od objawów choroby podstawowej lub chorób współistniejących.

U dorosłych chorych, którzy otrzymywali klarotromycynę w dawce dobowej 1000 mg i 2000 mg, najczęściej występującymi działaniami niepożądanymi były nudności, wymioty, zaburzenia smaku, ból brzucha, biegunka, wysypka, wzdęcia, ból głowy, zaparcia, zaburzenia słuchu. U 2–3% tych pacjentów obserwowano istotne nieprawidłowe podwyższenie poziomu ALP i AST oraz nieprawidłowe obniżenie liczby leukocytów i płytek krwi. U mniejszego odsetka pacjentów obserwowano podwyższenie stężenia azotu mocznikowego we krwi.

W przypadku wystąpienia poważnych niepożądanych działań należy przerwać leczenie.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawowieni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku do Państwowego Centrum Ekspertyz Ministerstwa Zdrowia Ukrainy pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności . 2 lata.

Przygotowaną zawiesinę należy zużyć w ciągu 14 dni przy zachowaniu warunków przechowywania w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed działaniem światła.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Granulat do sporządzenia zawiesiny 60 ml (125 mg/5 ml) do użytku doustnego w fiolce szklanej z plastikowym korkiem, strzykawka do doustnego podawania zawiesiny w tekturowym pudełku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

KRKA, d.d., Ново место, Słowenia/KRKA, d.d., Novo mesto, Slovenia.

Miejsce produkcji oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Šmarješka cesta 6, 8501 Novo mesto, Słowenia/Smarjeska cesta 6, 8501 Novo mesto, Slovenia.