Fluorafur®

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leczniczego leku Fluorafur® (FTORAFUR®)

Skład:

substancja czynna: tegafurum;

1 kapsułka twarda zawiera 400 mg tegafuru;

substancja pomocnicza: kwas stearynowy;

kapsułka:

korpus: żółć chinolinowa (E 104), tlenek żelaza czerwony (E 172), dwutlenek tytanu (E 171), żelatyna;

czapka: czerwień 4R (E 124), żółć chinolinowa (E 104), dwutlenek tytanu (E 171), żelatyna.

Postać leku. Kapsułki twarde.

Główne właściwości fizykochemiczne: twarde kapsułki żelatynowe. Korpus kapsułek żółty, czapka pomarańczowa. Zawartość kapsułek – proszek biały.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwnowotworowe. Antymetabolity. Analogi pirymidyny.

Kod ATX L01B C03.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Tegafur oraz jego sól sodowa wykazują działanie przeciwnowotworowe i pod względem biologicznym w wielu aspektach przypominają 5-fluorouracyl. Tegafur można traktować jako formę transportową 5-fluorouracylu, który powstaje w organizmie w wyniku aktywacji tegafuru przez mikrosomalne enzymy wątroby. Metabolit długo cyrkuluje w organizmie, zapewniając w ten sposób wysoką skuteczność leku.

W trakcie metabolizmu 5-fluorouracylu powstaje 5-fluoro-2'-deoksyurydyno-5'-monofosforan, który znacząco obniża aktywność tymidylosyntetazy. W takich warunkach powstaje niedobór tydyno-5'-monofosforanu [który można uważać za specyficzny prekursor kwasu deoksyrybonukleinowego (DNA)], co prowadzi do zahamowania procesu podziału komórek, w tym komórek nowotworowych. Ponadto inny metabolit – 5-fluorouracylo-5-fluorourydylo-5'-trifosforan – włącza się do łańcucha kwasu rybonukleinowego (RNA), zastępując uracyl, co wiąże się również z zaburzeniami funkcji RNA. Tegafur powoduje bardziej wyraźne zaburzenia biosyntezy niż 5-fluorouracyl. Wskazuje to na to, że tegafur działa nie tylko jako forma transportowa 5-fluorouracylu, ale również samodzielnie. Podstawą działania cytotoksycznego tegafuru jest jego zdolność do ingerowania w metabolizm RNA komórek nowotworowych (o niskiej proliferacji), które rosną powoli. Do takich nowotworów należą adenokarcynomy przewodu pokarmowego.

Najlepsze wyniki uzyskano przy stosowaniu tegafuru w leczeniu nowotworów przewodu pokarmowego (żołądka, jelita grubego i odbytnicy) oraz raka piersi. Czas trwania remisji u większości chorych na raka żołądka wynosi 1,5–2 miesiące. Czas trwania remisji w przypadku raka odbytnicy i jelita grubego wynosi 5–8 miesięcy; w przypadku raka piersi – 10–19 miesięcy.

Tegafur wykazuje pozytywny efekt terapeutyczny w przypadku nowotworów złośliwych przewodów żółciowych, trzustki, układu moczowego, a także w przypadku limfom skóry i rozlanych neurodermitów.
Tegafur jest skuteczny w terapii skojarzonej raka szyjki macicy [w połączeniu z radioterapią oraz chemioterapią (cisplatyna, Xeloda oraz Laferon)].

W badaniach doświadczalnych na zwierzętach stwierdzono wysoką skuteczność przeciwnowotworową tegafuru. Większą wrażliwość na tegafur zaobserwowano w przypadku wielu nowotworów doświadczalnych (np. nowotwory piersi, sarkoma 180, rakosarkoma Walkera, czerniak Gardinga-Passa). Tegafur wykazuje silne działanie przeciwnowotworowe wobec białaczki L-1210, hemacytoblastoza La oraz białaczki limfoidalnej, podczas gdy limfosarkoma Pliś, sarkoma Jensena, rak NK oraz adenokarcynoma 755 są mniej wrażliwe. Białaczka P-388, L-5178, rak płuc Lewisa, czerniak B16 oraz sarkoma 45 są oporne na tegafur.

Lek wykazuje również działanie przeciwzapalne i przeciwbólowe, zmniejsza swędzenie.

Farmakokinetyka.

Podstawą właściwości farmakokinetycznych tegafuru jest jego duża lipofilowość (przewyższa lipofilowość 5-fluorouracylu 250-krotnie).

Wchłanianie: po podaniu doustnym tegafur szybko wchłania się z przewodu pokarmowego (ŻKP), osiągając maksymalne stężenie po 3 godzinach i wykrywalny w krwi przez co najmniej 24 godziny po jednorazowym podaniu.

Rozkład: lek szybko przenika przez błony biologiczne i rozprowadza się w całym organizmie, w tym również do tkanki mózgu. Bio dostępność tegafuru w przewodzie pokarmowym jest 3 razy większa niż 5-fluorouracylu.

Biodostępność tegafuru podawanego doustnie i dożylnie jest podobna (pole pod krzywą stężenia i czasu odpowiednio 668 i 510 ng/ml/godz).

Metabolizm i wydalanie: tegafur metabolizuje się w wątrobie z powstawaniem metabolitów, wśród których kluczowe znaczenie ma farmakologicznie aktywny 5-fluorouracyl. Uwalnianie 5-fluorouracylu z cząsteczki tegafuru zależy od dawki i sposobu podania; stężenie w osoczu krwi 0,1–1 mg/ml utrzymuje się przez 48–96 godzin. Bioaktywacja zachodzi nie tylko w wątrobie, ale może również mieć charakter lokalny w tkance nowotworowej, która charakteryzuje się podwyższoną zawartością cytozolowych enzymów hydrolitycznych.

Tegafur wydzielany jest głównie z moczem, a jedynie 0,8 % – z kałem. W badaniach doświadczalnych udowodniono, że w moczu 60 % przypada na niezmieniony tegafur, 10 % – na 5-fluorouracyl, a jedynie 5 % – na aktywne metabolity tegafuru. Po 12 godzinach obserwuje się znaczne zmniejszenie ilości substancji czynnej, dlatego zaleca się stosowanie tegafuru co 12 godzin.

Farmakokinetyka u szczególnych grup pacjentów

U pacjentów w podeszłym wieku tegafur należy stosować z ostrożnością ze względu na możliwość zaburzeń funkcji wątroby, nerek i serca, a także na możliwą obecność chorób współistniejących.

Dla dzieci i nastolatków bezpieczeństwo i skuteczność stosowania tegafuru nie zostały ustalone.

U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek i/lub wątroby podczas stosowania tegafuru należy kontrolować czynność tych narządów. W przypadku ciężkiej niewydolności nerek i/lub wątroby tegafuru nie należy stosować.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Rak jelita grubego i odbytnicy, żołądka, piersi, szyjki macicy, chłoniaki skóry.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na składniki leku;
• stwierdzone całkowite niedobory dihydropirymidynodehydrogenazy (DPD) (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”);
• stadium terminalne choroby;
• ostre krwawienia uderzeniowe;
• ciężkie zaburzenia czynności wątroby i/lub nerek;
• leukopenia (mniej niż 3 × 10⁹/l), trombocytopenia (mniej niż 100 × 10⁹/l) oraz anemia (poziom hemoglobiny poniżej 30 jednostek);
• niedawne leczenie brivudyną lub jednoczesne stosowanie brivudyny (patrz sekcje „Szczególne wskazania dotyczące stosowania” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Wysoka skuteczność i względnie dobra tolerancja pozwalają na włączenie tegafuru do schematów terapii kombinowanej. W przypadku kombinowanej chemioterapii tegafur skutecznie zastępuje 5-fluorouracyl.

Kombinowana chemioterapia jest bardziej skuteczna u pacjentów, którzy wcześniej nie otrzymywali specyficznego leczenia tegafurem. W wyniku kombinowanej chemioterapii guzy nieoperacyjne mogą stać się operacyjne, a ponadto podczas długotrwałej remisji następuje regresja przerzutów.

Działaniu cytotoksycznemu tegafuru sprzyjają uracyl, tyrydyna, metotreksat, cisplatyna, N-(fosfoacetylo)-L-asparaginian, leukoworyna, tamoksyfen oraz inne leki przeciwnowotworowe, które nie wykazują krzyżowej oporności na tegafur.

Leukoworyna

Połączenie tegafuru z leukoworyną zapewnia pacjentom z nowotworem przewodu pokarmowego większą skuteczność terapii oraz lepszą tolerancję działań niepożądanych.

Niespecyficzne immunomodulatory i środki zwiększające właściwości ochronne organizmu

Jednoczesne stosowanie tegafuru, niespecyficznych immunomodulatorów oraz środków zwiększających właściwości ochronne organizmu (lewamizol, interferon) wywiera działanie korzystne.

Terapia promieniowaniem

W określonych warunkach tegafur można stosować jako środek wspomagający w terapii promieniowaniem. Najlepsze rezultaty terapii uzyskano u pacjentów z małymi, ograniczonymi guzami żołądka i odbytnicy.

Fenytoina

Przy jednoczesnym stosowaniu tegafuru i fenytoiny może nasilić się działanie fenytoiny.

Tegafuru nie można stosować jednocześnie z lekiem przeciwwirusowym sorivudyną i jej chemicznym analogiem brivudyną, ponieważ te substancje zwiększają toksyczność tegafuru.

Brivudyna

Opisano klinicznie istotną interakcję między brivudyną a fluoropirydynami (np. kapacytabiną, 5-fluorouracylem, tegafurem), która powstaje w wyniku hamowania dihydropirymidynodehydrogenazy (DPD) przez brivudynę. Ta interakcja może prowadzić do istotnego zwiększenia toksyczności fluoropirydyny i skutkować zgonem. Dlatego brivudyny nie można stosować jednocześnie z tegafurem (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Stosowanie tegafuru jest możliwe nie wcześniej niż po upływie 4 tygodni od zakończenia leczenia brivudyną. Leczenie brivudyną należy rozpoczynać nie wcześniej niż po upływie 24 godzin od przyjęcia ostatniej dawki tegafuru.

Warfaryna

Jednoczesne stosowanie tegafuru i kumaryn (warfaryna) może nasilić działanie przeciwkrzepliwe warfaryny, dlatego u pacjentów stosujących tegafur i warfarynę należy regularnie kontrolować czas protrombinowy lub INR (międzynarodowe znormalizowane stosunki).

Filgrastym

Jednoczesne stosowanie filgrastymu i tegafuru może nasilić ciężkość neutropenii.

Metronidazol

Metronidazol może zwiększyć ryzyko wystąpienia efektów toksycznych tegafuru.

Tegafuru, będący lekiem cytotoksycznym, nie można przepisywać jednocześnie z klozapiną (ryzyko rozwoju agranulocytozy).

Szczególne środki ostrożności stosowania.

Przy przepisywaniu tegafuru należy zwracać szczególną uwagę na pacjentów z zaburzeniami funkcji układu krwiotwórczego, wątroby i nerek, z zaburzeniami metabolizmu glukozy, z wrzodem żołądka i dwunastnicy, z predyspozycjami do krwawień oraz z chorobami zakaźnymi. Należy regularnie kontrolować obraz krwi oraz funkcje wątroby i nerek. Długotrwałe stosowanie leku nasila jego działanie niepożądane.

Częstym objawem niepożądanym stosowania tegafuru jest biegunka. Pacjentów z nasilonymi biegunkami należy dokładnie obserwować i podawać im terapię wodno-elektrolitową w celu zapobiegania potencjalnemu śmiertelnemu odwodnieniu.

Zawroty głowy, nudności i wymioty zmniejszają się po podzieleniu dawki dobowej. W przypadku wystąpienia poważnych działań niepożądanych należy przerwać stosowanie leku.

Należy pamiętać, że lek hamuje funkcję rozrodczą pacjenta.

Brivudyna

Brivudyny nie wolno stosować jednocześnie z tegafurem. Opisywano przypadki śmiertelne po jednoczesnym stosowaniu tych leków. Należy zachować co najmniej czterotygodniowy odstęp między zakończeniem leczenia brivudyną a rozpoczęciem leczenia tegafurem. Leczenie brivudyną należy rozpoczynać nie wcześniej niż po 24 godzinach od przyjęcia ostatniej dawki tegafuru (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Interakcje z innymi lekami oraz inne formy interakcji”). W przypadku przypadkowego zastosowania brivudyny u pacjentów leczonych tegafurem należy podjąć skuteczne działania mające na celu zmniejszenie toksyczności tegafuru. Zaleca się natychmiastową hospitalizację. Należy podjąć wszystkie środki, aby zapobiec infekcjom systemowym i odwodnieniu.

Deficyt dihydropirymidynodewodorazy (DPD)

Aktywność DPD jest czynnikiem ograniczającym szybkość reakcji katabolicznej 5-fluorouracylu (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). Pacjenci z deficytem DPD są narażeni na zwiększone ryzyko toksyczności związanej z fluoropiryminidynami, w tym stomatytu, biegunki, zapalenia błon śluzowych, neutropenii i neurotoksyczności.

Toksykologia spowodowana deficytem DPD zwykle pojawia się w pierwszym cyklu leczenia lub po zwiększeniu dawki.

Pełny deficyt DPD

Pełny deficyt aktywności DPD występuje rzadko (0,01–0,5 % u osób rasy europejskiej). Pacjenci z pełnym deficytem DPD są narażeni na ryzyko toksyczności zagrożonej dla życia lub śmiertelnej, dlatego leczenie Fluorafur® jest przeciwwskazane u tej grupy pacjentów (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Częściowy deficyt DPD

Stwierdzono, że częściowy deficyt DPD występuje u 3–9 % osób rasy europejskiej. Pacjenci z częściowym niedoborem aktywności DPD są narażeni na zwiększone ryzyko ciężkiej i potencjalnie zagrażającej życiu toksyczności. Aby uniknąć rozwoju ciężkiej toksyczności u tych pacjentów, należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki początkowej leku.

Deficyt aktywności DPD należy traktować jako parametr, który należy uwzględnić w połączeniu z innymi standardowymi środkami ostrożności dotyczącymi zmniejszania dawki. Zmniejszenie dawki początkowej może wpływać na skuteczność leczenia. W przypadku braku poważnej toksyczności kolejne dawki mogą być zwiększane pod ścisłym nadzorem.

Badania na obecność deficytu DPD

Niezależnie od niepewności dotyczących optymalnych metod testowania przed leczeniem, zaleca się fenotypowanie i genotypowanie przed rozpoczęciem leczenia Fluorafur®. Należy brać pod uwagę odpowiednie rekomendacje kliniczne.

Charakterystyki genotypowe deficytu DPD

Testowanie przed leczeniem mutacji w locus genu DPYD pozwala na wykrycie pacjentów z deficytem DPD.

Cztery warianty genu DPYD: c.1905+1G>A [znane również jako DPYD*2A], c.1679T>G [DPYD*13], c.2846A>T i c.1236G>A/HapB3 — mogą powodować pełną lub częściową utratę aktywności enzymatycznej DPD. Inne rzadkie warianty mogą również wywoływać rozwój ciężkiej lub zagrażającej życiu toksyczności.

Wiadomo, że pacjenci z pewnymi homozigotycznymi lub pewnymi złożonymi heterozygotycznymi mutacjami w locus genu DPYD (np. kombinacje czterech wariantów, przynajmniej z jednym allelem c.1905+1G>A lub c.1679T>G) mogą powodować pełną lub częściową utratę aktywności enzymatycznej DPD.

Wykazano, że pacjenci z pewnymi heterozygotycznymi wariantami genu DPYD (w tym wariantami c.1905+1G>A, c.1679T>G, c.2846A>T i c.1236G>A/HapB3) są narażeni na zwiększone ryzyko rozwoju ciężkiej toksyczności podczas leczenia fluoropiryminidynami.

Częstotliwość heterozygotycznego genotypu c.1905+1G>A w genie DPYD u pacjentów rasy europejskiej wynosi około 1 %, częstotliwość c.2846A>T — 1,1 %, częstotliwość wariantów c.1236G>A/HapB3 — 2,6–6,3 %, częstotliwość c.1679T>G wynosi od 0,07 % do 0,1 %.

Dane dotyczące częstości występowania tych 4 wariantów DPYD w innych populacjach poza populacją europejską są ograniczone. Obecnie uważa się, że cztery warianty genu DPYD (c.1905+1G>A, c.1679T>G, c.2846A>T i c.1236G>A/HapB3) praktycznie nie występują w populacjach afrykańskiej i azjatyckiej.

Charakterystyki fenotypowe deficytu DPD

Do fenotypowego określenia deficytu DPD zaleca się przed rozpoczęciem leczenia przeprowadzenie testu oznaczającego poziom uracylu (U) — endogennego substratu DPD — w osoczu krwi.

Podwyższony poziom uracylu przed leczeniem wiąże się ze zwiększonym ryzykiem rozwoju toksyczności. Pomimo niepewności dotyczących wartości progowych uracylu określających pełny lub częściowy deficyt DPD, poziom uracylu we krwi ≥ 16 ng/ml i < 150 ng/ml należy uznać za wskaźnik częściowego deficytu aktywności DPD związanego ze zwiększonym ryzykiem toksyczności fluoropiryminidyn. Poziom uracylu we krwi ≥ 150 ng/ml należy uznać za wskaźnik pełnego deficytu DPD związanego z ryzykiem rozwoju zagrażającej życiu lub śmiertelnej toksyczności fluoropiryminidyn.

W skład kapsułki wchodzi barwnik – czerwień 4R (E 124), który może wywoływać reakcje alergiczne.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Brak badań klinicznych dotyczących stosowania tegafuru w okresie ciąży. Tegafur, podobnie jak inne leki cytostatyczne, może niekorzystnie wpływać na płód, dlatego jego stosowanie w okresie ciąży jest przeciwwskazane.

Kobietom w wieku rozrodczym oraz mężczyznom należy stosować skuteczne środki antykoncepcyjne podczas stosowania leku oraz przez 3 miesiące po zakończeniu jego stosowania.

Nie wiadomo, czy tegafur przenika do mleka matki. Jeśli terapia tegafurem jest konieczna dla matki, należy przerwać karmienie piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

W przypadku wystąpienia senności lub zawrotów głowy podczas stosowania tegafuru należy powstrzymać się od prowadzenia pojazdów i pracy z urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki.

Kapsułki stosować doustnie, godzinę przed lub po posiłku. Dawkę dobiera się indywidualnie, w zależności od tolerancji leku przez pacjenta.

Monoterapia tegafurem

Przy doustnym stosowaniu dobową dawkę tegafuru wynosi 20–30 mg/kg masy ciała (1,2–1,6 g lub 3–4 kapsułki), można ją jednak zwiększyć do 2 g (5 kapsułek); dawkę dzieli się na 2 podania i przyjmuje codziennie co 12 godzin lub 2–4 razy na dobę. Dawkę całkowitą cyklu leczenia przy podawaniu doustnym ustala się na 30–40 g. Długość cyklu leczenia zwykle wynosi 28 dni, odstęp między cyklami – 7 dni.

U pacjentów w podeszłym wieku oraz u pacjentów z niedostatecznością wątrobową i/lub nerkową, w przypadku długotrwałej terapii, a także na późnych stadiach choroby, dawkę tegafuru należy zmniejszyć.

W schematach terapii skojarzonej oraz jako uzupełnienie terapii napromieniowaniem tegafur stosuje się w dawce równowej lub niższej niż w monoterapii.

W chemoradioterapii raka szyjki macicy stosować 800–1200 mg tegafuru 2 razy dziennie. W zależności od indywidualnej tolerancji chemoradioterapii, dobową dawkę tegafuru zwiększa się w trakcie cyklu leczenia z 800 do 1200 mg w 2 podaniach (12–20 mg/kg tegafuru na dobę przy średniej masie ciała pacjenta 60 kg). Dokładną dawkę tegafuru w radiomodyfikacji ustala lekarz, w zależności od masy ciała i chorób współistniejących pacjenta.

Dzieci.

Bezpieczeństwo stosowania tegafuru u dzieci i młodzieży nie zostało potwierdzone, dlatego jego stosowanie jest przeciwwskazane.

Przedawkowanie.

Objawy: nasilenie toksycznych objawów ze strony układu pokarmowego (UKP), układu nerwowego oraz supresja hematopoezy (leukopenia, anemia).

Leczenie: kontrola funkcji układu krwiotwórczego przez co najmniej 4 tygodnie, w razie potrzeby stosuje się terapię objawową.

Nie zna się specyficznego antydota.

Należy również brać pod uwagę zaburzenia czynności niektórych układów enzymatycznych biorących udział w metabolizmie tegafuru, wskutek czego w organizmie gromadzą się aktywne metabolity tegafuru, co prowadzi do nasilenia efektów toksycznych leku.

W kolejnych cyklach terapii tegafur gorzej ulega metabolizmowi, o czym świadczy wydalanie z organizmu znacznej ilości tegafuru w niezmienionej postaci. Ponadto guz staje się bardziej oporny na tegafur.

Działania niepożądane.

Działania niepożądane sklasyfikowano według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (> 1/10), często (> 1/100 do < 1/10), rzadko (> 1/1000 do < 1/100), niezbyt często (> 1/10000 do < 1/1000), bardzo rzadko (> 1/10000), w tym pojedyncze przypadki.

Pacjent powinien natychmiast przerwać przyjmowanie Fluorafur® i skontaktować się z lekarzem, jeśli w trakcie pierwszego cyklu leczenia wystąpią ciężki stan zapalny jamy ustnej (owrzodzenia w jamie ustnej i/lub gardle), zapalenie błony śluzowej, biegunka, neutropenia (obniżenie poziomu neutrofili zwiększające ryzyko infekcji) lub neurotoksyczność, ponieważ może to wynikać z niedoboru DPD (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Infekcje i inwazje

Rzadko: objawy leukoencefalopatii.

Układ krwiotwórczy i chłonny

Bardzo często: supresja hematopoezy, anemia, trombocytopenia, leukopenia.

Niezbyt często: gorączkowa neutropenia.

Układ odpornościowy

Często: reakcje nadwrażliwościowe.

Fluorafur® w dawkach terapeutycznych wywołuje niewielki efekt immunosupresyjny na ogólną reaktywność organizmu oraz na parametry nieswoistego odporności komórkowej i humoralnej.

Przemiana materii i zaburzenia odżywiania

Często: odwodnienie organizmu.

Układ nerwowy

Często: zawroty głowy, senność, utrata węchu, zaburzenia smaku.

W przypadku doustnego stosowania leku stwierdzono mniejszą toksyczność i słabszą intensywność działań niepożądanych, szczególnie w odniesieniu do niepożądanych objawów ze strony OUN, w porównaniu z podaniem dożylnym.

Układ sercowo-naczyniowy

Bardzo rzadko: dławica piersiowa, w tym dławica spoczynkowa.

Układ oddechowy, klatka piersiowa i śródpiersze

Rzadko: zapalenie śródmiąższowe płuc.

Układ pokarmowy

Bardzo często: nudności, wymioty, anoreksja, biegunka, bóle brzucha, szczególnie na początku terapii.

Jeśli toksyczność leku nasila się, należy dostosować dobową dawkę Fluorafur®, albo całkowicie przerwać jego stosowanie.

Często: stomatyt.

Szczególnie ciężkimi działaniami niepożądanymi są stomatyt i biegunka, które zazwyczaj rozwijają się w końcowej fazie terapii, gdy osiągnięta zostaje całkowita dawka Fluorafur® wynosząca 50 g lub więcej.

Niezbyt często: w szczególnie ciężkich przypadkach rozwija się owrzodzeniowe zapalenie przełyku i gardła, zapalenie dwunastnicy lub owrzodzenie dwunastnicy.

Bardzo rzadko: ostry zapalenie trzustki.

Wątroba i drogi żółciowe

Często: zaburzenia funkcji wątroby.

Rzadko: ostry zapalenie wątroby.

Skóra i tkanka podskórna

Często: zapalenie skóry z swędzącymi wysypkami makulopapularnymi; wypadanie włosów, uszkodzenia paznokci, suchość skóry.

Nerki i drogi moczowe

Niezbyt często: zaburzenia funkcji nerek.

W przypadku zaburzeń funkcji nerek mogą gromadzić się metabolity tegafur, co czasem może prowadzić do nasilenia działania toksycznego leku.

Badania laboratoryjne

Często: podwyższenie poziomu alaninotransaminazy (ALT) i asparaginianotransaminazy (AST).

Fluorafur® nie charakteryzuje się kumulacją działania toksycznego.

Okres ważności. 4 lata.

Nie stosować po upływie terminu ważności.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed działaniem światła.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 100 kapsułek w pojemniku; po 1 pojemniku w pudełku z tektury.

Kategoria receptury.

Na receptę.

Producent.

AS „Grindeks”, Łotwa.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

ul. Krustpils 53, Ryga, LV-1057, Łotwa.

Tel./faks: +371 67083205 / +371 67083505

Adres e-mail: [email protected]

Wniosek składający.

AS „Grindeks”.

Adres wniosku składającego.

ul. Krustpils 53, Ryga, LV-1057, Łotwa.