Flertis

INSTRUKCJA LEKARSKA DO STOSOWANIA OBIOWIĄZKOWEGO LEKU FLERTIS (FLERTIS)

Skład:

substancja czynna: edarawon;

1 ml roztworu zawiera 0,3 mg edarawonu;

substancje pomocnicze: cysteiny chlorowodór, monohydrat; sodu metabisulfit (E 223); sodu chlorek; kwas fosforowy stężony; sodu wodorotlenek; woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wlewu.

Główne właściwości fizykochemiczne: przejrzysty, bezbarwny płyn.

Grupa farmakoterapeutyczna. Inne leki stosowane w chorobach układu nerwowego. ATC N07XX14.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika

Mechanizm działania edarawonu prowadzący do efektu terapeutycznego u pacjentów z zespołem stwardnienia zwapnalnego (ALS) jest nieznany.

Farmakokinetyka

Lek jest podawany w formie dożylnej infuzji. Maksymalne stężenie edarawonu w osoczu (Cmax) osiągane jest na końcu infuzji. Obserwowano tendencję do wzrostu powierzchni pod krzywą stężenie-czas (AUC) oraz Cmax edarawonu większą niż proporcjonalna do dawki. Przy wielokrotnym stosowaniu edarawon nie kumuluje się w osoczu.

Rozkład

Edarawon wiąże się z białkami surowicy krwi człowieka (92%), głównie z albuminą, niezależnie od stężenia w zakresie od 0,1 do 50 µmol/l.

Metabolizm

Edarawon ulega metabolizmowi do koniugatu siarczanowego i glukuronidowego, które nie są farmakologicznie aktywne. Koniugacja glukuronidowa edarawonu obejmuje wiele izoform uridynodifosfata- glukuronozylotransferazy (UGT) (UGT1A6, UGT1A9, UGT2B7 oraz UGT2B17) w wątrobie i nerkach. W osoczu człowieka edarawon występuje głównie jako koniugat siarczanowy, który powstaje prawdopodobnie przy udziale sulfotransferaz.

Wydalanie

Średni okres półtrwania eliminacji edarawonu wynosi 4,5–6 godzin. Okres półtrwania metabolitów wynosi od 2 do 2,8 godziny. W badaniach przeprowadzonych u zdrowych ochotników edarawon był wydawany głównie z moczem w formie koniugatu glukuronidowego (70–90% dawki). Około 5–10% dawki wykrywano w moczu w formie koniugatu siarczanowego, a jedynie 1% dawki lub mniej w postaci niezmienionej. Badania in vitro wykazują, że koniugat siarczanowy edarawonu ulega ponownej hydrolizie do edarawonu, który następnie przekształca się w koniugat glukuronidowy w nerkach człowieka przed wydaleniem z moczem.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Leczenie stwardnienia zanikowego bocznego (ALS).

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na którykolwiek składnik leku w wywiadzie. Reakcje nadwrażliwości oraz reakcje anafilaktyczne.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Innych leków nie należy wprowadzać do fiolki do infuzji ani mieszać z lekiem Flertis.

Nie oczekuje się, że inhibitory enzymów CYP, UGT lub główne transportery będą istotnie wpływać na farmakokinetykę edarawonu.

Badania in vitro wykazały, że w dawkach klinicznych edarawon oraz jego metabolity nie będą istotnie hamować enzymów cytochromu P450 (CYP1A2, CYP2B6, CYP2C8, CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4), UGT1A1, UGT2B7 ani transporterów (P-gp, BCRP, OATP1B1, OATP1B3, OAT1, OAT3 i OCT2) u ludzi. Nie oczekuje się, że edarawon oraz jego metabolity będą indukować CYP1A2, CYP2B6 ani CYP3A4 w dawce klinicznej leku Flertis.

Szczególne środki ostrożności.

Reakcje nadwrażliwości

W spontanicznych zgłoszeniach po wycofaniu z rynku dotyczące edarawonu opisano reakcje nadwrażliwości (zaczerwienienie, pęcherze i ziołańcza czerwona) oraz przypadki anafilaksji (krztusica, obniżenie ciśnienia tętniczego i duszność). Pacjentów z reakcjami nadwrażliwości należy dokładnie obserwować. W przypadku wystąpienia reakcji nadwrażliwości należy przerwać stosowanie leku Flertis, zastosować odpowiednie leczenie i kontynuować obserwację pacjenta aż do ustabilizowania jego stanu.

Stosowanie u pacjentów w wieku podeszłym

Spośród 184 pacjentów z ALS, którzy otrzymywali edarawon w trzech badaniach klinicznych z randomizacją i kontrolą placebo, łącznie 53 pacjentów miało 65 lat lub więcej, w tym 2 pacjentów powyżej 75 roku życia. Nie zaobserwowano ogólnych różnic w bezpieczeństwie lub skuteczności między tymi pacjentami a młodszych pacjentów, jednak nie można wykluczyć większej wrażliwości u niektórych osób starszych.

Zaburzenia funkcji nerek

Wpływ niewydolności nerek na farmakokinetykę leku Flertis nie był badany. Nie oczekuje się jednak, że niewydolność nerek istotnie zmieni działanie edarawonu. Korekta dawki u tych pacjentów nie jest wymagana.

Zaburzenia funkcji wątroby

Wpływ niewydolności wątroby na farmakokinetykę leku Flertis nie był badany. U pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby korekta dawki nie jest wymagana. Nie ma konkretnych zaleceń dotyczących dawkowania u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby.

Reakcje alergiczne na siarczany

Lek Flertis zawiera bisulfit sodu, który rzadko może powodować reakcje nadwrażliwości i skurcz oskrzeli.

Ten lek zawiera 14,84 mmol (lub 341,339 mg) / dawkę sodu. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu u pacjentów przestrzegających diety ograniczającej spożycie sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania leku Flertis w czasie ciąży są niewystarczające. W badaniach na zwierzętach podawanie edarawonu w dawkach klinicznie istotnych ciężarnym szczurom i królikom negatywnie wpływało na rozwój embrionalny/płodowy (zwiększona śmiertelność, zmniejszony wzrost, opóźnienie rozwoju płciowego i zmiany zachowania). Większość tych efektów występowała przy dawkach, które były również związane z toksycznością dla matki. Pacjentkom należy doradzić, aby powiadomiły swojego lekarza, jeśli zajdą w ciążę lub planują zajść w ciążę podczas terapii lekiem Flertis.

W ogólnej populacji USA szacowany tło ryzyko poważnych wad wrodzonych i poronień w potwierdzonych klinicznie ciążach wynosi odpowiednio 2–4% i 15–20%. Tło ryzyko poważnych wad wrodzonych i poronień u pacjentów z ALS jest nieznane.

U szczurów wewnątrzżylna aplikacja edarawonu (0, 3, 30 lub 300 mg/kg/dobę) przez cały okres organogenezy prowadziła do zmniejszenia masy płodu przy wszystkich dawkach. U samic, którym pozwolono na poród naturalny, masa potomstwa była zmniejszona przy zastosowaniu najwyższej badanej dawki. Toksyczność dla matki obserwowano również przy najwyższej badanej dawce. Nie stwierdzono negatywnego wpływu na funkcję rozrodczą potomstwa. Dawka bezpieczna dla rozwoju embrionalnego/płodowego nie została wykryta; najniższa dawka była mniejsza niż zalecana dawka dla człowieka 60 mg przeliczona na powierzchnię ciała (mg/m²).

U królików wewnątrzżylna aplikacja edarawonu (0, 3, 20 lub 100 mg/kg/dobę) przez cały okres organogenezy prowadziła do śmiertelności embrionalnej/płodowej przy najwyższej badanej dawce, która była związana z toksycznością dla matki. Maksymalna dawka bezpieczna dla rozwoju embrionalnego/płodowego była około 6 razy wyższa niż zalecana dawka dla człowieka (ZDC) przeliczona na powierzchnię ciała (mg/m²).

Wpływ edarawonu (0, 3, 20 lub 200 mg/kg/dobę) podawanego wewnątrzżylnie szczurom od GD 17 przez okres laktacji na potomstwo oceniano w dwóch badaniach. W pierwszym badaniu śmiertelność potomstwa obserwowano przy wysokiej dawce, a zwiększoną aktywność przy dawkach średnich i wysokich. W drugim badaniu obserwowano zwiększoną liczbę martwych porodów, śmiertelność potomstwa oraz opóźnienie rozwoju fizycznego (otwarcie pochwy) przy zastosowaniu najwyższej dawki. W żadnym badaniu nie stwierdzono wpływu edarawonu na funkcję rozrodczą potomstwa. Toksyczność dla matki była wyraźna w obu badaniach przy wszystkich dawkach, z wyjątkiem najniższej dawki. Dawka nie powodująca toksyczności rozwojowej (3 mg/kg/dobę) była mniejsza niż ZDC przeliczona na mg/m².

Okres karmienia piersią

Brak danych dotyczących obecności edarawonu w mleku kobietem, wpływu leku na karmienie piersią lub produkcję mleka. U szczurów edarawon i jego metabolity wydzielane są z mlekiem. Należy rozważyć korzyści płynące z karmienia piersią dla rozwoju i zdrowia dziecka oraz kliniczną potrzebę matki w stosowaniu leku Flertis, biorąc pod uwagę wszelkie potencjalne niekorzystne skutki leku Flertis na niemowlę karmione piersią oraz wpływ podstawowej choroby matki. Pacjentkom należy doradzić, aby powiadomiły swojego lekarza, jeśli planują karmić piersią lub karmią piersią niemowlę.

Wpływ na płodność

Wewnątrzżylna aplikacja edarawonu (0, 3, 20 lub 200 mg/kg) zwierzętom przed i podczas okresu parzenia u samców i samic, a także u samic do 7 dnia ciąży, nie wpływała na płodność; jednak zaburzenia cyklu estrusowego i parzenia obserwowano przy najwyższej badanej dawce. Nie zaobserwowano wpływu na funkcję rozrodczą przy niższych dawkach, które były 3 razy wyższe niż ZDC 60 mg przeliczona na powierzchnię ciała (mg/m²).

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów.

Lek jest przeznaczony do stosowania w warunkach szpitalnych, dlatego dane dotyczące wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub obsługi mechanizmów są niedostępne.

Sposób stosowania i dawki.

Lek Flertis przeznaczony jest wyłącznie do wlewu dożylnego. Przed zastosowaniem należy przeprowadzić wizualną kontrolę leków do wstrzykiwania w celu wykrycia zanieczyszczeń mechanicznych oraz zmiany barwy, o ile jest to możliwe.

Zalecana dawka dobową wynosi 60 mg, podawana jako wlew dożylny w ciągu 60 minut.

Zaleca się następujący schemat leczenia:

• Pierwszy cykl — 14 dni przyjmowania leku, po czym następuje 14-dniowa przerwa.
• Kolejne cykle — podanie 10 dawek leku w ciągu 14 dni, po czym następuje 14-dniowa przerwa.

Każdą dawkę 60 mg leku Flertis podaje się sekwencyjnie z dwóch strzykawek do wlewu dożylnego po 30 mg, w ciągu 60 minut (prędkość wlewu wynosi około 1 mg na minutę [3,33 ml na minutę]).

W przypadku wystąpienia jakichkolwiek objawów lub oznak reakcji nadwrażliwości należy natychmiastowo przerwać wlew (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Innych leków nie należy wprowadzać do worka do wlewu ani mieszać z lekiem Flertis.

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku u dzieci nie zostały ustalone.

Przedawkowanie.

Przypadki przedawkowania nie zostały opisane.

Działania niepożądane.

W badaniach klinicznych najpoważniejsze działania niepożądane związane z leczeniem edarawonem obejmowały nadwrażliwość oraz reakcje alergiczne na siarczyny, w tym objawy anafilaktyczne. Siniaki lub krwotoki, zaburzenia chodu, ból głowy, zapalenie skóry oraz egzema były najczęściej obserwowanymi reakcjami niepożądanymi, występującymi u co najmniej 7–10 % pacjentów otrzymujących edarawon w trakcie badań. U co najmniej 4–6 % pacjentów występowały niewydolność oddechowa, glukozuria, infekcje lub łuszczycy.

W okresie po rejestracji, podczas stosowania edarawonu, zgłaszano reakcje nadwrażliwościowe oraz reakcje anafilaktyczne. Ponieważ doniesienia te były dobrowolne, a liczba pacjentów nie była znana, niemożliwe jest wiarygodne oszacowanie częstości tych zjawisk lub ustalenie związku przyczynowego z wpływem leku.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji produktu leczniczego ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich prawni opiekunowie powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua/.

Okres ważności. 2 lata.

Nie stosować po upływie terminu ważności wskazanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

Nie wymaga specjalnych warunków przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Nie należy mieszać z innymi lekami, z wyjątkiem leków wskazanych w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Opakowanie.

Po 100 ml w butelkach szklanych. Po 1 butelce w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

AT „Farmak”.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 04080, miasto Kijów, ul. Kirylowska 74.