INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU FILAP (FILUP)

Skład:

Substancja czynna: sildenafilum;

1 tabletka powlekana zawiera cytrynian sildenafilu odpowiadający 50 mg lub 100 mg sildenafilu;

Substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa; wapnia wodorofosforan bezwodny; sodowa sól kroskarboksymetlocelulozy; stearyna magnezu; powłoczka filmowa: Opadray czerwony 06B 55000: (hydroksypropyloceluloza, czerwień Ponzo 4R (E 124), makrogol 400, ditlenek tytanu (E 171), tlenek żelaza czerwony (E 172), indygo karmin (E 132)).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 50 mg: czerwone tabletki powlekane, trójkątne o zaokrąglonych krawędziach, z tłoczonym oznaczeniem „S22” po jednej stronie i gładkie po drugiej;

tabletki 100 mg: czerwone tabletki powlekane, trójkątne o zaokrąglonych krawędziach, z tłoczonym oznaczeniem „S23” po jednej stronie i gładkie po drugiej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane w zaburzeniach czynności odcinkowych. Sildenafil. Kod ATC G04B E03.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Sildenafil – doustny lek stosowany w leczeniu zaburzeń erekcji. W obecności stymulacji seksualnej lek przywraca osłabioną funkcję erekcyjną dzięki zwiększeniu przepływu krwi do penisa.

Fizjologiczny mechanizm odpowiedzialny za erekcję penisa obejmuje uwalnianie tlenku azotu (NO) w ciałach jamistych podczas stymulacji seksualnej. Tlenek azotu aktywuje enzym guanylazy cyklicznej, co prowadzi do wzrostu poziomu cyklicznego monofosforanu guanozyny (cGMP), powodując rozluźnienie mięśni gładkich w ciałach jamistych i umożliwiając napływ krwi.

Sildenafil jest silnym i selektywnym inhibitorem fosfodiesterazy typu 5 (PDE5) specyficznej dla cGMP, obecnej w ciałach jamistych, gdzie PDE5 odpowiada za rozkład cGMP. Działanie sildenafilu na erekcję odbywa się poprzez mechanizmy obwodowe. Sildenafil nie wywiera bezpośredniego efektu rozkurczowego na izolowane ludzkie ciało jamiste, ale silnie wzmaga działanie rozkurczające NO na ten typ tkanki. Gdy podczas aktywacji szlaku metabolicznego NO/cGMP zachodzi stymulacja seksualna, hamowanie PDE5 przez sildenafil prowadzi do wzrostu poziomu cGMP w ciałach jamistych. Dlatego stymulacja seksualna jest konieczna, aby osiągnąć oczekiwany pozytywny efekt farmakologiczny sildenafilu.

Wpływ na farmakodynamikę

Badania in vitro wykazały, że sildenafil jest selektywny wobec PDE5, która uczestniczy w procesie erekcji. Wywiera on silniejszy wpływ na PDE5 niż na inne znane fosfodiesterazy. Jego selektywność jest 10-krotnie wyższa w stosunku do PDE6, która uczestniczy w szlaku metabolicznym fototransdukcji w siatkówce. W maksymalnej zalecanej dawce selektywność sildenafilu jest 80-krotnie wyższa w stosunku do PDE1 oraz ponad 700-krotnie wyższa w stosunku do PDE 2, 3, 4, 7, 8, 9, 10 i 11. W szczególności, sildenafil wykazuje ponad 4000-krotnie większą selektywność dla PDE5 niż dla PDE3, izoformy cAMP-specyficznej fosfodiesterazy zaangażowanej w kontrolę kurczliwości mięśnia sercowego.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Sildenafil jest szybko wchłaniany. Maksymalna stężenia osiągane w osoczu są osiągane w ciągu 30–120 minut (mediana – 60 minut) po doustnym przyjęciu w stanie ustalonym. Średnia absolutna biodostępność doustna wynosi 41 % (zakres 25–63 %). Po doustnym przyjęciu AUC i Cmax sildenafilu wzrastają proporcjonalnie do dawki w zakresie zalecanych dawek (25–100 mg).

Jeśli sildenafil przyjmuje się wraz z posiłkiem, szybkość wchłaniania zmniejsza się, co prowadzi do średniego opóźnienia Tmax o 60 minut oraz średniego zmniejszenia Cmax o 29 %.

Rozkład

Średni objętość rozkładu w stanie ustalonym (Vd) dla sildenafilu wynosi 105 l, co wskazuje na przenikanie leku do tkanek. Średnie maksymalne całkowite stężenie sildenafilu w osoczu po jednorazowym doustnym przyjęciu dawki 100 mg wynosi około 440 ng/ml (CV 40 %). Ponieważ sildenafil (a także jego główny krążący metabolit N-dymetylo-), wiąże się z białkami osocza w 96 %, to prowadzi do średniego maksymalnego stężenia sildenafilu w osoczu wynoszącego 18 ng/ml (38 nmol). Wiązanie z białkami nie zależy od całkowitego stężenia leku.

U zdrowych ochotników przyjmujących sildenafil (pojedyncza dawka 100 mg), po 90 minutach od przyjęcia w ejakulacie wykrywano mniej niż 0,0002 % (średnio 188 ng) przyjętej dawki.

Metabolizm i wydalanie

Klirens sildenafilu odbywa się głównie za pośrednictwem wątrobowych izoenzymów mikrosomalnych CYP3A4 (główna droga) oraz CYP2C9 (droga mniejszościowa). Główny krążący metabolit powstaje w wyniku N-dymetylowania sildenafilu. Ten metabolit wykazuje profil selektywności wobec fosfodiesteraz podobny do sildenafilu, a także aktywność in vitro wobec PDE5 wynoszącą około 50 % aktywności substancji wyjściowej. Stężenie tego metabolitu w osoczu wynosi około 40 % stężenia zaobserwowanego dla sildenafilu.

N-dymetylo-metabolit jest dalej metabolizowany, a jego końcowy okres półwydalenia wynosi około 4 godziny.

Całkowity klirens sildenafilu wynosi 41 l/h, a okres półwydalenia końcowego – 3–5 godziny. Po podaniu doustnym lub dożylnym sildenafil jest wydalany głównie w postaci metabolitów z kałem (około 80 % przyjętej dawki) i w mniejszym stopniu z moczem (około 13 % przyjętej dawki).

Farmakokinetyka u szczególnych grup pacjentów.

Pacjenci w podeszłym wieku.

U zdrowych ochotników w podeszłym wieku (od 65 roku życia) obserwowano obniżony klirens sildenafilu, co prowadziło do około 90 % wyższego stężenia sildenafilu i aktywnego N-dymetylo-metabolitu w osoczu w porównaniu z młodymi zdrowymi ochotnikami (18–45 lat). Z powodu związanych z wiekiem różnic w wiązaniu z białkami osocza, odpowiedni wzrost stężenia wolnego sildenafilu w osoczu wynosił około 40 %.

Niewydolność nerek.

U ochotników z łagodnym i umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny od 30 do 80 ml/min) farmakokinetyka sildenafilu nie zmieniała się po doustnym przyjęciu dawki 50 mg. Średnie wartości AUC i Cmax metabolitu N-dymetylo wzrosły odpowiednio o 126 % i 73 % w porównaniu z wartościami u dobranych pod względem wieku ochotników bez zaburzeń funkcji nerek. Jednak ze względu na dużą międzyosobniczą zmienność, różnice te nie były statystycznie istotne. U ochotników z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) klirens sildenafilu był obniżony, co prowadziło do średniego wzrostu AUC i Cmax o 100 % i 88 % odpowiednio w porównaniu z wartościami u dobranych pod względem wieku ochotników bez zaburzeń funkcji nerek. Ponadto wartości AUC i Cmax metabolitu N-dymetylo były istotnie podwyższone – odpowiednio o 200 % i 79 %.

Niewydolność wątroby.

U ochotników z łagodnym i umiarkowanym cyrozem wątroby (klasy A i B według klasyfikacji Childa–Pugha) klirens sildenafilu był obniżony, co prowadziło do wzrostu AUC (o 84 %) i Cmax (o 47 %) w porównaniu z wartościami u dobranych pod względem wieku ochotników bez niewydolności wątroby. Nie ma doniesień dotyczących farmakokinetyki sildenafilu u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Leczenie zaburzeń erekcji u mężczyzn, objawiających się niemożnością osiągnięcia lub utrzymania erekcji penisa wystarczającej do pomyślnego stosunku seksualnego.

Aby osiągnąć skuteczność działania Filap, konieczne jest pobudzenie seksualne.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na sildenafil lub którykolwiek z substancji pomocniczych zawartych w leku.
Jednoczesne stosowanie z donatorami tlenku azotu (np. amylonitryt) lub nitratami w jakiejkolwiek formie jest przeciwwskazane, ponieważ znane jest wpływ sildenafilu na szlak metaboliczny tlenku azotu/cyklicznego monofosforanu guanozyny (cGMP), co potencjalnie nasila hipotensyjny efekt nitratów.
Środki stosowane w leczeniu zaburzeń erekcji, w tym sildenafil, nie powinny być stosowane u mężczyzn, u których aktywność seksualna jest niepożądana (np. u pacjentów z ciężkimi chorobami układu sercowo-naczyniowego, takimi jak niestabilna dławica piersiowa lub ciężka niewydolność serca).
Jednoczesne stosowanie inhibitorów PDE5 (w tym sildenafilu) z substancjami stymulującymi cyklazę guanylanową, takimi jak riociguat, jest przeciwwskazane, ponieważ może prowadzić do hipotensji objawowej (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).
Sildenafil cytrynian jest przeciwwskazany u pacjentów, którzy utracili wzrok w jednym oku z powodu niezapalnej przedniej neuropatii ocznej (NAION), niezależnie od tego, czy takie epizody były związane z wcześniejszym stosowaniem inhibitorów PDE5.
Bezpieczeństwo stosowania sildenafilu nie zostało zbadane u następujących podgrup pacjentów, dlatego jego zastosowanie jest przeciwwskazane: przy ciężkim zaburzeniu funkcji wątroby, hipotensji tętniczej (ciśnienie tętnicze < 90/50 mmHg), niedawno przebytym zawałcie mięśnia sercowego oraz u pacjentów z znanymi dziedzicznymi chorobami zwyrodnieniowymi siatkówki, takimi jak retinopatia pigmentowa (u mniejszości takich pacjentów występuje genetyczny defekt fosfodiesterazy siatkówki).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Wpływ innych leków na sildenafil.

Badania in vitro.
Metabolizm sildenafilu zachodzi głównie przy udziale cytochromu P450 (CYP), izoform 3A4 (główna droga) oraz 2C9 (droga minimalna). W związku z tym inhibitory tych izoenzymów mogą zmniejszać klirens sildenafilu.

Badania in vivo.
Analiza farmakokinetyki populacyjnej danych z badań klinicznych wykazała zmniejszenie klirensu sildenafilu przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów CYP3A4 (np. ketokonazolu, erytromycyny, cykloheksymidu). Chociaż nie zaobserwowano zwiększenia częstości działań niepożądanych u tych pacjentów, przy jednoczesnym stosowaniu sildenafilu z inhibitorami CYP3A4 zaleca się dawkę początkową 25 mg.

Jednoczesne przyjmowanie inhibitora proteazy HIV rytonawiru, będącego silnym inhibitorem P450, w stanie stacjonarnym (500 mg 2 razy dziennie) z sildenafilem (dawka pojedyncza – 100 mg) prowadziło do wzrostu maksymalnej stężenia (Cmax) sildenafilu o 300% (4-krotnie) oraz do wzrostu stężenia osoczowego pola pod krzywą „stężenie-czas” (AUC) sildenafilu o 1000% (11-krotnie). Po 24 godzinach stężenie sildenafilu w osoczu pozostawało około 200 ng/ml w porównaniu do 5 ng/ml przy stosowaniu tylko sildenafilu. Odpowiada to wyraźnemu wpływowi rytonawiru na szeroki zakres substratów P450. Sildenafil nie wpływał na farmakokinetykę rytonawiru. Na podstawie tych danych farmakokinetycznych jednoczesne stosowanie sildenafilu z rytonawirem nie jest zalecane, a w każdym przypadku maksymalna dawka sildenafilu nie powinna przekraczać 25 mg w ciągu 48 godzin.

Jednoczesne przyjmowanie inhibitora proteazy HIV saquinawiru, inhibitora CYP3A4, w stanie stacjonarnym (1200 mg 3 razy dziennie) z sildenafilem (dawka pojedyncza 100 mg) prowadziło do wzrostu Cmax sildenafilu o 140% oraz wzrostu AUC sildenafilu o 210%. Sildenafil nie wpływał na farmakokinetykę saquinawiru.

Można oczekiwać, że tak silne inhibitory CYP3A4, jak ketokonazol i itrakonazol, będą wykazywać jeszcze wyraźniejszy efekt. Pojedyncza dawka 100 mg sildenafilu podana razem z erytromycyną, specyficznym inhibitorem CYP3A4, w stanie stacjonarnym (500 mg 2 razy dziennie przez 5 dni) powodowała wzrost ekspozycji systemowej na sildenafil (AUC) o 182%. U zdrowych ochotników-mężczyzn nie zaobserwowano wpływu azitromycyny (500 mg 1 raz dziennie przez 3 dni) na AUC, Cmax, Tmax, stałą szybkości eliminacji ani okres półtrwania sildenafilu czy jego głównych krążących metabolitów. Cymetydyna (800 mg), inhibitor cytochromu P450 i niespecyficzny inhibitor CYP3A4, przy jednoczesnym stosowaniu u zdrowych ochotników z sildenafilem (50 mg) powodowała wzrost stężenia sildenafilu w osoczu o 56%.

Sok grejpfrutowy jest słabym inhibitorem metabolizmu w ścianie jelita CYP3A4 i może umiarkowanie zwiększać stężenie sildenafilu w osoczu.

Pojedyncza dawka antacjdu (wodorotlenek magnezu/wodorotlenek glinu) nie wpływała na biodostępność sildenafilu.

Chociaż nie ma doniesień o specyficznych badaniach interakcji z innymi lekami, analiza farmakokinetyki populacyjnej wykazała, że jednoczesne przyjmowanie leków należących do grup inhibitorów CYP2C9 (tolbutamid, warfaryna, fenytoina), inhibitorów CYP2D6 (selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI), trójpierścieniowe leki przeciwdrgawkowe), diuretyków tiazydowych i pokrewnych, moczopędnych pętlowych i zatrzymujących potas, inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę, blokerów kanałów wapniowych, blokerów beta-adrenergicznych lub induktorów metabolizmu CYP450 (ryfampicyna, barbiturany) nie wpływa na farmakokinetykę sildenafilu.

Nikorandyl jest hybrydą aktywatora kanałów potasowych i nitratu. Dzięki składnikowi nitratowemu może powodować poważne interakcje z sildenafilem.

Wpływ sildenafilu na inne leki

Badania in vitro

Sildenafil jest słabym inhibitorem izoenzymów 1A2, 2C9, 2C19, 2D6, 2E1 oraz 3A4 cytochromu P450 (IC50 > 150 µmol). Biorąc pod uwagę, że maksymalne stężenie sildenafilu w osoczu po podaniu dawki zalecanej wynosi około 1 µmol, mało prawdopodobne jest, aby sildenafil wpływał na klirens substratów tych izoenzymów.

Brak dostępnych informacji dotyczących interakcji między sildenafilem a niespecyficznymi inhibitorami fosfodiesterazy, takimi jak teofyliną lub dipyrydamolem.

Badania in vivo

Zgodnie z znanym wpływem leku na szlak metaboliczny tlenku azotu/cGMP, wykazano, że sildenafil potencjalnie nasila hipotensyjny efekt nitratów, dlatego jego jednoczesne stosowanie z donatorami tlenku azotu lub nitratami w jakiejkolwiek formie jest przeciwwskazane.

Jednoczesne przepisywanie sildenafilu pacjentom przyjmującym blokery alfa może u niektórych wrażliwych osób prowadzić do rozwoju hipotensji tętniczej z objawami klinicznymi. Prawdopodobieństwo tego jest największe w ciągu 4 godzin po przyjęciu sildenafilu. Zgodnie z opublikowanymi danymi trzech specyficznych badań interakcji międzylekowych, bloker alfa-doksazozyna (4 mg i 8 mg) oraz sildenafil (25 mg, 50 mg lub 100 mg) podawano jednocześnie pacjentom z łagodnym przerostem prostaty (BPH), którzy byli stabilni pod wpływem terapii doksazozyną. W tej populacji zaobserwowano średnie dodatkowe obniżenie ciśnienia tętniczego w pozycji leżącej o 7/7 mmHg, 9/5 mmHg i 8/4 mmHg oraz średnie dodatkowe zmniejszenie ciśnienia tętniczego w pozycji stojącej odpowiednio o 6/6 mmHg, 11/4 mmHg i 4,5 mmHg. Przy jednoczesnym stosowaniu sildenafilu i doksazozyny u pacjentów stabilnych pod wpływem terapii doksazozyną rzadko pojawiały się doniesienia o rozwoju hipotensji ortostatycznej z objawami klinicznymi. W tych doniesieniach opisywano zawroty głowy i lekkie zaburzenia świadomości, ale nie utratę przytomności.

Sildenafil cytrynian nasila hipotensyjny efekt przy jednoczesnym stosowaniu z lekami zawierającymi sacubitril/valsartan.

Nie wykazano istotnej interakcji przy jednoczesnym przyjmowaniu sildenafilu (50 mg) z tolbutamidem (250 mg) lub warfaryną (40 mg) – lekami, których metabolizm zachodzi przy udziale CYP2C9.

Sildenafil (50 mg) nie nasilał wydłużenia czasu krwawienia spowodowanego kwasem acetylosalicylowym (150 mg).

Sildenafil (50 mg) nie nasilał hipotensyjnego działania alkoholu u zdrowych ochotników ze średnią maksymalną wartością stężenia alkoholu we krwi 80 mg/dl.

Analiza łączona danych dotyczących klas leków przeciw nadciśnieniu, takich jak diuretyki, blokery beta, inhibitory ACE, antagonistów angiotensyny II, leki przeciw nadciśnieniu (wazodylatory i działające centralnie), blokery neuronów adrenergicznych, blokery kanałów wapniowych oraz alfa-adrenoblokery, nie wykazała różnic w profilu działań niepożądanych u pacjentów przyjmujących sildenafil w porównaniu z placebo. Zgodnie z opublikowanymi wynikami specyficznych badań interakcji, przy jednoczesnym stosowaniu sildenafilu (100 mg) z amlodypinem u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym zaobserwowano dodatkowe obniżenie ciśnienia skurczowego w pozycji leżącej o 8 mmHg. Odpowiadające dodatkowe obniżenie ciśnienia rozkurczowego w pozycji leżącej wyniosło 7 mmHg. Wielkość tego dodatkowego obniżenia ciśnienia tętniczego była zbliżona do tej obserwowanej przy podawaniu samego sildenafilu zdrowym ochotnikom.

Sildenafil (100 mg) nie wpływał na farmakokinetykę w stanie stacjonarnym inhibitorów proteazy HIV, saquinawiru i rytonawiru, które są substratami CYP3A4.

Riociguat. Dane badań wykazały addytywny ogólnoustrojowy efekt obniżania ciśnienia tętniczego przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów PDE5 z riociguatem. U pacjentów biorących udział w badaniach nie zaobserwowano pozytywnego efektu klinicznego przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów PDE5 z riociguatem. Jednoczesne stosowanie riociguatu z inhibitorami PDE5 (w tym sildenafilem) jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Szczególności stosowania.

Przed rozważeniem możliwości leczenia farmakologicznego, w celu ustalenia rozpoznania zaburzeń erekcji oraz określenia podstawowych możliwych przyczyn, należy zebrać wywiad medyczny i przeprowadzić badanie lekarskie.

Zanim rozpocznie się jakiekolwiek leczenie zaburzeń erekcji, lekarz powinien ocenić stan układu sercowo-naczyniowego pacjenta oraz poziom ryzyka sercowego związanego z aktywnością seksualną. Sildenafil ma właściwości wazodylatacyjne, które powodują lekkie i przemijające obniżenie ciśnienia tętniczego. Przed przepisaniem sildenafilu lekarz powinien dokładnie rozważyć, czy u pacjenta z określonymi chorobami podstawowymi mogą wystąpić niepożądane skutki takich właściwości rozszerzających naczynia, szczególnie przy stosowaniu leku w połączeniu z aktywnością seksualną. Lek należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z podwyższoną wrażliwością na środki wazodylatacyjne, w tym stanami towarzyszącymi obturacji odpływu z lewej komory (np. zwężeniem aorty, przerostową kardiomiopatią obturacyjną) lub pacjentom z rzadkim zespołem atrofii wieloukładowej, który objawia się wyraźnym pogorszeniem autonomicznej regulacji ciśnienia tętniczego.

Cytrynian sildenafilu nasila hipotensyjny efekt nitratów.

W trakcie obserwacji po wprowadzeniu na rynek napływały doniesienia o poważnych zdarzeniach sercowo-naczyniowych, w tym o zawałach mięśnia sercowego, niestabilnej dławicy piersiowej, nagłej śmierci serca, arytmii komorowej, krwawieniu mózgowym, przejściowym ataku niedokrwiennym, nadciśnieniu tętniczym i nadmiernym obniżeniu ciśnienia tętniczego, które były czasowo powiązane ze stosowaniem cytrynianu sildenafilu. Większość (choć nie wszystkie) z tych pacjentów miała czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego. Donoszono, że znaczna liczba zdarzeń rozwijała się podczas lub bezpośrednio po aktywności seksualnej, a w kilku przypadkach zdarzenia te rozwijały się w krótkim czasie po przyjęciu cytrynianu sildenafilu bez aktywności seksualnej. Nie można ustalić, czy te zdarzenia są bezpośrednio związane z powyższymi czynnikami, czy mają inne przyczyny.

Cytrynian sildenafilu nasila działanie hipotensyjne przy jednoczesnym stosowaniu z lekami zawierającymi sakubitril/valsartan.

Środki stosowane w leczeniu zaburzeń erekcji, w tym sildenafil, należy stosować z ostrożnością u pacjentów z anatomicznym zniekształceniem penisa (np. zakrzywienie, fibroza jamiste, choroba Peyroniego) lub u pacjentów z chorobami, które mogą powodować skłonność do stania się priapizmu (takimi jak anemia sierpowata, szpiczak mnogi lub białaczka).

Nie ma doniesień na temat bezpieczeństwa i skuteczności stosowania cytrynianu sildenafilu w połączeniu z innymi lekami stosowanymi w leczeniu zaburzeń erekcji. W związku z tym stosowanie takich kombinacji nie jest zalecane.

Napływają spontaniczne doniesienia o zaburzeniach wzroku oraz przypadkach niezapalnej przedniej niedokrwnej neuropatii nerwu wzrokowego w związku z przyjmowaniem sildenafilu i innych inhibitorów PDE5. Pacjentom należy zalecić, aby w przypadku nagłego pojawienia się zaburzeń wzroku natychmiast przerwali przyjmowanie cytrynianu sildenafilu i skontaktowali się z lekarzem.

Jednoczesne stosowanie sildenafilu i rytonawiru nie jest zalecane.

Pacjentom stosującym blokery alfa-adrenoreceptorów należy stosować sildenafil z ostrożnością, ponieważ taka kombinacja może prowadzić do hipotensji objawowej u niektórych podatnych pacjentów. Hipotensja objawowa zazwyczaj pojawia się w ciągu 4 godzin po przyjęciu sildenafilu. Aby zminimalizować ryzyko wystąpienia hipotensji ortostatycznej, terapię cytrynianem sildenafilu należy rozpoczynać wyłącznie u pacjentów hemodynamicznie stabilnych, którzy stosują blokery alfa-adrenoreceptorów. Zalecana dawka początkowa u tych pacjentów wynosi 25 mg cytrynianu sildenafilu. Ponadto pacjentów należy poinformować, jak postępować w przypadku wystąpienia objawów hipotensji ortostatycznej.

Badania z udziałem płytek krwi człowieka wykazują, że sildenafil nasila działanie przeciwzakrzepowe sody nitroprusydu in vitro. Brak informacji dotyczących bezpieczeństwa stosowania cytrynianu sildenafilu u pacjentów z zaburzeniami hemostazy lub aktywnymi wrzodami żołądka i dwunastnicy. Dlatego cytrynian sildenafilu należy stosować u tych pacjentów wyłącznie z ostrożnością.

Utrata słuchu. Lekarze powinni zalecić pacjentom, aby przerwali stosowanie inhibitorów PDE5, w tym Filap, i natychmiast skontaktowali się z lekarzem w przypadku nagłego osłabienia lub utraty słuchu. O takich zjawiskach, które mogą również towarzyszyć szumom w uszach i zawrotom głowy, donoszono w czasowym związku ze stosowaniem inhibitorów PDE5, w tym leków zawierających sildenafil. Nie można ustalić, czy te zjawiska są związane ze stosowaniem inhibitorów PDE5, czy z innymi czynnikami.

Jednoczesne stosowanie z lekami obniżającymi ciśnienie. Sildenafil wywiera ogólnoustrojowe działanie rozszerzające naczynia i może dalszy spadek ciśnienia tętniczego u pacjentów stosujących leki hipotensyjne. W jednym badaniu interakcji lekowej przy jednoczesnym stosowaniu amlodypiny (5 mg lub 10 mg) i sildenafilu (100 mg) doustnie zaobserwowano średnie dodatkowe obniżenie ciśnienia skurczowego o 8 mm Hg i rozkurczowego o 7 mm Hg.

Choroby przenoszone drogą płciową. Stosowanie sildenafilu nie chroni przed chorobami przenoszonymi drogą płciową. Należy rozważyć możliwość poinstruowania pacjentów o konieczności stosowania odpowiednich środków zapobiegających zakażeniom przenoszonymi drogą płciową, w tym wirusem HIV.

Plodność. Po podaniu dawki 100 mg zdrowym ochotnikom nie zaobserwowano wpływu na morfologię ani ruchliwość plemników.

Lek zawiera barwnik azowy Pons 4K (E 124), który może powodować reakcje alergiczne.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Cytrynian sildenafilu nie jest wskazany do stosowania u kobiet.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Lek może mieć nieznaczny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów.

Ponieważ w trakcie badań klinicznych obserwowano zaburzenia ze strony narządu wzroku, pacjentom należy zalecić sprawdzenie indywidualnej reakcji na cytrynian sildenafilu przed rozpoczęciem prowadzenia pojazdów lub pracy z mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Tabletki Filap są przeznaczone do stosowania doustnego.

Stosowanie przez dorosłych

Zalecana dawka wynosi 50 mg, którą należy przyjmować w razie potrzeby około 1 godzinę przed stosunkiem. W oparciu o skuteczność i tolerancję leku dawkę można zwiększyć do 100 mg lub zmniejszyć do 25 mg*. Maksymalna zalecana dawka wynosi 100 mg. Maksymalna zalecana częstotliwość przyjmowania to 1 raz na dobę. Jeśli cytrynian sildenafilu przyjmuje się razem z posiłkiem, początek działania może być opóźniony w porównaniu z przyjmowaniem na czczo.

Stosowanie u mężczyzn w podeszłym wieku

U mężczyzn w podeszłym wieku nie jest wymagana korekta dawki.

Stosowanie u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek

U pacjentów z łagodnym i umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny od 30 do 80 ml/min) schemat dawkowania nie zmienia się.

Ponieważ klirens sildenafilu u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) jest obniżony, zaleca się dawkę 25 mg*. W oparciu o skuteczność i tolerancję leku dawkę można zwiększyć do 50 mg i 100 mg.

Stosowanie u pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby

Ponieważ klirens sildenafilu u pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby (np. z przewlekłą niewydolnością wątroby) jest obniżony, zaleca się dawkę 25 mg*. W oparciu o skuteczność i tolerancję leku dawkę można zwiększyć do 50 mg i 100 mg.

Stosowanie u dzieci i młodzieży

Cytrynian sildenafilu nie jest wskazany do stosowania u osób poniżej 18. roku życia.

Stosowanie u pacjentów przyjmujących inne leki

Z wyjątkiem rytonawiru, którego jednoczesne stosowanie z sildenafilem jest niepożądane, leczenie pacjentów przyjmujących leki współbieżne będące inhibitorami CYP3A4, zaleca się rozpoczynać od dawki 25 mg*.

W celu zminimalizowania ryzyku wystąpienia hipotensji ortostatycznej, należy ustabilizować stan pacjenta pod wpływem terapii alfa-blokatorami przed rozpoczęciem leczenia sildenafilem. Ponadto zaleca się rozpoczęcie stosowania sildenafilu od dawki 25 mg*.

* stosować lek w odpowiednim dawkowaniu.

Dzieci.

Lek nie jest wskazany do stosowania u osób poniżej 18. roku życia.

Przedawkowanie.

W badaniach klinicznych z udziałem ochotników, przy pojedynczej dawce do 800 mg, działania niepożądane były podobne do tych obserwowanych przy niższych dawkach, ale ich częstość i ciężkość wzrastały. Przyjęcie dawki 200 mg nie prowadziło do zwiększenia skuteczności, natomiast zwiększała się częstość działań niepożądanych (ból głowy, hiperemia, zawroty głowy, niestrawność, zatkanie nosa, zaburzenia wzroku).

W przypadku przedawkowania, w razie potrzeby, należy stosować terapię objawową. Ponieważ sildenafil w znacznym stopniu wiąże się z białkami osocza i nie jest wydalany z moczem, nie ma podstaw do oczekiwania, że dializa nerkowa przyspieszy klirens leku.

Efekty uboczne.

Najczęstsze reakcje niepożądane to ból głowy, zaczerwienienie twarzy, zaburzenia wzroku, cyjanopsja, zacienienie wzroku, zaburzenia postrzegania kolorów, dyspepsja, zatkany nos, zawroty głowy, ból pleców, nudności, uczucie gorąca.

Wszystkie klinicznie istotne reakcje niepożądane obserwowane w badaniach częściej niż przy stosowaniu placebo wymieniono poniżej według klasyfikacji „Układ–organ–klasa” oraz częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 i < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 i < 1/100) oraz bardzo rzadko (≥ 1/10000 i < 1/1000). Ponadto częstość klinicznie istotnych reakcji niepożądanych zgłaszanych w doświadczeniu pogwarancyjnym określono jako nieznaną.

Z układy odpornościowego: rzadko – reakcje nadwrażliwości.

Z układy nerwowego: bardzo często – ból głowy; często – zawroty głowy; rzadko – senność, hipestezja; bardzo rzadko – udar, omdlenie, przejściowy atak niedokrwienny, drgawki, nawrót drgawek.

Z układy wzroku: często – zaburzenia wzroku, zacienienie wzroku, zaburzenia postrzegania kolorów; rzadko – zaburzenia spojówek, zaburzenia wydzielania łez, ból oczu, fotofobia, fotopsje, przekrwienie oczu, jasność wzroku, zapalenie spojówek.

Bardzo rzadko: niezatokowa przednia niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, okluzja naczyń siatkówki, krwotok siatkówkowy, retinopatia tętnicza, zaburzenia siatkówki, jaskra, wady pola widzenia, podwójne widzenie, obniżenie ostrości wzroku, krótkowzroczność, astenopia, unoszące się zacieki ciała szklistego, zaburzenia tęczówki, midriaza, pojawianie się świecących kręgów wokół źródła światła (halo) w polu widzenia, obrzęk oczu, opuchlizna oczu, zaburzenia oczu, przekrwienie spojówek, podrażnienie oczu, nieprawidłowe uczucia w oczach, obrzęk powiek, wybielenie twardówki.

Z układy słuchu i narządu równowagi: rzadko – zawroty głowy, dzwonienie w uszach; bardzo rzadko – głuchota (zgłoszono kilka przypadków nagłego obniżenia słuchu lub nagłej utraty słuchu przy stosowaniu inhibitory PDE5, w tym sildenafilu).

Z układy naczyniowego: często – zaczerwienienie twarzy, uczucie gorąca; rzadko – nadciśnienie, hipotensja.

Z układy serca: rzadko – przyspieszone bicie serca, tachykardia; bardzo rzadko – zawał mięśnia sercowego, migotanie przedsionków, arytmia komorowa, niestabilna dławica piersiowa, nagła śmierć sercowa.

Z układy oddechowego, narządów klatki piersiowej i śródpiersia: często – zatkany nos; rzadko – krwawienie z nosa, zatkane zatoki nosowe; bardzo rzadko – uczucie ucisku w gardle, obrzęk błony śluzowej nosa, suchość w nosie.

Z układy pokarmowego: często – nudności, dyspepsja; rzadko – wymioty, suchość w ustach, choroba refluksowa przełyku, ból w górnej części brzucha; bardzo rzadko: hipestezja jamy ustnej.

Z układy skóry i tkanki podskórnej: rzadko – wysypka skórna; bardzo rzadko – zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekrolioza.

Z układy mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: rzadko – mialgia, ból kończyn.

Z układy rozrodczego i gruczołów mlekowych: bardzo rzadko – priapizm, przedłużona erekcja, krwawienie z penisa, hematospermia.

Z układy moczowego: rzadko – hematuria.

Zakażenia i inwazje: rzadko – zapalenie nosa.

Ogólne zaburzenia: rzadko – ból w klatce piersiowej, zwiększona zmęczliwość, uczucie gorąca; bardzo rzadko – podrażnienie.

Badania: rzadko – zwiększona częstość skurczów serca.

Poniżej wymienione zjawiska obserwowano u < 2 % pacjentów w trakcie kontrolowanych badań klinicznych; związek przyczynowy nie został ustalony. Zgłoszenia obejmowały zjawiska, które mogły mieć prawdopodobny związek ze stosowaniem leku. Zjawiska, które nie zostały wymienione, były łagodne, a zgłoszenia były bardzo nieprecyzyjne, aby mieć znaczenie.

Ogólne: obrzęk twarzy, reakcje fotowrażliwości, szok, astenia, ból, nagłe upadki, ból brzucha, nagłe urazy.

Z układy sercowo-naczyniowego: dławica piersiowa, blok AV, migrena, hipotensja ortostatyczna, niedokrwienie mięśnia sercowego, zator naczyń mózgowych, nagłe zatrzymanie serca, odchylenia w EKG, kardiomiopatia.

Z układy przewodu pokarmowego: glosyt, kolit, dysfagia, zapalenie żołądka, zapalenie żołądka i jelit, zapalenie przełyku, zapalenie jamy ustnej, zaburzenia wyników badań wątrobowych, krwawienie z odbytu, zapalenie dziąseł.

Z układy krwi i układu limfatycznego: anemia, leukopenia.

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania: pragnienie, obrzęk, dycha, niestabilny cukrzyca, hiperglikemia, obrzęki obwodowe, hiperurykemia, hipoglikemia, hiperkaliemia.

Z układy mięśniowo-szkieletowego: artretyt, artroza, zerwanie ścięgna, zapalenie pochwy ścięgna, ból kości, miastenia, zapalenie maziowców.

Z układy nerwowego: ataksja, neuralgia, neuropatia, parestezje, drżenie, zawroty głowy, depresja, bezsenność, nietypowe sny, obniżenie odruchów.

Z układy oddechowego: astma, duszność, zapalenie krtani, zapalenie gardła, zapalenie zatok, zapalenie oskrzeli, zwiększone wydzielanie śliny, nasilenie kaszlu.

Z układy skóry: pokrzywka, opryszcz, swędzenie, zwiększona potliwość, owrzodzenia skóry, zapalenie kontaktowe, egzofoliacyjny zapalenie skóry.

Specyficzne uczucia: nagłe obniżenie lub utrata słuchu, ból w uchu, krwotok do oka, zaćma, suchość oczu.

Z układy moczowo-płciowego: zapalenie pęcherza, nikturia, częstsze oddawanie moczu, zwiększenie gruczołów piersiowych, nietrzymanie moczu, zaburzenia ejakulacji, obrzęk narządów płciowych, anorgazmia.

Doświadczenie pogwarancyjne. Po wprowadzeniu leku na rynek zidentyfikowano poniższe reakcje niepożądane. Ponieważ zgłaszane są one dobrowolnie, a liczba osób w populacji jest nieznana, nie zawsze można wiarygodnie oszacować ich częstość ani ustalić związku przyczynowego z ekspozycją na lek. Zjawiska te zostały wymienione ze względu na ich powagę, częstość zgłaszania, brak wyraźnego alternatywnego związku, a także ze względu na kombinację tych czynników.

Z układy sercowo-naczyniowego i mózgowo-naczyniowego. Zgłoszono poważne zdarzenia sercowo-naczyniowe, mózgowo-naczyniowe i naczyniowe, w tym krwawienie mózgowe, krwotok podpajęczynówkowy i wewnątrzkomorowy oraz krwawienie płucne, które były powiązane czasowo ze stosowaniem sildenafilu. U większości pacjentów, choć nie wszystkich, występowały czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego. Zgłoszono, że wiele z tych zdarzeń wystąpiło podczas lub bezpośrednio po aktywności seksualnej, a kilka zdarzeń pojawiało się bezpośrednio po zażyciu sildenafilu bez aktywności seksualnej. Inne zdarzenia pojawiały się w ciągu kilku godzin lub dni po zażyciu sildenafilu i aktywności seksualnej. Niemożliwe jest ustalenie, czy te zjawiska mają bezpośredni związek ze stosowaniem leku, z aktywnością seksualną, z istniejącymi czynnikami ryzyka, z kombinacją tych czynników czy z innymi czynnikami.

Z układy krwionośnego i limfatycznego: kryz wazookluzyjny. W małym, przedwczesnie zakończonym badaniu z udziałem pacjentów z pierwotną nadciśnieniem tętniczym płucnym wtórnym do anemii sierpowatej, przy stosowaniu sildenafilu zgłaszano częstsze występowanie kryzów wazookluzyjnych wymagających hospitalizacji niż przy stosowaniu placebo. Kliniczne znaczenie tych informacji dla pacjentów stosujących sildenafil w celu leczenia dysfunkcji erektilnej jest nieznane.

Z układy nerwowego: lęk, przejściowa globalna amnezja.

Specyficzne uczucia.

Słuch. Po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano przypadki nagłego obniżenia lub utraty słuchu powiązane czasowo ze stosowaniem sildenafilu. W niektórych przypadkach stwierdzono stan chorobowy lub inne czynniki, które mogły przyczynić się do rozwoju reakcji niepożądanych ze strony słuchu. W wielu przypadkach brak informacji o dalszej obserwacji medycznej. Niemożliwe jest ustalenie, czy te zjawiska są bezpośrednio związane ze stosowaniem sildenafilu, z istniejącymi czynnikami ryzyka utraty słuchu, z kombinacją tych czynników czy z innymi czynnikami.

Wzrok. Tymczasowa utrata wzroku, zaczerwienienie oczu, pieczenie w oczach, zwiększenie ciśnienia wewnątrzgałowego, obrzęk siatkówki, choroby naczyń siatkówki lub krwotok, odklejenie ciała szklistego.

Po wprowadzeniu leku na rynek rzadko zgłaszano przypadki niezatokowej przedniej niedokrwiennej neuropatii nerwu wzrokowego, która jest przyczyną obniżenia wzroku, w tym trwałej utraty wzroku, powiązane czasowo z zastosowaniem inhibitorów PDE5, w tym sildenafilu. Wiele pacjentów, choć nie wszystkich, miało istniejące anatomiczne lub naczyniowe czynniki ryzyka rozwoju niezatokowej przedniej niedokrwiennej neuropatii nerwu wzrokowego, w tym (ale nie tylko): niski stosunek średnicy wydrążenia do tarczy nerwu wzrokowego (tarcza nerwu wzrokowego w stanie zastoju), wiek powyżej 50 lat, nadciśnienie tętnicze, choroby tętnic wieńcowych, hiperlipidemia i palenie tytoniu. Niemożliwe jest ustalenie, czy te zjawiska są bezpośrednio związane ze stosowaniem inhibitorów PDE5, z istniejącymi anatomicznymi lub naczyniowymi czynnikami ryzyka, z kombinacją tych czynników czy z innymi czynnikami.

Zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych. Zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem tego leku. Lekarze powinni zgłaszać wszystkie podejrzewane reakcje niepożądane zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C, w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

50 mg: po 1 lub po 4 tabletce powlekanej, w opakowaniu blisterowym, po 1 blisterze w pudełku tekturowym;

100 mg: po 1 tabletce powlekanej, w opakowaniu blisterowym, po 1 blisterze w pudełku tekturowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

San Pharmaceutical Industries Limited /
Sun Pharmaceutical Industries Limited.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

V. Ganguwala, Paonta Sahib, District Sirmour, Himachal Pradesh 173025, India /
V. Ganguwala, Paonta Sahib, District Sirmour, Himachal Pradesh 173025, India.