INSTRUKCJA stosowania leku Farmaksikam (PHARMAXICAM)

Skład:

substancja czynna: meloksykam;

1 ml roztworu zawiera meloksykamu 10 mg;

1 fiolka (1,5 ml) zawiera meloksykamu 15 mg;

substancje pomocnicze: meglumina, glifuroł, poloksymer, sodu chloridum, glicyna, sodu hydroxidum, woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty żółty lub zielonkawo-żółty roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki niesteroidowe przeciwzapalne i przeciwreumatyczne. Kod ATC M01A C06.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

FARMASKSIKAM to niesteroidowy lek przeciwbólowy i przeciwzapalny (NLPZ) z grupy kwasów enolowych, wykazujący działanie przeciwzapalne, przeciwbólowe i przeciwgorączkowe.

Meloksykam wykazuje wysoką aktywność przeciwzapalną we wszystkich standardowych modelach zapalenia. Podobnie jak w przypadku innych NLPZ, dokładny mechanizm działania meloksykamu nie został w pełni poznany. Jednakże istnieje wspólny mechanizm działania dla wszystkich NLPZ, w tym meloksykamu: hamowanie biosyntezy prostaglandyn, które są mediatorami stanu zapalnego.

Farmakokinetyka.

Absorpcja. Meloksykam jest całkowicie wchłaniany po wstrzyknięciu do mięśnia. Względna dostępność biologiczna w porównaniu z podaniem doustnym wynosi niemal 100%. Dlatego nie ma potrzeby dostosowywania dawki przy przejściu z drogi wstrzyknięć do mięśnia na drogę doustną. Po wstrzyknięciu do mięśnia dawki 15 mg maksymalne stężenie meloksykamu w osoczu krwi wynosi około 1,6–1,8 μg/ml i osiągane jest w ciągu 1–6 godzin.

Rozkład. Meloksykam silnie wiąże się z białkami osocza krwi, głównie z albuminą (99%). Meloksykam przenika do płynu synowialnego, gdzie jego stężenie jest 2 razy niższe niż w osoczu krwi. Objętość rozkładu jest niska, średnio 11 l po podaniu do mięśnia lub dożylnej, z indywidualnymi odchyleniami w granicach 7–20%. Objętość rozkładu po podawaniu wielokrotnych dawek doustnych meloksykamu (od 7,5 do 15 mg) wynosi 16 l z współczynnikiem odchylenia w granicach 11–32%.

Biodegradacja. Meloksykam podlega intensywnej biotransformacji w wątrobie.

W moczu zidentyfikowano cztery różne metabolity meloksykamu, które są farmakodynamicznie nieaktywne. Główny metabolit, 5’-karboksimeloksykam (60% dawki), powstaje w wyniku utlenienia pośredniego metabolitu – 5’-hydroksymetylo-meloksykamu, który jest wydalany w mniejszym stopniu (9% dawki). Badania in vitro sugerują, że CYP 2C9 odgrywa istotną rolę w procesie metabolizmu, podczas gdy izoenzymy CYP 3A4 odgrywają mniejszą rolę. Aktywność peroksydazy u pacjentów może odpowiadać za dwa inne metabolity, które stanowią odpowiednio 16% i 4% podanej dawki.

Eliminacja. Wydalanie meloksykamu odbywa się głównie w postaci metabolitów w równych proporcjach z moczem i kałem. Mniej niż 5% dobowej dawki wydala się w niezmienionej postaci z kałem, niewielka ilość wydala się z moczem. Okres półtrwania (t1/2) wynosi 13–25 godzin, w zależności od drogi podania (doustnej, do mięśnia lub dożylnej). Klirens osoczowy wynosi około 7–12 ml/min po pojedynczej dawce doustnej, dożylnej lub doodbytniczej.

Liniowość dawki. Meloksykam wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek terapeutycznych od 7,5 do 15 mg po podaniu doustnym i do mięśnia.

Grupy pacjentów specjalnych.

Pacjenci z niewydolnością wątroby/nerek. Niewydolność wątroby i nerek w stopniu łagodnym do umiarkowanego nie wpływa istotnie na farmakokinetykę meloksykamu. U pacjentów z umiarkowanym stopniem niewydolności nerek stwierdzono istotnie wyższy całkowity klirens. Obniżone wiązanie z białkami osocza krwi obserwowano u pacjentów z niewydolnością nerek w stadium końcowym. W przypadku niewydolności nerek w stadium końcowym zwiększenie objętości rozkładu może prowadzić do wzrostu stężenia wolnego meloksykamu (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Sposób stosowania i dawki”).

Pacjenci w wieku podeszłym. U starszych pacjentów płci męskiej średnie parametry farmakokinetyczne są podobne do tych u młodych ochotników płci męskiej. U starszych pacjentek pole pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie – czas” (AUC) jest wyższe, a okres półtrwania (t1/2) dłuższy w porównaniu z odpowiednimi wartościami u młodych ochotników obu płci. Średni klirens osoczowy w stanie stacjonarnym u pacjentów w wieku podeszłym był nieco niższy niż u młodych ochotników (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Krótkotrwałe leczenie objawowe ostrego napadu reumatoidalnego zapalenia stawów oraz zapalenia stawów kręgosłupa, gdy inne drogi podania meloksikamku nie mogą być zastosowane.

Przeciwwskazania.

Trzeci trymestr ciąży (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”);
wiek dziecięcy do 18 roku życia;
podwyższona wrażliwość na meloksikamk lub inne składniki leku, lub na substancje czynne o podobnym działaniu, takie jak LNPZ, kwas acetylosalicylowy (meloksikamku nie należy przepisywać pacjentom, u których po przyjęciu kwasu acetylosalicylowego lub innych LNPZ wystąpiły objawy astmy, polipów nosa, obrzęku naczynioruchowego lub pokrzywki);
krwawienie żołądkowo-jelitowe lub perforacja związane z wcześniejszą terapią LNPZ w wywiadzie;
aktywna lub nawracająca wrzawa żołądka/jelita lub krwawienie w wywiadzie (dwa lub więcej potwierdzonych przypadków wrzody lub krwawienia);
ciężka niewydolność wątroby;
ciężka niewydolność nerek bez stosowania dializy;
krwawienie żołądkowo-jelitowe, krwawienie mózgowe w wywiadzie lub inne zaburzenia krzepnięcia krwi;
zaburzenia hemostazy lub jednoczesne stosowanie leków przeciwzakrzepowych (przeciwwskazania związane z drogą podania);
ciężka niewydolność serca;
leczenie bólu w okresie operacyjnym po by-passie tętnic wieńcowych.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ryzyka związane z hiperkaliemią.

Niektóre leki lub grupy terapeutyczne mogą powodować hiperkaliemię: sole potasu, diuretyki zatrzymujące potas, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ECA), antagoniści receptorów angiotensyny II, LNPZ, (niskocząsteczkowe lub niefrakcjonowane) heparyny, cyklosporyna, takrolimus i trimetoprim.

Początek hiperkaliemii może zależeć od obecności czynników z nią związanych. Ryzyko wystąpienia hiperkaliemii wzrasta, jeśli wspomniane wyżej leki są stosowane równolegle z meloksikamkiem.

Interakcje farmakodynamiczne.

Inne LNPZ i kwas acetylosalicylowy ≥ 3 g/dobę. Nie zaleca się łączenia z innymi LNPZ (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), kwasem acetylosalicylowym w dawkach ≥ 500 mg na dawkę lub ≥ 3 g całkowitej dobowej dawki.

Kortykosteroidy (np. glukokortykosteroidy). Jednoczesne stosowanie z kortykosteroidami wymaga ostrożności ze względu na zwiększony ryzyko krwawienia lub powstawania wrzodów w przewodzie pokarmowym.

Leki przeciwzakrzepowe lub heparyna. Znacznie wzrasta ryzyko krwawień w wyniku hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy. LNPZ mogą nasilać działanie leków przeciwzakrzepowych, takich jak warfaryna (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Nie zaleca się jednoczesnego stosowania LNPZ i leków przeciwzakrzepowych lub heparyny w praktyce geriatrycznej lub w dawkach terapeutycznych. W związku z wstrzyknięciem do włośnicy roztworu do wstrzykiwań meloksikamku, jest on przeciwwskazany pacjentom leczonym lekami przeciwzakrzepowymi (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

W innych przypadkach (np. przy dawkach profilaktycznych) przy stosowaniu heparyny wymagana jest ostrożność ze względu na zwiększony ryzyko krwawień.

Leki trombolityczne i leki przeciwagregacyjne. Zwiększony ryzyko krwawień poprzez hamowanie funkcji płytek krwi i uszkodzenie błony śluzowej żołądka i dwunastnicy.

Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI). Zwiększony ryzyko krwawienia żołądkowo-jelitowego.

Diuretyki, inhibitory ECA i antagoniści angiotensyny II. LNPZ mogą zmniejszać działanie diuretyków i innych leków przeciwciśnieniowych. U niektórych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (np. u pacjentów z odwodnieniem lub u starszych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek) jednoczesne stosowanie inhibitorów ECA lub antagonistów angiotensyny II oraz leków hamujących cyklooksygenazę może prowadzić do dalszego pogorszenia funkcji nerek, w tym do możliwej ostrej niewydolności nerek, co zazwyczaj jest odwracalne. Dlatego taką kombinację należy stosować z ostrożnością, szczególnie u starszych pacjentów. Pacjenci powinni otrzymywać odpowiednią ilość płynów, a funkcja nerek powinna być kontrolowana po rozpoczęciu terapii łącznej oraz okresowo później (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Inne leki przeciwciśnieniowe (np. beta-blokery). Podobnie jak przy stosowaniu niżej wymienionych leków, może dojść do zmniejszenia działania przeciwciśnieniowego beta-blokerów (w wyniku hamowania prostaglandyn o działaniu rozszerzającym naczynia).

Inhibitory kalsynekryny (np. cyklosporyna, takrolimus). Nefrotoksyczność inhibitorów kalsynekryny może być nasilana przez LNPZ poprzez wpływ na nerkowe prostaglandyny. Podczas leczenia należy kontrolować funkcję nerek. Zalecana jest staranna kontrola funkcji nerek, szczególnie u starszych pacjentów.

Deferasirok.

Równoczesne stosowanie meloksikamku i deferasiroku może zwiększyć ryzyko powikłań żołądkowo-jelitowych. Należy zachować ostrożność przy łączeniu tych leków.

Interakcja farmakokinetyczna: wpływ meloksikamku na farmakokinetykę innych leków.

Lit. Istnieją dane dotyczące LNPZ, które zwiększają stężenie litu w osoczu krwi (poprzez zmniejszenie wydalania litu z moczem), co może osiągnąć wartości toksyczne. Jednoczesne stosowanie litu i LNPZ nie jest zalecane (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Jeśli terapia kombinowana jest konieczna, należy starannie kontrolować stężenie litu w osoczu krwi na początku leczenia, przy ustalaniu dawki oraz po zakończeniu leczenia meloksikamkiem.

Metotreksat. LNPZ mogą zmniejszać sekrecję metotreksatu w kanalikach nerkowych, tym samym zwiększając jego stężenie w osoczu krwi. Dlatego nie zaleca się jednoczesnego stosowania LNPZ u pacjentów przyjmujących wysoką dawkę metotreksatu (powyżej 15 mg/tydzień) (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Ryzyko interakcji LNPZ i metotreksatu należy uwzględnić również u pacjentów przyjmujących niską dawkę metotreksatu, w tym u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek. W przypadku konieczności leczenia kombinowanego należy kontrolować parametry badań krwi i funkcję nerek. Należy zachować ostrożność, gdy przyjmowanie LNPZ i metotreksatu trwa 3 dni z rzędu, ponieważ stężenie metotreksatu w osoczu może wzrosnąć i nasilić toksyczność. Choć farmakokinetyka metotreksatu (15 mg/tydzień) nie była wpływowana przez jednoczesne leczenie meloksikamkiem, należy uznać, że hematologiczna toksyczność metotreksatu może wzrosnąć podczas leczenia LNPZ (patrz wyżej) (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Pemetreksed. Przy jednoczesnym stosowaniu meloksikamku z pemetreksedem u pacjentów z klirem kreatyniny od 45 do 79 ml/min przyjmowanie meloksikamku należy wstrzymać na 5 dni przed podaniem pemetreksedu, w dniu podania oraz na 2 dni po podaniu. Jeśli kombinacja meloksikamku z pemetreksedem jest konieczna, pacjentów należy starannie kontrolować, szczególnie pod kątem wystąpienia mielosupresji i powikłań żołądkowo-jelitowych. Dla pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirem kreatyniny poniżej 45 ml/min) jednoczesne stosowanie meloksikamku z pemetreksedem nie jest zalecane.

Dla pacjentów z normalną funkcją nerek (klirem kreatyniny ≥ 80 ml/min) dawki 15 mg meloksikamku mogą zmniejszyć eliminację pemetreksedu, a tym samym zwiększyć częstość występowania reakcji niepożądanych związanych z pemetreksedem. Dlatego należy zachować ostrożność przy przepisywaniu 15 mg meloksikamku jednocześnie z pemetreksedem u pacjentów z normalną funkcją nerek (klirem kreatyniny ≥ 80 ml/min).

Interakcja farmakokinetyczna: wpływ innych leków na farmakokinetykę meloksikamku.

Cholestyramina przyspiesza wydalanie meloksikamku poprzez zakłócenie wewnątrzwątrobowej cyrkulacji, wskutek czego klirens meloksikamku wzrasta o 50%, a t1/2 zmniejsza się do 13±3 godziny. Ta interakcja ma znaczenie kliniczne.

Interakcja farmakokinetyczna: wpływ kombinacji meloksikamku i innych leków na farmakokinetykę.

Oralne leki przeciwcukrzycowe (pochodne sulfonamidu mocznikowego, nateglinid).

Meloksikamku jest prawie całkowicie wydalany poprzez metabolizm w wątrobie, który w przybliżeniu w dwie trzecie jest pośrednictwem enzymów cytochromu (CYP) P450 (główna droga CYP 2C9 oraz pomocnicza droga CYP 3A4) i w jedną trzecią – innymi drogami, np. poprzez utlenianie peroksydazowe. Należy wziąć pod uwagę możliwość interakcji farmakokinetycznych przy jednoczesnym podawaniu meloksikamku i leków, które wyraźnie hamują lub są metabolizowane przez CYP 2C9 i/lub CYP 3A4. Interakcje pośredniczone przez CYP 2C9 można oczekiwać w połączeniu z takimi lekami jak doustne leki przeciwcukrzycowe (pochodne sulfonamidu mocznikowego, nateglinid); ta interakcja może prowadzić do zwiększenia stężenia tych leków i meloksikamku w osoczu krwi. Stan pacjentów przyjmujących meloksikamk i leki pochodne sulfonamidu mocznikowego lub nateglinid należy starannie kontrolować pod kątem rozwoju hipoglikemii.

Nie wykazano klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej przy jednoczesnym stosowaniu z lekami przeciwwskazowymi, cytydydyną i digoksyną.

Dzieci.

Badania dotyczące interakcji przeprowadzono wyłącznie na dorosłych.

Szczególności stosowania.

Reakcje niepożądane mogą być minimalizowane przez stosowanie najniższej skutecznej dawki przez najkrótszy możliwy czas leczenia, konieczny do kontrolowania objawów (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki” oraz informacje dotyczące ryzyka przewodu pokarmowego i ryzyka sercowo-naczyniowego poniżej).

Nie należy przekraczać zalecanej maksymalnej dawki dobowej w przypadku niewystarczającego efektu terapeutycznego, a także nie należy stosować dodatkowo innych niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), ponieważ może to zwiększyć toksyczność, podczas gdy korzyści terapeutyczne nie zostały udowodnione. Należy unikać jednoczesnego stosowania meloksikamem z NLPZ, w tym z selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2.

Meloksikam nie powinien być stosowany do leczenia pacjentów wymagających ulgi w przypadku ostrego bólu.

W przypadku braku poprawy po kilku dniach należy ponownie ocenić korzyści kliniczne leczenia.

Należy zwrócić uwagę na zapalenie przełyku, zapalenie żołądka i/lub wrzód żołądka lub dwunastnicy w wywiadzie medycznym w celu zapewnienia ich pełnego leczenia przed rozpoczęciem terapii meloksikamem. Należy regularnie monitorować możliwość nawrotu u pacjentów leczonych meloksikamem oraz u pacjentów z takimi przypadkami w wywiadzie.

Zaburzenia przewodu pokarmowego.

Tak jak przy stosowaniu innych NLPZ, potencjalnie śmiertelne krwawienie przewodu pokarmowego, wrzody lub perforacje mogą wystąpić w dowolnym czasie podczas leczenia, niezależnie od obecności lub braku wcześniejszych objawów lub poważnych chorób przewodu pokarmowego w wywiadzie.

Ryzyko krwawienia przewodu pokarmowego, wrzodów lub perforacji jest większe przy podwyższeniu dawki NLPZ u pacjentów z wrzodami w wywiadzie, szczególnie komplikowanymi krwawieniem lub perforacją (patrz sekcja „Przeciwwskazania”), oraz u pacjentów starszych. Takim pacjentom należy rozpocząć leczenie od najniższej skutecznej dawki. U takich pacjentów należy rozważyć terapię kombinowaną z lekami ochronnymi (takimi jak misoprostol lub inhibitory pompy protonowej), a także u pacjentów wymagających jednoczesnego stosowania małej dawki kwasu acetylosalicylowego lub innych leków zwiększających ryzyko przewodu pokarmowego (patrz informacje poniżej oraz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Pacjentom z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie, szczególnie pacjentom starszym, należy przekazać informację o wszelkich nietypowych objawach brzusznych (szczególnie krwawieniu przewodu pokarmowego), szczególnie na wczesnych etapach leczenia.

Stosowanie meloksikamu nie jest zalecane u pacjentów, którzy jednocześnie stosują leki mogące zwiększyć ryzyko wrzodów lub krwawień, takie jak heparyna, terapia radikalna lub w praktyce geriatrycznej, leki przeciwzakrzepowe, takie jak waporyn lub inne NLPZ, w tym kwas acetylosalicylowy w dawkach przeciwzapalnych (≥ 500 mg na dawkę lub ≥ 3 g całkowitej dawki dobowej) (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

W przypadku wystąpienia krwawienia przewodu pokarmowego lub wrzodu u pacjentów stosujących meloksikam, leczenie należy przerwać.

NLPZ należy stosować ostrożnie u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie (wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Crohna), ponieważ mogą one się nasilać (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Zaburzenia ze strony wątroby.

Do 15 % pacjentów stosujących NLPZ (w tym meloksikam) może dojść do wzrostu jednego lub więcej badań wątrobowych. Takie odchylenia laboratoryjne mogą się nasilać, mogą pozostać bez zmian lub mogą być tymczasowe podczas kontynuowania leczenia. Istotne wzrosty ALAT lub ASAT (około 3 razy lub więcej powyżej normy) zaobserwowano u 1 % pacjentów podczas badań klinicznych z NLPZ. Ponadto, podczas badań klinicznych z NLPZ odnotowano rzadkie przypadki ciężkich reakcji wątrobowych, w tym żółtaczkę, fulminantny śmiertelny zapalenie wątroby, martwicę wątroby i niewydolność wątroby, niektóre z nich kończące się śmiercią.

Pacjentów z objawami i/lub oznakami dysfunkcji wątroby lub pacjentów, u których zaobserwowano odchylenia badań wątrobowych, należy ocenić pod kątem rozwoju objawów cięższej niewydolności wątroby podczas terapii meloksikamem. Jeśli objawy kliniczne i objawy są zgodne z rozwojem choroby wątroby lub jeśli występują objawy systemowe choroby (np. eozynofilia, wysypka), stosowanie meloksikamu należy przerwać.

Zaburzenia sercowo-naczyniowe.

Pacjentom z nadciśnieniem tętniczym i/lub z niewydolnością serca od lekkiego do umiarkowanego stopnia w wywiadzie zaleca się staranne monitorowanie, ponieważ przy stosowaniu NLPZ obserwowano zatrzymanie płynu i obrzęki.

Pacjentom z czynnikami ryzyka zaleca się kliniczne monitorowanie ciśnienia tętniczego na początku terapii, szczególnie na początku leczenia meloksikamem.

Dane badań i dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że stosowanie niektórych NLPZ (szczególnie w wysokich dawkach i przy długotrwałym leczeniu) może być związane z niewielkim zwiększeniem ryzyka zdarzeń trombotycznych naczyniowych, takich jak zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu. Brakuje wystarczających danych, aby wykluczyć takie ryzyko dla meloksikamu.

Pacjentom z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca, ustaloną chorobą niedokrwienną serca, chorobą tętnic obwodowych i/lub chorobą mózgowo-naczyniową należy prowadzić terapię meloksikamem tylko po starannym badaniu. Takie badanie jest konieczne przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia pacjentów z czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych (np. z nadciśnieniem tętniczym, hiperlipidemią, cukrzycą, palenie papierosów).

NLPZ mogą zwiększyć ryzyko poważnych sercowo-naczyniowych powikłań zakrzepowo-zatorowych, zawału mięśnia sercowego i udaru mózgu, które mogą mieć śmiertelny skutek. Zwiększenie ryzyka jest związane z długością stosowania. Pacjenci z chorobami sercowo-naczyniowymi lub czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych mogą mieć zwiększone ryzyko powikłań trombotycznych.

Zaburzenia ze strony skóry.

Podczas stosowania meloksikamu odnotowano grożące życiu ciężkie uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekroliozy. Pacjenci powinni być poinformowani o objawach i objawach ciężkich uszkodzeń skóry i uważnie monitorować reakcje skóry. Największe ryzyko wystąpienia zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznego epidermalnego nekroliozy istnieje w pierwszych tygodniach leczenia. Jeśli u pacjenta występują objawy lub objawy zespołu Stevensa-Johnsona lub toksycznego epidermalnego nekroliozy (np. postępująca wysypka, często z pęcherzami lub uszkodzeniem błon śluzowych), należy przerwać leczenie meloksikamem. Ważne jest jak najszybsze rozpoznanie i przerwanie stosowania wszelkich leków, które mogą powodować ciężkie uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczny epidermalny nekroliozy. Z tym związane jest lepsze rokowanie w przypadku ciężkich uszkodzeń skóry. Jeśli u pacjenta zdiagnozowano zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczny epidermalny nekroliozy podczas stosowania meloksikamu, nie można w przyszłości ponownie stosować tego leku.

Podczas stosowania meloksikamu zgłaszano przypadki ustalonej wysypki lekowej. Meloksikamu nie należy ponownie przepisywać pacjentom, u których w wywiadzie wystąpiły przypadki ustalonej wysypki lekowej związanej z meloksikamem. Potencjalna reakcja krzyżowa może wystąpić z innymi oksykamami.

Reakcje anafilaktyczne.

Tak jak przy stosowaniu innych NLPZ, reakcje anafilaktyczne mogą wystąpić u pacjentów bez znanej reakcji na meloksikam. Meloksikam nie powinien być stosowany u pacjentów z triadą aspirynową. Ten kompleks objawów występuje u pacjentów z astmą, u których stwierdzono rinit z lub bez polipów nosowych lub u których wystąpił ciężki, potencjalnie śmiertelny skurcz oskrzeli po podaniu kwasu acetylosalicylowego lub innych NLPZ. Należy podjąć natychmiastowe działania w przypadku wystąpienia reakcji anafilaktycznej.

Parametry wątroby i funkcja nerek.

Tak jak przy leczeniu większości NLPZ, opisano pojedyncze przypadki wzrostu poziomu transaminaz w surowicy, bilirubiny w surowicy lub innych parametrów funkcji wątroby, wzrostu kreatyniny w surowicy i azotu mocznika we krwi, a także inne odchylenia wyników badań laboratoryjnych. W większości przypadków te odchylenia były nieznaczne i miały charakter tymczasowy. W przypadku istotnego lub trwałego potwierdzenia takich odchyleń należy przerwać stosowanie meloksikamu i przeprowadzić badania kontrolne.

Funkcjonalna niewydolność nerek.

NLPZ, ze względu na hamowanie rozszerzającego naczynia wpływu prostaglandyn nerkowych, mogą indukować funkcjonalną niewydolność nerek poprzez zmniejszenie filtracji kłębuszkowej. Ten efekt niepożądany jest zależny od dawki. Na początku stosowania leku lub po zwiększeniu jego dawki zaleca się staranne monitorowanie funkcji nerek, w tym objętości diurezy, u pacjentów z następującymi czynnikami ryzyka:

wiek starszy;
jednoczesne stosowanie z inhibitorami ACE, antagonistami angiotensyny II, sartanami, diuretykami (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”);
hipowolemia (każdego pochodzenia);
niewydolność serca;
niewydolność nerek;
zespół nerczy;
nefropatia toczeń;
ciężki stopień dysfunkcji wątroby (albumina surowicy < 25 g/l lub ≥ 10 według klasyfikacji Childa-Pugha).

W pojedynczych przypadkach NLPZ mogą prowadzić do zapalenia nerek, zapalenia kłębuszków nerkowych, martwicy rdzeniowej nerek lub zespołów nerczych.

Dawka meloksikamu u pacjentów z niewydolnością nerek końcowego stadium poddawanych dializę nie powinna przekraczać 7,5 mg. U pacjentów z niewydolnością nerek od lekkiego do umiarkowanego stopnia dawkę można nie zmniejszać (klirens kreatyniny > 25 ml/min).

Zatrzymanie sodu, potasu i wody.

NLPZ mogą nasilać zatrzymanie sodu, potasu i wody oraz wpływać na efekty natriuretyczne diuretyków. Ponadto może występować zmniejszenie efektu przeciwciśnieniowego leków hipotensyjnych (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). W rezultacie u wrażliwych pacjentów mogą się nasilać lub nasilać obrzęki, niewydolność serca lub nadciśnienie tętnicze. Dlatego pacjentom z ryzykiem zatrzymania sodu, potasu i wody zaleca się prowadzenie monitorowania klinicznego (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Sposób stosowania i dawki”).

Hipokaliemia.

Hipokaliemię może powodować cukrzyca lub jednoczesne stosowanie leków zwiększających stężenie potasu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). W takich przypadkach należy regularnie kontrolować poziom potasu.

Kombinacja z pemetreksedem.

U pacjentów z lekką i umiarkowaną niewydolnością nerek otrzymujących pemetreksed leczenie meloksikamem należy wstrzymać co najmniej na 5 dni przed podaniem pemetreksedu, w dniu podania oraz co najmniej na 2 dni po podaniu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Inne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Reakcje niepożądane często gorzej tolerowane są przez pacjentów starszych, słabych lub osłabionych pacjentów, którzy wymagają starannego monitorowania. Tak jak przy leczeniu innymi NLPZ, należy zachować ostrożność u pacjentów starszych, u których bardziej prawdopodobne jest zmniejszenie funkcji nerek, wątroby i serca. Pacjenci starsi mają wyższe ryzyko wystąpienia reakcji niepożądanych na NLPZ, szczególnie krwawień przewodu pokarmowego i perforacji, które mogą być śmiertelne (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Meloksikam, tak jak każdy inny NLPZ, może maskować objawy chorób zakaźnych.

Tak jak przy wstrzykiwaniu do mięśni innych NLPZ, w miejscu wstrzyknięcia może pojawić się ropień lub martwica.

Meloksikam może negatywnie wpływać na funkcję rozrodczą, dlatego nie jest zalecany kobietom, które chcą zajść w ciążę. U kobiet planujących zajście w ciążę lub poddawanych badaniom z powodu niepłodności należy rozważyć możliwość przerwania stosowania meloksikamu (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”).

Preparat zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na fiolkę 1,5 ml, co oznacza, że jest wolny od sodu.

Maskowanie stanu zapalnego i gorączki.

Działanie farmakologiczne meloksikamu, skierowane na zmniejszenie gorączki i stanu zapalnego, może zmniejszyć przydatność tych danych diagnostycznych przy określaniu powikłań podejrzanego stanu bólowego niezakaźnego.

Stosowanie kortykosteroidów.

Meloksikam nie może być prawdopodobnym zamiennikiem kortykosteroidów w leczeniu niedostateczności kortykosteroidowej.

Efekty hematologiczne.

U pacjentów stosujących NLPZ, w tym meloksikam, może występować anemia. Może to być związane z zatrzymaniem płynu, krwawieniem przewodu pokarmowego o nieznanym pochodzeniu lub makroskopowym krwawieniem, lub niepełnie opisanym wpływem na erytropoezę. Pacjentom przy długotrwałym stosowaniu NLPZ, w tym meloksikamu, należy kontrolować hemoglobinę lub hematokryt, jeśli występują objawy i objawy anemii.

NLPZ hamują agregację płytek krwi i mogą wydłużyć czas krwawienia u niektórych pacjentów. W przeciwieństwie do kwasu acetylosalicylowego, ich wpływ na funkcję płytek krwi jest mniejszy ilościowo, krótkotrwały i odwracalny. Wymagają starannego monitorowania pacjenci stosujący meloksikam, u których mogą wystąpić skutki uboczne związane ze zmianami funkcji płytek krwi, takie jak zaburzenia krzepnięcia krwi, lub pacjenci otrzymujący leki przeciwzakrzepowe.

Stosowanie u pacjentów z istniejącą astmą.

Pacjenci z astmą mogą mieć astmę wrażliwą na aspirynę. Stosowanie kwasu acetylosalicylowego pacjentom z astmą wrażliwą na aspirynę jest związane z ciężkim skurczem oskrzeli, który może być śmiertelny. Ze względu na reakcję krzyżową, w tym skurcz oskrzeli, między kwasem acetylosalicylowym a innymi NLPZ, meloksikam nie powinien być stosowany u pacjentów wrażliwych na kwas acetylosalicylowy i należy go stosować ostrożnie u pacjentów z istniejącą astmą.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój embrionu/płodu. Dane badań epidemiologicznych pozwalają przypuszczać zwiększenie ryzyka poronienia i rozwoju wad serca i gastroschizy po stosowaniu inhibitorów syntezy prostaglandyn we wczesnym okresie ciąży. Absolutne ryzyko rozwoju wad serca wzrosło z mniej niż 1 % do około 1,5 %. Uważa się, że to ryzyko wzrasta wraz ze wzrostem dawki i długości leczenia.

Od 20. tygodnia ciąży stosowanie meloksikamu może spowodować oligohydramnios w wyniku dysfunkcji nerek płodu. Może to wystąpić krótko po rozpoczęciu leczenia i jest zwykle odwracalne po przerwaniu stosowania leku. Ponadto istnieją doniesienia o zwężeniu przewodu tętniczego po leczeniu w II trymestrze ciąży, z których większość ustąpiła po przerwaniu leczenia. Dlatego w I i II trymestrze ciąży meloksikam nie powinien być stosowany, z wyjątkiem nagłej potrzeby. Jeśli kobieta, która próbuje zajść w ciążę lub która stosuje meloksikam w I i II trymestrze ciąży, dawkowanie i długość leczenia powinny być jak najniższe. Monitorowanie prenatalne oligohydramniosu i zwężenia przewodu tętniczego należy rozważyć w przypadku wpływu meloksikamu przez kilka dni, począwszy od 20. tygodnia ciąży. Stosowanie leku należy przerwać, jeśli stwierdzono oligohydramnios lub zwężenie przewodu tętniczego.

Przy stosowaniu w III trymestrze ciąży wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn mogą stwarzać dla płodu ryzyko:

toksyczności sercowo-płucnej (przedwczesne zwężenie/zamknięcie przewodu tętniczego i nadciśnienie płucne);
zaburzenia funkcji nerek, które mogą prowadzić do niewydolności nerek z oligohydramnios (patrz wyżej).

Możliwe ryzyka w późnych etapach ciąży dla matki i noworodka:

wydłużenie czasu krwawienia, efekt przeciwagregacyjny, który może wystąpić nawet przy bardzo niskich dawkach;
hamowanie skurczów macicy, prowadzące do opóźnienia lub przedłużenia porodu.

Z uwagi na powyższe, meloksikam jest przeciwwskazany w III trymestrze ciąży.

Okres karmienia piersią. Chociaż nie ma konkretnych danych dotyczących stosowania meloksikamu w okresie karmienia piersią, wiadomo, że NLPZ mogą przenikać do mleka matki. Dlatego stosowanie leku nie jest zalecane kobietom karmiącym piersią.

Niepłodność. Meloksikam, tak jak inne leki hamujące syntezę cyklooksygenazy/prostaglandyny, może negatywnie wpływać na funkcję rozrodczą, dlatego nie jest zalecany kobietom, które chcą zajść w ciążę. U kobiet planujących ciążę lub poddawanych badaniom z powodu niepłodności należy rozważyć możliwość przerwania stosowania meloksikamu.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu samochodu lub innych maszyn.

Nie przeprowadzono specjalnych badań dotyczących wpływu leku na zdolność prowadzenia samochodu lub pracy z innymi maszynami. Jednak na podstawie profilu farmakodynamicznego i obserwowanych reakcji niepożądanych meloksikam nie ma tendencji do wpływu lub ma nieznaczny wpływ na te działania. Jednak pacjentom, u których obserwowano zaburzenia funkcji wzroku, w tym nieostrość widzenia, zawroty głowy, senność, zawroty głowy lub inne zaburzenia układu nerwowego środkowego, zaleca się powstrzymać się od prowadzenia samochodu lub pracy z innymi maszynami.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie.

Jedna iniekcja 15 mg 1 raz dziennie.

NIE PRZEKRACZAĆ DAWKI 15 mg NA DOBĘ.

Leczenie powinno być ograniczone do jednej iniekcji na początku terapii, z maksymalną długością trwania do 2–3 dni w uzasadnionych wyjątkowych przypadkach (tzn. gdy inne drogi podania są niemożliwe). Reakcje niepożądane mogą być zminimalizowane poprzez stosowanie najniższej skutecznej dawki przez najkrótszy możliwy okres leczenia, konieczny do kontroli objawów (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Należy okresowo oceniać potrzebę pacjenta dotyczącego łagodzenia objawów oraz jego odpowiedź na leczenie.

Osoby szczególne kategorie pacjentów.

Pacjenci w podeszłym wieku (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Zalecana dawka dla pacjentów w podeszłym wieku wynosi 7,5 mg na dobę (połowa fiolki o pojemności 1,5 ml) (patrz także sekcja „Sposób stosowania i dawki” („Pacjenci z podwyższonym ryzykiem wystąpienia reakcji niepożądanych”) oraz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Pacjenci z podwyższonym ryzykiem wystąpienia reakcji niepożądanych (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Pacjentom z podwyższonym ryzykiem wystąpienia reakcji niepożądanych, np. z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie lub czynnikami ryzyka rozwoju chorób układu sercowo-naczyniowego, leczenie należy rozpocząć od dawki 7,5 mg na dobę (połowa fiolki o pojemności 1,5 ml).

Niewydolność nerek.

Środek leczniczy jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, którzy nie są poddawani hemodializie (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Dla pacjentów z niewydolnością nerek w stadium końcowym, poddawanych hemodializie, dawka nie powinna przekraczać 7,5 mg na dobę (połowa fiolki 1,5 ml).

U pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek (tj. u pacjentów z klirem kreatyniny powyżej 25 ml/min) nie jest wymagane zmniejszenie dawki.

Niewydolność wątroby.

U pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością wątroby nie jest wymagane zmniejszenie dawki. W przypadku pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby – patrz sekcja „Przeciwwskazania”.

Sposób stosowania.

Do wewnątrzmięśniowego stosowania.

Roztwór do wstrzykiwań 15 mg/1,5 ml podaje się drogą głębokiej wewnątrzmięśniowej iniekcji w górny zewnętrzny kwadrant pośladka, z zachowaniem rygorystycznej techniki jałowej. W przypadku ponownego podania zaleca się naprzemienne stosowanie miejsca iniekcji (pośladka lewa i prawa). Przed iniekcją ważne jest sprawdzenie, czy koniec igły nie trafił do naczynia.

Iniekcję należy natychmiast przerwać w przypadku silnego bólu podczas wstrzykiwania.

W przypadku endoprotezy stawu biodrowego iniekcję należy wykonać w drugi pośladka.

Do kontynuacji leczenia należy stosować doustne postaci leków przeciwbólowych niesteroidowych zawierające substancję czynną meloksikam.

Dzieci.

Środek leczniczy jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 18 roku życia (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Przedawkowanie.

Objawy.

Objawy ostrego przedawkowania leków przeciwbólowych niesteroidowych zazwyczaj ograniczają się do letargii, senności, nudności, wymiotów i bólu epiwentericznego, które w ogólnym przypadku są odwracalne przy terapii wspierającej. Może wystąpić krwawienie z przewodu pokarmowego. Ciężkie zatrucie może prowadzić do nadciśnienia tętniczego, ostrej niewydolności nerek, zaburzeń funkcji wątroby, niewydolności oddechowej, śpiączki, drgawek, niewydolności sercowo-naczyniowej oraz zatrzymania serca. Opisywano reakcje anafilaktyczne podczas terapii lekami przeciwbólowymi niesteroidowymi, które mogą również występować przy przedawkowaniu.

Terapia.

W przypadku przedawkowania zaleca się stosowanie środków objawowych i wspierających. Badania wykazały przyspieszone wydalanie meloksikamu po podaniu 4 doustnych dawek cholestyraminy 3 razy dziennie.

Efekty uboczne.

Dane z badań oraz dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że stosowanie niektórych NLPZ (szczególnie w wysokich dawkach i przy długotrwałym leczeniu) może być związane z niewielkim zwiększeniem ryzyka zjawisk trombozowych naczyniowych, takich jak zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Obserwowano obrzęki, nadciśnienie tętnicze i niewydolność serca podczas leczenia NLPZ.

Większość efektów ubocznych ma pochodzenie przewodu pokarmowego. Możliwe są wrzody trawiennicze, perforacje lub krwawienia przewodu pokarmowego, czasem śmiertelne, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Po stosowaniu obserwowano nudności, wymioty, biegunkę, wzdęcia, zaparcia, dyspepsję, ból brzucha, melenu, wymioty krwią, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenie objawów zapalenia okrężnicy i choroby Leśniowskiego-Crohna (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Z mniejszą częstotliwością obserwowano zapalenie żołądka.

Zgłaszano ciężkie uszkodzenia skóry: zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekrolioza (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Kryteria oceny częstości występowania efektów ubocznych leku: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100, < 1/10); rzadko (≥ 1/1000, < 1/100); niezwykle rzadko (≥ 1/10000, < 1/1000); bardzo rzadko (<1/10000); częstość nieznana (nie można określić na podstawie dostępnych danych).

Ze strony układu krwiotwórczego i limfatycznego:

rzadko – anemia;

niezwykle rzadko – odchylenia wyników badań krwi od normy (w tym zmiany liczby leukocytów), leukopenia, trombocytopenia.

Zgłaszano bardzo rzadko przypadki agranulocytozy (patrz „Odrębne poważne i/lub częste efekty uboczne”).

Ze strony układu odpornościowego:

rzadko – reakcje alergiczne, z wyjątkiem anafilaktycznych lub anafilaktykowatych;

częstość nieznana – szok anafilaktyczny, reakcja anafilaktyczna, reakcja anafilaktykowata, w tym szok.

Zaburzenia psychiczne:

rzadko – zmiana nastroju, koszmary nocne;

częstość nieznana – dezorientacja, dezorientacja, bezsenność.

Ze strony układu nerwowego:

często – ból głowy;

rzadko – zawroty głowy, senność.

Ze strony narządów wzroku:

rzadko – zaburzenia funkcji wzroku, w tym nieostre widzenie; zapalenie spojówek.

Ze strony narządów słuchu i aparatu przedsionkowego:

rzadko – zawroty głowy;

niezwykle rzadko – szumy w uszach.

Ze strony serca:

rzadko – uczucie kołatania serca.

Zgłaszano przypadki niewydolności serca związane ze stosowaniem NLPZ.

Ze strony układu naczyniowego:

rzadko – podwyższenie ciśnienia tętniczego (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), napływy gorąca.

Ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i śródpiersia:

rzadko – astma u pacjentów uczulonych na kwas acetylosalicylowy i inne NLPZ;

częstość nieznana – infekcje dróg oddechowych górnych, kaszel.

Ze strony przewodu pokarmowego:

bardzo często – zaburzenia układu pokarmowego: dyspepsja, nudności, wymioty, ból brzucha, zaparcia, wzdęcia, biegunka;

rzadko – utajone lub makroskopowe krwawienie przewodu pokarmowego, stomatyt, zapalenie żołądka, odbijanie;

niezwykle rzadko – zapalenie okrężnicy, wrzody żołądka i dwunastnicy, zapalenie przełyku;

bardzo rzadko – perforacja przewodu pokarmowego;

częstość nieznana – zapalenie trzustki.

Krwawienia przewodu pokarmowego, wrzody lub perforacje mogą być ciężkie i potencjalnie śmiertelne, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Ze strony układu wątrobowo-pęcherzykowego:

rzadko – zaburzenia wskaźników czynności wątroby (np. podwyższenie transaminaz lub bilirubiny);

bardzo rzadko – zapalenie wątroby;

częstość nieznana – żółtaczka, niewydolność wątroby.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej:

rzadko – obrzęk naczynioruchowy, swędzenie, wysypka;

niezwykle rzadko – zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekrolioza, pokrzywka;

bardzo rzadko – zapalenie skóry pęcherzowe, wielopostaciowa rumień;

częstość nieznana – reakcje fotouczulenia, zapalenie skóry eksfoliatywne, ustalone wysypki lekowe (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Ze strony układu moczowego:

rzadko – zatrzymanie sodu i wody, hiperkaliemia (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” i „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), zmiany wskaźników czynności nerek (podwyższenie kreatyniny i/lub mocznika w surowicy);

bardzo rzadko – ostre niewydolność nerek, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”);

częstość nieznana – infekcje dróg moczowych, zaburzenia częstości oddawania moczu.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych:

częstość nieznana – bezpłodność u kobiet, opóźnienie owulacji.

Ogólne zaburzenia i reakcje w miejscu wstrzyknięcia:

często – zgrubienie w miejscu wstrzyknięcia, ból w miejscu wstrzyknięcia;

rzadko – obrzęk, w tym obrzęk kończyn dolnych;

częstość nieznana – objawy podobne do grypy.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego:

częstość nieznana – ból stawów, ból pleców, objawy i dolegliwości związane ze stawami.

Odrębne poważne i/lub częste efekty uboczne.

Bardzo rzadko zgłaszano przypadki agranulocytozy u pacjentów przyjmujących meloksikam i inne potencjalnie mielotoksyczne leki (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Efekty uboczne, które nie są związane ze stosowaniem leku, ale są powszechnie charakterystyczne dla innych związków tej klasy.

Uszkodzenie nerek o charakterze organicznym, które najprawdopodobniej prowadzi do ostrej niewydolności nerek: bardzo rzadko zgłaszano przypadki zapalenia nerek międzybłoniowych, ostrego martwicy kanalików nerkowych, zespołu nerczycowego i martwicy brodawek (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Nie zamrażać. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 1,5 ml w fiolce; po 5 fiolki w blistrze w pudełku z tektury.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „Nowofarm-Biosynteza”.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 11700, obwód żytomierski, rejon zwiahelski, miasto Zwiahel, ul. Żytomierska 38.

Wnioskodawca. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „SYSTEM FARM”.

Adres siedziby wnioskodawcy.

Ukraina, 08300, obwód kijowski, miasto Borispol, ul. Szewczenki 100/5.