Famvir®

INSTRUKCJA dotycz¹ca stosowania leku FAMVIR® (FAMVIR®)

Skład:

substancja czynna: famcyklowir;

1 tabletka 125 mg zawiera 125 mg famcyklowiru;

1 tabletka 250 mg zawiera 250 mg famcyklowiru;

1 tabletka 500 mg zawiera 500 mg famcyklowiru;

substancje pomocnicze: hydroksypropyloceluloza, laktoza bezwodna, sód skrobioglikolanian, stearynian magnezu, hydroksypropyloceluloza, dwutlenek tytanu (E 171), polietyloglikol 4000, polietyloglikol 6000 (tabletki 500 mg nie zawieraj¹ bezwodnej laktozy).

Postać farmaceutyczna. Tabletka powlekana.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletka 125 mg i 250 mg – białe, okrągłe, podwójnie wypukłe tabletki powlekane, z zaokrąglonymi krawędziami, z tłoczonym oznaczeniem „FV” z jednej strony i „125” lub „250” z drugiej strony;

tabletki 500 mg – białe, owalne, podwójnie wypukłe tabletki powlekane, z zaokrąglonymi krawędziami, z tłoczonym oznaczeniem „FV 500” z jednej strony i gładkie z drugiej strony.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwwirusowe o działaniu bezpośrednim. Nukleozydy i nukleotydy. Famcyklowir. Kod ATC J05A B09.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Famwir® szybko przekształca się in vivo w penicyklowir, który in vitro wykazuje aktywność przeciwwirusową wobec wirusów opryszczki pospolitej (typu 1 i 2), wirusa ospy wietrznej, wirusa Epsteina-Barr oraz cytomegalowirusa.

Efekt przeciwwirusowy doustnie podawanego famcyklowiru obserwowano w różnych modelach na zwierzętach. W komórkach zainfekowanych wirusem penicyklowir szybko i skutecznie przekształca się w trifosforan (ten proces zachodzi pośrednio za pośrednictwem wirusem indukowanej tyminokinazy). Trifosforan ten utrzymuje się w komórkach zainfekowanych ponad 12 godzin i hamuje replikację wirusowego DNA. Trifosforan penicyklowiru ma okres półtrwania 10 godzin w komórkach HSV-1, 20 godzin w komórkach HSV-2 oraz 7 godzin w komórkach zainfekowanych VZV hodowanych w kulturze.

W niezainfekowanych komórkach narażonych na działanie penicyklowiru stężenie trifosforanu penicyklowiru ledwo wykrywalne. Zatem prawdopodobieństwo jego toksycznego działania na komórki ssaków jest bardzo niskie i mało prawdopodobne uszkodzenie niezainfekowanych komórek przy stężeniach terapeutycznych penicyklowiru.

Podobnie jak w przypadku acyklowiru, oporność na penicyklowir wiąże się głównie z mutacjami w genie TK, prowadzącymi do niedoboru lub zmiany specyficzności substratowej tego enzymu, oraz w mniejszym stopniu z mutacjami w genie DNA-polimerazy. Większość klinicznych izolatów HSV i VZV opornych na acyklowir jest również oporna na penicyklowir, jednak oporność krzyżowa nie jest uniwersalna.

Najczęstszą formą oporności na acyklowir wśród szczepów wirusa opryszczki pospolitej jest niedobór syntezy enzymu tyminokinazy (TK). W takich szczepach TK-deficytowych obserwuje się oporność krzyżową zarówno na penicyklowir, jak i na acyklowir. Jednak wykazano aktywność penicyklowiru wobec niedawno wyizolowanych szczepów wirusa opryszczki pospolitej opornych na acyklowir z uszkodzoną DNA-polimerazą.

W badaniach nad zapobieganiem nawrotom opryszczki narządów płciowych, w których pacjentom z prawidłowo funkcjonującym układem odpornościowym podawano famcyklowir przez 4 miesiące, nie wykazano oporności na penicyklowir w analizie wyizolowanych kultur u 71 pacjentów.

Wyniki badań stosowania penicyklowiru i famcyklowiru u pacjentów, w tym leczenia famcyklowirem trwającego do 12 miesięcy, wykazały niską częstość występowania kultur opornych na penicyklowir: 0,2% spośród 913 wszystkich testowanych kultur u pacjentów z prawidłowym układem odpornościowym oraz 2,1% spośród 288 kultur wirusowych wyizolowanych u chorych z upośledzonym układem odpornościowym.

Oporność wykryto przed rozpoczęciem leczenia lub w grupie placebo, natomiast tylko 2 przypadki oporności u pacjentów z upośledzonym układem odpornościowym zaobserwowano podczas lub po leczeniu famcyklowirem lub penicyklowirem.

Badanie z randomizacją do grupy placebo wykazało, że famcyklowir istotnie skracał czas trwania neuropatii poherpetycznej u pacjentów powyżej 50 roku życia, chorych na ospy wietrzną, pod warunkiem jak najszybszego wdrożenia leczenia po wystąpieniu wysypki (w ciągu 72 godzin).

W przebiegu placebo-kontrolowanych badań z udziałem pacjentów z niedoborem odporności, chorych na AIDS, stwierdzono, że famcyklowir w dawce 500 mg 2 razy na dobę istotnie zmniejszał stosunek liczby dni z objawami zmian związanych z HSV do liczby dni bezobjawowych.

W dużym badaniu klinicznym wykazano skuteczność i dobrą tolerancję famcyklowiru w leczeniu ospy wietrznej z lokalizacją okulistyczną.

Farmakokinetyka.

Po podaniu doustnym famcyklowir szybko i skutecznie wchłania się i przekształca się w aktywną substancję przeciwwirusową – penicyklowir. Biologiczna dostępność penicyklowiru po doustnym podaniu famcyklowiru wynosi 77%. Średnie stężenia penicyklowiru w osoczu po doustnym podaniu famcyklowiru w dawkach 125 mg, 250 mg oraz 500 mg wynosiły odpowiednio 0,8 μg/ml, 1,6 μg/ml oraz 3,3 μg/ml i osiągane były średnio po 45 minutach od podania dawki. Krzywe „stężenie w osoczu/czas” (AUC) dla penicyklowiru wynosiły 2,2 μg·godz./ml, 4,3 μg·godz./ml, 9,3 μg·godz./ml lub 14,1 μg·godz./ml. W innym badaniu średnie stężenie maksymalne penicyklowiru w osoczu po podaniu famcyklowiru w dawkach 250 mg, 500 mg lub 1000 mg wynosiło odpowiednio 1,5 μg/ml, 3,2 μg/ml lub 5,8 μg/ml, a średnia AUC penicyklowiru wynosiła 4,0 μg·godz./ml, 8,7 μg·godz./ml lub 16,9 μg·godz./ml; te parametry były identyczne po podaniu pojedynczej dawki oraz po wielokrotnym podawaniu (3 razy dziennie i 2 razy dziennie).

Spożycie pokarmu obniża Cmax i Tmax penicyklowiru, ale nie wpływa na jego biologiczną dostępność.

Okres półtrwania penicyklowiru po podaniu zarówno pojedynczej, jak i powtarzanych dawek famcyklowiru wynosi około 2 godziny. Nie obserwuje się kumulacji penicyklowiru po powtarzanych dawkach famcyklowiru. Penicyklowir i jego 6-dioxy prekursor słabo (< 20%) wiążą się z białkami osocza.

Objętość rozkładu (Vd) penicyklowiru wynosi około 1 l/kg.

Nie stwierdzono istotnych różnic w charakterystyce rozkładu i eliminacji penicyklowiru po podaniu doustnym lub dożylnym famcyklowiru u pacjentów z prawidłowym układem odpornościowym ani u chorych z upośledzonym układem odpornościowym.

Famcyklowir wydzielany jest głównie w postaci penicyklowiru i jego 6-dioxy prekursora, które wydalane są z moczem; niezmieniony famcyklowir w moczu nie występuje. Sekrecja kanalikowa wspomaga wydalanie związku przez nerki.

Okres półtrwania eliminacji penicyklowiru wynosi około 2 godziny. Klirens nerkowy stanowi 80% całkowitego klirensu penicyklowiru.

Pacjenci z infekcją ospy wietrznej

Niepowikłana infekcja ospy wietrznej nie wpływa istotnie na farmakokinetykę penicyklowiru po doustnym podaniu famcyklowiru. Okres półtrwania penicyklowiru u pacjentów z infekcją ospy wietrznej wynosił odpowiednio 2,8 godziny i 2,7 godziny po podaniu pojedynczej i powtarzanych dawek famcyklowiru.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Widoczny klirens osoczowy, klirens nerkowy oraz stała szybkości eliminacji penicyklowiru zmniejszały się liniowo wraz ze spadkiem funkcji nerek zarówno po pojedynczej, jak i po powtarzanych dawkach. Korekta dawkowania jest konieczna u pacjentów z niewydolnością nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Pacjenci z niewydolnością wątroby

Przewlekła choroba wątroby w stadium kompensacji nie wpływała na stopień ogólnoustrojowej biologicznej dostępności penicyklowiru po doustnym podaniu famcyklowiru. Pacjentom z chorobami wątroby w stadium kompensacji nie jest wymagana korekta dawkowania (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki” oraz „Szczególne wskazania”). Farmakokinetyka penicyklowiru nie była badana u pacjentów z ciężkimi, dekompensowanymi chorobami wątroby.

Pacjenci w wieku podeszłym

Na podstawie danych z porównawczego badania krzyżowego średnia AUC penicyklowiru była o około 40% wyższa, a klirens nerkowy penicyklowiru o około 20% niższy po doustnym przyjmowaniu famcyklowiru u ochotników w wieku podeszłym (65–79 lat) w porównaniu z młodszymi ochotnikami. Różnica ta może wynikać z różnic w funkcji nerek między dwiema grupami wiekowymi. Korekta dawkowania w zależności od wieku nie jest wymagana, o ile nie występuje zaburzenie funkcji nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Płeć

Obserwowano niewielkie różnice w klirensie nerkowym penicyklowiru między kobietami a mężczyznami, co wiązało się z różnicami płciowymi w funkcji nerek. Korekta dawkowania w zależności od płci nie jest wymagana.

Przynależność etniczna

Nie stwierdzono różnic w farmakokinetyce penicyklowiru między ochotnikami o ciemnej skórze a ochotnikami rasy europejskiej.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa.

Kancerogenność

W 2-letnich badaniach nie zaobserwowano żadnych zmian przy dawkowaniu 200 mg/kg/dobę. Przy maksymalnej dopuszczalnej dawce 600 mg/kg/dobę u samic szczurów zaobserwowano zwiększoną częstość występowania adenokarcynomy gruczołu mlekowego, typowego nowotworu dla tego szczepu szczurów. Nie stwierdzono wpływu na częstość występowania nowotworów u samców szczurów w dawkach do 240 mg/kg/dobę ani u myszy obu płci przy dawkach do 600 mg/kg/dobę.

Genotoksyczność

Famcyklowir nie wykazał genotoksyczności w testach in vivo i in vitro przeznaczonych do wykrywania mutacji genowych, uszkodzeń chromosomowych i uszkodzeń DNA. Penicyklowir, podobnie jak inne leki tej klasy, może powodować uszkodzenia chromosomowe, ale nie powodował mutacji genowych w systemach komórek bakteryjnych ani komórek ssaków, a także nie stwierdzono danych wskazujących na zwiększenie naprawy DNA in vitro.

Toksykologia rozrodcza

Famcyklowir jest dobrze tolerowany przez zwierzęta laboratoryjne. Jak przy stosowaniu innych leków tej klasy, obserwowano zmiany zwyrodnieniowe w nabłonku jąder.

Stwierdzono, że famcyklowir nie wywiera istotnego wpływu na liczbę, morfologię ani ruchliwość plemników u mężczyzn. Zaburzenia płodności obserwowano u samców szczurów przy dawce 500 mg/kg/dobę. Nie zaobserwowano wpływu na płodność u samic szczurów, którym podawano famcyklowir w dawkach do 1000 mg/kg/dobę.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Infekcje wywołane przez wirusy Varicella Zoster (VZV) – opryszczak półpasiec

• opryszczak półpasiec, w tym z lokalizacją okulistyczną u dorosłych pacjentów z prawidłową odpornością;
• opryszczak półpasiec u dorosłych pacjentów z osłabioną odpornością.

Infekcje wywołane przez wirusy Herpes Simplex (HSV) – herpes genitalny

• leczenie pierwszych epizodów oraz nawrotów infekcji herpesu genitalnego u dorosłych pacjentów z prawidłową odpornością;
• leczenie nawrotów herpesu genitalnego u dorosłych pacjentów z osłabioną odpornością;
• supresja nawrotów herpesu genitalnego u dorosłych pacjentów z prawidłową odpornością oraz u dorosłych pacjentów z osłabioną odpornością.

Przeciwwskazania.

Znana nadwrażliwość na facyklowir lub inne składniki leku, a także nadwrażliwość na penicyklowir.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań.

Oddziaływanie innych leków na facyklowir

Probenecyd i inne leki wpływające na fizjologię nerek mogą zmieniać stężenie penicyklowiru (czynnego metabolitu facyklowiru) we krwi.

Dlatego pacjentów stosujących Famvir® w dawce 500 mg trzy razy dziennie jednocześnie z probenecydem przez kolejne dni, należy kontrolować, w szczególności pod kątem toksyczności, a u takich pacjentów może być rozważone zmniejszenie dawki Famvir®.

Nie zaobserwowano żadnych klinicznie istotnych zmian farmakokinetyki penicyklowiru po podaniu pojedynczej dawki 500 mg facyklowiru po wcześniejszym leczeniu wielokrotnymi dawkami allopurinolu, cykloheptydyny, teofiliny, zydowudyny lub prometazyny lub po przyjęciu w niedługim czasie po zastosowaniu środków przeciwwskazowych (wodorotlenek magnezu i wodorotlenek glinu), ani po współdawkowaniu z emtrycytabinem. Nie zaobserwowano żadnego klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę penicyklowiru po wielokrotnym (trzy razy dziennie) stosowaniu facyklowiru (500 mg) w połączeniu z wielokrotnymi dawkami cyklowudyny.

Przemiana nieaktywnego metabolitu 6-deoksy-penicyklowiru do penicyklowiru (poprzez deacetylację facyklowiru) jest katalizowana przez aldehydooxidazę. Potencjalnie możliwa jest interakcja z innymi lekami, które są metabolizowane przez ten enzym i/lub są przez niego hamowane. Badania kliniczne interakcji facyklowiru z cykloheptydyną i prometazyną, inhibitorami aldehydooxidazy, in vitro, nie wykazały istotnego wpływu na powstawanie penicyklowiru. Jednak raloksyfen, silniejszy inhibitor aldehydooxidazy badany in vitro, może wpływać na powstawanie penicyklowiru i tym samym na skuteczność facyklowiru.

Oddziaływanie facyklowiru na inne leki

Farmakokinetyka cyklowudyny nie zmieniała się przy jednoczesnym stosowaniu pojedynczej lub wielokrotnych (trzy razy dziennie) dawek facyklowiru (500 mg). Nie zaobserwowano żadnego klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę zydowudyny, jej metabolitów – glukuronidu zydowudyny lub emtrycytabinu – po pojedynczej doustnej dawce 500 mg facyklowiru przy jednoczesnym stosowaniu z zydowudyną lub emtrycytabinem.

Chociaż facyklowir in vitro jest jedynie słabym inhibitorem aldehydooxidazy, potencjalnie możliwa jest interakcja z lekami, które są metabolizowane przez aldehydooxidazę. W badaniach przedklinicznych nie wykazano możliwości indukcji cytochromu P450 ani hamowania CYP3A4.

Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania.

Stosowanie u pacjentów z niewydolnością nerek

Należy zwrócić szczególną uwagę na chorych z zaburzoną czynnością nerek, u których konieczna jest korekta dawki (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Przedawkowanie”).

Ostra niewydolność nerek występuje u pacjentów z niewydolnością nerek po podaniu dawek, które są zbyt wysokie w stosunku do stopnia pogorszenia czynności nerek.

Stosowanie u pacjentów z niewydolnością wątroby

Pacjenci z łagodnym i umiarkowanym stopniem niewydolności wątroby nie wymagają korekty dawki. Dotyczy to również pacjentów starszych, którzy nie mają niewydolności nerek. Działania facyklowiru nie badano u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby. Przemiana facyklowiru do jego aktywnego metabolitu – pencyklowiru – może być u tych pacjentów zaburzona, co może prowadzić do obniżenia stężenia pencyklowiru w osoczu i, jako konsekwencja, do zmniejszenia skuteczności facyklowiru.

Stosowanie w leczeniu ospy pospolitej (herpes zoster)

Należy dokładnie obserwować odpowiedź kliniczną, szczególnie u pacjentów z osłabionym układem odpornościowym. Należy rozważyć możliwość zastosowania leczenia przeciwwirusowego dożylnego, jeśli odpowiedź na terapię doustną jest uznawana za niewystarczającą.

Pacjenci z powikłaną ospą pospolitą, np. z zaangażowaniem narządów wewnętrznych, z rozsianą ospą pospolitą, z neuropatią ruchową, encefalitem lub powikłaniami naczyniowymi mózgu, powinni otrzymać leczenie przeciwwirusowe dożylne.

Ponadto, pacjentom z osłabionym układem odpornościowym z postacią oczną ospy pospolitej lub pacjentom z wysokim ryzykiem rozprzestrzenienia się choroby i zaangażowania narządów wewnętrznych należy zastosować leczenie przeciwwirusowe dożylne.

Przekazywanie herpesa genitalnego

Herpes genitalis to choroba przenoszona drogą płciową. Ryzyko przekazania zwiększa się w ostrym okresie choroby. Pacjentom należy zalecić unikanie kontaktów seksualnych w obecności objawów, nawet jeśli terapia przeciwwirusowa została już rozpoczęta. W trakcie terapii supresyjnej lekami przeciwwirusowymi częstość wydzielania wirusa znacząco się zmniejsza. Jednak ryzyko przekazania wirusa pozostaje teoretycznie możliwe, dlatego chorzy powinni stosować odpowiednie środki antykoncepcyjne.

Inne

Tabletki Famvir® 125 mg i 250 mg zawierają laktozę (26,9 mg i 53,7 mg odpowiednio). Pacjentom z rzadką, dziedziczną nietolerancją galaktozy, a mianowicie z ostrym niedoborem laktoazy lub z zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy, nie należy podawać Famvir® 125 mg i 250 mg.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Choć badania na zwierzętach nie wykazały żadnych efektów embrionatoksyknych ani teratogennych facyklowiru lub pencyklowiru, bezpieczeństwo stosowania facyklowiru u kobiet w ciąży nie zostało potwierdzone.

Karmienie piersią

Badania na szczurach wykazały, że pencyklowir wydzielany jest w mleku matki karmiącej, którym doustnie podawano Famvir®. Nie wiadomo, czy pencyklowir wydzielany jest w mleku kobiet karmiących. Dlatego facyklowir można stosować w czasie ciąży lub karmienia piersią tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść z leczenia dla kobiety przewyższa potencjalne ryzyko dla dziecka.

Plodność

Na podstawie przeglądu danych klinicznych nie stwierdzono wpływu facyklowiru na płodność mężczyzn po długotrwałym doustnym stosowaniu leku w dawce 250 mg dwa razy na dobę.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Brak danych dotyczących zaburzeń zdolności pacjentów do prowadzenia pojazdów i obsługiwanie innych maszyn pod wpływem leku Famvir®. Jednak pacjenci, u których podczas stosowania leku Famvir® występują zawroty głowy, senność, dezorientacja lub inne zaburzenia ze strony ośrodkowego układu nerwowego, powinni powstrzymać się od prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi maszynami.

Sposób stosowania i dawki

Ponieważ dostępność systemiczna pencyklowiru nie zmieniała się, gdy facyklowir był przyjmowany razem z posiłkiem, facyklowir można stosować niezależnie od przyjmowania pokarmu.

Opryszczka półgęsia u pacjentów z prawidłową odpornością

W leczeniu opryszczki półgęsiej – 500 mg 3 razy na dobę przez 7 dni. W leczeniu opryszczki półgęsiej z powikłaniami okulistycznymi – 500 mg 3 razy na dobę przez 7 dni. Leczenie daje lepsze wyniki, jeśli zostanie rozpoczęte natychmiast po wystąpieniu wysypek.

Opryszczka półgęsia u pacjentów z osłabioną odpornością

500 mg 3 razy na dobę przez 10 dni. Leczenie należy rozpocząć natychmiast po wystąpieniu wysypek.

Herpes genitalis u pacjentów z prawidłową odpornością

• pierwsze wystąpienie herpes genitalis

250 mg 3 razy na dobę przez 5 dni. Leczenie należy rozpocząć natychmiast po pierwszym objawie herpes genitalis.

• recydwywa herpes genitalis

125 mg 2 razy na dobę przez 5 dni. Leczenie należy rozpocząć w okresie prodromalnym (uczucie mrowienia, swędzenia, pieczenia, bólu) lub natychmiast po pierwszym objawie herpes genitalis.

Recydywa herpes genitalis u pacjentów z osłabioną odpornością

500 mg 2 razy na dobę przez 7 dni. Leczenie należy rozpocząć w okresie prodromalnym (uczucie mrowienia, swędzenia, pieczenia, bólu) lub natychmiast po wystąpieniu wysypek.

Zapobieganie recydywom herpes genitalis u pacjentów z prawidłową odpornością

250 mg 2 razy na dobę. Czas trwania leczenia zależy od ciężkości przebiegu choroby, jednak leczenie należy przerwać po 12 miesiącach ciągłej terapii w celu ponownej oceny ciężkości i częstości recydywów. Minimalny okres oceny powinien obejmować dwa recydywy. Dawkowanie 500 mg 2 razy na dobę okazało się skuteczne u pacjentów z osłabioną odpornością.

Zapobieganie recydywom herpes genitalis u pacjentów z osłabioną odpornością

500 mg 2 razy na dobę.

• Dawkowanie u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek

Ponieważ obniżenie klirensu pencyklowiru jest związane z zaburzoną funkcją nerek, należy zwrócić szczególną uwagę na dawkowanie u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek, w zależności od zmiany klirensu kreatyniny.

Zalecana jest następująca schemat dawkowania:

Tabela 1

• Opryszczka półgęsia u pacjentów z prawidłowo funkcjonującym układem odpornościowym oraz u pacjentów z zaburzonym układem odpornościowym

∗7 dni – dla pacjentów z normalnym układem odpornościowym, 10 dni – dla pacjentów z osłabionym układem odpornościowym.

Tabela 2

• Pierwsze wystąpienie herpesu genitalnego

Tabela 3

• Nawroty herpesa narządów płciowych u pacjentów z prawidłowo funkcjonującym układem odpornościowym

Tabela 4

• Powtórne wystąpienie opryszczki narządów płciowych u pacjentów z osłabionym układem odpornościowym

Tabela 5

• Supresja nawracającego herpesu genitalnego u pacjentów z prawidłowo funkcjonującym układem immunologicznym

Tabela 6

• Supresja nawracającego opryszczu narządów płciowych u pacjentów z osłabionym układem odpornościowym

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek poddawani hemodializie

4-godzinna hemodializa prowadzi do obniżenia stężenia pencyklowiru w osoczu o około 75%. Dawkę famyklowiru należy podawać bezpośrednio po dializie. Schematy dawkowania dla pacjentów poddawanych dializie zawarte są w powyższych tabelach, odpowiednio dla każdego przypadku.

Ponieważ obniżony klirens pencyklowiru wiąże się z zaburzeniem czynności nerek, wyznaczanym na podstawie klirensu kreatyniny, należy zachować szczególną ostrożność w przypadku pacjentów z zaburzoną czynnością nerek.

Pacjenci z zaburzeniem czynności wątroby

U pacjentów z zaburzeniami wątroby o lekkim i średnim nasileniu nie jest wymagana zmiana dawkowania. Brak danych dotyczących pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby.

Pacjenci w wieku podeszłym (≥ 65 lat)

Nie jest wymagana korekta dawkowania, o ile nie występuje zaburzenie czynności nerek.

Maksymalna dawka dobową dobrze tolerowana oraz długość leczenia

Zwykła tolerancja była obserwowana u pacjentów z opryszczycą półpasica, którzy przyjmowali 750 mg trzy razy na dobę przez 7 dni. Analogiczną tolerancję obserwowano u pacjentów z opryszczką narządów płciowych, którzy przyjmowali do 750 mg trzy razy na dobę przez 5 dni oraz do 500 mg trzy razy na dobę przez 10 dni. Dobra tolerancja była stwierdzona w badaniach trwających 2 i 12 miesięcy, w których pacjenci z opryszczką narządów płciowych przyjmowali dawkę 250 mg trzy razy na dobę.

Analogiczną odpowiedź obserwowano u pacjentów z opryszczką półpasica z upośledzonym układem odpornościowym, którzy przyjmowali do 500 mg trzy razy na dobę przez 10 dni, oraz u pacjentów z opryszczką poszczególną z upośledzonym układem odpornościowym, którzy przyjmowali 500 mg dwa razy na dobę przez 7 dni oraz 500 mg dwa razy na dobę przez 8 tygodni.

Dzieci.

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania famyklowiru u dzieci i młodzieży (do 18 roku życia) nie zostały ocenione. Dlatego nie zaleca się stosowania famyklowiru u pacjentów z tej grupy wiekowej.

Przedawkowanie.

Dane dotyczące przedawkowania famyklowiru są ograniczone. Istnieją pojedyncze doniesienia o przypadkowych ostrych przedawkowaniach (10,5 g). Długotrwałe stosowanie (10 g dziennie przez 2 lata) famyklowiru nie powodowało powikłań. W przypadku przedawkowania należy stosować leczenie wspomagające. Opisano pojedyncze przypadki ostrej niewydolności nerek u pacjentów z wywiadem chorób nerek, u których dawkę leku Famvir® nie skorygowano odpowiednio w dół. Stężenie leku obniża się o około 75% w trakcie 4-godzinnego hemodializy.

Działania niepożądane.

Podczas badań klinicznych zgłaszano przypadki bólu głowy, nudności, biegunki i senności. Ogólnie były one łagodne lub umiarkowane i występowały również u pacjentów przyjmujących placebo.

Poniżej przedstawiono działania niepożądane obserwowane w trakcie badań klinicznych oraz w okresie pogwarancyjnym, sklasyfikowane według częstości występowania: bardzo częste (≥ 1/10); częste (≥ 1/100, < 1/10); rzadkie (≥ 1/1000, < 1/100); bardzo rzadkie (≥ 1/10 000, < 1/1000); niezwykle rzadkie (< 1/10 000), w tym pojedyncze przypadki.

Z zakresu układu krwiotwórczego i chłonnego: bardzo rzadkie – trombocytopenia.

Z zakresu psychiki: rzadkie – dezorientacja (głównie u pacjentów w wieku podeszłym); bardzo rzadkie – halucynacje.

Z zakresu układu nerwowego środkowego (CNS): bardzo częste – ból głowy; częste – zawroty głowy; rzadkie – senność (głównie u pacjentów w wieku podeszłym); bardzo rzadkie – drgawki*.

Z zakresu serca: bardzo rzadkie – przyspieszone tętno.

Z zakresu przewodu pokarmowego: częste – nudności, wymioty, ból brzucha, biegunka; pojedyncze przypadki – zapalenie trzustki*.

Zaburzenia wątrobowo-pęcherzykowe: częste – zmiany wyników badań czynności wątroby; bardzo rzadkie – żółtaczka cholesteryczna.

Z zakresu układu immunologicznego: bardzo rzadkie – wstrząs anafilaktyczny*, reakcje anafilaktyczne*.

Z zakresu skóry i tkanek podskórnych: częste – wysypka, świąd; rzadkie – obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, powiek, obrzęk okołoodbytkowy, obrzęk krtani, pokrzywka; bardzo rzadkie – ciężkie reakcje skórne* (np. różnobarwna rumień, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny nekroliz epidermy (zespołu Lyella), nekrotyzujące zapalenie naczyń*).

Z zakresu nerek i dróg moczowych: ostre niewydolność nerek występuje rzadko u pacjentów z chorobą nerek, u których dawkowanie nie było odpowiednio dobrane.

Famcyklowir jest ogólnie dobrze tolerowany przez pacjentów z osłabionym układem odpornościowym.

Ogólnie działania niepożądane zgłaszane podczas badań klinicznych u pacjentów z osłabionym układem odpornościowym były podobne do tych zgłaszanych u pacjentów z nieuszkodzonym układem odpornościowym. Częściej zgłaszano takie zjawiska jak nudności, wymioty oraz zmiany wyników badań czynności wątroby, szczególnie przy stosowaniu wyższych dawek.

* Działania niepożądane ustalone na podstawie dobrowolnych zgłoszeń pogwarancyjnych oraz publikacji dotyczących stosowania leku Famvir®, które nie zostały zarejestrowane podczas badań klinicznych. Zgłoszenia dotyczące tych działań niepożądanych napływały dobrowolnie z populacji o nieokreślonej liczbie.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C, w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed wilgocią. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Tabletki 125 mg: 10 tabletek w blisterze, 1 blister w tekturowym pudełku.

Tabletki 250 mg: 7 tabletek w blisterze; 3 blistry w tekturowym pudełku.

Tabletki 500 mg: 7 tabletek w blisterze; 2 lub 8 blistrów w tekturowym pudełku;
lub 10 tabletek w blisterze; 3 blistry w tekturowym pudełku.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent.

Cosmo S.p.A.

Adres siedziby producenta i miejsce wykonywania działalności. Via Cristoforo Colombo 1, Lainate, 20045, Włochy.