Ezonexa®

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU EZNEXA® (ESONEXA)

Skład:

substancja czynna: ezomeprazol;

1 fiolka zawiera 42,5 mg ezomeprazolu sodu, co odpowiada 40 mg ezomeprazolu;

substancje pomocnicze: dinatrium edetyan, sodu hydroksyd.

Postać leku. Liofilizat do sporządzania roztworu do wstrzykiwań i do infuzji.

Główne właściwości fizykochemiczne: porowaty proszek liofilizowany biały lub prawie biały.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane w zaburzeniach zakwaszenia. Środki stosowane w leczeniu wrzodów żołądka i choroby refluksowej przełyku. Inhibitory pompy protonowej.

Kod ATC A02BC05.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Ezomeprazol jest S-izomerem omeprazolu, który hamuje wydzielanie kwasu żołądkowego dzięki specyficznemu mechanizmowi działania. Jest on specyficznym inhibitorem pompy protonowej komórek okładzinowych. Zarówno izomer R-, jak i S-omeprazolu wykazują podobną aktywność farmakologiczną.

Miejsce i mechanizm działania

Ezomeprazol jest słabą zasadą, która stężona i przekształcona w formę aktywną w silnie kwasowym środowisku kanalików sekrecyjnych komórek okładzinowych, gdzie hamuje enzym H+K+-ATPazę – pompę protonową – i hamuje wydzielanie kwasu zarówno podstawowe, jak i stymulowane.

Wpływ na wydzielanie soku żołądkowego

Po 5 dniach doustnego przyjmowania 20 mg i 40 mg ezomeprazolu poziom pH w żołądku powyżej 4 trwał odpowiednio średnio 13 godzin i 17 godzin w ciągu 24-godzinnego okresu u pacjentów z objawową GERD (chorobą refluksową przełyku). Efekt jest podobny zarówno przy podawaniu doustnym, jak i dożylnej.

Za pomocą AUC jako pośredniego parametru stężenia leku w osoczu wykazano związek między hamowaniem wydzielania kwasu a ekspozycją po doustnym podaniu ezomeprazolu.

Po dożylnej podaniu ezomeprazolu zdrowym ochotnikom w dawce 80 mg w formie bolusu dożylnej przez 30 minut, a następnie leku w formie długotrwałej infuzji dożylnej z szybkością 8 mg/godz przez 23,5 godziny, poziom pH w żołądku powyżej 4 i powyżej 6 trwał odpowiednio średnio 21 godzin i 11–13 godzin w ciągu 24-godzinnego okresu.

Efekt terapeutyczny hamowania wydzielania kwasu

Po doustnym podaniu ezomeprazolu w dawce 40 mg około 78 % pacjentów z zapaleniem przełyku refluksowym wyzdrowiało po 4 tygodniach, 93 % – po 8 tygodniach leczenia.

W randomizowanym, podwójnie ślepej, kontrolowanej placebo próbie klinicznej pacjentów z endoskopowo potwierdzonymi wrzodami żołądka klasy Ia, Ib, IIa lub IIb (9 %, 43 %, 38 % i 10 % odpowiednio) według klasyfikacji Forresta, pacjentów losowano do grup stosowania ezomeprazolu w postaci roztworu do infuzji (n = 375) lub placebo (n = 389). Po endoskopowym zatrzymaniu krwawienia pacjentom podawano albo ezomeprazol w dawce 80 mg w formie dożylnej infuzji trwającej 30 minut, a następnie długotrwałą infuzję z szybkością 8 mg/godz, albo placebo przez 72 godziny. Po początkowym 72-godzinnym okresie wszyscy pacjenci byli przenoszeni na otwarte doustne przyjmowanie ezomeprazolu w dawce 40 mg przez 27 dni w celu hamowania wydzielania kwasu. Częstość nawrotu krwawienia w ciągu 3 dni wyniosła 5,9 % w grupie przyjmowania ezomeprazolu i 10,3 % w grupie placebo. Po 30 dniach od terapii częstość nawrotów krwawienia w grupie przyjmowania ezomeprazolu i placebo wyniosła odpowiednio 7,7 % i 13,6 %.

Inne efekty związane z hamowaniem wydzielania kwasu

W okresie leczenia lekami antysekrecyjnymi stężenia gastryny w surowicy wzrastają w odpowiedzi na obniżenie wydzielania kwasu. Stężenie chromograniny A (CgA) również wzrasta w wyniku zmniejszenia kwasowości soku żołądkowego. Ze względu na podwyższone stężenie CgA możliwe jest wpływanie na wyniki badań laboratoryjnych wykrywania nowotworów neuroendokrynnych. Opublikowane dane wskazują, że leczenie inhibitorami pompy protonowej należy przerwać w okresie od 5 dni do 2 tygodni przed pomiarem stężenia CgA, aby stężenie CgA mogło się znormalizować, ponieważ ten wskaźnik może być podwyższony po leczeniu inhibitorami pompy protonowej (IPP).

Zwiększenie liczby komórek enterochromafinopodobnych, prawdopodobnie związane ze wzrostem stężenia gastryny, obserwowano u niektórych pacjentów w okresie długotrwałego leczenia doustnym ezomeprazolem.

W okresie długotrwałego leczenia doustnymi lekami antysekrecyjnymi odnotowano pewne zwiększenie częstości powstawania cyst gruczołowych żołądka. Te zmiany są fizjologicznym skutkiem silnego hamowania wydzielania soku żołądkowego, mają one dobre rokowanie i charakter odwracalny.

Obniżenie kwasowości soku żołądkowego z dowolnych przyczyn, w tym w wyniku stosowania IPP, prowadzi do zwiększenia liczby bakterii w żołądku, które zwykle występują w przewodzie pokarmowym. Leczenie IPP nieco zwiększa ryzyko infekcji przewodu pokarmowego spowodowanych np. Salmonella i Campylobacter, a u hospitalizowanych pacjentów – możliwe również Clostridium difficile.

Dzieci

W badaniu kontrolowanym placebo (98 chorych w wieku od 1 do 11 miesięcy) oceniano skuteczność i bezpieczeństwo stosowania leku u pacjentów z objawami i objawami GERD. Ezomeprazol w dawce 1 mg/kg raz dziennie podawano doustnie przez 2 tygodnie (faza otwarta), a 80 pacjentów zostało włączone przez dodatkowe 4 tygodnie (podwójnie ślepa faza odstawienia leku). Nie zaobserwowano istotnej różnicy między ezomeprazolem a placebo w osiągnięciu punktu końcowego pierwotnego i w odstawieniu leczenia z powodu nasilenia objawów.

W badaniu kontrolowanym placebo (52 pacjentów w wieku < 1 miesiąca) oceniano skuteczność i bezpieczeństwo leku u pacjentów z GERD. Ezomeprazol w dawce 0,5 mg/kg raz dziennie podawano doustnie przez co najmniej 10 dni. Nie stwierdzono istotnej różnicy między ezomeprazolem a placebo w odniesieniu do punktu końcowego pierwotnego zmiany liczby przypadków objawów GERD w porównaniu z poziomem wyjściowym.

Wyniki uzyskane w badaniach z udziałem pacjentów w wieku dziecięcym wskazują, że dawki ezomeprazolu 0,5 mg/kg i 1,0 mg/kg u niemowląt w wieku < 1 miesiąca i 1–11 miesięcy odpowiednio zmniejszają średni procent czasu, w którym wewnątrzprzełykowy poziom pH < 4.

Profil bezpieczeństwa stosowania leku okazał się podobny do tego, który obserwowano u dorosłych.

W badaniu przeprowadzonym z udziałem pacjentów pediatrycznych z GERD (w wieku od < 1 do 17 lat), którzy otrzymywali długotrwałe leczenie IPP, u 61 % dzieci obserwowano hiperplazję komórek ECL niskiego stopnia, której znaczenie kliniczne było nieznane; nie odnotowano rozwoju zapalenia żołądka atroficznego ani guzów karcynoidowych.

Farmakokinetyka.

Rozkład

Objętość rozkładu w stanie równowagi u zdrowych ochotników wynosi około 0,22 l/kg masy ciała. Ezomeprazol wiąże się z białkami osocza w 97 %.

Metabolizm i eliminacja

Ezomeprazol jest całkowicie metabolizowany przez system cytochromu P450 (CYP). Główna część metabolizmu ezomeprazolu zależy od polimorficznego CYP2C19, odpowiedzialnego za tworzenie metabolitów hydroksy i desmetylowych ezomeprazolu. Pozostała część metabolizmu zapewnia inna specyficzna izoforma, CYP3A4, odpowiedzialna za tworzenie ezomeprazolu sulfonu, głównego metabolitu w osoczu.

Poniższe parametry odzwierciedlają głównie farmakokinetykę u osób z funkcjonalnym enzymem CYP2C19, tzn. szybkich metabolizatorów.

Całkowity klirens osocza wynosi około 17 l/godz po pojedynczej dawce i około 9 l/godz po wielokrotnym podaniu. Okres półtrwania leku w osoczu wynosi około 1,3 godziny po wielokrotnym podawaniu raz dziennie.

Całkowita ekspozycja (AUC) wzrasta po wielokrotnym podawaniu ezomeprazolu. Ten wzrost zależy od dawki i prowadzi do powstania nieliniowej zależności między dawką a AUC po wielokrotnym podawaniu. Taka zależność od czasu i dawki wynika ze zmniejszenia metabolizmu presystemowego i klirensu systemowego, spowodowanego prawdopodobnie hamowaniem enzymu CYP2C19 przez ezomeprazol i/lub jego metabolit sulfonowy.

Ezomeprazol jest całkowicie usuwany z osocza między dawkami, a nie obserwuje się tendencji do jego akumulacji w organizmie przy podawaniu raz dziennie.

Po wielokrotnym podawaniu leku w dawkach 40 mg w postaci wstrzyknięć dożylnych średnie maksymalne stężenie w osoczu wynosi około 13,6 µmol/l. Średnie maksymalne stężenie w osoczu po odpowiednich dawkach doustnych wynosi około 4,6 µmol/l. Mniejszy wzrost (około 30 %) całkowitej ekspozycji obserwuje się przy podawaniu dożylnej w porównaniu z doustnym przyjmowaniem. Obserwuje się liniową zależność dawki od ekspozycji przy podawaniu ezomeprazolu w formie dożylnej infuzji trwającej 30 minut (w dawkach 40 mg, 80 mg lub 120 mg), a następnie jego podawaniu w formie długotrwałej infuzji (z szybkością 4 mg/godz lub 8 mg/godz) przez 23,5 godziny.

Główne metabolity ezomeprazolu nie wpływają na wydzielanie soku żołądkowego. Prawie 80 % doustnej dawki ezomeprazolu wydalane jest w postaci metabolitów z moczem, reszta – z kałem. Mniej niż 1 % pierwotnej substancji wydalane jest z moczem.

Pacjenci z grup szczególnych

Metabolizatorzy wolni

Około 2,9 ± 1,5 % populacji nie posiada funkcjonalnego enzymu CYP2C19 i nazywanych jest metabolizatorami wolnymi. U tych osób metabolizm ezomeprazolu jest prawdopodobnie katalizowany głównie przez CYP3A4. Po wielokrotnym doustnym przyjmowaniu ezomeprazolu w dawce 40 mg raz dziennie średnia całkowita ekspozycja była około 100 % wyższa u metabolizatorów wolnych niż u osób z funkcjonalnym enzymem CYP2C19 (szybkich metabolizatorów). Średnie maksymalne stężenie w osoczu było podwyższone o około 60 %. Podobne różnice obserwowano również przy dożylnej podawaniu ezomeprazolu. Te dane nie wymagają zmian w dawkowaniu ezomeprazolu.

Pacjenci w wieku podeszłym

Metabolizm ezomeprazolu nieznacznie zmienia się u osób starszych (71–80 lat).

Płeć

Po jednorazowym doustnym przyjmowaniu ezomeprazolu w dawce 40 mg średnia całkowita ekspozycja u kobiet jest około 30 % wyższa niż u mężczyzn. Różnica zależna od płci nie występuje przy wielokrotnym podawaniu leku raz dziennie. Podobne różnice obserwowano przy dożylnej podawaniu ezomeprazolu. Te dane nie wpływają na dawkowanie ezomeprazolu.

Uszkodzenie funkcji wątroby

Metabolizm ezomeprazolu może się zmieniać u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby szybkość metabolizmu jest obniżona, w wyniku czego całkowita ekspozycja ezomeprazolu wzrasta dwukrotnie. Dlatego pacjentom z GERD i ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby nie należy przekraczać maksymalnej dawki 20 mg. W przypadku wrzodu krwawiącego i ciężkich zaburzeń funkcji wątroby po podaniu początkowej dawki bolusowej 80 mg podawanie leku w formie długotrwałej infuzji dożylnej z szybkością maksymalnie 4 mg/godz przez 71,5 godziny może być wystarczające. Ezomeprazol ani jego główne metabolity nie wykazują tendencji do akumulacji przy podawaniu raz dziennie.

Uszkodzenie funkcji nerek

Nie przeprowadzono badań z udziałem pacjentów z obniżoną funkcją nerek. Ponieważ nerki odpowiadają za wydalanie metabolitów ezomeprazolu, ale nie za wydalanie głównej substancji, nie oczekuje się zmian metabolizmu u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek.

Dzieci

W randomizowanym, otwartym, międzynarodowym badaniu wielokrotnych dawek ezomeprazol podawano przez 3-minutową dożylową iniekcję raz dziennie przez 4 dni. W badaniu wzięło udział łącznie 59 dzieci w wieku od 0 do 18 lat, z których 50 (7 dzieci w wieku od 1 do 5 lat) ukończyło badanie. Na podstawie wyników badania oceniono farmakokinetykę ezomeprazolu.

W tabeli 1 przedstawiono wyniki systemowego wpływu ezomeprazolu po dożylnej podaniu przez iniekcję trwającą 3 minuty u pacjentów pediatrycznych i zdrowych dorosłych ochotników. Wartości w tabeli 1 przedstawiono w formie średnich geometrycznych (zakres). Dawka 20 mg dla dorosłych była stosowana przez infuzję trwającą 30 minut. Maksymalne stężenie równowagowe leku w osoczu (Css,max) oceniano 5 minut po podaniu dawki u dzieci we wszystkich grupach wiekowych, a u dorosłych pacjentów – 7 minut po podaniu dawki 40 mg i po zakończeniu infuzji w dawce 20 mg.

Tabela 1

* Grupa wiekowa od 0 do 1 miesiąca obejmowała pacjentów z wiekiem skorygowanym (suma wieku wewnątrzmacicznego i wieku po urodzeniu w pełnych tygodniach) ≥ 32 pełne tygodnie i < 44 pełne tygodnie. Grupa wiekowa od 1 do 11 miesięcy obejmowała pacjentów z wiekiem skorygowanym ≥ 44 pełne tygodnie.

** Wykluczono dwóch pacjentów: jeden najprawdopodobniej z powodu zmniejszonej aktywności izoenzymu CYP2C19, drugi – z powodu współbieżnego stosowania inhibitora izoenzymu CYP3A4.

Zgodnie z opracowanym modelem, Css, max po wewnątrzżylnej infuzji esomeprazolu podanej w ciągu 10, 20 i 30 minut zmniejszy się średnio o 37–49 %, 54–66 % oraz 61–72 % odpowiednio we wszystkich grupach wiekowych i grupach dawkowania w porównaniu ze wartością Css, max po 3-minutowej iniekcji.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Dorośli

• Terapia antysekretoryjna, gdy nie można stosować drogi doustnej, np.:

• choroba refluksowa przełyku u pacjentów z przełytem z ewentualnym zapaleniem i/lub ciężkimi objawami refluksu;

• leczenie owrzodzeń żołądka związanych z terapią niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ);

• zapobieganie powstawaniu owrzodzeń żołądka i dwunastnicy związanych z terapią NLPZ u pacjentów z grupy wysokiego ryzyka.

• Krótkotrwała pomoc w utrzymaniu hemostazy i zapobieganie ponownemu krwawieniu u pacjentów po endoskopowym leczeniu ostrego krwawienia spowodowanego owrzodzeniem żołądka lub dwunastnicy.

Dzieci w wieku od 1 do 18 roku życia

• Terapia antysekretoryjna, gdy nie można stosować drogi doustnej, np.:

choroba refluksowa przełyku (GERD) u pacjentów z erozyjnym zapaleniem przełyku refluksowego i/lub ciężkimi objawami refluksu.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną ezomeprazol, inne substancje z grupy zastąpionych benzimidazoli lub którykolwiek z nośników tego leku.

Ezomeprazolu nie należy stosować jednocześnie z atazanawirem, nelfinawirem (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Badania interakcji przeprowadzono wyłącznie wśród dorosłych.

Wpływ ezomeprazolu na farmakokinetykę innych leków

Leki, których wchłanianie zależy od pH. Zaburzenie sekrecji żołądka podczas terapii ezomeprazolem i innymi inhibitorem pompy protonowej (IPP) może prowadzić do osłabienia lub wzmocnienia wchłaniania leków, których wchłanianie zależy od poziomu pH soku żołądkowego. Podobnie jak przy stosowaniu innych leków zmniejszających kwasowość soku żołądkowego, wchłanianie takich leków jak ketokonazol, itrakonazol i erlotynib może być osłabione, a wchłanianie doustnej digoksyny – wzmocnione podczas terapii ezomeprazolem. W badaniach z udziałem zdrowych ochotników przy współstosowaniu omeprazolu (20 mg na dobę) i digoksyny stwierdzono wzrost biodostępności digoksyny o 10 % (do 30 % u dwóch z dziesięciu uczestników). Zatrucie digoksyną wystąpiło rzadko. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu wysokich dawek ezomeprazolu u pacjentów w podeszłym wieku. Należy wzmocnić monitorowanie stężenia digoksyny we krwi pacjenta.

Inhibitory proteazy. Zaobserwowano interakcję omeprazolu z niektórymi inhibitorami proteazy. Kliniczne znaczenie i mechanizmy tych interakcji nie są zawsze znane. Zwiększenie pH soku żołądkowego podczas terapii omeprazolem może zmieniać wchłanianie inhibitorów proteazy. Inne mechanizmy interakcji mogą być możliwe poprzez hamowanie CYP2C19. Stwierdzono obniżenie stężenia w surowicy atazanawiru i nelfinawiru przy jednoczesnym stosowaniu omeprazolu, dlatego nie zaleca się jednoczesnego stosowania tych leków. Jednoczesne stosowanie omeprazolu (40 mg raz na dobę) z atazanawirem 300 mg / rytonawirem 100 mg u zdrowych ochotników powodowało istotne zmniejszenie ekspozycji na atazanawir (zmniejszenie AUC, Cmax i Cmin o około 75 %). Zwiększenie dawki atazanawiru do 400 mg nie kompensowało wpływu omeprazolu na ekspozycję na atazanawir. Jednoczesne stosowanie omeprazolu (20 mg na dobę) z atazanawirem 400 mg / rytonawirem 100 mg u zdrowych ochotników obniżało ekspozycję na atazanawir o około 30 % w porównaniu z ekspozycją stwierdzoną przy stosowaniu atazanawiru 300 mg / rytonawiru 100 mg raz na dobę bez stosowania omeprazolu w dawce 20 mg na dobę. Współstosowanie omeprazolu (40 mg na dobę) zmniejszało średnie wartości AUC, Cmax i Cmin nelfinawiru o 36–39 %, a średnie wartości AUC, Cmax i Cmin farmakologicznie aktywnego metabolitu M8 o 75–92 %.

Zwiększenie stężenia sękwinawiru (stosowanego współbieżnie z rytonawirem) w surowicy (80–100 %) obserwowano przy współstosowaniu omeprazolu (w dawce 40 mg na dobę). Omeprazol w dawce 20 mg na dobę nie wpływał na ekspozycję dawronawiru (stosowanego współbieżnie z rytonawirem) i amprenawiru (w połączeniu z rytonawirem). Ezomeprazol w dawce 20 mg na dobę nie wpływał na ekspozycję amprenawiru (w połączeniu z rytonawirem lub samodzielnie). Stosowanie omeprazolu w dawce 40 mg/dobę nie zmieniało ekspozycji lopinawiru (w połączeniu z rytonawirem). Ze względu na podobieństwo farmakodynamicznych efektów i właściwości farmakokinetycznych omeprazolu i ezomeprazolu nie zaleca się współstosowania ezomeprazolu i atazanawiru, a współstosowanie ezomeprazolu i nelfinawiru jest przeciwwskazane. Metotreksat. Przy stosowaniu metotreksatu razem z IPP stężenia metotreksatu wzrastały u niektórych pacjentów. Może być konieczne tymczasowe przerwanie przyjmowania ezomeprazolu przy stosowaniu metotreksatu w dużych dawkach.

Takrolimus. Przy jednoczesnym stosowaniu ezomeprazolu zgłaszano zwiększenie stężenia takrolimusu w surowicy. Należy wzmocnić monitorowanie stężenia takrolimusu oraz funkcji nerek (klirens kreatyniny); w razie potrzeby należy skorygować dawkowanie takrolimusu.

Leki metabolizowane przez CYP2C19

Ezomeprazol hamuje CYP2C19 – główny enzym metabolizujący ezomeprazol. W związku z tym przy łączeniu ezomeprazolu z lekami metabolizowanymi przez CYP2C19, takimi jak diazepam, cytalopram, imipramina, klozaprymina, fenytoina itp., stężenia tych leków w osoczu mogą wzrosnąć i może być konieczne zmniejszenie ich dawek. Badania interakcji in vivo z zastosowaniem postaci do wstrzykiwania dożylnego w dużych dawkach (80 mg + 8 mg/godz.) nie przeprowadzono. Wpływ ezomeprazolu na leki metabolizowane przez CYP2C19 w trakcie takiego trybu leczenia może być bardziej wyrażony, a pacjentów należy blisko monitorować pod kątem wystąpienia niepożądanych zjawisk w trakcie 3-dniowego okresu wstrzykiwania dożylnego.

Diazepam. Współbieżne doustne przyjmowanie 30 mg ezomeprazolu prowadziło do zmniejszenia klirensu substratu CYP2C19 diazepamu o 45 %.

Fenytoina. Przy współbieżnym doustnym stosowaniu 40 mg ezomeprazolu i fenytoiny minimalne stężenie fenytoiny w osoczu krwi u chorych na padaczkę wzrastało o 13 %. Zaleca się kontrolowanie stężenia fenytoiny w osoczu na początku terapii ezomeprazolem i po jej zakończeniu.

Worykonazol. Stosowanie omeprazolu (40 mg raz na dobę) powodowało wzrost Cmax i AUCτ worykonazolu (substratu CYP2C19) odpowiednio o 15 % i 41 %.

Warczyn. Przy współbieżnym doustnym stosowaniu 40 mg ezomeprazolu u pacjentów przyjmujących warfarynę w ramach badania klinicznego czas krzepnięcia krwi pozostał w granicach dopuszczalnych wartości. Jednak w okresie postmarketingowym podczas stosowania doustnego ezomeprazolu odnotowano kilka pojedynczych przypadków klinicznie istotnego wzrostu INR (międzynarodowego współczynnika znormalizowanego). Zaleca się prowadzenie monitorowania na początku i na końcu współbieżnego stosowania ezomeprazolu i warfaryny lub innych pochodnych kumaryny.

Klopidogrel. Wyniki oceny farmakokinetycznej (FK) / farmakodynamicznej (FD) interakcji między klopidogrelem (dawka ładunkowa 300 mg / dawka utrzymująca 75 mg na dobę) i ezomeprazolem (doustnie 40 mg na dobę), uzyskane w trakcie badań z udziałem zdrowych ochotników, wykazały zmniejszenie ekspozycji na aktywny metabolit klopidogrelu średnio o 40 % i zmniejszenie maksymalnego wskaźnika inhibicji (indukowanej adenozynodifosfatem [ADP]) agregacji płytek krwi średnio o 14 %.

W trakcie badania z udziałem zdrowych ochotników, gdy klopidogrel stosowano razem z ezomeprazolem i kwasem acetylosalicylowym (ASA) w ustalonej kombinacji dawek (20 mg + 81 mg odpowiednio) w porównaniu ze stosowaniem klopidogrelu jako monoterapii, zaobserwowano zmniejszenie ekspozycji na aktywny metabolit klopidogrelu o prawie 40 %. Jednak maksymalne poziomy inhibicji (indukowanej ADP) agregacji płytek krwi u tych osób były takie same w grupie stosowania klopidogrelu jako monoterapii i w grupie stosowania klopidogrelu razem z ezomeprazolem i ASA. W trakcie obserwacyjnych i klinicznych badań uzyskano sprzeczne dane dotyczące klinicznych przejawów tej interakcji FK/FD pod kątem istotnych zdarzeń sercowo-naczyniowych. Należy unikać jednoczesnego stosowania ezomeprazolu i klopidogrelu.

Cylostatol. Omeprazol, tak jak i ezomeprazol, jest inhibitorem CYP2C19. U zdrowych ochotników w trakcie badania krzyżowego stosowanie omeprazolu w dawce 40 mg prowadziło do wzrostu Cmax i AUC cylostatolu odpowiednio o 18 % i 26 %, a jednego z jego aktywnych metabolitów – o 29 % i 69 %.

Cizapryd. Współbieżne doustne przyjmowanie 40 mg ezomeprazolu i cizaprydu u zdrowych ochotników prowadziło do zwiększenia pola pod krzywą zależności stężenia od czasu (AUC) o 32 %, a okresu półtrwania (t1/2) – o 31 %, ale nie zaobserwowano istotnego wzrostu maksymalnego stężenia cizaprydu w osoczu krwi. Niewielkie wydłużenie interwału QTc, które wystąpiło przy stosowaniu cizaprydu samodzielnie, nie zwiększyło się przy stosowaniu cizaprydu w kombinacji z ezomeprazolem.

Leki badane bez klinicznie istotnej interakcji

Amoksycylina lub chinidyna. Wykazano, że ezomeprazol nie wpływał klinicznie istotnie na farmakokinetykę amoksycyliny lub chinidyny.

Naproteksem lub rofekoksybem. W trakcie krótkotrwałych badań współstosowania ezomeprazolu z naproteksem lub rofekoksybem nie zaobserwowano żadnej farmakokinetycznej interakcji.

Wpływ innych leków na farmakokinetykę ezomeprazolu

Ezomeprazol metabolizowany jest przez CYP2C19 i CYP3A4. Współbieżne doustne stosowanie ezomeprazolu i inhibitora CYP3A4 klaritromycyny (500 mg dwa razy na dobę) prowadziło do podwojenia ekspozycji (AUC) ezomeprazolu. Współstosowanie ezomeprazolu i inhibitora CYP2C19 i CYP3A4 może prowadzić do wzrostu ekspozycji na ezomeprazol więcej niż dwukrotnie. Inhibitor CYP2C19 i CYP3A4 worykonazol zwiększał AUCτ omeprazolu o 280 %. Korekta dawki ezomeprazolu nie zawsze jest konieczna w takich sytuacjach. Jednak może być konieczna u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby i w przypadkach, gdy wskazane jest długotrwałe leczenie.

Leki indukujące aktywność CYP2C19 i/lub CYP3A4

Leki zdolne do stymulowania CYP2C19 lub CYP3A4 lub obu tych enzymów (takie jak ryfampicyna i ziele świętojańskie) mogą obniżać stężenia ezomeprazolu w surowicy krwi w wyniku wzmocnienia jego metabolizmu.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania.

W przypadku wystąpienia jakichkolwiek niepokojących objawów (takich jak znaczne, nieprzewidywalne zmniejszenie masy ciała, wymioty okresowe, dysfagia, hematemesis lub melena) oraz w przypadku podejrzenia wrzodu żołądka lub jego obecności należy wykluczyć chorobę nowotworową, ponieważ Ezonexa® może maskować objawy i opóźniać postawienie diagnozy.

Infekcje przewodu pokarmowego

Terapia IPP nieco zwiększa ryzyko infekcji przewodu pokarmowego, takich jak infekcje wywołane przez Salmonella i Cаmpylobacter (patrz rozdział „Farmakodynamika”).

Wchłanianie witaminy B12

Ezomeprazol, podobnie jak wszystkie leki hamujące wydzielanie kwasu, może hamować wchłanianie witaminy B12 (cyjanokobalaminy) w wyniku hipochlorhydrii lub achlorhydrii. Należy to wziąć pod uwagę podczas leczenia pacjentów z obniżonymi zapasami witaminy w organizmie lub z czynnikami ryzyka zaburzonego wchłaniania witaminy B12 przy długotrwałej terapii.

Stosowanie w połączeniu z innymi lekami

Nie zaleca się stosowania ezomeprazolu jednocześnie z atazanawirem (patrz rozdział „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Jeżeli stosowanie kombinacji atazanawiru z IPP jest uznawane za konieczne, zaleca się ścisłą obserwację pacjenta oraz zwiększenie dawki atazanawiru do 400 mg w połączeniu z 100 mg rytonawiru; dawki ezomeprazolu 20 mg nie należy przekraczać.

Ezomeprazol jest inhibitorem CYP2C19. Na początku i na końcu terapii ezomeprazolem należy uwzględnić możliwość interakcji z lekami metabolizowanymi przez CYP2C19. Zanotowano interakcję między klopidogrelem a omeprazolem (patrz rozdział „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Kliniczna istotność tej interakcji nie została dokładnie ustalona. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania ezomeprazolu i klopidogrelu.

Hipomagnezemia

Przypadki ciężkiej hipomagnezemii odnotowano u pacjentów przyjmujących IPP, takich jak ezomeprazol, przez co najmniej trzy miesiące, a w większości przypadków – przez rok. Hipomagnezemia może prowadzić do poważnych objawów, takich jak zmęczenie, tężyczka, delirium, drgawki, zawroty głowy i arytmia komorowa, ale jej rozwój może być stopniowy i pozostawać niezauważony. W większości przypadków hipomagnezemii stan poprawiał się po terapii zastępczej magnezu i po zaprzestaniu stosowania IPP.

U pacjentów, u których przewiduje się długotrwałą terapię IPP lub którzy przyjmują IPP w połączeniu z digitalisem lub lekami mogącymi powodować hipomagnezemię (np. z diuretykami), może być wskazane pomiar stężenia magnezu przed rozpoczęciem terapii IPP oraz okresowo podczas leczenia.

Ryzyko złamań

IPP, szczególnie przy stosowaniu w wysokich dawkach i przez dłuższy okres (>1 rok), nieco zwiększają ryzyko złamań kości udowej, nadgarstka i kręgosłupa, głównie u osób starszych lub z innymi czynnikami ryzyka. Wyniki badań przeglądowych wskazują, że IPP mogą zwiększać ogólne ryzyko złamań o 10–40%. Niektóre z tego wzrostu mogą wynikać z innych czynników ryzyka. Pacjentów z ryzykiem osteoporozy należy leczyć zgodnie z obowiązującymi wytycznymi klinicznymi; powinni oni również otrzymywać odpowiednią ilość witaminy D i wapnia.

Podostre układowe toczeń skóry

Stosowanie IPP wiąże się z bardzo rzadkimi przypadkami rozwoju podostrego układowego toczenia skóry. Jeżeli wystąpią zmiany skórne, szczególnie w obszarach narażonych na działanie światła słonecznego, i będą towarzyszyły im bóle stawów, pacjent powinien natychmiast skontaktować się z lekarzem, który rozważy konieczność zaprzestania stosowania leku Ezonexa®. Wystąpienie podostrego układowego toczenia skóry u pacjentów podczas wcześniejszej terapii IPP zwiększa ryzyko jego rozwoju podczas stosowania innych IPP.

Ciężkie skórne reakcje niepożądane (CSRN)

W wyniku stosowania ezomeprazolu bardzo rzadko zgłaszano ciężkie skórne reakcje niepożądane (CSRN), takie jak wielopostaciowa erytrema (ME), zespół Stevensa-Johnsona (ZSJ), toksyczny epidermalny nekroliz (TEN), lekowo wywołana eozynofilia z objawami systemowymi (DRESS), które mogą stanowić zagrożenie dla życia lub prowadzić do skutku śmiertelnego.

Pacjentów należy poinformować o objawach i objawach ciężkich reakcji skórnych

ME/ZSJ/TEN/DRESS oraz o konieczności natychmiastowego skontaktowania się z lekarzem w przypadku pojawienia się jakichkolwiek ich objawów lub objawów. Stosowanie ezomeprazolu należy natychmiast przerwać w przypadku pojawienia się objawów ciężkich reakcji skórnych, a w razie potrzeby zapewnić dodatkową pomoc medyczną i ścisłą obserwację. Nie należy ponownie przepisywać ezomeprazolu pacjentom z ME/ZSJ/TEN/DRESS.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych

Podwyższone stężenia CgA mogą utrudniać diagnozę nowotworów neuroendokrynnych. Aby tego uniknąć, należy tymczasowo przerwać stosowanie ezomeprazolu co najmniej pięć dni przed pomiarem stężenia CgA. Jeżeli stężenia CgA i gastryny nie wróciły do normy po wstępnym pomiarze, należy przeprowadzić ponowne pomiary po 14 dniach od zaprzestania leczenia IPP.

Jeden fiolka leku zawiera mniej niż 1 mmol sodu, co oznacza, że lek jest praktycznie wolny od sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Dane dotyczące stosowania ezomeprazolu w okresie ciąży są ograniczone. Nieco większa liczba danych epidemiologicznych dotyczących stosowania racemicznej mieszaniny omeprazolu w okresie ciąży wskazuje na brak ryzyka wad wrodzonych i fetotoksycznego wpływu. Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego wpływu na rozwój embrionalno-płodowy.

Dane badań racemicznej mieszaniny na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ na ciążę, poród lub rozwój poporodowy, dlatego przepisywanie Ezonexy® kobietom w ciąży należy stosować z ostrożnością.

Dane dotyczące kobiet w ciąży (od 300 do 1000 przypadków ciąży) wskazują na brak efektów malformacyjnych lub toksycznego wpływu ezomeprazolu na płód / zdrowie noworodka.

Wyniki badań na zwierzętach wskazują na brak bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego wpływu leku na funkcję rozrodczą ze względu na jego działanie toksyczne.

Karmienie piersią

Nie wiadomo, czy ezomeprazol przenika do mleka matki. Badania z udziałem kobiet karmiących piersią nie były prowadzone, dlatego Ezonexy® nie należy stosować w okresie karmienia piersią.

Fertylność

Wyniki badań racemicznej mieszaniny omeprazolu na zwierzętach wskazują na brak wpływu omeprazolu na płodność w przypadku doustnego stosowania leku.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Ezomeprazol wywiera minimalny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi maszynami. Zgłaszane są takie reakcje niepożądane, jak zawroty głowy (nieczęsto) i nieostrość widzenia (nieczęsto) (patrz rozdział „Reakcje niepożądane”). Jeżeli występują takie zaburzenia, pacjenci nie powinni prowadzić pojazdów ani pracować z innymi maszynami.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie

Dorośli

Terapia antysekretoryjna w przypadku niemożności stosowania doustnego

Pacjentom, którzy nie mogą przyjmować leku doustnie, można podawać lek dożylnie w dawce 20–40 mg raz na dobę. Dawkę dla pacjentów z zapaleniem przełyku spowodowanym refluksją wynosi 40 mg raz na dobę. Dawkę dla pacjentów otrzymujących leczenie objawowe choroby refluksowej wynosi 20 mg raz na dobę.

W leczeniu wrzodów żołądka spowodowanych stosowaniem leków przeciwbólowych niesteroidowych (NLPZ), standardowa dawka wynosi 20 mg raz na dobę. W zapobieganiu wrzodom żołądka i dwunastnicy spowodowanym terapią NLPZ, pacjentom z grupy ryzyka przepisuje się lek w dawce 20 mg raz na dobę.

Zwykle leczenie lekiem do wstrzykiwań dożylnych jest krótkotrwałe, pacjentów należy możliwie szybko przełożyć na doustne stosowanie leku.

Krótkotrwałe wspomaganie hemostazy i zapobieganie nawrotowi krwawienia u pacjentów po leczeniu endoskopowym ostrego krwawienia spowodowanego wrzodem żołądka lub dwunastnicy

Po terapeutycznym leczeniu endoskopowym ostrego krwawienia z wrzodu żołądka lub dwunastnicy podaje się 80 mg leku w postaci dożylnej infuzji bolusowej trwającej 30 minut, po czym kontynuuje podawanie leku w postaci ciągłej infuzji dożylnej z szybkością 8 mg/godz. przez 3 dni (72 godziny).

Po leczeniu parenteralnym terapię należy kontynuować za pomocą doustnych środków hamujących sekrecję kwasu.

Sposób stosowania

Instrukcje przygotowania odtworzonego roztworu podano poniżej w tej sekcji („Instrukcje dotyczące stosowania, użytkowania i usuwania (w odpowiednich przypadkach)“).

Wstrzykiwania

Dawka 40 mg

5 ml odtworzonego roztworu (8 mg/ml) podaje się w postaci wstrzykiwania dożylnego trwającego co najmniej 3 minuty.

Dawka 20 mg

2,5 ml lub połowę odtworzonego roztworu (8 mg/ml) podaje się w postaci wstrzykiwania dożylnego trwającego co najmniej 3 minuty. Nieużywany roztwór należy zniszczyć.

Infuzje

Dawka 40 mg

Odtworzony roztwór podaje się w postaci infuzji dożylnej trwającej 10–30 minut.

Dawka 20 mg

Połowę odtworzonego roztworu podaje się w postaci infuzji dożylnej trwającej 10–30 minut. Nieużywany roztwór należy zniszczyć.

Dawka bolusowa 80 mg

Odtworzony roztwór podaje się w postaci infuzji dożylnej trwającej 30 minut.

Dawka 8 mg/godz.

Odtworzony roztwór podaje się w postaci ciągłej infuzji dożylnej przez 71,5 godziny (obliczona szybkość infuzji 8 mg/godz.; termin ważności odtworzonego roztworu podano w sekcji „Okres ważności“).

Zaburzenia czynności nerek

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek nie jest wymagana korekta dawki. Ze względu na ograniczone doświadczenie w stosowaniu leku u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, lek należy stosować u tych pacjentów z ostrożnością (patrz sekcja „Farmakokinetyka“).

Zaburzenia czynności wątroby

GERD: u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby nie jest wymagana korekta dawki. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby nie należy przekraczać maksymalnej dawki Ezonexy® 20 mg (patrz sekcja „Farmakokinetyka“).

Wrzody krwawiące: u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby nie jest wymagana korekta dawki; u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby po podaniu początkowej dawki bolusowej leku Ezonexa® 80 mg, dalsze podawanie leku w postaci ciągłej infuzji dożylnej z szybkością 4 mg/godz. przez 71,5 godziny może być wystarczające (patrz sekcja „Farmakokinetyka“).

Pacjenci w wieku podeszłym

Nie jest wymagana korekta dawki.

Dzieci

Dawkowanie

Dzieci w wieku 1–18 lat

Jako środek hamujący sekrecję żołądka, gdy niemożliwe jest doustne przyjmowanie leku

Pacjentom, którzy nie mogą przyjmować leku doustnie, w ramach pełnego okresu leczenia GERD można podawać lek parenteralnie raz na dobę (dawki podano w tabeli 2).

Zwykle leczenie ezomeprazolem do wstrzykiwań dożylnych jest krótkotrwałe, pacjentów należy możliwie szybko przełożyć na doustne przyjmowanie leku.

Tabela 2

Zalecane dawki ezomeprazolu do wstrzykiwań dożylnych

Sposób stosowania

Instrukcje przygotowania roztworu do wstrzykiwania podano w niniejszym rozdziale poniżej („Instrukcje dotyczące stosowania, użytkowania i usuwania (w odpowiednich przypadkach)“).

Iniekcje

Dawka 40 mg

5 ml odtworzonego roztworu (8 mg/ml) podaje się w formie dożylnej iniekcji trwającej co najmniej 3 minuty.

Dawka 20 mg

2,5 ml lub połowę odtworzonego roztworu (8 mg/ml) podaje się w formie dożylnej iniekcji trwającej co najmniej 3 minuty. Nieużywany roztwór należy usunąć.

Dawka 10 mg

1,25 ml odtworzonego roztworu (8 mg/ml) podaje się w formie dożylnej iniekcji trwającej co najmniej 3 minuty. Nieużywany roztwór należy usunąć.

Infuzje

Dawka 40 mg

Odtworzony roztwór podaje się w formie dożylnej infuzji trwającej od 10 do 30 minut.

Dawka 20 mg

Połowę odtworzonego roztworu podaje się w formie dożylnej infuzji trwającej od 10 do 30 minut. Nieużywany roztwór należy usunąć.

Dawka 10 mg

Ćwierć odtworzonego roztworu podaje się w formie dożylnej infuzji trwającej od 10 do 30 minut. Nieużywany roztwór należy usunąć.

Instrukcje dotyczące stosowania, użytkowania i usuwania (w odpowiednich przypadkach)

Przed zastosowaniem odtworzony roztwór należy wizualnie ocenić pod kątem obecności cząstek oraz zmiany barwy. Należy stosować wyłącznie przezroczysty roztwór. Roztwór przeznaczony jest wyłącznie do jednorazowego użycia.

Nieużywany roztwór należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.

Roztwór do wstrzykiwań 40 mg

Przygotowuje się roztwór do wstrzykiwań (8 mg/ml), dodając 5 ml 0,9 % chlorku sodu do wstrzykiwania dożycznego do fiolki zawierającej 40 mg ezomeprazolu.

Odtworzony roztwór do wstrzykiwań jest przezroczysty i bezbarwny lub lekko żółtawy.

Roztwór do infuzji 40 mg

Przygotowuje się roztwór do infuzji, rozpuszczając zawartość jednej fiolki ezomeprazolu 40 mg w 100 ml 0,9 % chlorku sodu do wstrzykiwania dożycznego.

Roztwór do infuzji 80 mg

Przygotowuje się roztwór do infuzji, rozpuszczając zawartość dwóch fiol z ezomeprazolem po 40 mg w 100 ml 0,9 % chlorku sodu do wstrzykiwania dożycznego.

Odtworzony roztwór do infuzji jest przezroczysty i bezbarwny lub lekko żółtawy.

Dzieci.

Lek stosuje się dzieciom od 1 roku życia jako lek do terapii antysekrecyjnej, gdy niemożliwe jest doustne podanie leku.

Przedawkowanie.

Doświadczenie dotyczące celowego przedawkowania jest obecnie bardzo ograniczone. Objawy występujące po doustnym przyjęciu dawki 280 mg to zaburzenia przewodu pokarmowego i osłabienie. Jednorazowe doustne przyjęcie 80 mg ezomeprazolu oraz podanie dożylne 308 mg ezomeprazolu w ciągu 24 godzin nie powodowały skutków ubocznych. Nie zna się specyficznego antydotum. Ezomeprazol silnie wiąże się z białkami osocza krwi, dlatego nie jest skutecznie usuwany przez dializę. Jak w przypadku każdego przedawkowania, należy podjąć leczenie objawowe oraz ogólne środki wspomagające.

Efekty uboczne.

Do najczęstszych niepożądanych reakcji obserwowanych podczas badań klinicznych i okresu po rejestracji leku należą ból głowy, ból brzucha, biegunka i nudności. Profil bezpieczeństwa jest taki sam dla różnych postaci leku, wskazań, grup wiekowych i populacji pacjentów. Nie zaobserwowano zależności między dawką a występowaniem niepożądanych reakcji.

Poniżej wymienione niepożądane reakcje zostały wykryte lub podejrzewane w programie badań klinicznych esomeprazolu podawanego doustnie lub dożylnie, a także podczas obserwacji po wprowadzeniu na rynek po zastosowaniu doustnym. Reakcje zostały sklasyfikowane według częstości występowania: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100 – <1/10); rzadko (≥1/1000 – <1/100); bardzo rzadko (≥1/10000 – <1/1000); bardzo rzadko (<1/10000); częstość nieznana (nie można określić na podstawie dostępnych danych).

Ze strony krwi i układu chłonnego:

rzadko: leukopenia, trombocytopenia;

bardzo rzadko: agranulocytoza, pancytopenia.

Ze strony układu immunologicznego:

rzadko: reakcje nadwrażliwości, np. gorączka, obrzęk naczynioruchowy i reakcje anafilaktyczne/szok anafilaktyczny.

Ze strony metabolizmu i odżywiania:

rzadko: obrzęk obwodowy;

rzadko: hiponatremia;

częstość nieznana: hipomagnezemia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”); ciężka hipomagnezemia może korelować z hipokalcemią. Hipomagnezemia może również być związana z hipokaliemią.

Ze strony psychiki:

rzadko: bezsenność;

rzadko: niepokój, dezorientacja, depresja;

bardzo rzadko: agresja, halucynacje.

Ze strony układu nerwowego:

często: ból głowy;

rzadko: zawroty głowy, parestezje, senność;

rzadko: zaburzenia smaku.

Ze strony narządu wzroku:

rzadko: nieostre widzenie.

Ze strony narządu słuchu i równowagi:

rzadko: zawroty głowy.

Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy międzybłoniowej:

rzadko: skurcz oskrzeli.

Ze strony układu pokarmowego:

często: ból brzucha, zaparcia, biegunka, wzdęcia, nudności/wymioty, polipy dna żołądka (łagodne);

rzadko: suchość w ustach;

rzadko: stomatyt, grzybica przewodu pokarmowego;

częstość nieznana: kolit mikroskopowy.

Ze strony układu wątrobowo-pęcherzykowego:

rzadko: podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych;

rzadko: zapalenie wątroby z żółtaczką lub bez niej;

bardzo rzadko: niewydolność wątroby, encefalopatia u pacjentów z wcześniejszą chorobą wątroby.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej:

często: reakcje w miejscu wstrzyknięcia*;

rzadko: zapalenie skóry, swędzenie, wysypka, pokrzywka;

rzadko: alopecia, fotouczulenie;

bardzo rzadko: rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekrolioza, lekowo wywołana eozynofilia z objawami systemowymi (DRESS);

częstość nieznana: podostre rumieniowate toczeń skóry (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej:

rzadko: złamania kości udowej, nadgarstka lub kręgosłupa (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”);

rzadko: artrealgia, mięśniowe bóle;

bardzo rzadko: osłabienie mięśni.

Ze strony nerek i układu moczowego:

bardzo rzadko: zapalenie wątrobomiazgowe; u niektórych pacjentów obserwowano niewydolność nerek.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych:

bardzo rzadko: ginekomastia.

Ogólne zaburzenia i reakcje w miejscu wstrzyknięcia:

rzadko: niedobytowanie, nadmierne pocenie się.

*Reakcje w miejscu wstrzyknięcia obserwowano głównie w badaniu z zastosowaniem wysokich dawek przez 3 dni (72 godziny).

Nieodwracalne zaburzenia wzroku opisano pojedynczo u ciężko chorych pacjentów otrzymujących omeprazol (racement) w formie dożylnej iniekcji, szczególnie w wysokich dawkach, jednak związek przyczynowo-skutkowy nie został potwierdzony.

Populacja pediatryczna

Przeprowadzono randomizowane, otwarte międzynarodowe badanie mające na celu ocenę farmakokinetyki wielokrotnego dożylnego podawania esomeprazolu przez 4 dni, z dawkowaniem raz na dobę u dzieci w wieku od 0 do 18 lat (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). Do oceny bezpieczeństwa zaangażowano łącznie 57 pacjentów (8 dzieci w wieku 1–5 lat). Wyniki były zgodne z znanym profilem bezpieczeństwa esomeprazolu, nie zaobserwowano nowych zagrożeń dla bezpieczeństwa pacjentów.

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych po rejestracji produktu leczniczego ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich przedstawiciele prawni powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów ubocznych i braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua/.

Okres ważności.

2 lata.

Okres przechowywania po przygotowaniu roztworu: stwierdzono chemiczną i fizyczną stabilność w warunkach użytkowania przez 12 godzin w temperaturze 30 °C. Z mikrobiologicznego punktu widzenia produkt należy zastosować natychmiast.

Nie stosować leku po upływie okresu ważności wskazanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

Przechowywać we włościwej opakowaniu pierwotnym w temperaturze nie wyższej niż 30 ºC.

Falkony mogą być przechowywane bez opakowania wtórnego pod działaniem zwykłego oświetlenia pokojowego do 24 godzin.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Ten lek nie powinien być stosowany z innymi lekami, z wyjątkiem tych wymienionych w sekcji „Sposób podania i dawka”.

Opakowanie. 10 ml w fialce. 1, 5 lub 10 fialek w opakowaniu (produkcja z opakowania in bulk firmy produkcyjnej Laboratorios Normon S.A., Hiszpania).

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Spółka akcyjna „Farmak”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 04080, miasto Kijów, ul. Cyrylowa 74.