Ezomeprazol Ananta

INSTRUKCJA DO STOSOWANIA MEDYCZNEGO LECZNIWA Ezomeprazol Ananta (Ezomeprazol Ananta)

Skład:

substancja czynna: ezomeprazol (esomeprazole);

1 fiolka zawiera ezomeprazolu sodu odpowiadającego 40 mg ezomeprazolu;

substancja pomocnicza: edetat sodu (dinatrii edetas).

Postać leku. Liofilizat do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań i do infuzji.

Główne właściwości fizykochemiczne: liofilizat od białego do prawie białego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki stosowane w leczeniu chorób wrzodowych i choroby refluksowej przełyku.

Kod ATC A02B C05.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Ezomeprazol jest S-izomerem omeprazolu, który hamuje wydzielanie kwasu żołądkowego dzięki specyficznemu, skierowanemu mechanizmowi działania. Jest on specyficznym inhibitorem pompy protonowej komórek okładzinowych. Zarówno izomer R-, jak i S-omeprazolu wykazują podobną aktywność farmakologiczną.

Mechanizm działania

Ezomeprazol jest słabą zasadą, która gromadzi się i przekształca w formę aktywną w silnie kwasowym środowisku kanalików sekrecyjnych komórek okładzinowych, gdzie hamuje enzym H⁺K⁺-ATPazę – pompę protonową – i tłumi wydzielanie kwasu zarówno podstawowego, jak i stymulowanego.

Wpływ na sekrecję kwasu żołądkowego

Po 5 dniach doustnego przyjmowania 20 mg i 40 mg ezomeprazolu poziom pH w żołądku powyżej 4 utrzymywał się odpowiednio średnio przez 13 godzin i 17 godzin w ciągu 24-godzinnego okresu u pacjentów z objawową chorobą refluksową przełyku (GERD). Efekt ten jest podobny niezależnie od tego, czy ezomeprazol stosuje się doustnie, czy dożylnie.

Za pomocą AUC jako pośredniego parametru stężenia w osoczu wykazano związek między hamowaniem sekrecji kwasu a ekspozycją po doustnym podaniu ezomeprazolu.

W ciągu doby po dożylnej infuzji ezomeprazolu w dawce 80 mg w postaci bolusu trwającego 30 minut, a następnie kontynuowaniu leczenia w postaci długotrwałej dożylnej infuzji z szybkością 8 mg/godz. przez 23,5 godziny u zdrowych ochotników, poziom pH w żołądku powyżej 4 i powyżej 6 utrzymywał się odpowiednio średnio przez 21 godzin i 11–13 godzin w ciągu 24-godzinnego okresu.

Terapeutyczny efekt hamowania sekrecji kwasu

Leczenie zapalenia przełyku refluksowego ezomeprazolem w dawce 40 mg wykazuje skuteczność u 78 % pacjentów po 4 tygodniach i u 93 % pacjentów po 8 tygodniach doustnego przyjmowania leku.

Inne efekty związane z hamowaniem sekrecji kwasu

W okresie leczenia lekami antysekrecyjnymi stężenie gastryny w surowicy krwi wzrasta w odpowiedzi na obniżenie sekrecji kwasu. Stężenie chromograniny A (CgA) również wzrasta w wyniku zmniejszenia się kwasowości soku żołądkowego. Zwiększenie liczby komórek enterochromafinopodobnych (ECL), prawdopodobnie związane ze wzrostem stężenia gastryny, obserwowano u niektórych pacjentów podczas długotrwałego leczenia doustnym ezomeprazolem.

W okresie długotrwałego leczenia doustnymi lekami antysekrecyjnymi odnotowano nieznaczny wzrost częstości powstawania cyst gruczołowych żołądka. Zmiany te są fizjologicznym skutkiem silnego hamowania sekrecji soku żołądkowego i mają charakter łagodny oraz odwracalny.

Obniżenie kwasowości soku żołądkowego z dowolnych przyczyn, w tym w wyniku stosowania inhibitorów pompy protonowej, prowadzi do wzrostu liczby bakterii w żołądku, które zazwyczaj występują w przewodzie pokarmowym. Leczenie inhibitorami pompy protonowej może nieco zwiększać ryzyko infekcji przewodu pokarmowego wywołanych np. Salmonella i Campylobacter, a u hospitalizowanych pacjentów możliwe jest również zwiększone ryzyko infekcji Clostridium difficile.

Dzieci

Wyniki badań przeprowadzonych u pacjentów w wieku dziecięcym wykazały, że dawki ezomeprazolu 0,5 mg/kg i 1,0 mg/kg u niemowląt w wieku <1 miesiąca i 1–11 miesięcy odpowiednio obniżają średni procent czasu z wewnątrzprzeływowym pH <4.

Profil bezpieczeństwa leku był podobny do obserwowanego u dorosłych.

Farmakokinetyka.

Rozkład

Objętość rozkładu w stanie stacjonarnym u zdrowych ochotników wynosi około 0,22 l/kg masy ciała. Ezomeprazol wiąże się z białkami osocza krwi w 97 %.

Metabolizm i eliminacja

Ezomeprazol jest całkowicie metabolizowany przez układ cytochromu P450 (CYP). Główna część metabolizmu ezomeprazolu zależy od polimorficznego CYP2C19, odpowiedzialnego za powstawanie metabolitów hydroksy i desmetylo. Pozostała część metabolizmu jest zapewniana przez inną izoformę, CYP3A4, odpowiedzialną za powstawanie ezomeprazolu sulfonu – głównego metabolitu w osoczu krwi.

Poniższe parametry odzwierciedlają głównie farmakokinetykę u osób z funkcjonalnym enzymem CYP2C19, tzn. szybkich metabolizatorów.

Całkowity klirens osocza wynosi około 17 l/godz. po dawce pojedynczej i około 9 l/godz. po wielokrotnym podaniu. Okres półwyluwywania leku z osocza wynosi około 1,3 godziny po wielokrotnym stosowaniu raz na dobę. Całkowita ekspozycja (AUC) wzrasta po wielokrotnym podawaniu ezomeprazolu. Wzrost ten zależy od dawki i prowadzi do powstawania nieliniowej zależności między dawką a AUC po powtarzalnym stosowaniu. Taka zależność od czasu i dawki wynika z obniżenia metabolizmu presystemicznego i klirensu systemowego, spowodowanego prawdopodobnie hamowaniem enzymu CYP2C19 przez ezomeprazol i/lub jego metabolit sulfonowy.

Ezomeprazol jest całkowicie usuwany z osocza między dawkami, a nie obserwuje się tendencji do jego akumulacji w organizmie przy stosowaniu raz na dobę.

Po wielokrotnym podawaniu leku w dawkach 40 mg w postaci wstrzyknięć dożylnych średnie maksymalne stężenie w osoczu krwi wynosi około 13,6 μmol/l. Średnie maksymalne stężenie osoczowe po odpowiednich dawkach doustnych wynosi około 4,6 μmol/l. Obserwuje się mniejszy wzrost (około 30 %) całkowitej ekspozycji po podaniu dożylnym w porównaniu z podaniem doustnym. Stwierdzono liniową zależność dawka-ekspozycja przy podawaniu ezomeprazolu w postaci 30-minutowej infuzji dożylnej (w dawkach 40 mg, 80 mg lub 120 mg), a następnie kontynuowaniu leczenia w postaci długotrwałej infuzji (z szybkością 4 mg/godz. lub 8 mg/godz.) przez 23,5 godziny.

Główne metabolity ezomeprazolu nie wpływają na sekrecję soku żołądkowego. Prawie 80 % doustnej dawki ezomeprazolu wydala się z moczem w postaci metabolitów, reszta – z kałem. Mniej niż 1 % pierwotnej substancji wydala się z moczem.

Pacjenci z grup szczególnych

Około 2,9±1,5 % populacji nie posiada funkcjonalnego enzymu CYP2C19 i określa się ich jako wolnych metabolizatorów. U tych osób metabolizm ezomeprazolu jest prawdopodobnie katalizowany głównie przez CYP3A4. Po wielokrotnym doustnym przyjmowaniu ezomeprazolu w dawce 40 mg raz na dobę średnia całkowita ekspozycja była o około 100 % wyższa u wolnych metabolizatorów niż u osób z funkcjonalnym enzymem CYP2C19 (szybkich metabolizatorów). Średnie maksymalne stężenie w osoczu krwi było podwyższone o około 60 %. Podobne różnice obserwowano również po dożylnej infuzji ezomeprazolu. Dane te nie wymagają zmiany dawkowania ezomeprazolu.

Metabolizm ezomeprazolu nieznacznie zmienia się u osób starszych (71–80 lat).

Po jednorazowym doustnym przyjęciu ezomeprazolu w dawce 40 mg średnia całkowita ekspozycja u kobiet jest o około 30 % wyższa niż u mężczyzn. Różnica zależna od płci nie występuje po wielokrotnym stosowaniu leku raz na dobę. Podobne różnice obserwowano po dożylnej infuzji ezomeprazolu. Dane te nie wpływają na dawkowanie ezomeprazolu.

Metabolizm ezomeprazolu może być zaburzony u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby szybkość metabolizmu jest obniżona, wskutek czego całkowita ekspozycja na ezomeprazol wzrasta dwukrotnie. Dlatego pacjentom z GERD i ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby nie należy przekraczać maksymalnej dawki 20 mg. W przypadku krwawiącej wrzody żołądka i ciężkich zaburzeń funkcji wątroby po podaniu początkowej dawki bolusowej 80 mg, podawanie leku w postaci długotrwałej infuzji dożylnej z szybkością maksymalnie 4 mg/godz. przez 71,5 godziny może być wystarczające. Ezomeprazol ani jego główne metabolity nie wykazują tendencji do akumulacji przy stosowaniu raz na dobę.

Nie przeprowadzono badań u pacjentów z obniżoną funkcją nerek. Ponieważ nerki odpowiadają za wydalanie metabolitów ezomeprazolu, ale nie za wydalanie głównej substancji, nie przewiduje się zmian metabolizmu u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Dorośli

• Terapia antysekretoryczna w przypadkach, gdy nie można stosować drogi doustnej, np.:
  • choroba refluksowa przełyku u pacjentów z przełykowym zapaleniem przełyku i/lub ciężkimi objawami refluksu;
  • leczenie ran żołądka związanych z terapią niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ);
  • zapobieganie powstawaniu ran żołądka i dwunastnicy związanych z terapią NLPZ u pacjentów z grupy wysokiego ryzyka.
• Krótkotrwałe wspomaganie hemostazy i zapobieganie ponownemu krwawieniu u pacjentów po leczeniu endoskopowym ostrego krwawienia z wrzodu żołądka lub dwunastnicy.

Dzieci w wieku od 1 do 18 roku życia

• Terapia antysekretoryczna w przypadkach, gdy nie można stosować drogi doustnej, np.:
  • choroba refluksowa przełyku (GERD) u pacjentów z erozyjnym zapaleniem przełyku refluksowego i/lub ciężkimi objawami refluksu.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na ezomeprazol lub inne składniki preparatu, na zastąpione benzimidazole.

Ezomeprazolu nie należy stosować jednocześnie z atazanawirem, nelfinawirem (patrz sekcja „Wpływ na inne leki i inne rodzaje oddziaływań”).

Wpływ na inne leki i inne rodzaje oddziaływań.

Badania interakcji przeprowadzono wyłącznie u dorosłych.

Wpływ ezomeprazolu na farmakokinetykę innych leków

Leki, których wchłanianie zależy od pH

Hamowanie sekrecji żołądka w trakcie terapii ezomeprazolem i innymi inhibitorem pompy protonowej (IPP) może prowadzić do osłabienia lub wzmocnienia wchłaniania leków, których absorpcja zależy od poziomu pH soku żołądkowego. Podobnie jak przy stosowaniu innych leków zmniejszających kwasowość soku żołądkowego, wchłanianie takich leków jak ketokonazol, itrakonazol i erlotynib może być osłabione, a wchłanianie derylotoksyny – wzmocnione w okresie stosowania ezomeprazolu. Podczas jednoczesnego stosowania omeprazolu (20 mg na dobę) i derylotoksyny u zdrowych ochotników, biodostępność derylotoksyny wzrastała o 10 % (do 30 % u dwóch z dziesięciu uczestników). Efekty toksyczne derylotoksyny pojawiały się rzadko. Należy jednak zachować ostrożność przy stosowaniu wysokich dawek ezomeprazolu u pacjentów starszych. Należy wzmocnić monitorowanie stężenia derylotoksyny we krwi pacjenta.

Inhibitory proteazy

Zauważono interakcję omeprazolu z niektórymi inhibitorami proteazy. Kliniczne znaczenie i mechanizmy tych interakcji nie są zawsze znane. Zwiększenie pH soku żołądkowego w trakcie terapii omeprazolem może zmieniać wchłanianie inhibitorów proteazy. Inne mechanizmy interakcji są możliwe poprzez hamowanie CYP2C19.

Zauważono obniżenie stężenia atazanawiru i nelfinawiru w surowicy podczas jednoczesnego stosowania omeprazolu, dlatego nie zaleca się jednoczesnego stosowania tych leków. Jednoczesne stosowanie omeprazolu (40 mg 1 raz na dobę) z atazanawirem 300 mg/rytonawirem 100 mg u zdrowych ochotników powodowało istotne zmniejszenie ekspozycji na atazanawir (zmniejszenie AUC, Cmax i Cmin o około 75 %). Zwiększenie dawki atazanawiru do 400 mg nie kompensowało wpływu omeprazolu na ekspozycję na atazanawir. Jednoczesne stosowanie omeprazolu (20 mg na dobę) z atazanowirem 400 mg/rytonawirem 100 mg u zdrowych ochotników zmniejszało ekspozycję na atazanawir o około 30 % w porównaniu z ekspozycją zanotowaną przy stosowaniu atazanawiru 300 mg/rytonawiru 100 mg 1 raz na dobę bez stosowania omeprazolu w dawce 20 mg na dobę. Jednoczesne stosowanie omeprazolu (40 mg na dobę) zmniejszało średnie wartości AUC, Cmax i Cmin nelfinawiru o 36–39 %, a średnie wartości AUC, Cmax i Cmin farmakologicznie aktywnego metabolitu M8 – o 75–92 %.

Zauważono zwiększenie stężenia sakuinawiru (stosowanego jednocześnie z rytonawirem) w surowicy krwi (80–100 %) podczas jednoczesnego stosowania omeprazolu (w dawce 40 mg na dobę). Omeprazol w dawce 20 mg na dobę nie wpływał na ekspozycję darytynawiru (stosowanego jednocześnie z rytonawirem) i amprenawiru (w połączeniu z rytonawirem). Ezomeprazol w dawce 20 mg na dobę nie wpływał na ekspozycję amprenawiru (w połączeniu z rytonawirem lub osobno). Stosowanie omeprazolu w dawce 40 mg/dobę nie zmieniało ekspozycji lopinawiru (w połączeniu z rytonawirem). Ze względu na podobieństwo efektów farmakodynamicznych i właściwości farmakokinetycznych omeprazolu i ezomeprazolu nie zaleca się jednoczesnego stosowania ezomeprazolu i atazanawiru, a jednoczesne stosowanie ezomeprazolu i nelfinawiru jest przeciwwskazane.

Metotreksat

Podczas stosowania metotreksatu razem z IPP stężenia metotreksatu wzrastały u niektórych pacjentów. Może być konieczne tymczasowe przerwanie przyjmowania ezomeprazolu podczas stosowania metotreksatu w wysokich dawkach.

Takrolimus

Podczas jednoczesnego stosowania ezomeprazolu zgłaszano zwiększenie stężenia takrolimusu w surowicy krwi. Należy wzmocnić monitorowanie stężenia takrolimusu oraz funkcji nerek (klirens kreatyniny); w razie potrzeby – dostosować dawkowanie takrolimusu.

Leki metabolizowane przez CYP2C19

Ezomeprazol hamuje CYP2C19 – główny enzym metabolizujący ezomeprazol. Dlatego podczas łączenia ezomeprazolu z lekami metabolizowanymi przez CYP2C19, takimi jak diazepam, cytalopram, imipramina, klozaprymina, fenytoina itd., stężenia tych leków w osoczu mogą wzrosnąć i może być konieczne zmniejszenie ich dawek.

Badania interakcji in vivo z zastosowaniem formy do wstrzykiwania dożylnego w wysokich dawkach (80 mg + 8 mg/godz.) nie przeprowadzono. Wpływ ezomeprazolu na leki metabolizowane przez CYP2C19 w takim trybie leczenia może być bardziej wyrażony, a pacjentów należy dokładnie monitorować pod kątem wystąpienia niepożądanych zdarzeń w ciągu trzydniowego okresu wstrzykiwania dożylnego.

Diazepam

Jednoczesne doustne przyjmowanie 30 mg ezomeprazolu prowadziło do zmniejszenia klirensu substratu CYP2C19 diazepamu o 45 %.

Fenytoina

Podczas jednoczesnego doustnego stosowania 40 mg ezomeprazolu i fenytoiny, minimalne stężenia fenytoiny w osoczu krwi u pacjentów z padaczką wzrastały o 13 %. Zaleca się kontrolowanie stężenia fenytoiny w osoczu na początku terapii ezomeprazolem i po jej zakończeniu.

Worykonazol

Stosowanie omeprazolu (40 mg 1 raz na dobę) powodowało wzrost Cmax i AUCτ worykonazolu (substratu CYP2C19) odpowiednio o 15 % i 41 %.

Cylostazol

Omeprazol, podobnie jak ezomeprazol, jest inhibitorem CYP2C19. U zdrowych ochotników w trakcie badania krzyżowego, stosowanie omeprazolu w dawce 40 mg prowadziło do wzrostu Cmax i AUC cylostazolu odpowiednio o 18 % i 26 %, a jednego z jego aktywnych metabolitów – odpowiednio o 29 % i 69 %.

Cyzipryda

Jednoczesne doustne przyjmowanie 40 mg ezomeprazolu i cyziprydy u zdrowych ochotników prowadziło do zwiększenia pola pod krzywą zależności stężenia od czasu (AUC) o 32 %, a okresu półtrwania (t1/2) – o 31 %, ale nie zaobserwowano istotnego wzrostu maksymalnego stężenia cyziprydy w osoczu krwi. Niewielkie wydłużenie interwału QTc, które wystąpiło przy stosowaniu cyziprydy samodzielnie, nie zwiększało się przy stosowaniu cyziprydy w połączeniu z ezomeprazolem.

Warfaryna

Podczas jednoczesnego doustnego stosowania 40 mg ezomeprazolu u pacjentów przyjmujących warfarynę w ramach badania klinicznego, czas krzepnięcia krwi pozostał w granicach dopuszczalnych wartości. Jednak w okresie postmarketingowym, na tle stosowania doustnego ezomeprazolu, zaobserwowano kilka pojedynczych przypadków klinicznie istotnego wzrostu INR przy jednoczesnym stosowaniu tych leków. Zaleca się prowadzenie monitorowania na początku i na końcu jednoczesnego stosowania ezomeprazolu i warfaryny lub innych pochodnych kumaryny.

Klopidogrel

U zdrowych ochotników zaobserwowano interakcję farmakokinetyczną/farmakodynamiczną między klopidogrelem (dawka nasycająca – 300 mg, następnie 75 mg/dobę) a ezomeprazolem (40 mg/dobę doustnie), co prowadziło do zmniejszenia ekspozycji na aktywny metabolit klopidogrelu średnio o 40 % i zmniejszenia maksymalnej aktywności hamującej (indukowanej ADP) agregacji płytek krwi średnio o 14 %.

W badaniu z udziałem zdrowych ochotników, w którym badano stosowanie klopidogrelu razem z kombinacją 20 mg ezomeprazolu i 81 mg kwasu acetylosalicylowego w porównaniu z klopidogrelem w monoterapii, zaobserwowano zmniejszenie ekspozycji na aktywny metabolit klopidogrelu o prawie 40 %. Jednak maksymalna aktywność hamująca (indukowana ATP) agregacji płytek krwi u tych osób była taka sama w grupach przyjmujących klopidogrel samodzielnie i klopidogrel+kombinacja (ezomeprazol+kwas acetylosalicylowy), co najprawdopodobniej tłumaczy jednoczesne podawanie niskiej dawki kwasu acetylosalicylowego.

W trakcie badań obserwacyjnych i klinicznych uzyskano sprzeczne dane dotyczące klinicznych przejawów tej interakcji FK/FD pod kątem istotnych zdarzeń sercowo-naczyniowych.

Z tego względu jednoczesne stosowanie ezomeprazolu i klopidogrelu należy unikać.

Leki, które nie wykazują klinicznie istotnej interakcji

Wykazano, że ezomeprazol nie wpływa klinicznie istotnie na farmakokinetykę amoksycyliny ani chinidyny.

Badania przeprowadzone przy jednoczesnym stosowaniu ezomeprazolu i naproksenu lub rofekoksibu nie wykazały żadnych klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych w trakcie krótkoterminowych badań.

Wpływ innych leków na farmakokinetykę ezomeprazolu

Leki hamujące CYP2C19 i/lub CYP3A4

Ezomeprazol jest metabolizowany przez CYP2C19 i CYP3A4. Jednoczesne doustne stosowanie ezomeprazolu i inhibitora CYP3A4 – klaritromycyny (500 mg dwa razy na dobę) – prowadziło do podwojenia ekspozycji (AUC) ezomeprazolu. Jednoczesne stosowanie ezomeprazolu i inhibitora kombinowanego CYP2C19 i CYP3A4 może prowadzić do wzrostu ekspozycji na ezomeprazol ponad dwukrotnie. Inhibitor CYP2C19 i CYP3A4 – worykonazol – zwiększał AUCτ omeprazolu o 280 %. Korekta dawki ezomeprazolu nie zawsze jest konieczna w takich sytuacjach. Może jednak być konieczna u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby i w przypadkach, gdy wskazane jest długotrwałe leczenie.

Leki zdolne do stymulowania CYP2C19 lub CYP3A4, lub obu tych enzymów (takie jak ryfampicyna i ziele świętojańskie), mogą obniżać stężenia ezomeprazolu w surowicy krwi poprzez nasilenie jego metabolizmu.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

W przypadku wystąpienia jakichkolwiek niepokojących objawów (takich jak na przykład znaczna, nieprzewidywalna utrata masy ciała, okresowe wymioty, dysfagia, hematemesis lub melena) oraz przy podejrzeniu lub stwierdzeniu wrzodu żołądka należy wykluczyć chorobę nowotworową, ponieważ ezomeprazol może maskować objawy i opóźniać postawienie diagnozy.

Terapia inhibitorami pompy protonowej może nieco zwiększać ryzyko infekcji przewodu pokarmowego, takich jak infekcje wywołane przez Salmonella i Campylobacter (patrz punkt „Farmakodynamika”).

Nie zaleca się stosowania ezomeprazolu jednocześnie z atazanawirem (patrz punkt „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Jeżeli uznaje się za konieczne stosowanie kombinacji atazanawiru z inhibitorami pompy protonowej, zaleca się ścisłą kontrolę pacjenta oraz zwiększenie dawki atazanawiru do 400 mg w połączeniu z 100 mg rytonawiru; dawkę ezomeprazolu nie należy przekraczać 20 mg.

Ezomeprazol, podobnie jak wszystkie leki hamujące wydzielanie kwasu, może hamować wchłanianie witaminy B12 (cyjanokobalaminy) w wyniku hipochlorhydrii lub achlorhydrii. Należy wziąć to pod uwagę u pacjentów z obniżonymi zapasami witaminy B12 w organizmie lub z czynnikami ryzyka zaburzonego wchłaniania tej witaminy podczas długotrwałej terapii.

Ezomeprazol jest inhibitorem CYP2C19. Na początku i na końcu terapii ezomeprazolem należy uwzględnić możliwość interakcji z lekami metabolizowanymi przez CYP2C19. Zaobserwowano interakcję między klopidogrelem a omeprazolem (patrz punkt „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Kliniczne znaczenie tej interakcji nie zostało dokładnie ustalone. Z uwagi na środki ostrożności nie zaleca się jednoczesnego stosowania ezomeprazolu i klopidogrelu.

Przypadki ciężkiej hipomagnezemii odnotowano u pacjentów przyjmujących inhibitory pompy protonowej (IPP), takie jak ezomeprazol, przez co najmniej trzy miesiące, a w większości przypadków – przez rok. Hipomagnezemia może prowadzić do poważnych objawów, takich jak zmęczenie, tężyczka, delirium, drgawki, zawroty głowy i arytmia komorowa, ale jej rozwój może być stopniowy i pozostawać niezauważony. U większości pacjentów ze stwierdzoną hipomagnezemią stan poprawił się po podaniu uzupełniającego magnezu i przerwaniu stosowania IPP. U pacjentów, u których planuje się długotrwałą terapię, lub u tych, którzy przyjmują IPP jednocześnie z doustnym cyfogrekiem lub lekami mogącymi powodować hipomagnezemię (np. z diuretykami), zaleca się pomiar stężenia magnezu przed rozpoczęciem terapii IPP oraz okresowo w trakcie leczenia.

*Podostre układowe toczeń (PUC)

Stosowanie IPP wiąże się z bardzo rzadkimi przypadkami rozwoju podostrego układowego toczenia skóry (PUC). Jeśli wystąpią zmiany skórne, szczególnie w obszarach narażonych na działanie światła słonecznego, towarzyszące bólowi stawów, pacjent powinien natychmiast skontaktować się z lekarzem, który rozważy konieczność przerwania leczenia. Wcześniejsze wystąpienie PUC u pacjentów podczas terapii IPP może zwiększać ryzyko jego rozwoju podczas stosowania innych IPP.

Inhibitory pompy protonowej, szczególnie przy stosowaniu w wysokich dawkach i przez dłuższy okres (>1 roku), mogą nieco zwiększać ryzyko złamań kości udowej, nadgarstka i kręgosłupa, głównie u osób starszych lub z innymi czynnikami ryzyka. Wyniki badań przeglądowych wskazują, że inhibitory pompy protonowej mogą zwiększać ogólne ryzyko złamań o 10–40%. Niektóre z tych zwiększeń mogą wynikać z innych czynników ryzyka. Pacjentów z zagrożeniem osteoporozą należy leczyć zgodnie z obowiązującymi wytycznymi klinicznymi; powinni oni również otrzymywać odpowiednią ilość witaminy D i wapnia.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych

Podwyższone stężenie CgA może utrudniać diagnozę nowotworów neuroendokrynnych. Aby temu zapobiec, należy tymczasowo przerwać stosowanie ezomeprazolu co najmniej 5 dni przed oznaczeniem stężenia CgA. Jeśli stężenia CgA i gastryny nie wróciły do normy po wstępnym oznaczeniu, należy przeprowadzić ponowne oznaczenie po 14 dniach od przerwania leczenia IPP.

Każdy fiolka zawiera mniej niż 1 mmol sodu, tj. jest praktycznie wolna od sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Dane dotyczące stosowania ezomeprazolu w czasie ciąży są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ ezomeprazolu na rozwój embrionalny/ płodowy. Badania na zwierzętach z użyciem racemicznej mieszaniny nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ na ciążę, poród lub rozwój poporodowy. Przy przepisywaniu leku kobietom w ciąży należy zachować ostrożność.

Nie wiadomo, czy ezomeprazol przenika do mleka matki. Nie przeprowadzono badań u kobiet karmiących piersią. W związku z tym lek nie powinien być stosowany w czasie karmienia piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn

Ezomeprazol wywiera minimalny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracę z innymi maszynami. Istnieją doniesienia o niepożądanych reakcjach takich jak zawroty głowy (rzadko) i nieostre widzenie (rzadko) (patrz punkt „Efekty niepożądane”). Jeżeli wystąpią takie zaburzenia, pacjenci nie powinni prowadzić pojazdów ani pracować z innymi maszynami.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie

Dorośli

Terapia antysekretoryjna w przypadku niemożności podania doustnego

Pacjentom, którzy nie mogą przyjmować leku doustnie, można podawać lek dożylne w dawce 20–40 mg raz na dobę. Dawkę dla pacjentów z zapaleniem przełyku wynoszącym 40 mg raz na dobę. Dawkę dla pacjentów otrzymujących leczenie objawowe choroby refluksowej wynosi 20 mg raz na dobę.

W leczeniu wrzodów żołądka spowodowanych stosowaniem NLPZ, dawką zazwyczaj stosowaną jest 20 mg raz na dobę. W celu zapobiegania wrzodom żołądka i dwunastniczyka spowodowanym terapią NLPZ, pacjentom z grupy ryzyka należy podawać lek w dawce 20 mg raz na dobę.

Zwykle leczenie lekiem do wstrzykiwań dożylnych jest krótkotrwałe, pacjentów należy możliwie szybko przełożyć na doustne stosowanie leku.

Krótkotrwałe wspomaganie hemostazy i zapobieganie nawrotowi krwawienia u pacjentów po leczeniu endoskopowym ostrego krwawienia spowodowanego wrzodem żołądka lub dwunastnicy

Po terapeutycznej endoskopii ostrego krwawienia z wrzodu żołądka lub dwunastnicy podaje się 80 mg leku w postaci bolusowej infuzji trwającej 30 minut, po czym kontynuuje się podawanie leku w postaci długotrwałej infuzji dożylnej z prędkością 8 mg/godz. przez 3 dni (72 godz.).

Po leczeniu parenteralnym, terapię należy kontynuować przy użyciu doustnych środków hamujących sekrecję kwasu.

Sposób stosowania

Instrukcje przygotowania odtworzonego roztworu podano w niniejszym rozdziale poniżej („Instrukcje dotyczące stosowania, użytkowania i usuwania (w odpowiednich przypadkach)“).

Wstrzykiwania

Dawka 40 mg

5 ml odtworzonego roztworu (8 mg/ml) podaje się w postaci wstrzykiwania dożylnego trwającego co najmniej 3 minuty.

Dawka 20 mg

2,5 ml lub połowę odtworzonego roztworu (8 mg/ml) podaje się w postaci wstrzykiwania dożylnego trwającego co najmniej 3 minuty. Nieużywany roztwór należy zutylizować.

Infuzje

Dawka 40 mg

Odtworzony roztwór podaje się w postaci infuzji dożylnej trwającej 10–30 minut.

Dawka 20 mg

Połowę odtworzonego roztworu podaje się w postaci infuzji dożylnej trwającej 10–30 minut. Nieużywany roztwór należy zutylizować.

Dawka 80 mg

Odtworzony roztwór podaje się w postaci ciągłej infuzji dożylnej trwającej 30 minut.

Dawka 8 mg/godz.

Odtworzony roztwór podaje się w postaci długotrwałej infuzji dożylnej przez 71,5 godziny (obliczona prędkość infuzji 8 mg/godz.; okres przydatności odtworzonego roztworu podano w rozdziale „Okres ważności“).

Upośledzenie funkcji nerek

U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek nie jest wymagana korekta dawki. Ze względu na ograniczone doświadczenie w stosowaniu leku u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, należy leczyć tych pacjentów z ostrożnością (patrz rozdział „Farmakokinetyka“).

Upośledzenie funkcji wątroby

GERD: u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby nie jest wymagana korekta dawki. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby nie należy przekraczać maksymalnej dawki Ezomeprazolu Ananta 20 mg (patrz rozdział „Farmakokinetyka“).

Wrzody krwawiące: u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby nie jest wymagana korekta dawki; u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby po podaniu początkowej dawki bolusowej leku Ezomeprazol Ananta do infuzji 80 mg, dalsze podawanie leku w postaci długotrwałej infuzji dożylnej z prędkością 4 mg/godz. przez 71,5 godziny może być wystarczające (patrz rozdział „Farmakokinetyka“).

Pacjenci w podeszłym wieku

Nie jest wymagana korekta dawki.

Dzieci

Dawkowanie

Dzieci w wieku 1–18 lat

Jako środek hamujący sekrecję żołądka w przypadku, gdy niemożliwe jest doustne przyjmowanie leku

Pacjentom, którzy nie mogą przyjmować leku doustnie w ramach pełnego okresu leczenia GERD, można podawać lek parenteralnie raz na dobę (dawki podano w poniższej tabeli).

Zwykle leczenie lekiem do wstrzykiwań dożylnych powinno być krótkotrwałe, pacjentów należy możliwie szybko przełożyć na doustne stosowanie leku.

Zalecane dawki ezomeprazolu do podania dożylnego

Sposób stosowania

Instrukcje przygotowania odtworzonego roztworu zawarte są w niniejszym rozdziale poniżej („Instrukcje dotyczące stosowania, użytkowania i unieszkodliwienia (w odpowiednich przypadkach)”).

Wstrzykiwania

Dawka 40 mg

5 ml odtworzonego roztworu (8 mg/ml) podaje się w formie wstrzyknięcia dożylnego trwającego co najmniej 3 minuty.

Dawka 20 mg

2,5 ml lub połowę odtworzonego roztworu (8 mg/ml) podaje się w formie wstrzyknięcia dożylnego trwającego co najmniej 3 minuty. Nieużywany roztwór należy zutylizować.

Dawka 10 mg

1,25 ml odtworzonego roztworu (8 mg/ml) podaje się w formie wstrzyknięcia dożylnego trwającego co najmniej 3 minuty. Nieużywany roztwór należy zutylizować.

Wlewy

Dawka 40 mg

Odtworzony roztwór podaje się w formie wlewu dożylnego trwającego 10–30 minut.

Dawka 20 mg

Połowę odtworzonego roztworu podaje się w formie wlewu dożylnego trwającego 10–30 minut. Nieużywany roztwór należy zutylizować.

Dawka 10 mg

Ćwierć odtworzonego roztworu podaje się w formie wlewu dożylnego trwającego 10–30 minut. Nieużywany roztwór należy zutylizować.

Instrukcje dotyczące stosowania, użytkowania i unieszkodliwienia (w odpowiednich przypadkach)

Przed zastosowaniem odtworzony roztwór należy wizualnie sprawdzić pod kątem obecności cząstek oraz zmiany zabarwienia. Należy stosować wyłącznie przezroczysty roztwór. Roztwór przeznaczony jest wyłącznie do jednorazowego użycia.

Jeśli nie jest potrzebna cała zawartość odtworzonego fiolki, nieużywany roztwór należy zutylizować zgodnie z lokalnymi przepisami.

Roztwór do wstrzykiwań 40 mg

Przygotować roztwór do wstrzykiwań (8 mg/ml), dodając 5 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu do wlewania do fiolki zawierającej 40 mg ezomeprazolu.

Odtworzony roztwór do wstrzykiwań jest przezroczysty i bezbarwny lub lekko żółtawy.

Roztwór do wlewania 40 mg

Przygotować roztwór do wlewania, rozpuszczając zawartość jednej fiolki ezomeprazolu 40 mg w do 100 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu do wlewania.

Roztwór do wlewania 80 mg

Przygotować roztwór do wlewania, rozpuszczając zawartość dwóch fiolkek ezomeprazolu po 40 mg w do 100 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu do wlewania.

Odtworzony roztwór do wlewania jest przezroczysty i bezbarwny lub lekko żółtawy.

Okres ważności po przygotowaniu roztworu: wykazano chemiczną i fizyczną stabilność w warunkach użytkowania przez 12 godzin w temperaturze pokojowej nie wyższej niż 30°C. Z mikrobiologicznego punktu widzenia lek należy zastosować natychmiast.

Dzieci.

Lek można stosować dzieciom od 1. roku życia jako środek wspomagający terapię antysekrecyjną w przypadkach, gdy niemożliwe jest doustne przyjmowanie leku.

Przedawkowanie.

Doświadczenie dotyczące celowego przedawkowania jest obecnie bardzo ograniczone. Objawami po doustnym przyjęciu dawki 280 mg były dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego i osłabienie. Jednorazowe doustne przyjęcie 80 mg ezomeprazolu oraz podanie dożylnie 308 mg ezomeprazolu w ciągu 24 godzin nie powodowały skutków ubocznych. Nieznany jest specyficzny przeciwdziałacz. Ezomeprazol w dużym stopniu wiąże się z białkami osocza krwi i dlatego słabo usuwa się metodą dializy. Jak w przypadku każdego przedawkowania, należy podjąć leczenie objawowe oraz ogólne środki wspomagające.

Działania niepożądane.

Streszczenie profilu bezpieczeństwa

Spośród działań niepożądanych najczęściej występujących podczas przeprowadzania badań klinicznych (a także w okresie po rejestracji leku) wymienia się ból głowy, ból brzucha, biegunkę i nudności. Ponadto profil bezpieczeństwa stosowania leku jest taki sam dla różnych postaci leczniczych, wskazań terapeutycznych, grup wiekowych oraz populacji pacjentów. Nie zaobserwowano zależności działań niepożądanych od dawki.

Poniższe działania niepożądane związane z lekiem zostały zaobserwowane lub podejrzewane w programie badań klinicznych ezomeprazolu podczas jego doustnego lub dożylnej stosowania.

Z udziału układu krwiotwórczego i układu limfatycznego: leukopenia, trombocytopenia, agranulocytoza, pancytopenia.

Z udziału układu odpornościowego: reakcje nadwrażliwości, np. gorączka, obrzęk naczynioruchowy, reakcje anafilaktyczne/chock anafilaktyczny.

Z udziału metabolizmu i odżywiania: obrzęk obwodowy, hiponatremia, hipomagnezemia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”); ciężka hipomagnezemia może korelować z hipokalcemią, hipomagnezemia może również być związana z hipokaliemią.

Zaburzenia psychiczne: bezsenność, niepokój, dezorientacja, depresja, agresja, halucynacje.

Z udziału układu nerwowego: ból głowy, zawroty głowy, parestezje, senność, zaburzenia wrażliwości smakowej.

Z udziału narządu wzroku: nieostre widzenie.

Z udziału narządu słuchu i równowagi: zawroty głowy.

Z udziału układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy śródpiersia: skurcz oskrzeli.

Z udziału układu pokarmowego: ból brzucha, zaparcia, biegunka, wzdęcia, nudności/wymioty, polipy żołądka (łagodne), suchość w ustach, stomatyt, kandydoza przewodu pokarmowego, kolit mikroskopijny.

Z udziału układu wątrobowo-żółciowego: podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych, zapalenie wątroby z towarzyszącą żółtaczką lub bez niej, niewydolność wątroby, encefalopatia u pacjentów z wcześniejszą chorobą wątroby.

Z udziału skóry i tkanki podskórnej: reakcje w miejscu wstrzyknięcia*, zapalenie skóry, świąd, wysypka, pokrzywka, łysienie, nadwrażliwość na światło, erytema wielopostaciowe, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekrolioza, podostre skórne zapalenie tkanki łącznej (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Z udziału układu mięśniowego i tkanki łącznej: złamania kości udowej, nadgarstka lub kręgosłupa (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”), artralgia, mialgia, osłabienie mięśni.

Z udziału nerek i układu moczowego: nefryt międzywątrobowy; u niektórych pacjentów zgłaszano niewydolność nerek.

Z udziału układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: ginekomastia.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu wstrzyknięcia: niedowolność, zwiększone pocenie się.

*Reakcje w miejscu wstrzyknięcia obserwowano głównie w badaniu z zastosowaniem wysokich dawek przez 3 dni (72 godziny). W programie badań przedklinicznych preparatu ezomeprazol przeznaczonego do dożylnej aplikacji nie zaobserwowano podrażnień naczyń, jednak odnotowano niewielką reakcję zapalną tkanki w okolicy podskórnej (okolowennej) iniekcji. Wyniki badań przedklinicznych wskazywały, że kliniczne objawy podrażnienia tkanki były związane z koncentracją.

Nieodwracalne zaburzenia wzroku odnotowano pojedynczo u ciężko chorych pacjentów, którzy otrzymywali omeprazol w formie dożylnej iniekcji, szczególnie w wysokich dawkach, jednak związek przyczynowo-skutkowy nie został potwierdzony.

Populacja pediatryczna

Dostępne są dane z badań dotyczących stosowania ezomeprazolu przez 4 dni, z dawkowaniem raz na dobę, u dzieci w wieku od 1 do 18 lat (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). Do oceny bezpieczeństwa środka włączono łącznie 57 pacjentów (8 dzieci w wieku 1–5 lat). Dane dotyczące bezpieczeństwa leku są zgodne z znanym profilem bezpieczeństwa ezomeprazolu, nie wykryto żadnych nowych zagrożeń dla bezpieczeństwa pacjentów.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu, w celu ochrony przed światłem, w temperaturze nie przekraczającej 30 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodności.

Niniejszy lek nie powinien być stosowany łącznie z innymi lekami, z wyjątkiem tych, które są wymienione w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Opakowanie.

1 fiolka z liofilizatem w opakowaniu kartonowym.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent. Aspiro Pharma Limited.

Miejsce produkcji i adres siedziby producenta.

Sy.No.321, Biotech park, Phase-III, Karkapatla Village, Markook Mandal, Siddipet Dist-502281, Telangana State, India.