Evrokxym

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA MEDYCZNEGO PRODUKTU LECZNICZEGO Evrokxym (EUROXIME)

Skład:

substancja czynna: 1 fiolka zawiera cefuroksymu sodowego (równoważnik cefuroksymu)

750 mg lub 1,5 g.

Postać farmaceutyczna. Proszek do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: biały lub prawie biały proszek krystaliczny.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Cefalosporyny drugiej generacji. Kod ATC J01D C02.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Cefuroksym hamuje syntezę ściany komórkowej mikroorganizmów poprzez wiązanie się z białkami wiążącymi penicylinę (PBP). Powoduje to zahamowanie biosyntezy ściany komórkowej (peptydoglikanu), co prowadzi do lizy i śmierci komórek bakteryjnych.

Mechanizm oporności

Oporność bakterii na cefuroksym może być związana z jednym lub kilkoma z następujących mechanizmów:

• hydroliza przez β-laktamazy, w tym (ale nie ograniczając się do) β-laktamazy o szerokim spektrum działania (ESBL) oraz enzymy typu AmpC, które mogą być indukowane lub stabilnie aktywne u niektórych beztlenowych gatunków bakterii Gram-ujemnych;
• obniżenie powinowactwa białek PBP do cefuroksymu;
• niską przepuszczalność zewnętrznej błony, która ogranicza dostęp cefuroksymu do białek PBP u bakterii Gram-ujemnych;
• bakteryjne systemy pomp wydalających (efluksowe).

Oczekuje się, że organizmy, które nabyły oporność na inne formy wstrzykowe cefalosporyn, będą odporne na cefuroksym. W zależności od mechanizmu oporności, organizmy z nabytą opornością na penicyliny mogą wykazywać obniżoną wrażliwość lub oporność na cefuroksym.

Granice stężenia cefuroksymu sodu

• Graniczne minimalne stężenia hamujące (MIC) cefuroksymu ustalone przez Europejski Komitet ds. Oznaczania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST) podano poniżej:

Wrażliwość mikrobiologiczna

Odporność nabyta na antybiotyk różni się w zależności od regionu i czasu dla poszczególnych mikroorganizmów. Zalecane jest odwołanie się do lokalnych danych dotyczących wrażliwości na antybiotyk, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się ze specjalistą, jeśli znana jest nabyta oporność na antybiotyk i korzyści z zastosowania leku przynajmniej w leczeniu niektórych rodzajów infekcji są wątpliwe.

Cefuroksym zazwyczaj wykazuje aktywność in vitro wobec następujących mikroorganizmów.

$Wszystkie szczepy S. aureus oporne na metycylinę są oporne na cefuroksym.

In vitro Evrokxym w połączeniu z antybiotykami aminoglikozydowymi wykazuje działanie co najmniej addytywne, a czasem z objawami synergizmu.

Farmakokinetyka

Absorpcja

Po wstrzyknięciu domięśniowym (i.m.) cefuroksymu u zdrowych ochotników średnie stężenia szczytowe w surowicy krwi wynosiły od 27 do 35 μg/ml przy dawce 750 mg oraz od 33 do 40 μg/ml przy dawce 1000 mg i osiągane były w ciągu 30–60 minut po podaniu. Dzień 15 minut po wlewie dożylnym (i.v.) dawek 750 mg i 1500 mg stężenia w surowicy krwi wynosiły odpowiednio około 50 i 100 μg/ml.

Po podaniu i.m. oraz i.v. parametry AUC i Cmax zwiększają się liniowo wraz ze wzrostem dawki w zakresie dawki jednorazowej od 250 mg do 1000 mg. Nie stwierdzono żadnych dowodów na kumulację cefuroksymu w surowicy krwi u zdrowych ochotników po powtarzanym wlewie dożylnym dawek 1500 mg co 8 godzin.

Rozkład

Stężenie związane z białkami wynosi 33–50%, w zależności od metody oznaczania. Średni objętość rozkładu wynosi od 9,3 do 15,8 l/1,73 m² po podaniu i.m. lub i.v. w zakresie dawek od 250 mg do 1000 mg. Stężenia cefuroksymu przekraczające wartość MIC dla większości powszechnych mikroorganizmów chorobotwórczych osiągane są w tkankach migdałków, zatok nosowych, błonie śluzowej oskrzeli, kościach, płynie opłucnowym, płynie stawowym, płynie synowialnym, płynie międzykomórkowym, żółci, plwocinie oraz w płynie wewnątrzgałkowym. Cefuroksym przenika przez barierę krew-mózg przy zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych.

Biotransformacja

Cefuroksym nie ulega metabolizmowi.

Wydalanie

Cefuroksym wydzielany jest przez filtrację kłębuszkową oraz sekrecję kanalikową. Okres półwydalenia z surowicy krwi po wstrzyknięciu domięśniowym lub dożylnym wynosi około 70 minut. W ciągu 24 godzin od podania lek jest praktycznie całkowicie (85–90%) wydalany w niezmienionej postaci z moczem. Większa część leku jest wydalana w ciągu pierwszych 6 godzin. Średni klirens nerkowy wynosi od 114 do 170 ml/min/1,73 m² po wstrzyknięciu i.m. lub i.v. w zakresie dawek od 250 do 1000 mg.

Osobliwe grupy pacjentów

Płeć

Nie stwierdzono różnic w farmakokinetyce cefuroksymu u mężczyzn i kobiet po jednorazowej dożylnej iniekcji bolusowej w dawce 1000 mg cefuroksymu w postaci sodowej.

Pacjenci w podeszłym wieku

Po podaniu domięśniowym lub dożylnym absorpcja, rozkład oraz wydalanie cefuroksymu u pacjentów w podeszłym wieku są podobne do wyników tych parametrów u młodszych pacjentów o równoważnej funkcji nerek. Ponieważ pacjenci w podeszłym wieku mają większą skłonność do obniżonej funkcji nerek, należy ostrożnie dobrać dawkę cefuroksymu u tej populacji oraz monitorować funkcję nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Dzieci

Okres półwydalenia cefuroksymu z surowicy krwi istotnie wydłuża się u noworodków w zależności od wieku ciążowego. Jednak u niemowląt w wieku > 3 tygodnie oraz u dzieci okres półwydalenia leku z surowicy krwi wynoszący 60–90 minut jest podobny do obserwowanego u dorosłych.

Naruszenie funkcji nerek

Cefuroksym wydzielany jest głównie przez nerki. Jak przy stosowaniu innych podobnych antybiotyków, pacjentom z wyraźnym naruszeniem funkcji nerek (np. klirens kreatyniny <20 ml/min) zaleca się zmniejszenie dawki cefuroksymu w celu skompensowania wolniejszego wydalania leku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Cefuroksym jest skutecznie usuwany podczas hemodializy i dializy otnawej.

Naruszenie funkcji wątroby

Ponieważ cefuroksym wydzielany jest głównie przez nerki, obecność zaburzeń funkcji wątroby nie powinna wpływać na farmakokinetykę cefuroksymu.

Wzajemne zależności farmakokinetyczne/farmakodynamiczne

Dla cefalosporyn najważniejszym indeksem farmakokinetyczno-farmakodynamicznym skorelowanym z efektywnością in vivo jest procent czasu dawkowania (% T), w którym stężenie wolnej frakcji leku jest wyższe niż wartość MIC cefuroksymu dla poszczególnych docelowych szczepów (tj. % T > MIC).

Dane kliniczne.

Wskazania.

Evrokxym jest wskazany w leczeniu poniższych zakażeń u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków (od momentu urodzenia) (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Właściwości farmakologiczne”):

• Zapalenie płuc nabyte poza szpitalem.
• Nasilenie przewlekłego zapalenia oskrzeli.
• Skomplikowane zakażenia dróg moczowych, w tym nerek (pielonefryt).
• Zakażenia tkanek miękkich: cellulitis, eryzepeloid, zakażenia ran.
• Zakażenia jamy brzusznej (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).
• Profilaktyka wystąpienia infekcyjnych powikłań po zabiegach chirurgicznych na przewodzie pokarmowym, w tym na przełyku, po zabiegach ortopedycznych, ginekologicznych (w tym cięciu cesarskim) oraz po zabiegach na układzie sercowo-naczyniowym.

W leczeniu i profilaktyce zakażeń wywołanych przez mikroorganizmy beztlenowe, cefuroksym należy stosować w połączeniu z odpowiednimi dodatkowymi lekami przeciwbakteryjnymi.

Należy uwzględniać oficjalne zalecenia dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na cefuroksym lub inne składniki preparatu.

Podwyższona wrażliwość na antybiotyki z grupy cefalosporyn.

Wywiad wskazujący na ciężką nadwrażliwość (np. reakcje anafilaktyczne) na inne antybiotyki beta-laktamowe (penicyliny, monobaktamy i karbapenemy).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Cefuroksym może wpływać na florę jelitową, co może prowadzić do zmniejszenia resorpcji estrogenów i obniżenia skuteczności doustnych środków antykoncepcyjnych.

Cefuroksym wydzielany jest drogą filtracji kłębuszkowej i sekrecji kanalikowej. Jednoczesne stosowanie probenekladyny nie jest zalecane. Jednoczesne podawanie probenekladyny opóźnia wydalanie antybiotyku i prowadzi do wzrostu jego stężenia w osoczu.

Potencjalne leki nefrotoksyczne i moczopędne pętlowe.

Antybiotyki z grupy cefalosporyn w wysokich dawkach należy stosować ostrożnie u pacjentów leczonych silnymi środkami moczopędnymi (takimi jak furosemid) lub potencjalnie nefrotoksycznymi lekami (takimi jak antybiotyki aminoglikozydowe), ponieważ przy takim połączeniu niemożliwe jest wykluczenie zaburzeń czynności nerek.

Inne rodzaje interakcji.

W odniesieniu do oznaczania stężenia glukozy we krwi: patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”.

Jednoczesne stosowanie z doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi może prowadzić do wydłużenia międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego (INR).

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania.

Reakcje nadwrażliwości

Podobnie jak w przypadku innych antybiotyków beta-laktamowych, donoszono o ciężkich i czasem śmiertelnych reakcjach nadwrażliwości. Zgłaszano reakcje nadwrażliwości, które postępowały do zespołu Kounisa – ostrym alergicznym skurczu tętnic wieńcowych, który może prowadzić do zawału mięśnia sercowego (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia ciężkich reakcji nadwrażliwości leczenie cefuroksymem należy natychmiast przerwać i podjąć odpowiednie działania nagłe.

Przed rozpoczęciem leczenia należy ustalić, czy pacjent ma w wywiadzie ciężkie reakcje nadwrażliwości na cefuroksym, inne cefalosporyny lub leki beta-laktamowe. Lek należy przepisywać z ostrożnością pacjentom, u których w wywiadzie występowały reakcje nadwrażliwości na inne antybiotyki beta-laktamowe.

Ciężkie działania niepożądane na skórę (TNDR)

Zarejestrowano ciężkie działania niepożądane na skórę, w tym zespół Stevensa-Johnsona (ZSJ), toksyczny epidermalny zespół martwiczy (TEZ) oraz zespół DRESS, które mogą być zagrażające życiu lub mieć śmiertelny skutek, w związku z leczeniem cefuroksymem (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Podczas przepisywania leku pacjentom należy poinformować o objawach i objawach wskazujących na te reakcje oraz dokładnie obserwować reakcje skórne. Jeśli wystąpią objawy wskazujące na te reakcje, cefuroksym należy natychmiast odstawić i rozważyć leczenie alternatywne. Jeśli u pacjenta podczas stosowania cefuroksymu rozwinęła się poważna reakcja, taka jak ZSJ, TEZ lub zespół DRESS, leczenia cefuroksymem nie wolno ponawiać u tego pacjenta w żadnym przypadku.

Jednoczesne leczenie silnymi diuretykami lub aminoglikozydami

Cefalosporyny stosowane w wysokich dawkach należy przepisywać z ostrożnością pacjentom, którzy jednocześnie otrzymują leczenie silnymi diuretykami, takimi jak furosemid, lub aminoglikozydami – donoszono o przypadkach zaburzeń funkcji nerek przy takim połączeniu leków. Funkcję nerek należy monitorować u tych pacjentów tak samo, jak u pacjentów w podeszłym wieku oraz u osób z istniejącą niewydolnością nerek (patrz sekcja „Sposób dawkowania i stosowania”).

Przerost mikroorganizmów opornych

Stosowanie cefuroksymu może prowadzić do nadmiernego wzrostu grzybów z rodzaju Candida. Długotrwałe stosowanie cefuroksymu może prowadzić do nadmiernego wzrostu mikroorganizmów opornych (takich jak Enterococci, Clostridium difficile), co może wymagać przerwania leczenia (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Podczas stosowania antybiotyków zgłaszano przypadki pseudomembranous colitis o różnym stopniu nasilenia – od łagodnego do zagrażającego życiu. Dlatego ważne jest rozważenie postawienia tego rozpoznania u pacjentów, u których wystąpiła biegunka podczas lub po zastosowaniu antybiotyku (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Należy rozważyć konieczność przerwania terapii cefuroksymem i zastosowania specyficznego leczenia przeciwko patogenowi Clostridium difficile. Nie zaleca się stosowania leków hamujących perystaltykę jelit.

Stosowanie wewnątrzkomorowe i działania niepożądane na oczy

Evrokxym nie jest przeznaczony do stosowania wewnątrzkomorowego. Pojedyncze przypadki oraz serie poważnych działań niepożądanych na oczy zostały zarejestrowane po wewnątrzkomorowym podaniu cefuroksymu sodowego, przeznaczonego do stosowania dożylnego/wewnątrzmięśniowego. Reakcje te obejmowały obrzęk plamki, obrzęk siatkówki, odwarstwienie siatkówki, toksyczność siatkówki, zaburzenia wzroku, obniżenie ostrości wzroku, rozmycie widzenia, zmętnienie rogówki i obrzęk rogówki.

Zakażenia jamy brzusznej

Ze względu na swój zakres działania cefuroksym nie nadaje się do leczenia zakażeń spowodowanych gram-ujemnymi bakteriami niefermentującymi (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Wpływ na testy diagnostyczne

Podczas leczenia cefuroksymem zgłaszano dodatni wynik testu Coombsa. Ten fenomen może wpływać na krzyżową próbę zgodności krwi (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Może występować niewielka interferencja z metodami redukcji miedzi (Benedict’s, Fehling’s, Clinitest). Jednak nie powinno to prowadzić do wyników fałszywie dodatnich, jakie mogą występować przy stosowaniu niektórych innych cefalosporyn.

Ponieważ przy teście z ferocyjankiem może wystąpić wynik fałszywie ujemny, u pacjentów leczonych cefuroksymem sodowym do oznaczania stężenia glukozy we krwi/plazmie zaleca się stosowanie metod glukozooksydazowych lub heksookinazowych.

Ważne informacje dotyczące substancji pomocniczych

Preparat Evrokxym (fiolka 750 mg) zawiera 42 mg sodu na fiolkę, co odpowiada 2,1% rekomendowanej przez WHO maksymalnej dobowej dawki 2 g sodu dla dorosłego.

Preparat Evrokxym (fiolka 1,5 g) zawiera 83 mg sodu na fiolkę, co odpowiada 4,15% rekomendowanej przez WHO maksymalnej dobowej dawki 2 g sodu dla dorosłego.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią

Ciąża

Dane dotyczące stosowania cefuroksymu u ciężarnych są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wykazały toksyczności reprodukcyjnej. Evrokxym należy przepisywać ciężarnym tylko wtedy, gdy korzyści z zastosowania leku przewyższają potencjalne ryzyko.

Cefuroksym przenika przez łożysko i osiąga poziomy terapeutyczne w płynie owodniowym i krwi pępowinowej po wewnątrzmięśniowej lub dożylnej dawce podanej matce.

Karmienie piersią

Cefuroksym przenika do mleka matki w niewielkich ilościach. Przy stosowaniu dawek terapeutycznych leku nie przewiduje się wystąpienia działań niepożądanych, ale nie można wykluczyć ryzyka wystąpienia biegunki lub grzybiczej infekcji błon śluzowych u dziecka. Dlatego w związku z tymi reakcjami należy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub o przerwaniu/odstąpieniu od terapii cefuroksymem, biorąc pod uwagę korzyści płynące z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z terapii dla kobiety.

Plodność

Brak danych dotyczących wpływu cefuroksymu sodowego na płodność u ludzi. W badaniach funkcji rozrodczych przeprowadzonych na zwierzętach nie odnotowano wpływu tego leku na płodność.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Nie przeprowadzono żadnych badań dotyczących wpływu cefuroksymu na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami. Jednak biorąc pod uwagę znane działania niepożądane, można stwierdzić, że cefuroksym raczej nie wpływa na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub obsługi innych urządzeń.

Sposób stosowania i dawki.

Dozowanie

Tabela 1. Dorośli i dzieci o masie ciała ≥ 40 kg

Tabela 2. Dzieci o masie ciała < 40 kg

Zaburzenia funkcji nerek

Cefuroksym jest wydalany głównie z moczem. Dlatego, podobnie jak w przypadku stosowania innych podobnych antybiotyków, pacjentom z nasilonym zaburzeniem funkcji nerek zaleca się zmniejszenie dawki Evrokxym w celu skompensowania wolniejszego wydalania leku.

Tabela 3. Zalecane dawki leku Evrokxym przy zaburzeniach funkcji nerek

Zaburzenia funkcji wątroby

Cefuroksym jest wydalany głównie z moczem. Nie stwierdzono wpływu zaburzeń funkcji wątroby na farmakokinetykę cefuroksymu.

Sposób stosowania

Evrokxym należy podawać przez 3–5 minut w postaci wstrzyknięcia dożylnego bezpośrednio do żyły lub przez 30–60 minut w postaci kroplówki lub za pomocą głębokiego wstrzyknięcia domięśniowego.

Miejscem wstrzyknięcia domięśniowego jest mięsień pośladkowy większy; w jednym miejscu nie należy podawa游戏副本

* Odtworzony roztwór do dodania do 50 lub 100 ml cieczy do wlewów dożylnych (patrz informacje o zgodności poniżej).

** Objętość roztworu cefuroksymu odtworzonego w środowisku roztworycznym zwiększa się z powodu współczynnika przemieszczenia substancji leczniczej, co prowadzi do wymienionych stężeń w mg/ml.

Zgodność

1,5 g Evrokxymu rozpuszczonego w 15 ml wody do wstrzykiwań można stosować jednocześnie z metronidazolem (500 mg/100 ml); oba leki zachowują aktywność przez 24 godziny w temperaturze poniżej 25 °C.

1,5 g Evrokxymu jest zgodne z 1 g azlocyliny (w 15 ml rozpuszczalnika) lub z 5 g (w 50 ml rozpuszczalnika) przez 24 godziny w temperaturze 4 °C oraz przez 6 godzin w temperaturze do 25 °C.

Evrokxym (5 mg/ml) można przechowywać przez 24 godziny w temperaturze 25 °C w 5 % lub 10 % roztworze ksylitolu do wstrzykiwań.

Evrokxym jest zgodny z roztworami zawierającymi do 1 % chlorowodorku lidokainy.

Evrokxym jest zgodny z większością powszechnie stosowanych roztworów do wstrzykiwań dożylnych. Zachowuje swoje właściwości przez 24 godziny w temperaturze pokojowej w następujących roztworach: 0,9 % roztwór chlorku sodu do wstrzykiwań; 5 % roztwór glukozy do wstrzykiwań; 0,18 % roztwór chlorku sodu z 4 % roztworem glukozy do wstrzykiwań; 5 % roztwór glukozy z 0,9 % roztworem chlorku sodu do wstrzykiwań; 5 % roztwór glukozy z 0,45 % roztworem chlorku sodu do wstrzykiwań; 5 % roztwór glukozy z 0,225 % roztworem chlorku sodu do wstrzykiwań; 10 % roztwór glukozy do wstrzykiwań; 10 % roztwór glukozy inwertowanej w wodzie do wstrzykiwań; roztwór Ringera; roztwór Ringera z laktem; 1/6 roztwór sodu laktoanu; roztwór Hartmana.

Stabilność Evrokxymu w 0,9 % roztworze chlorku sodu do wstrzykiwań z 5 % roztworem glukozy nie ulega zmianie w obecności fosforanu sodu hydrokortyzonu.

Evrokxym jest również zgodny przez 24 godziny w temperaturze pokojowej po rozcieńczeniu w roztworze do wlewów:

• z heparyną (10 lub 50 jednostek/ml) w 0,9 % roztworze chlorku sodu do wstrzykiwań;
• z roztworem chlorku potasu (10 lub 40 mEq/l) w 0,9 % roztworze chlorku sodu do wstrzykiwań.

Każdy niewykorzystany lek lub odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.

Dzieci.

Lek stosuje się dzieciom od pierwszych dni życia. Profil bezpieczeństwa stosowania cefuroksymu u dzieci odpowiada profilowi u dorosłych pacjentów.

Przedawkowanie.

W przypadku przedawkowania możliwe są powikłania neurologiczne, w tym encefalopatia, drgawki i śpiączka. Objawy przedawkowania mogą wystąpić, jeśli dawka leku nie została odpowiednio skorygowana u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (patrz punkty „Sposób stosowania i dawki” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Stężenie cefuroksymu we krwi można obniżyć poprzez hemodializę oraz dializę otrzewnową.

Efekty uboczne

Najczęstsze reakcje niepożądane to neutropenia, eozynofilia, przejściowe podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych lub bilirubiny, szczególnie u pacjentów z istniejącą chorobą wątroby; nie ma danych na temat szkodliwego wpływu na wątrobę ani reakcji w miejscu podania.

Częstość występowania reakcji niepożądanych podana poniżej jest przybliżona, ponieważ dla większości reakcji nie ma wystarczających danych do takiego obliczenia. Ponadto częstość występowania reakcji niepożądanych związanych z zastosowaniem cefuroksymu różni się w zależności od wskazań.

Do klasyfikacji działań niepożądanych od bardzo częstych po pojedyncze wykorzystano dane z badań klinicznych. Częstość innych działań niepożądanych (np. < 1 na 10 000) podano głównie na podstawie danych z okresu po rejestracji i odzwierciedla częstotliwość zgłaszania działań niepożądanych bardziej niż rzeczywistą częstość ich występowania.

Wszystkie reakcje niepożądane związane z leczeniem podano poniżej według klas układów narządów, częstości występowania i nasilenia zgodnie z klasyfikacją MedDRA. Stosuje się następującą klasyfikację częstości występowania działań niepożądanych: bardzo często ≥ 1/10; często ≥ 1/100 do < 1/10; nieczęsto ≥ 1/1000 do < 1/100; rzadko ≥ 1/10 000 do < 1/1000; bardzo rzadko < 1/10 000 oraz częstość nieznana (niemożliwa do oszacowania na podstawie dostępnych danych).

Termin ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Evrokxym nie należy mieszać w jednej strzykawce z antybiotykami aminoglikozydowymi.

pH 2,74% roztworu wodorowęglanu sodu do wstrzykiwań wywiera istotny wpływ na barwę roztworu, dlatego roztwór ten nie jest zalecany do rozcieńczania Evrokxymu. Jednak w razie potrzeby, gdy chory otrzymuje roztwór wodorowęglanu sodu dożylnie w formie infuzji, Evrokxym można podać bezpośrednio do rurki kroplówki.

Opakowanie. Proszek w fiolkach ze szkła przezroczystego. Po 1 lub po 10 fiolki w kartonowym opakowaniu.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. S.C.S. Dobfar S.p.A.

Miejsce położenia i adres siedziby producenta.

Via Alessandro Fleming, 2, Werona (VR), 37135, Włochy.

ULOTKA DLA PACJENTA

do użytku medycznego leku

EVROKXYM

(EUROXIME)

Skład:

substancja czynna: 1 fiolka zawiera cefuroksymu sodu (równoważna cefuroksymowi)

750 mg lub 1,5 g.

Postać farmaceutyczna. Proszek do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: biały lub niemal biały proszek krystaliczny.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Cefalosporyny drugiej generacji. Kod ATC J01D C02.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Cefuroksym hamuje syntezę ściany komórkowej mikroorganizmów poprzez wiązanie się z białkami wiążącymi penicylinę (PBP). Powoduje to zatrzymanie biosyntezy ściany komórkowej (peptydoglikanu), co prowadzi do lizy i śmierci komórek bakteryjnych.

Mechanizm oporności

Oporność bakterii na cefuroksym może być związana z jednym lub kilkoma z następujących mechanizmów:

• hydroliza przez β-laktamazy, w tym (ale nie tylko) β-laktamazy o szerokim zakresie działania (ESBL) oraz enzymy AmpC, które mogą być indukowane lub stabilnie aktywne u niektórych beztlenowych gatunków bakterii Gram-ujemnych;
• obniżenie powinowactwa białek wiążących penicylinę (PBP) do cefuroksymu;
• nieprzepuszczalność zewnętrznej błony, która ogranicza dostęp cefuroksymu do białek PBP u bakterii Gram-ujemnych;
• bakteryjne systemy pomp efliuksyjnych.

Oczekuje się, że organizmy, które nabyły oporność na inne formy wstrzykowe cefalosporyn, są odporne na cefuroksym. W zależności od mechanizmu oporności, organizmy z nabytą opornością na penicyliny mogą wykazywać obniżoną wrażliwość lub oporność na cefuroksym.

Granice stężenia cefuroksymu sodowego

• Graniczne minimalne stężenia hamujące (MIC) cefuroksymu ustalone przez Europejski Komitet ds. Oznaczania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST) podano poniżej:

Wrażliwość mikrobiologiczna

Odporność nabyta na antybiotyk różni się w zależności od regionu i czasu dla poszczególnych mikroorganizmów. Wskazane jest skorzystanie z lokalnych danych dotyczących wrażliwości na antybiotyk, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się ze specjalistą, jeśli znana jest nabyta oporność na antybiotyk i korzyści z zastosowania leku przynajmniej w leczeniu niektórych rodzajów infekcji są wątpliwe.

Cefuroksym zazwyczaj wykazuje aktywność in vitro w stosunku do następujących mikroorganizmów.

$Wszystkie szczepy S. aureus oporne na metycylinę są oporne na cefuroksym.

In vitro Evrokxym w połączeniu z antybiotykami aminoglikozydowymi wykazuje działanie co najmniej addytywne, a czasem z oznakami synergizmu.

Farmakokinetyka

Absorpcja

Po wstrzyknięciu domięśniowym (i.m.) cefuroksymu u zdrowych ochotników średnie stężenia szczytowe w surowicy krwi wynosiły od 27 do 35 μg/ml dla dawki 750 mg oraz od 33 do 40 μg/ml dla dawki 1000 mg i osiągane były w ciągu 30–60 minut po podaniu. 15 minut po wewnątrzżylnej (i.w.) infuzji dawek 750 mg oraz 1500 mg stężenia w surowicy krwi wynosiły odpowiednio około 50 i 100 μg/ml.

Po podaniu i.m. oraz i.w. parametry AUC i Cmax wzrastają liniowo wraz ze zwiększaniem dawki w zakresie pojedynczej dawki od 250 mg do 1000 mg. Nie stwierdzono żadnych dowodów na kumulację cefuroksymu w surowicy krwi u zdrowych ochotników po wielokrotnej wewnątrzżylowej infuzji dawek 1500 mg co 8 godzin.

Rozkład

Stężenie związane z białkami wynosi 33–50% w zależności od metody oznaczenia. Średni objętość rozkładu wynosi od 9,3 do 15,8 l/1,73 m² po podaniu i.m. lub i.w. w zakresie dawek od 250 mg do 1000 mg. Stężenie cefuroksymu przekraczające MIC dla większości powszechnych patogennych mikroorganizmów osiągane jest w tkankach migdałków, zatok nosowych, błonie śluzowej oskrzeli, kościach, płynie opłucnowym, płynie stawowym, płynie synowialnym, płynie międzykomórkowym, żółci, plwocinie oraz płynie wewnątrzgałkowym. Cefuroksym przenika przez barierę krew-mózg przy zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych.

Biotransformacja

Cefuroksym nie ulega metabolizmowi.

Wydalanie

Cefuroksym wydzielany jest drogą filtracji kłębuszkowej oraz sekrecji kanalikowej. Okres półtrwania z surowicy krwi po wstrzyknięciu domięśniowym lub wewnątrzżylnym wynosi około 70 minut. W ciągu 24 godzin od podania lek jest praktycznie całkowicie (85–90%) wydawany w niezmienionej formie z moczem. Większa część leku jest wydalana w ciągu pierwszych 6 godzin. Średni klirens nerkowy wynosi od 114 do 170 ml/min/1,73 m² po wstrzyknięciu i.m. lub i.w. w zakresie dawek od 250 do 1000 mg.

Osobne grupy pacjentów

Płeć

Nie stwierdzono różnic w farmakokinetyce cefuroksymu u mężczyzn i kobiet po jednorazowej wewnątrzżylowej iniekcji bolusowej w dawce 1000 mg cefuroksymu w postaci sodowej.

Pacjenci w wieku podeszłym

Po podaniu domięśniowym lub wewnątrzżylowym absorpcja, rozkład oraz wydalanie cefuroksymu u pacjentów w wieku podeszłym są podobne do wyników uzyskanych u młodszych pacjentów o równoważnej funkcji nerek. Ponieważ pacjenci w wieku podeszłym mają większe prawdopodobieństwo wystąpienia obniżonej funkcji nerek, należy ostrożnie dobrać dawkę cefuroksymu u tej grupy populacji oraz monitorować funkcję nerek (patrz rozdział „Sposób stosowania i dawki”).

Dzieci

Okres półtrwania cefuroksymu z surowicy krwi istotnie się wydłuża u noworodków w zależności od wieku ciążowego. Jednakże u niemowląt w wieku > 3 tygodnie oraz u dzieci okres półtrwania leku z surowicy krwi wynosi 60–90 minut i jest podobny do obserwowanego u dorosłych.

Upośledzenie funkcji nerek

Cefuroksym wydzielany jest głównie przez nerki. Podobnie jak w przypadku stosowania innych podobnych antybiotyków, u pacjentów z wyraźnym upośledzeniem funkcji nerek (np. klirens kreatyniny <20 ml/min) zaleca się zmniejszenie dawki cefuroksymu w celu skompensowania wolniejszego wydalania leku (patrz rozdział „Sposób stosowania i dawki”). Cefuroksym jest skutecznie usuwany podczas hemodializy i dializy otrzewnowej.

Upośledzenie funkcji wątroby

Ponieważ cefuroksym wydzielany jest głównie przez nerki, obecność upośledzenia funkcji wątroby nie powinna wpływać na farmakokinetykę cefuroksymu.

Interakcja farmakokinetyczna/farmakodynamiczna

Dla cefalosporyn najważniejszym indeksem farmakokinetyczno-farmakodynamicznym skorelowanym z efektywnością in vivo jest procent przedziału dawkowania (%T), w którym stężenie wolnej frakcji leku jest wyższe niż poziom MIC cefuroksymu dla poszczególnych docelowych szczepów (tj. %T > MIC).

Dane kliniczne.

Wskazania.

Evrokxym jest wskazany w leczeniu poniższych zakażeń u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków (od momentu urodzenia) (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Właściwości farmakologiczne”):

• Zapalenie płuc nabywane spoza szpitala.
• Zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli.
• Skomplikowane zakażenia dróg moczowych, w tym nerek (np. naczyniakowce).
• Zakażenia tkanek miękkich: cellulitis, erysipeloides, infekcje ran.
• Zakażenia jamy brzusznej (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).
• Profilaktyka wystąpienia powikłań infekcyjnych po zabiegach chirurgicznych przewodu pokarmowego, w tym przełyku, po zabiegach ortopedycznych, ginekologicznych (w tym cięciu cesarskim) oraz po zabiegach kardiochirurgicznych.

W leczeniu i profilaktyce zakażeń wywołanych przez mikroorganizmy beztlenowe, cefuroksym należy stosować w połączeniu z odpowiednimi dodatkowymi środkami przeciwbakteryjnymi.

Należy brać pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na cefuroksym lub na inne składniki leku.

Podwyższona wrażliwość na antybiotyki z grupy cefalosporyn.

Wywiad o ciężkiej nadwrażliwości (np. reakcje anafilaktyczne) na inne antybiotyki beta-laktamowe (penicyliny, monobaktamy i karbapenemy).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Cefuroksym może wpływać na florę jelitową, co może prowadzić do zmniejszenia resorpcji estrogenów oraz do obniżenia skuteczności doustnych środków antykoncepcyjnych hormonalnych.

Cefuroksym wydalany jest drogą filtracji kłębuszkowej i sekrecji kanalikowej. Jednoczesne stosowanie probenecydu nie jest zalecane. Jednoczesne podawanie probenecydu spowalnia wydalanie antybiotyku i prowadzi do wzrostu jego stężenia w osoczu krwi.

Potencjalne leki nefrotoksyczne i diuretyki pętlowe.

Antybiotyki z grupy cefalosporyn w wysokich dawkach należy stosować z ostrożnością u pacjentów leczonych silnymi diuretykami (np. furosemidem) lub potencjalnymi lekami nefrotoksycznymi (np. antybiotykami aminoglikozydowymi), ponieważ nie można wykluczyć wystąpienia zaburzeń czynności nerek przy takim połączeniu leków.

Inne rodzaje interakcji.

W odniesieniu do oznaczania stężenia glukozy we krwi: patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”.

Jednoczesne stosowanie z doustnymi lekami przeciwkrzepliwymi może prowadzić do wzrostu wartości wskaźnika znormalizowanego czasu protrombiny (INR).

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Reakcje nadwrażliwości

Podobnie jak przy stosowaniu innych antybiotyków beta-laktamowych, donoszono o ciężkich i czasem śmiertelnych reakcjach nadwrażliwości. Opisywano przypadki reakcji nadwrażliwości, które postępowały do zespołu Kounisa – ostrego alergicznego naczyniowego skurczu tętnic wieńcowych, który może prowadzić do zawału mięśnia sercowego (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia ciężkich reakcji nadwrażliwości należy natychmiast przerwać leczenie cefuroksymem i podjąć odpowiednie środki zaradcze.

Przed rozpoczęciem leczenia należy ustalić, czy pacjent miał w przeszłości ciężkie reakcje nadwrażliwości na cefuroksym, inne cefalosporyny lub leki beta-laktamowe. Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów, u których w wywiadzie występowały reakcje nadwrażliwości na inne antybiotyki beta-laktamowe.

Ciężkie działania niepożądane na skórę (CDNS)

Zarejestrowano ciężkie działania niepożądane na skórę, w tym zespół Stevensa-Johnsona (ZSJ), toksyczny epidermalny nekroliz (TEN) oraz zespół DRESS, które mogą być zagrażające życiu lub mieć śmiertelny skutek, związane z leczeniem cefuroksymem (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Podczas przepisywania leku pacjentom należy poinformować o objawach i objawach tych reakcji oraz dokładnie monitorować stan skóry. W przypadku wystąpienia objawów wskazujących na te reakcje, należy natychmiast przerwać stosowanie cefuroksymu i rozważyć leczenie alternatywne. Jeśli u pacjenta rozwinęła się poważna reakcja, taka jak ZSJ, TEN lub zespół DRESS, leczenie cefuroksymem nie może być kontynuowane u tego pacjenta w żadnym wypadku.

Jednoczesne leczenie silnymi moczopędami lub aminoglikozydami

Antybiotyki cefalosporynowe w wysokich dawkach należy stosować z ostrożnością u pacjentów jednoczesnie leczonych silnymi moczopędami, takimi jak furosemid, lub aminoglikozydami. Donoszono o przypadkach zaburzeń funkcji nerek przy stosowaniu tej kombinacji leków. Funkcję nerek należy monitorować u tych pacjentów, podobnie jak u osób starszych oraz u pacjentów z istniejącą niewydolnością nerek (patrz sekcja „Sposób dawkowania i stosowania”).

Przerost mikroorganizmów opornych

Stosowanie cefuroksymu może prowadzić do nadmiernego wzrostu grzybów z rodzaju Candida. Długotrwałe stosowanie cefuroksymu może prowadzić do nadmiernego wzrostu opornych mikroorganizmów (takich jak Enterococci, Clostridium difficile), co może wymagać przerwania leczenia (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Podczas stosowania antybiotyków opisywano przypadki kolitu pseudomembranoznego o różnym stopniu ciężkości – od łagodnego do zagrażającego życiu. Dlatego ważne jest rozważenie postawienia tego rozpoznania u pacjentów, u których wystąpiła biegunka podczas lub po stosowaniu antybiotyku (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Należy rozważyć konieczność przerwania terapii cefuroksymem i zastosowania specyficznego leczenia przeciwko patogenowi Clostridium difficile. Nie zaleca się stosowania leków hamujących perystaltykę jelit.

Stosowanie do wnętrza komory oka i działania niepożądane na oczy

Evrokxym nie jest przeznaczony do stosowania do wnętrza komory oka. Pojedyncze przypadki oraz serie poważnych działań niepożądanych na oczy odnotowano po wstrzyknięciu do wnętrza komory oka cefuroksymu sodowego przeznaczonego do wstrzykiwania dożylnego/wewnątrzmięśniowego. Reakcje te obejmowały obrzęk plamki, obrzęk siatkówki, odwarstwienie siatkówki, toksyczność siatkówki, zaburzenia wzroku, obniżenie ostrości wzroku, zamazanie widzenia, zmętnienie rogówki i obrzęk rogówki.

Zakażenia jamy brzusznej

Ze względu na zakres działania cefuroksym nie nadaje się do leczenia zakażeń wywołanych gram-ujemnymi bakteriami niefermentującymi (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Wpływ na testy diagnostyczne

Podczas leczenia cefuroksymem opisywano pozytywny wynik testu Coombsa. Ten fenomen może wpływać na krzyżową próbę zgodności krwi (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Może występować niewielka interferencja z metodami redukcji miedzi (Benedicta, Fehlinga, Clinitest). Jednak nie powinno to prowadzić do wyników fałszywie dodatnich, jak to może mieć miejsce przy stosowaniu niektórych innych cefalosporyn.

Ponieważ przy teście ferryjano-cyjankowym może wystąpić wynik fałszywie ujemny, u pacjentów leczonych cefuroksymem sodowym do oznaczania stężenia glukozy we krwi/plazmie zaleca się stosowanie metod glukozooksydazowych lub heksookinazowych.

Ważne informacje dotyczące substancji pomocniczych

Lek Evrokxym (fiolka 750 mg) zawiera 42 mg sodu na fiolkę, co odpowiada 2,1% zalecanego przez WHO maksymalnego dziennego spożycia sodu wynoszącego 2 g dla dorosłych.

Lek Evrokxym (fiolka 1,5 g) zawiera 83 mg sodu na fiolkę, co odpowiada 4,15% zalecanego przez WHO maksymalnego dziennego spożycia sodu wynoszącego 2 g dla dorosłych.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Ciąża

Dane dotyczące stosowania cefuroksymu u ciężarnych są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wykazały toksyczności reprodukcyjnej. Evrokxym należy przepisywać kobietom w ciąży tylko wtedy, gdy korzyści z leczenia przewyższają potencjalne ryzyko.

Cefuroksym przenika przez łożysko i osiąga stężenia terapeutyczne w płynie owodniowym i krwi pępowinowej po wewnątrzmięśniowej lub dożylnej dawce podanej matce.

Karmienie piersią

Cefuroksym przenika w niewielkich ilościach do mleka matki. Przy stosowaniu dawek terapeutycznych nie przewiduje się wystąpienia działań niepożądanych, jednak nie można wykluczyć ryzyka wystąpienia biegunki lub grzybiczej infekcji błon śluzowych u niemowlęcia. W związku z tym należy podjąć decyzję o zaprzestaniu karmienia piersią lub o zaprzestaniu/odmowie leczenia cefuroksymem, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z leczenia dla kobiety.

Plodność

Brak danych dotyczących wpływu cefuroksymu sodowego na płodność u ludzi. Badania funkcji rozrodczych na zwierzętach nie wykazały wpływu tego leku na płodność.

Sposób wpływania na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi urządzeń

Nie przeprowadzono żadnych badań dotyczących wpływu cefuroksymu na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów. Jednak biorąc pod uwagę znane działania niepożądane, można stwierdzić, że cefuroksym raczej nie wpływa na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów.

Sposób stosowania i dawki.

Dozowanie

Tabela 1. Dorośli i dzieci o masie ciała ≥ 40 kg

Tabela 2. Dzieci o masie ciała < 40 kg

Zaburzenia funkcji nerek

Cefuroksym jest wydalany głównie przez nerki. Dlatego, podobnie jak w przypadku stosowania innych podobnych antybiotyków, pacjentom z wyraźnymi zaburzeniami funkcji nerek zaleca się zmniejszenie dawki Evrokxym w celu skompensowania wolniejszego wydalania leku.

Tabela 3. Zalecane dawki leku Evrokxym przy zaburzeniach funkcji nerek

Zaburzenia funkcji wątroby

Cefuroksym jest wydalany głównie z moczem. U pacjentów z dysfunkcją wątroby nie stwierdzono wpływu na farmakokinetykę cefuroksymu.

Sposób stosowania

Evrokxym należy podawać drogą wewnątrzżylną przez 3–5 minut bezpośrednio do żyły lub za pomocą kroplówki lub infuzji przez 30–60 minut albo drogą głębokiej wewnątrzmięśniowej iniekcji.

Miejscem wstrzykiwania wewnątrzmięśniowego jest mięsień pośladkowy większy, przy czym w jednym miejscu nie należy wstrzygiwać więcej niż 750 mg. Dawkę powyżej 1,5 g należy podawać drogą wewnątrzżylną.

Instrukcje dotyczące rozcieńczania leku przed podaniem

* Odtworzony roztwór do dodania do 50 lub 100 ml cieczy do wlewu (patrz informacje o zgodności poniżej).

** Objętość roztworu cefuroksymu otrzymanego po odtworzeniu w środowisku wzrasta z powodu współczynnika przemieszczenia substancji leczniczej, co prowadzi do wymienionych stężeń w mg/ml.*

Zgodność

1,5 g Evrokxymu rozpuszczonego w 15 ml wody do wstrzykiwań można stosować razem z metronidazolem (500 mg/100 ml); oba leki zachowują aktywność przez 24 godziny w temperaturze poniżej 25 °C.

1,5 g Evrokxymu jest zgodne z 1 g azlocyliny (w 15 ml rozpuszczalnika) lub z 5 g (w 50 ml rozpuszczalnika) przez 24 godziny w temperaturze 4 °C oraz przez 6 godzin w temperaturze do 25 °C.

Evrokxym (5 mg/ml) można przechowywać przez 24 godziny w temperaturze 25 °C w 5 % lub 10 % roztworze ksylitolu do wstrzykiwań.

Evrokxym jest zgodny z roztworami zawierającymi do 1 % chlorku lidokainy.

Evrokxym jest zgodny z większością powszechnie stosowanych roztworów do wlewów dożylnych. Zachowuje swoje właściwości przez 24 godziny w temperaturze pokojowej w następujących roztworach: 0,9 % roztwór chlorku sodu do wstrzykiwań; 5 % roztwór glukozy do wstrzykiwań; 0,18 % roztwór chlorku sodu z 4 % roztworem glukozy do wstrzykiwań; 5 % roztwór glukozy z 0,9 % roztworem chlorku sodu do wstrzykiwań; 5 % roztwór glukozy z 0,45 % roztworem chlorku sodu do wstrzykiwań; 5 % roztwór glukozy z 0,225 % roztworem chlorku sodu do wstrzykiwań; 10 % roztwór glukozy do wstrzykiwań; 10 % roztwór glukozy inwertowanej w wodzie do wstrzykiwań; roztwór Ringer; roztwór Ringer-laktan; 1/6 roztwór mleczanu sodu; roztwór Hartmana.

Stabilność Evrokxymu w 0,9 % roztworze chlorku sodu do wstrzykiwań z 5 % roztworem glukozy nie zmienia się w obecności fosforanu sodu hydrokortyzonu.

Evrokxym jest również zgodny przez 24 godziny w temperaturze pokojowej po rozcieńczeniu w roztworze do wlewu:

• z heparyną (10 lub 50 jednostek/ml) w 0,9 % roztworze chlorku sodu do wstrzykiwań;
• z roztworem chlorku potasu (10 lub 40 mEq/l) w 0,9 % roztworze chlorku sodu do wstrzykiwań.

Każdy niewykorzystany lek lub odpady należy utylizować zgodnie z lokalnymi przepisami.

Dzieci.

Lek stosuje się dzieciom od pierwszych dni życia. Profil bezpieczeństwa stosowania cefuroksymu u dzieci odpowiada profilowi u dorosłych pacjentów.

Przedawkowanie.

W przypadku przedawkowania możliwe są powikłania neurologiczne, w tym encefalopatia, drgawki i śpiączka. Objawy przedawkowania mogą wystąpić, jeśli dawka leku nie została odpowiednio skorygowana u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Stężenie cefuroksymu we krwi można obniżyć poprzez hemodializę i dializę otną.

Niepożądane działania.

Najczęstsze działania niepożądane to neutropenia, eozynofilia, przejściowe podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych lub bilirubiny, szczególnie u pacjentów z istniejącą chorobą wątroby, jednak nie ma danych na temat szkodliwego wpływu na wątrobę ani reakcji w miejscu podania.

Częstość występowania działań niepożądanych podana poniżej jest przybliżona, ponieważ dla większości reakcji nie ma wystarczających danych do takiego oszacowania. Ponadto częstość występowania działań niepożądanych związanych z zastosowaniem cefuroksymu różni się w zależności od wskazań.

Do klasyfikacji działań niepożądanych od bardzo częstych po pojedyncze wykorzystano dane z badań klinicznych. Częstość innych działań niepożądanych (np. < 1 na 10 000) podana jest głównie na podstawie danych z okresu posporejestrowego i odzwierciedla raczej częstość zgłaszania działań niepożądanych niż rzeczywistą częstość ich występowania.

Wszystkie działania niepożądane związane z leczeniem podano poniżej według klas układów narządów, częstości występowania i nasilenia zgodnie z klasyfikacją MedDRA. Stosuje się następującą klasyfikację częstości występowania działań niepożądanych: bardzo często ≥ 1/10; często ≥ 1/100 do < 1/10; nieczęsto ≥ 1/1000 do < 1/100; rzadko ≥ 1/10 000 do < 1/1 000; bardzo rzadko < 1/10 000 oraz częstość nieznana (niemożliwe oszacowanie na podstawie dostępnych danych).

Termin ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Evrokxym nie należy mieszać w jednej strzykawce z antybiotykami aminoglikozydowymi.

pH 2,74% roztworu wodorowęglanu sodu do wstrzykiwań istotnie wpływa na kolor roztworu, dlatego roztwór ten nie jest zalecany do rozcieńczania Evrokxymu. Jednak w razie konieczności, gdy pacjent otrzymuje roztwór wodorowęglanu sodu dożylnie w formie infuzji, Evrokxym można podać bezpośrednio do rury kroplówki.

Opakowanie. Proszek w fiolkach ze szkła przezroczystego. Po 1 lub po 10 fiolki w pudełku z tektury.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. S.C.S. DOBFAR S.p.A.

Miejsce położenia producenta oraz jego adres siedziby.

Nucleo Industriale S.Atto (lok. S. Nicolo' a Tordino), - 64100, Teramo (TE), Włochy.