Eutirox

INSTRUKCJA dotyczÄ cÄ za zywan ia lekowego leku EUTIROX (EUTHYROX®)

SkÅ ad:

substancja czynna: lewotyroksyna sodowa;

1 tabletka zawiera 25 Î g, lub 50 Î g, lub 75 Î g, lub 100 Î g, lub 125 Î g, lub 150 Î g lewotyroksyny sodowej;

substancje pomocnicze: manitol (E 421); skrobiÄ kukurydzianÄ ; żelatynÄ ; sodowÄ kroskarboksymetylodÄ ; kwas cytrynowy bezwodny; stearynian magnezu.

PostaÄ lekowa. Tabletki.

GÅ Å wne wÅ aÅ ciwoÅ ci fizykochemiczne: niemal biaÅ e, okrÄ gÅ e, spÅ askie z obu stron, o Å ciankach skoÅ snych tabletki, z rowkiem dzielÄ cym na obu stronach, z oznaczeniem Å ciskowym po jednej stronie „EM + dawkowanie”.

Grupa farmakoterapeutyczna. Preparaty hormonów do stosowania systemowego (z wyjÄ tkkiem hormonów Å ciÄ gÅ owych i insuliny). Preparaty do leczenia chorób tarczycy. Preparaty tarczycy. Lewotyroksyna sodowa. Kod ATC H03A A01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika. Syntetyczny lewotyroksyna zawarty w leku Eutirox wykazuje działanie identyczne z działaniem hormonu wydzielanego przez tarczycę. W organach obwodowych przekształca się w T3 (tryjodotyroninę) i, podobnie jak hormon endogenny, oddziałuje na receptory T3. Nie ma różnicy między funkcjami hormonu endogennego a lewotyroksyną egzogenną.

Farmakokinetyka. Po podaniu doustnym lewotyroksyna jest wchłaniana niemal całkowicie w górnym odcinku jelita cienkiego. W zależności od postaci galenowej leku wchłania się do 80% podanej dawki. Maksymalne stężenie (Tmax) osiąga po około 5–6 godzinach.

Działanie kliniczne leku pojawia się po 3–5 dniach od podania doustnego. Lewotyroksyna szybko wiąże się z odpowiednimi białkami transportowymi we krwi (do 99,97%). Wiązanie z białkami nie jest kowalencyjne, dlatego hormon związany znajdujący się w osoczu może szybko i ciągle wymieniać się z frakcjami wolnego hormonu.

Dzięki wysokiemu stopniowi wiązania z białkami lewotyroksyna nie ulega ani hemodializie, ani hemoperfuzji.

Okres półtrwania leku wynosi 7 dni. W przypadku nadczynności tarczycy ten okres skraca się do 3–4 dni, a przy niedoczynności tarczycy wydłuża się do 9–10 dni. Objętość rozprzestrzenienia wynosi 10–12 l. W wątrobie gromadzi się około 1/3 całkowitej podanej ilości lewotyroksyny, która szybko wchodzi w interakcję z lewotyroksyną znajdującą się we krwi. Hormony tarczycy metabolizowane są głównie w wątrobie, nerkach, mózgu i mięśniach. Metabolity wydzielane są z moczem i kałem. Całkowity klirens metabolizmu lewotyroksyny wynosi około 1,2 l osocza/dobę.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Eutirox 25–200 µg

• Leczenie łagodnego zezu eutyreoidalnego.
• Zapobieganie nawrotom po leczeniu operacyjnym zezu eutyreoidalnego, w zależności od poziomu hormonu w okresie popooperacyjnym.
• Terapia zastępcza w nadczynności tarczycy.
• Terapia supresyjna w raku tarczycy.

Eutirox 25–100 µg

• Jako lek wspomagający podczas prowadzenia terapii przeciwtarczycowej w nadczynności tarczycy.

Eutirox 100/150/200 µg

• Jako środek diagnostyczny podczas przeprowadzania testu supresji tarczycy.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona indywidualna wrażliwość na którykolwiek składnik leku.
• Niewydolność nadnerczy, niewydolność przysadki mózgowej, tarczycyca, które nie były leczone.
• Ostry zawał mięśnia sercowego, ostry zapalenie mięśnia sercowego, ostry zapalenie osierdzia.
• Terapia łączona lewotyrozyną i lekami przeciwtarczycowymi w okresie ciąży nie jest stosowana (patrz rozdział „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Leki obniżające poziom glukozy. Lewotyrozyna może osłabiać działanie leków obniżających poziom glukozy. Zaleca się częste monitorowanie poziomu glukozy we krwi na początku leczenia hormonami tarczycy oraz w razie potrzeby korygowanie dawki leków obniżających poziom glukozy.

Pochodne kumaryny. Lewotyrozyna nasila działanie leków przeciwkrzepliwych, wypierając je z wiązań z białkami osocza krwi, co zwiększa ryzyko krwawień, np. do mózgu i rdzenia kręgowego lub krwawienia przewodu pokarmowego, szczególnie u osób starszych. Dlatego należy regularnie prowadzić kontrolę laboratoryjną wskaźników krzepnięcia krwi na początku i w trakcie terapii skojarzonej oraz w razie potrzeby korygować dobową dawkę leków przeciwkrzepliwych.

Inhibitory proteazy (np. rytonawir, indynawir, lopinawir) mogą wpływać na działanie lewotyrozyny. Wymagany jest dokładny monitoring poziomu hormonów tarczycy. W razie potrzeby dawkę lewotyrozyny należy skorygować.

Fenytoina może wpływać na działanie lewotyrozyny, wypierając ją z wiązań z białkami osocza krwi, w wyniku czego wzrasta poziom frakcji wolnego tyroksyny (fT4) i wolnego trijodotyroniny (fT3). Z drugiej strony fenytoina zwiększa metabolizm wątrobowy lewotyrozyny. Zaleca się dokładny monitoring poziomu hormonów tarczycy.

Cholestyramina, kolestyropol. Podanie takich żywic jonowymiennych, jak cholestyramina i kolestyropol, hamuje wchłanianie sodu lewotyrozyny. Dlatego sodu lewotyrozynę należy przyjmować 4–5 godzin przed podaniem tych leków.

Leki zawierające glin, żelazo i sole wapnia. Według danych zamieszczonych w odpowiednich źródłach literaturowych leki zawierające glin (środki przeciwwskazowe, sukralfat) mogą potencjalnie obniżać działanie lewotyrozyny. Dlatego lewotyrozynę należy przyjmować nie wcześniej niż 2 godziny przed zastosowaniem leków zawierających glin. Dotyczy to również leków zawierających żelazo i sole wapnia.

Salicylany, dykumarol, furosemid w wysokich dawkach (250 mg), klofibrowan oraz inne substancje mogą wypierać sodu lewotyrozynę z wiązań z białkami osocza krwi, co prowadzi do wzrostu frakcji fT4.

Inhibitory pompy protonowej (IPP). Jednoczesne stosowanie z IPP może prowadzić do obniżenia wchłaniania hormonów tarczycy z powodu zwiększenia pH w żołądku wywołanego przez IPP. W trakcie leczenia skojarzonego zaleca się regularny monitoring czynności tarczycy oraz monitoring kliniczny, z możliwością zwiększenia dawki hormonów tarczycy.

Należy również zachować ostrożność, gdy leczenie IPP zostaje zakończone.

Orlistat. Stosowanie orlistatu w połączeniu z lewotyrozyną może prowadzić do rozwoju niedoczynności tarczycy i/lub pogorszenia kontroli niedoczynności tarczycy. Może to być spowodowane obniżeniem wchłaniania soli jodu i/lub lewotyrozyny.

Sevelamer może zmniejszać wchłanianie lewotyrozyny. W związku z tym zaleca się kontrolę zmian wskaźników czynności tarczycy na początku i na końcu leczenia skojarzonego. W razie potrzeby dawkę lewotyrozyny należy skorygować.

Inhibitory tyrozynokinazy (np. imatynib, sunytynib) mogą obniżać skuteczność lewotyrozyny. W związku z tym zaleca się kontrolę zmian wskaźników czynności tarczycy na początku i na końcu leczenia skojarzonego. W razie potrzeby dawkę lewotyrozyny należy skorygować.

Propylotiouracyl, glikokortykosteroidy, beta-adrenolityki, amiodaron i środki kontrastowe zawierające jod hamują obwodowe przekształcanie T4 w T3. Z powodu wysokiego zawartości jodu amiodaron może sprzyjać rozwojowi zarówno nadczynności, jak i niedoczynności tarczycy. Lek należy przepisywać z szczególną ostrożnością chorym z węzłowym zezem o nieustalonej etiologii.

Sertalina, chlorochina/progwanil obniżają skuteczność lewotyrozyny i zwiększają poziom wskaźników laboratoryjnych TSH w surowicy krwi.

Leki indukujące enzymy, takie jak barbiturany, karbamazepina, lub produkty zawierające włościeniec (Hypericum perforatum L.), mogą zwiększać klirens wątrobowy lewotyrozyny, co prowadzi do obniżenia stężenia hormonów tarczycy w surowicy krwi.

W związku z tym pacjentom otrzymującym terapię zastępczą tarczycy może być potrzebne zwiększenie dawki hormonu tarczycy, jeśli te leki są stosowane jednocześnie.

Estrogeny. Kobiety przyjmujące doustne środki antykoncepcyjne zawierające estrogeny, a także kobiety w okresie postmenopauzalnym przyjmujące hormonalną terapię zastępczą, mogą wymagać wyższych dawek lewotyrozyny.

Leki zawierające soję, mogą hamować jelitową absorpcję lewotyrozyny. W związku z tym dawkę leku Eutirox należy skorygować, szczególnie na początku i po zakończeniu przyjmowania suplementów zawierających soję.

Wpływ na badania laboratoryjne. Biotyna może zakłócać immunologiczne badania tarczycy oparte na interakcji biotyna/streptawidyna, co prowadzi do fałszywie obniżonych lub fałszywie podwyższonych wyników badań (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania.

Przed rozpoczęciem leczenia hormonami tarczycy lub przeprowadzeniem testów supresji tarczycy należy wykluczyć lub wcześniej leczyć takie choroby jak niedokrwistość wieńcowa, choroba wieńcowa, miażdżyca, nadciśnienie tętnicze, niedoczynność przysadki. Należy również wykluczyć funkcjonalną autonomiczność tarczycy lub wcześniej leczyć to schorzenie przed rozpoczęciem terapii hormonami tarczycy.

W przypadku dysfunkcji kory nadnerczy przed rozpoczęciem terapii lewotyroszyną należy przeprowadzić odpowiednie leczenie zastępcze w celu zapobieżenia ostrym objawom niedostateczności nadnerczy (patrz dział „Przeciwwskazania”).

Terapię lewotyroszyną u pacjentów z ryzykiem wystąpienia zaburzeń psychicznych należy rozpoczynać od niskich dawek leku, stopniowo zwiększając dawkowanie na początku leczenia. Zaleca się obserwację stanu pacjenta. W przypadku wystąpienia zaburzeń psychicznych należy rozważyć możliwość skorygowania dawki lewotyroszyny.

Należy unikać nawet niewielkich objawów hiperfunkcji tarczycy wywołanych stosowaniem leku u pacjentów z niedokrwistością wieńcową, niewydolnością serca, tachyarytmią. U tych pacjentów należy regularnie kontrolować poziom hormonów tarczycy.

W przypadku wystąpienia wtórnego niedoczynności tarczycy należy ustalić przyczynę przed przepisaniem terapii zastępczej. W razie potrzeby należy przeprowadzić leczenie zastępcze w celu skompensowania niedoczynności kory nadnerczy.

W przypadku podejrzenia funkcjonalnej autonomiczności tarczycy należy określić poziom TSH lub przeprowadzić scyntygrafię tarczycy przed rozpoczęciem leczenia lekiem.

Gdy terapię lewotyroszyną rozpoczyna się u wcześniaków z bardzo niską masą ciała, należy kontrolować parametry hemodynamiczne, ponieważ zaburzenia krążenia mogą wystąpić z powodu niedojrzałej funkcji nadnerczy.

U kobiet w okresie menopauzy, u których istnieje podwyższone ryzyko osteoporozy, należy unikać bardzo wysokiego poziomu lewotyroszyny w surowicy krwi przekraczającego poziom fizjologiczny. Dlatego konieczna jest staranna kontrola laboratorycznych wskaźników funkcji tarczycy.

Nie należy przepisywać lewotyroszyny pacjentom w stanie hiperfunkcji tarczycy, gdy stosuje się leczenie przeciwtarczycowe w celu leczenia nadczynności tarczycy.

Hormonów tarczycy nie można stosować w celu redukcji masy ciała. Stosowanie lewotyroszyny w dawkach nie prowadzi do redukcji masy ciała u pacjentów z eutyreozydową funkcją tarczycy. Wyższe dawki mogą powodować poważne lub nawet zagrożone dla życia działania niepożądane. Stosowania lewotyroszyny w wysokich dawkach nie należy łączyć ze stosowaniem niektórych substancji przewidzianych do redukcji masy ciała (np. sympatykomimetyków) (patrz dział „Przedawkowanie”).

W razie konieczności zmiany jednego leku na inny zawierający lewotyroszynę, należy przeprowadzić staranne monitorowanie, w tym monitorowanie kliniczne i biologiczne w okresie przejściowym, ze względu na potencjalne ryzyko zaburzeń funkcji tarczycy. Niektórzy pacjenci mogą wymagać skorygowania dawki.

Współistnienie stosowania orlistatu i lewotyroszyny może prowadzić do rozwoju niedoczynności tarczycy i/lub pogorszenia kontroli niedoczynności tarczycy (patrz dział „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Pacjenci przyjmujący lewotyroszynę powinni skonsultować się z lekarzem przed rozpoczęciem, przerwaniem lub zmianą leczenia orlistatem, ponieważ orlistat i lewotyroszynę należy przyjmować w różnym czasie, a także może być konieczna korekta dawki lewotyroszyny. W dalszym ciągu zaleca się monitorowanie poziomu hormonów w surowicy krwi pacjentów.

Z ostrożnością należy stosować lek u pacjentów z cukrzycą oraz u pacjentów przyjmujących leki przeciwkrzepliwe (patrz dział „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Wpływ na badania laboratoryjne

Biotyna może zakłócać immunologiczne badania tarczycy oparte na interakcji biotyna/streptawidyna, co prowadzi do fałszywie obniżonych lub fałszywie podwyższonych wyników badań. Ryzyko zakłóceń rośnie wraz z wyższymi dawkami biotyny.

Podczas interpretacji wyników badań laboratoryjnych należy uwzględnić możliwą interakcję biotyny, szczególnie jeśli brakuje zgodności z obrazem klinicznym.

Pacjenci przyjmujący produkty zawierające biotynę powinni poinformować personel laboratoryjny, gdy konieczne jest przeprowadzenie badań funkcji tarczycy. Należy stosować alternatywne badania niewrażliwe na wpływ biotyny, jeśli są dostępne (patrz dział „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na tabletkę, czyli jest praktycznie bezsodowy.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

W czasie ciąży lub karmienia piersią należy kontynuować leczenie lekiem przepisanym w przypadku niedoczynności tarczycy. W czasie ciąży może pojawić się potrzeba zwiększenia dawki leku. Ponieważ wzrost stężenia TSH w surowicy może wystąpić już w 4. tygodniu ciąży, ciężarnym kobietom przyjmującym lewotyroszynę należy kontrolować poziom TSH w każdym trymestrze. Poziomy TSH w surowicy u ciężarnych kobiet powinny być w granicach ustalonych dla każdego trymestru. W celu skorygowania podwyższonych poziomów TSH w surowicy krwi należy zwiększyć dawkę lewotyroszyny. Ponieważ stężenia TSH po porodzie odpowiadają wartościom sprzed zapłodnienia, natychmiast po porodzie dawkę lewotyroszyny należy skorygować zgodnie z dawką przed zajściem w ciążę. Odpowiedni poziom TSH w surowicy powinien zostać osiągnięty w ciągu 6–8 tygodni po porodzie.

Ciąża

Brak danych dotyczących teratogenności i/lub fetotoksyczności przy stosowaniu leku w zalecanych dawkach terapeutycznych. Stosowanie bardzo wysokich dawek lewotyroszyny w czasie ciąży może negatywnie wpływać na płód i rozwój noworodka.

Zespolonego leczenia lewotyroszyną i lekami przeciwtarczycowymi w czasie ciąży nie przepisuje się w celu leczenia nadczynności tarczycy, ponieważ ta kombinacja leków wymaga stosowania wyższych dawek leków przeciwtarczycowych, które mogą przenikać przez łożysko i mogą prowadzić do rozwoju niedoczynności tarczycy u noworodka. Test supresji tarczycy nie jest przeprowadzany w czasie ciąży, ponieważ stosowanie substancji radioaktywnych jest przeciwwskazane w czasie ciąży.

Karmienie piersią

Lewotyroszyna przenika do mleka matki, jednak przy stosowaniu leku w zalecanych dawkach terapeutycznych stężenie leku w mleku matki jest niewystarczające do rozwoju nadczynności tarczycy lub hamowania wydzielania TSH u noworodka.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

Brak danych dotyczących możliwego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi skomplikowanych urządzeń. Jednak ponieważ działanie lewotyroszyny jest identyczne z naturalnym hormonem tarczycy, nie przewiduje się wpływu leku Eutirox na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub obsługi innych urządzeń.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie.

Ze względu na indywidualne potrzeby każdego pacjenta lek Eutirox jest dostępny w postaci tabletek zawierających od 25 μg do 150 μg lewotyroksyny sodowej. Dlatego pacjentom zazwyczaj przepisuje się tylko jedną tabletkę dziennie.

Informacja dotycząca dawkowania ma charakter wyłącznie zalecany.

Dawkę dobową ustala się indywidualnie, w zależności od wyników badań laboratoryjnych oraz obrazu klinicznego choroby.

Ponieważ u niektórych pacjentów w trakcie terapii lewotyroksyną obserwowano wzrost stężenia T4 oraz fT4, stężenie podstawowe tyreotropiny (TSH) w surowicy krwi jest bardziej wiarygodnym wskaźnikiem do dalszej korekty dawki.

Terapię hormonami tarczycy należy rozpoczynać od niskiej dawki i stopniowo zwiększać (co 2–4 tygodnie) aż do osiągnięcia wymaganej dawki terapeutycznej.

Pacjentom w podeszłym wieku, z chorobą wieńcową serca oraz pacjentom z ciężkim lub długotrwałym hipotyreozą, leczenie należy rozpoczynać z dużą ostrożnością – od małych dawek (12,5 μg dziennie), zwiększając dawkę do dawki utrzymującej w dłuższych odstępach czasu (stopniowo o 12,5 μg co 2 tygodnie), przy regularnej kontroli poziomu hormonów tarczycy. Należy wziąć pod uwagę, że przepisanie dawek mniejszych niż optymalne, które zapewnia pełną terapię zastępczą, nie prowadzi do pełnej korekty poziomu TSH.

Doświadczenie wskazuje, że przyjmowanie niższych dawek jest wystarczające dla pacjentów o niskiej masie ciała oraz dla pacjentów z węzłym powiększeniem tarczycy dużych rozmiarów.