Eurozidym

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU EUROZIDYM (EUROZIDIME)

Skład:

substancja czynna: ceftazydim;

1 fiolka zawiera ceftazydim (w postaci penta-hydratu ceftazydimu) 1,0 g;

substancja pomocnicza: bezwodny węglan sodu.

Postać farmaceutyczna. Proszek do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: proszek biały lub bladożółty.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Cefalosporyny. Kod ATC J01D D02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Ceftazydym to bakteriobójczy antybiotyk z grupy cefalosporyn, którego mechanizm działania wiąże się z zakłóceniem syntezy ściany komórkowej bakterii. Wykazuje wysoką aktywność wobec szerokiego zakresu bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych, w tym szczepów opornych na gentamycynę i inne antybiotyki aminoglikozydowe. Jest bardzo odporny na działanie większości β-laktamaz produkowanych zarówno przez mikroorganizmy Gram-dodatnie, jak i Gram-ujemne. Ceftazydym wykazuje wysoką aktywność in vitro i działa w wąskim zakresie MIC (minimalne stężenie hamujące) przeciwko większości patogenów wywołujących infekcje. W badaniach in vitro przy stosowaniu leku w połączeniu z antybiotykami aminoglikozydowymi obserwowano efekt addytywny, a w eksperymentach z niektórymi szczepami odnotowano również zjawiska synergizmu.

Badania in vitro potwierdziły aktywność ceftazydymu wobec następujących mikroorganizmów.

Nabyta oporność na antybiotyk różni się w zależności od regionu i może zmieniać się w czasie, a u poszczególnych szczepów może istotnie się różnić. Wskazane jest korzystanie z lokalnych danych dotyczących wrażliwości na antybiotyk, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji.

Wrażliwe mikroorganizmy

Aerobowe Gram-dodatnie: Streptococcus pyogenes, Streptococcus agalactiae.

Aerobowe Gram-ujemne: Citrobacter koseri, Haemophilus influenzae, Moraxella catarrhalis, Neisseria meningitidis, Proteus mirabilis, Proteus spp., Providencia spp., Pasteurella multocida.

Szczepy z możliwą nabytą opornością

Aerobowe Gram-ujemne: Acinetobacter baumannii, Burkholderia cepacia, Citrobacter freundii, Enterobacter aerogenes, Enterobacter cloacae, Klebsiella pneumoniae, Klebsiella spp., Pseudomonas aeruginosa, Serratia spp., Morganella morganii, Escherichia coli.

Aerobowe Gram-dodatnie: Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus grupy Viridans.

Anaerobowe Gram-dodatnie: Clostridium perfringens, Peptococcus spp., Peptostreptococcus spp.

Anaerobowe Gram-ujemne: Fusobacterium spp.

Niewrażliwe mikroorganizmy

Aerobowe Gram-dodatnie: Enterococcus spp., w tym E. faecalis i E. faecium, Listeria spp.

Anaerobowe Gram-dodatnie: Clostridium difficile.

Anaerobowe Gram-ujemne: Bacteroides spp., w tym B. fragilis.

Inne: Chlamydia spp., Mycoplasma spp., Legionella spp.

Farmakokinetyka.

Po wstrzyknięciu domięśniowym 500 mg i 1 g u pacjentów szybko osiągane są średnie stężenia szczytowe wynoszące odpowiednio 18 i 37 mg/l. Po wstrzyknięciu dożylnym 500 mg, 1 g lub 2 g stężenia we krwi osiągane są już po 5 minutach i wynoszą średnio odpowiednio 46, 87 lub 170 mg/l. Terapeutycznie skuteczne stężenia utrzymują się we krwi nawet przez 8–12 godzin po podaniu dożylnym i domięśniowym. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 10%. Stężenie ceftazydymu przekraczające MIC dla większości powszechnych patogenów osiągane jest w następujących tkankach i płynach: kości, serce, żółć, plwocina, płyn wewnątrzgałkowy, płyn synowialny, płyn opłucnowy i płyn otrzewnowy. Ceftazydym szybko przenika przez łożysko i do mleka matki. Lek słabo przenika przez nieuszkodzony barierę krew-mózg; przy braku stanu zapalnego stężenie leku w OUN jest niewielkie. Jednak przy zapaleniu opon mózgowych stężenie ceftazydymu w OUN wynosi 4–20 mg/l i więcej, co odpowiada terapeutycznemu stężeniu leku.

Ceftazydym nie ulega metabolizmowi w organizmie. Po podaniu parenteralnym osiągane są wysokie i trwałe stężenia ceftazydymu we krwi. Okres półtrwania wynosi około 2 godziny. Lek wydzielany jest w postaci niezmienionej i w formie aktywnej z moczem drogą filtracji kłębuszkowej; około 80–90% dawki wydzielane jest z moczem w ciągu 24 godzin. U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek eliminacja ceftazydymu jest obniżona, dlatego dawkę należy zmniejszyć. Mniej niż 1% leku wydzielane jest z żółcią, co znacznie ogranicza ilość leku docierającego do przewodu pokarmowego.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Leczenie poniższych infekcji u dorosłych i dzieci, w tym noworodków:

– zapalenie płuc nabyte w szpitalu;

– infekcje dróg oddechowych u chorych na mukowiscydozę;

– bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych;

– przewlekłe zapalenie ucha środkowego;

– złośliwe zapalenie ucha zewnętrznego;

– skomplikowane infekcje dróg moczowych;

– skomplikowane infekcje skóry i tkanek miękkich;

– skomplikowane infekcje jamy brzusznej;

– infekcje kości i stawów;

– zapalenie otrzewnej związane z przeprowadzaniem dializy u pacjentów poddawanych ciągłej ambulatoryjnej dializie otrzewnowej.

Leczenie bakteriemii występującej u pacjentów w wyniku dowolnej z powyższych infekcji.

Ceftazydim można stosować w leczeniu chorych z neutropenią i gorączką spowodowaną infekcją bakteryjną.

Ceftazydim można stosować w zapobieganiu infekcjom dróg moczowych podczas zabiegów na gruczoł rzekomym (transuretralna resekcja).

Przy przepisywaniu ceftazydimu należy uwzględnić jego działanie przeciwbakteryjne skierowane głównie przeciwko bakteriom Gram-ujemnym beztlenowcom (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Właściwości farmakologiczne”).

Ceftazydim należy stosować w połączeniu z innymi lekami przeciwbakteryjnymi, jeśli przypuszcza się, że szereg mikroorganizmów wywołujących infekcję nie podlega działaniu ceftazydimu.

Lek należy przepisywać zgodnie z obowiązującymi oficjalnymi zaleceniami dotyczącymi stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na ceftazydim lub inne składniki preparatu.

Podwyższona wrażliwość na antybiotyki z grupy cefalosporyn.

W przeszłości wystąpiły ciężkie reakcje nadwrażliwościowe (np. reakcje anafilaktyczne) na inne antybiotyki beta-laktamowe (penicyliny, monobaktamy i karbapenemy).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań.

Jednoczesne stosowanie wysokich dawek leku z lekami nefrotoksycznymi może negatywnie wpływać na funkcję nerek (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Chlornikometanol in vitro jest antagonistą ceftazydimu i innych cefalosporyn. Kliniczne znaczenie tego zjawiska jest nieznane, jednak przy jednoczesnym stosowaniu ceftazydimu z chlornikometanolem należy uwzględnić możliwość wystąpienia antagonizmu.

Podobnie jak inne antybiotyki, Eurozidym może wpływać na florę jelitową, co prowadzi do zmniejszenia resorpcji estrogenów i obniżenia skuteczności doustnych środków antykoncepcyjnych kombinowanych.

Ceftazydim nie wpływa na wyniki oznaczania glukozurii metodami enzymatycznymi, natomiast przy stosowaniu metod redukcji miedzi (Benedikta, Felinga, klinityst) może obserwować się niewielki wpływ na wynik badania.

Ceftazydim nie wpływa na alkaliczno-pikratową metodę oznaczania kreatyniny.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Tak jak w przypadku innych antybiotyków beta-laktamowych, donoszono o ciężkich i czasem śmiertelnych reakcjach nadwrażliwości. W przypadku wystąpienia ciężkich reakcji nadwrażliwości należy natychmiast przerwać leczenie ceftazydymem i rozpocząć odpowiednie działania nagłe.

Przed rozpoczęciem leczenia należy ustalić u pacjenta obecność w wywiadzie ciężkich reakcji nadwrażliwości na ceftazydym, antybiotyki z grupy cepaloglikanów lub inne antybiotyki beta-laktamowe. Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów, u których wcześniej występowały nieciężkie reakcje nadwrażliwości na inne antybiotyki beta-laktamowe.

Ceftazydym ma ograniczony zakres działania przeciwbakteryjnego. Nie jest odpowiednim lekiem do monoterapii niektórych typów zakażeń, dopóki nie zostanie potwierdzone, że drobnoustroje wywołujące chorobę są wrażliwe na ten lek lub istnieje duże prawdopodobieństwo, że potencjalny patogen będzie wrażliwy na ceftazydym. Jest to szczególnie istotne przy podejmowaniu decyzji o leczeniu pacjentów z bakteriemią, bakteryjnym zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych, infekcjami skóry i tkanek miękkich oraz infekcjami kości i stawów. Ponadto ceftazydym jest wrażliwy na hydrolizę przez niektóre beta-laktamazy o szerokim spektrum działania. Dlatego przy wyborze ceftazydymu do leczenia należy uwzględnić informacje dotyczące rozpowszechnienia mikroorganizmów produkujących beta-laktamazy o szerokim spektrum działania.

Jednoczesne leczenie wysokimi dawkami cefalosporyn i lekami nefrotoksycznymi, takimi jak aminoglikozydy lub silne środki moczopędne (np. furosemid), może niekorzystnie wpływać na funkcję nerek. Doświadczenie kliniczne z zastosowania ceftazydymu wskazuje, że przy zachowaniu zalecanego dawkowania zjawisko to jest mało prawdopodobne. Nie ma danych sugerujących, że ceftazydym w typowych dawkach terapeutycznych niekorzystnie wpływa na funkcję nerek.

Ceftazydym jest wydalany przez nerki, dlatego dawkę należy odpowiednio zmniejszyć w zależności od stopnia uszkodzenia nerek. Należy dokładnie monitorować bezpieczeństwo i skuteczność leku u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek. Opisywano przypadki powikłań neurologicznych, gdy dawkę u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek nie zmniejszono odpowiednio (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Działania niepożądane”).

Środek leczniczy zawiera 2,28 mmol (lub 52,44 mg)/dawkę sodu. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu u pacjentów stosujących dietę o ograniczonej zawartości sodu.

Tak jak w przypadku innych antybiotyków o szerokim spektrum działania, długotrwałe leczenie ceftazydymem może prowadzić do nadmiernego wzrostu mikroorganizmów opornych (np. Candida, Enterococci); w takim przypadku może być konieczne przerwanie leczenia lub podjęcie innych niezbędnych działań. Szczególnie ważne jest ciągłe monitorowanie stanu pacjenta.

Podczas stosowania antybiotyków opisywano przypadki kolitu pseudomembranaceusznego, który może mieć różny stopień ciężkości – od łagodnego do zagrożonego życia. Dlatego ważne jest rozważenie tej diagnozy u pacjentów, u których wystąpiła biegunka podczas lub po stosowaniu antybiotyku. W przypadku długotrwałej i nasilonej biegunki lub wystąpienia u pacjenta skurczów brzusznych należy natychmiast przerwać leczenie, przeprowadzić dalsze badania pacjenta i w razie potrzeby zastosować specyficzne leczenie Clostridium difficile. Nie należy stosować leków opóźniających perystaltykę jelita.

Tak jak w przypadku innych cefalosporyn i penicylin o szerokim spektrum działania, niektóre wcześniej wrażliwe szczepy Enterobacter spp. i Serratia spp. mogą stać się oporne podczas leczenia ceftazydymem. W takich przypadkach należy okresowo wykonywać badania wrażliwości.

Opisywano ciężkie reakcje skórne (CRS), w tym zespół Stevensa-Johnsona (ZSJ), toksyczny epidermalny nekroliz (TEN), wywołaną lekami eozynofilię z objawami systemowymi (DRESS) i ostrą ogólnoustrojową egzantematyczną pustulozę (AGEP), które mogą zagrażać życiu lub prowadzić do śmiertelnego wyniku, w związku z leczeniem ceftazydymem, z częstością nieznaną.

Podczas przepisywania leku pacjenta należy poinformować o objawach i objawach wskazujących na te reakcje oraz dokładnie monitorować reakcje skórne. Jeśli wystąpią objawy i objawy wskazujące na te reakcje, należy natychmiast przerwać stosowanie ceftazydymu i rozważyć możliwość leczenia alternatywnego.

Jeśli u pacjenta rozwinęła się poważna reakcja, taka jak ZSJ, TEN, DRESS lub AGEP podczas stosowania ceftazydymu, leczenie ceftazydymem nie może być ponownie przepisane temu pacjentowi.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Dane dotyczące leczenia ceftazydymem w okresie ciąży są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ na ciążę, rozwój embrionalny/fetalny, przebieg porodu ani rozwój poporodowy. Leku nie należy stosować w okresie ciąży, chyba że korzyści z jego stosowania przewyższają potencjalne ryzyko.

Karmienie piersią

Ceftazydym wydzielany jest w niewielkich ilościach z mlekiem matki, ale przy stosowaniu dawek terapeutycznych nie przewiduje się wpływu na niemowlę karmione piersią. Ceftazydym można stosować w okresie karmienia piersią.

Fertylność

Brak danych dotyczących wpływu ceftazydymu na płodność.

Wpływ na zdolność do kierowania pojazdami i obsługiwania maszyn.

Nie przeprowadzono odpowiednich badań. Jednak wystąpienie takich działań niepożądanych jak zawroty głowy może wpływać na zdolność do kierowania pojazdami i obsługiwanie maszyn (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Sposób stosowania i dawki.

Dorośli i dzieci ≥ 40 kg

Dzieci < 40 kg

*jeśli jest to skojarzone lub podejrzewa się skojarzenie z infekcjami wymienionymi w sekcji „Wskazania”.

Dzieci

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania Eurozidymu w trybie ciągłej wlewu dożylnego u niemowląt i dzieci ≤ 2 miesięcy życia.

Pacjenci starsi

Ze względu na obniżenie klirensu ceftagidymu, u pacjentów starszych z ostrymi infekcjami dawka dobową zazwyczaj nie powinna przekraczać 3 g, szczególnie u pacjentów w wieku powyżej 80 lat.

Niewydolność wątroby

Nie ma potrzeby modyfikacji dawkowania u pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością wątroby. Badania kliniczne u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby nie były prowadzone. Zaleca się staranne monitorowanie kliniczne skuteczności i bezpieczeństwa stosowania.

Niewydolność nerek

Ceftagidym jest wydawany przez nerki w niezmienionej postaci. Dlatego u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek należy zmniejszyć dawkę.

Początkowa dawka uzupełniająca powinna wynosić 1 g. Dobór dawki utrzymującej powinien opierać się na klirensie kreatyniny.

Zalecane dawki utrzymujące ceftagidymu przy niewydolności nerek – podawanie intermitentne

Dorośli i dzieci o masie ciała ≥ 40 kg

Pacjentom z ciężkimi infekcjami można zwiększyć dawkę pojedynczą o 50% lub odpowiednio zwiększyć częstotliwość podawania. U takich pacjentów zaleca się kontrolowanie stężenia ceftazydimu w surowicy krwi.

U dzieci klirens kreatyniny należy skorygować odpowiednio do powierzchni ciała lub masy ciała.

Dzieci < 40 kg

*to poziom kreatyniny w surowicy krwi, obliczony zgodnie z zaleceniami, który może nie odpowiadać dokładnie stopniowi zmniejszenia funkcji nerek u wszystkich pacjentów z niewydolnością nerek.

** klirens kreatyniny, obliczony na podstawie powierzchni ciała lub określony.

Zaleca się staranne monitorowanie kliniczne skuteczności i bezpieczeństwa stosowania.

Zalecane dawki utrzymujące ceftagenimu w niewydolności nerek – infuzja ciągła

Dorośli i dzieci ≥ 40 kg masy ciała

Dawkowanie należy dobierać ostrożnie. Zaleca się staranne monitorowanie kliniczne skuteczności i bezpieczeństwa stosowania.

Dzieci < 40 kg

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania Eurozidymu w trybie ciągłej infuzji wewnątrzżylnej u dzieci o masie ciała < 40 kg z zaburzoną funkcją nerek. Zaleca się staranne monitorowanie kliniczne skuteczności i bezpieczeństwa stosowania.

Jeśli konieczne jest stosowanie leku u dzieci z zaburzoną funkcją nerek w trybie ciągłej infuzji wewnątrzżylnej, klirens kreatyniny należy skorygować odpowiednio do powierzchni ciała dziecka lub masy ciała.

Hemodializa

Okres półtrwania ceftazydimu w surowicy podczas hemodializy wynosi od 3 do 5 godzin.

Po każdej sesji hemodializy należy podać dawkę uzupełniającą ceftazydimu zgodnie z zaleceniami w poniższej tabeli.

Dializa opłucnowa

Ceftazydim może być stosowany podczas dializy opłucnowej w standardowym trybie oraz podczas długotrwałej ambulatoryjnej dializy opłucnowej.

Oprócz podania dożylnego ceftazydim może być dodawany do płynu dializacyjnego (zwykle 125–250 mg na 2 l roztworu dializacyjnego).

Dla pacjentów z niewydolnością nerek poddawanych długotrwałej hemodializie arterio-żylnej lub wysokoprzepływowej hemofiltraции w oddziałach intensywnej terapii, zalecana dawka wynosi 1 g na dobę w postaci dawki pojedynczej lub podzielonej na kilka dawek. W przypadku niskoprzepływowej hemofiltraции należy stosować dawki zalecane przy zaburzeniach funkcji nerek.

Dla pacjentów poddawanych żylno-żylnej hemofiltraции i żylno-żylnej hemodializie zalecenia dotyczące dawkowania podano w tabelach.

Zalecenia dotyczące dawkowania ceftazydimu dla pacjentów poddawanych długotrwałą żylno-żylnej hemofiltraции

Dawkę uzupełniającą należy podawać co 12 godzin.

Zalecenia dotyczące dawkowania ceftriaxymu u pacjentów poddawanych długotrwałemu hemodializowi wenozwenoznemu

Dawkę utrzymującą należy podawać co 12 godzin.

Podanie.

Eurozidym podaje się dożylnie wstrzykowo lub przewlekle, albo głęboko w sposób wewnątrzmuszkowy. Zalecanymi miejscami podania wewnątrzmuszkowego są górny zewnętrzny kwadrant mięśnia pośladkowego lub boczna część uda.

Roztwory cefpazydimu można podawać bezpośrednio do żyły lub do systemu do infuzji dożylnej, jeśli pacjent otrzymuje płyny dożylne.

Dawka zależy od ciężkości choroby, wrażliwości, lokalizacji i typu infekcji, a także od wieku i funkcji nerek pacjenta.

Nabyta oporność na antybiotyk różni się w różnych regionach i może zmieniać się w czasie, a dla poszczególnych szczepów może istotnie się różnić. Należy korzystać z lokalnych danych dotyczących wrażliwości na antybiotyk, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji.

Instrukcja przygotowania

Eurozidym jest zgodny z większością powszechnie stosowanych roztworów do podania dożylnej. Należy jednak unikać stosowania jako rozpuszczalnika wodorowęglanu sodu do wstrzykiwań (patrz «Niezgodność»).

Falkony są produkowane pod obniżonym ciśnieniem. W miarę rozpuszczania się leku wydziela się dwutlenek węgla i ciśnienie w falkonie wzrasta. Małe pęcherzyki dwutlenku węgla w rozpuszczonym leku można zignorować.

*Uwaga. Rozpuszczanie należy przeprowadzać w dwóch etapach (patrz tekst).

Kolor roztworu waha się od jasnożółtego do bursztynowego w zależności od stężenia, rozpuszczalnika oraz warunków przechowywania. Przy zachowaniu zaleceń działanie leku nie zależy od wahań jego zabarwienia.

Ceftazydymin w stężeniach od 1 mg/ml do 40 mg/ml jest kompatybilny z następującymi roztworami: 0,9 % roztwór chlorku sodu; 1/6 roztwór mleczanu sodu; roztwór Hartmana; 5 % roztwór glukozy; 0,225 % roztwór chlorku sodu i 5 % roztwór glukozy; 0,45 % roztwór chlorku sodu i 5 % roztwór glukozy; 0,9 % roztwór chlorku sodu i 5 % roztwór glukozy; 0,18 % roztwór chlorku sodu i 4 % roztwór glukozy; 10 % roztwór glukozy; 10 % roztwór glukozy 40 i 0,9 % roztwór chlorku sodu; 10 % roztwór glukozy 40 i 5 % roztwór glukozy; 6 % roztwór dekstranu 70 i 0,9 % roztwór chlorku sodu; 6 % roztwór dekstranu 70 i 5 % roztwór glukozy.

Ceftazydymin w stężeniach od 0,05 mg/ml do 0,25 mg/ml jest kompatybilny z płynem do dializy wewnątrzotrzewnej (mleczanem).

Ceftazydymin do wstrzykiwań domięśniowych można rozpuszczać w 0,5 % lub 1 % roztworze chlorku lidokainy.

Skuteczność obu leków jest zachowana przy mieszaniu ceftazydyminy w dawce 4 mg/ml z następującymi substancjami: hydrokortyzon (fosforan sodu hydrokortyzonu) 1 mg/ml w 0,9 % roztworze chlorku sodu do wstrzykiwań lub 0,5 % roztworze glukozy; cefuroksym (cefuroksym sodu) 3 mg/ml w 0,9 % roztworze chlorku sodu do wstrzykiwań; kloksacylina (kloksacylina sodu) 4 mg/ml w 0,9 % roztworze chlorku sodu do wstrzykiwań; heparyna 10 JM/ml lub 50 JM/ml w 0,9 % roztworze chlorku sodu do wstrzykiwań; chlorek potasu 10 mEq/l lub 40 mEq/l w 0,9 % roztworze chlorku sodu do wstrzykiwań.

Przygotowanie roztworów do wstrzykiwania domięśniowego lub do bolusowego wstrzykiwania dożylnego:

1. Nakłuczyć igłą strzykawki przez kapsułkę fiolki i wprowadzić zalecaną objętość rozpuszczalnika.
2. Wyjąć igłę strzykawki i potrząsać fiolką aż do uzyskania klarownego roztworu.
3. Odwrócić fiolkę. Przy całkowicie wciskanym tłoku strzykawki włożyć igłę do fiolki. Nabrać cały roztwór do strzykawki, przy czym igła musi cały czas znajdować się w roztworze. Małe pęcherzyki dwutlenku węgla można pominąć.

Przygotowanie roztworów do infuzji dożylnej:

Nakłucić igłą strzykawki przez kapsułkę fiolki i wprowadzić 10 ml rozpuszczalnika.

1. Wyjąć igłę strzykawki i potrząsać fiolką aż do uzyskania klarownego roztworu.
2. Nie nakłuczać otworu wentylacyjnego przez kapsułkę do całkowitego rozpuszczenia się leku. Nakłuczyć otwór wentylacyjny przez kapsułkę fiolki w celu wyrównania ciśnienia wewnętrznego w fiolce.
3. Nie wyjmując otworu wentylacyjnego, uzupełnić ogólną objętość do 50 ml. Wyjąć otwór wentylacyjny, potrząsnąć fiolką i przygotować układ do infuzji zgodnie z zasadami.

Uwaga. Aby zapewnić sterylność leku, bardzo ważne jest, aby nie nakłuczać otworu wentylacyjnego przez kapsułkę przed całkowitym rozpuszczeniem się leku.

Gotowy roztwór można przechowywać przez 24 godziny w temperaturze poniżej 25 °C lub przez 7 dni w temperaturze do 4 °C.

Dzieci.

Stosować u dzieci od pierwszych dni życia.

Przedawkowanie.

Przedawkowanie może prowadzić do powikłań neurologicznych, takich jak encefalopatia, drgawki i śpiączka. Objawy przedawkowania mogą wystąpić u pacjentów z niewydolnością nerek, jeśli nie zmniejszy się odpowiednio dawki (patrz sekcje «Sposób stosowania i dawki» oraz «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności»). Stężenie ceftazydyminy w surowicy krwi można obniżyć poprzez hemodializę lub dializę otrzewnową.

Działania niepożądane

Efekty niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania – od bardzo częstych po rzadkie, a także według narządów i układów: bardzo często ≥ 1/10; często ≥ 1/100 i < 1/10; rzadko ≥ 1/1000 i < 1/100; bardzo rzadko ≥ 1/10000 i < 1/1000; bardzo rzadko < 1/10000; częstość nieznana.

Zakażenia i inwazje

Rzadko – kandydoza (w tym zapalenie pochwy i kandydozowy stomatyt).

Z układy krwionośnego i limfatycznego

Często – eozynofilia i trombocytoza.

Rzadko – leukopenia, neutropenia i trombocytopenia.

Częstość nieznana – limfocytoza, anemia hemolityczna i agranulocytoza.

Z układy odpornościowego

Częstość nieznana – anafilaksja (w tym skurcz oskrzeli i/lub hipotensja tętnicza).

Z układy nerwowego

Rzadko – zawroty głowy, ból głowy.

Częstość nieznana – parestezje.

Zgłaszano przypadki powikłań neurologicznych, takich jak drżenie, mioklonia, drgawki, encefalopatia i śpiączka u pacjentów z niewydolnością nerek, u których dawkę ceftazydimu nie skorygowano odpowiednio.

Często – zapalenie żył (flebita) lub zapalenie żył z zakrzepem (tromboflebita) w miejscu wstrzyknięcia leku.

Z układy pokarmowego

Często – biegunka.

Rzadko – nudności, wymioty, ból brzucha i zapalenie jelita grubego.

Podobnie jak przy stosowaniu innych cefalosporyn, zapalenie jelita grubego może być spowodowane przez Clostridium difficile i może objawiać się jako pseudobłoniaste zapalenie jelita grubego (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Częstość nieznana – zaburzenia smaku.

Z układy moczowego

Bardzo rzadko – zapalenie nerek typu międzywątkowego, ostre niedostateczność nerek.

Rzadko – przejściowe podwyższenie stężenia mocznika we krwi.

Z układy wątrobowo-żółciowego

Często – przejściowe podwyższenie stężenia jednego lub kilku enzymów wątrobowych (ALT, AST, LDH, GGTP, fosfataza alkaliczna).

Częstość nieznana – żółtaczka.

Z układy skóry i tkanki podskórnej

Często – wysypka makularna lub plamisto-grudkowa, pokrzywka.

Rzadko – świąd.

Częstość nieznana – obrzęk naczynioruchowy (Quinckego), czerwienica wielopostaciowa, zespół Stevensa–Johnsona, toksyczne nekrolityczne zapalenie skóry (TEN), zaostrzone ogólnoustrojowe wykwity pęcherzowe (AGEP).

Ogólne i zaburzenia w miejscu wstrzyknięcia

Często – ból i/lub stan zapalny w miejscu wstrzyknięcia do mięśnia.

Rzadko – gorączka.

Badania laboratoryjne

Często – dodatni test Coombsa.

Rzadko – podobnie jak przy stosowaniu innych cefalosporyn, czasem obserwowano przejściowe podwyższenie stężenia mocznika we krwi, azotu mocznikowego we krwi i/lub kreatyniny w surowicy.

Dodatnia reakcja Coombsa występuje u około 5 % pacjentów, co może wpływać na oznaczenie grupy krwi.

Okres ważności. 3 lata.

Roztwór gotowy do użycia:

Roztwór do wstrzykiwania dożylnego:

Przygotowany roztwór można przechowywać do 24 godzin w lodówce w temperaturze 2–8 °C.

Roztwór do infuzji:

Przygotowany roztwór można przechowywać do 24 godzin w lodówce w temperaturze 2–8 °C i do 8 godzin w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Roztwór do wstrzykiwania do mięśnia:

Roztwór należy przygotować bezpośrednio przed użyciem i podać natychmiast.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Eurozidym jest mniej stabilny w roztworze wodorowęglanu sodu do wstrzykiwań niż w innych roztworach do wstrzykiwań dożylnych. Dlatego wodorowęglan sodu nie powinien być stosowany jako rozpuszczalnik.

Nie należy mieszać Eurozidym i aminoglikozydów w jednym systemie infuzyjnym ani strzykawce.

Obserwowano przypadki wytrącania się osadu po dodaniu wancomycyny do roztworu ceftazydimu. Dlatego zaleca się przepłukiwanie systemów infuzyjnych i przewodów dożylnych pomiędzy podaniem tych dwóch leków.

Opakowanie. 1 lub 10 fiolki z proszkiem w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania. na receptę.

Producent.

S.C.I. F.I. S.p.A.

Miejsce produkcji i adres działalności.

Via Alessandro Fleming, 2, Verona (VR), 37135, Włochy.

ULOTKA

do użytku medycznego

EUROZIDYM

(EUROZIDIME)

Skład:

substancja czynna: ceftriaxona;

1 fiolka zawiera ceftryaksym (w formie penta-hydratu ceftryaksymu) 1,0 g;

substancja pomocnicza: sodu węglan bezwodny.

Postać farmaceutyczna. proszek do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: proszek biały lub bladożółty.

Grupa farmakoterapeutyczna. środki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Cefalosporyny. Kod ATC J01D D02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Ceftazydim to bakteryjny antybiotyk z grupy cefalosporyn, którego mechanizm działania wiąże się z zaburzeniem syntezy ściany komórkowej bakterii. Wykazuje wysoką aktywność wobec szerokiego zakresu bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych, w tym szczepów opornych na gentamycynę i inne antybiotyki aminoglikozydowe. Jest bardzo odporny na działanie większości β-laktamaz produkowanych zarówno przez bakterie Gram-dodatnie, jak i Gram-ujemne. Ceftazydim wykazuje wysoką aktywność in vitro i działa w wąskim zakresie MIC (minimalne stężenie hamujące) wobec większości patogenów wywołujących infekcje. Badania in vitro wykazały, że stosowanie leku w połączeniu z antybiotykami aminoglikozydowymi prowadziło do efektu addytywnego, a w eksperymentach z niektórymi szczepami zaobserwowano również zjawiska synergizmu.

Badania in vitro potwierdziły aktywność ceftazydimu wobec następujących mikroorganizmów.

Oporność nabyta na antybiotyk różni się w zależności od regionu i może zmieniać się w czasie, a u poszczególnych szczepów może istotnie się różnić. Wskazane jest korzystanie z lokalnych danych dotyczących wrażliwości na antybiotyk, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji.

Wrażliwe mikroorganizmy

Aerobowe bakterie Gram-dodatnie: Streptococcus pyogenes, Streptococcus agalactiae.

Aerobowe bakterie Gram-ujemne: Citrobacter koseri, Haemophilus influenzae, Moraxella catarrhalis, Neisseria meningitidis, Proteus mirabilis, Proteus spp., Providencia spp., Pasteurella multocida.

Szczepy z możliwą opornością nabytą

Aerobowe bakterie Gram-ujemne: Acinetobacter baumannii, Burkholderia cepacia, Citrobacter freundii, Enterobacter aerogenes, Enterobacter cloacae, Klebsiella pneumoniae, Klebsiella spp., Pseudomonas aeruginosa, Serratia spp., Morganella morganii, Escherichia coli.

Aerobowe bakterie Gram-dodatnie: Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, grupa streptokoków z grupy Viridans.

Anaerobowe bakterie Gram-dodatnie: Clostridium perfringens, Peptococcus spp., Peptostreptococcus spp.

Anaerobowe bakterie Gram-ujemne: Fusobacterium spp.

Niewrażliwe mikroorganizmy

Aerobowe bakterie Gram-dodatnie: Enterococcus spp., w tym E. faecalis i E. faecium, Listeria spp.

Anaerobowe bakterie Gram-dodatnie: Clostridium difficile.

Anaerobowe bakterie Gram-ujemne: Bacteroides spp., w tym B. fragilis.

Inne: Chlamydia spp., Mycoplasma spp., Legionella spp.

Farmakokinetyka.

U pacjentów po wstrzyknięciu domięśniowym dawki 500 mg lub 1 g szybko osiągane są średnie stężenia szczytowe wynoszące odpowiednio 18 i 37 mg/l. Pięć minut po dożylnej bolusowej dawce 500 mg, 1 g lub 2 g osiągane są stężenia w surowicy krwi odpowiednio średnio 46, 87 lub 170 mg/l. Terapeutycznie skuteczne stężenia utrzymują się w surowicy krwi nawet przez 8–12 godzin po podaniu dożylnej i domięśniowej. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 10%. Stężenie ceftazydimu przekraczające MIC dla większości powszechnych patogennych mikroorganizmów osiągane jest w następujących tkankach i płynach: kości, serce, żółć, plwocina, płyn wewnątrzgałkowy, płyn maziowy, płyn opłucnowy i płyn otrzewnowy. Ceftazydim szybko przenika przez łożysko i do mleka matki. Lek słabo przenika przez nieuszkodzony barierę krew-mózg; przy braku stanu zapalnego stężenie leku w OUN jest niewielkie. Jednak w przypadku stanu zapalnego opon mózgowych stężenie ceftazydimu w OUN wynosi 4–20 mg/l i więcej, co odpowiada poziomowi jego stężenia terapeutycznego.

Ceftazydim nie ulega metabolizmowi w organizmie. Po podaniu parenteralnym osiągane są wysokie i trwałe stężenia ceftazydimu w surowicy krwi. Okres półtrwania wynosi około 2 godziny. Lek wydzielany jest w niezmienionej, aktywnej formie z moczem drogą filtracji kłębuszkowej; około 80–90% dawki wydzielane jest z moczem w ciągu 24 godzin. U pacjentów z zaburzeniem czynności nerek eliminacja ceftazydimu jest obniżona, dlatego dawkę należy zmniejszyć. Mniej niż 1% leku wydzielane jest z żółcią, co znacznie ogranicza ilość leku docierającego do przewodu pokarmowego.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Leczenie poniższych infekcji u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków:

– zapalenie płuc nabyte w szpitalu;

– infekcje dróg oddechowych u chorych na mukowiscydozę;

– bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych;

– przewlekłe zapalenie ucha środkowego;

– złośliwe zapalenie ucha zewnętrznego;

– skomplikowane infekcje dróg moczowych;

– skomplikowane infekcje skóry i tkanek miękkich;

– skomplikowane infekcje jamy brzusznej;

– infekcje kości i stawów;

– zapalenie otrzewnej związane z przeprowadzaniem dializy u pacjentów poddawanych ciągłej ambulatoryjnej dializie otrzewnowej.

Leczenie bakteriemii u pacjentów rozwijającej się w wyniku dowolnej z powyższych infekcji.

Ceftazidim może być stosowany w leczeniu pacjentów z neutropenią i gorączką spowodowaną infekcją bakteryjną.

Ceftazidim może być stosowany w profilaktyce infekcji dróg moczowych podczas zabiegów operacyjnych na gruczołach prostaty (transuretralna resekcja).

Przy przepisywaniu ceftazidimu należy wziąć pod uwagę jego działanie przeciwbakteryjne skierowane głównie przeciwko bakteriom Gram-ujemnym beztlenowym (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Właściwości farmakologiczne”).

Ceftazidim należy stosować w połączeniu z innymi lekami przeciwbakteryjnymi, jeśli przewiduje się, że szereg drobnoustrojów wywołujących infekcję nie należy do zakresu działania ceftazidimu.

Lek należy przepisywać zgodnie z obowiązującymi oficjalnymi zaleceniami dotyczącymi stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na ceftazidim lub na inne składniki preparatu.

Podwyższona wrażliwość na antybiotyki z grupy cefalosporyn.

W przeszłości wystąpiły ciężkie reakcje nadwrażliwości (np. reakcje anafilaktyczne) na inne antybiotyki beta-laktamowe (penicyliny, monobaktamy i karbapenemy).

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań.

Jednoczesne stosowanie wysokich dawek leku z lekami nefrotoksycznymi może negatywnie wpływać na funkcję nerek (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Chlorkanfenikol in vitro jest antagonistą ceftazidimu i innych cefalosporyn. Kliniczne znaczenie tego zjawiska jest nieznane, jednak przy jednoczesnym stosowaniu ceftazidimu z chlorkanfenikolem należy uwzględnić możliwość wystąpienia antagonizmu.

Podobnie jak inne antybiotyki, Eurozidym może wpływać na florę jelitową, co prowadzi do zmniejszenia resorpcji estrogenów i obniżenia skuteczności połączonych doustnych środków antykoncepcyjnych.

Ceftazidim nie wpływa na wyniki oznaczania glikozurii metodami enzymatycznymi, natomiast przy stosowaniu metod opartych na redukcji miedzi (Benedykta, Feliga, klinityst) może wystąpić niewielki wpływ na wynik badania.

Ceftazidim nie wpływa na alkaliczny metod pikratowy oznaczania kreatyniny.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Tak jak w przypadku innych antybiotyków beta-laktamowych, donoszono o ciężkich i czasem śmiertelnych reakcjach nadwrażliwości. W przypadku wystąpienia ciężkich reakcji nadwrażliwości należy natychmiast przerwać leczenie ceftazydymem i rozpocząć odpowiednie działania nagłe.

Przed rozpoczęciem leczenia należy ustalić u pacjenta występowanie w wywiadzie ciężkich reakcji nadwrażliwości na ceftazydym, antybiotyki z grupy cephalosporyn lub inne antybiotyki beta-laktamowe. Lek należy stosować ostrożnie u pacjentów, u których wcześniej wystąpiły nieciężkie reakcje nadwrażliwości na inne antybiotyki beta-laktamowe.

Ceftazydym ma ograniczony zakres działania przeciwbakteryjnego. Nie jest odpowiednim lekiem do monoterapii niektórych typów infekcji, dopóki nie zostanie potwierdzone, że patogen choroby jest wrażliwy na leczenie tym lekiem lub istnieje duże prawdopodobieństwo, że potencjalny patogen będzie wrażliwy na ceftazydym. Jest to szczególnie istotne przy podejmowaniu decyzji o leczeniu pacjentów z bakteriemią, bakteryjnym zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych, infekcjami skóry i tkanek miękkich oraz infekcjami kości i stawów. Ponadto ceftazydym jest wrażliwy na hydrolizę przez niektóre beta-laktamazy o rozszerzonym spektrum działania. Dlatego przy wyborze ceftazydymu do leczenia należy uwzględnić informacje dotyczące rozpowszechnienia mikroorganizmów produkujących beta-laktamazy o rozszerzonym spektrum działania.

Jednoczesne leczenie wysokimi dawkami cephalosporyn i lekami nefrotoksycznymi, takimi jak aminoglikozydy lub silne diuretyki (np. furosemid), może negatywnie wpływać na funkcję nerek. Doświadczenie kliniczne z zastosowania ceftazydymu wskazuje, że przy stosowaniu zalecanych dawek to zjawisko jest mało prawdopodobne. Nie ma danych świadczących o tym, że ceftazydym negatywnie wpływa na funkcję nerek w zwykłych dawkach terapeutycznych.

Ceftazydym jest wydalany przez nerki, dlatego dawkę należy odpowiednio zmniejszyć w zależności od stopnia uszkodzenia nerek. Należy dokładnie monitorować bezpieczeństwo i skuteczność leku u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek. Donoszono o przypadkach powikłań neurologicznych, gdy dawkę u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek nie zmniejszono odpowiednio (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Działania niepożądane”).

Lek ten zawiera 2,28 mmol (lub 52,44 mg)/dawkę sodu. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu u pacjentów stosujących dietę o ograniczonej zawartości sodu.

Tak jak w przypadku innych antybiotyków o szerokim spektrum działania, długotrwałe leczenie ceftazydymem może prowadzić do nadmiernego wzrostu mikroorganizmów opornych (np. Candida, Enterococci); w takim przypadku może być konieczne przerwanie leczenia lub podjęcie innych niezbędnych działań. Ważne jest ciągłe monitorowanie stanu pacjenta.

Podczas stosowania antybiotyków donoszono o przypadkach kolitu pseudomembranaceusznego, który może mieć różny stopień ciężkości – od łagodnego do zagrożonego życia. Dlatego ważne jest rozważenie tej diagnozy u pacjentów, u których wystąpiła biegunka podczas lub po zastosowaniu antybiotyku. W przypadku długotrwałej i znacznej biegunki lub wystąpienia u pacjenta skurczów brzusznych należy natychmiast przerwać leczenie, przeprowadzić dalsze badania pacjenta i w razie potrzeby zastosować specyficzne leczenie Clostridium difficile. Nie należy stosować leków opóźniających perystaltykę jelit.

Tak jak w przypadku innych cephalosporyn i penicylin o szerokim spektrum działania, niektóre wcześniej wrażliwe szczepy Enterobacter spp. i Serratia spp. mogą stać się oporne podczas leczenia ceftazydymem. W takich przypadkach należy okresowo wykonywać badania wrażliwości.

Donoszono o ciężkich skórnych reakcjach niepożądanych (TSRN), w tym o zespole Stevensa-Johnsona (ZSJ), toksycznym epidermalnym nekroliozy (TEN), wywołanej lekami eozynofili z objawami systemowymi (DRESS) i ostrym ogólnoustrojowym wyprysku pęcherzowego (AGEP), które mogą zagrażać życiu lub prowadzić do skutku śmiertelnego, w związku z leczeniem ceftazydymem, z częstością nieznaną.

Podczas przepisywania leku należy poinformować pacjenta o objawach i objawach oraz dokładnie monitorować reakcje skórne. Jeśli wystąpią objawy wskazujące na te reakcje, należy natychmiast przerwać stosowanie ceftazydymu i rozważyć możliwość leczenia alternatywnego.

Jeśli u pacjenta rozwinęła się poważna reakcja, taka jak ZSJ, TEN, DRESS lub AGEP podczas stosowania ceftazydymu, leczenie ceftazydymem nie może być ponownie przepisane temu pacjentowi.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Dane dotyczące leczenia ceftazydymem w czasie ciąży są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ na ciążę, rozwój embrionalny/fetalny, przebieg porodu ani rozwój poporodowy. Leku należy przepisywać w czasie ciąży tylko wtedy, gdy korzyści z jego stosowania przewyższają potencjalne ryzyko.

Karmienie piersią

Ceftazydym jest wydzielany w niewielkich ilościach do mleka matki, jednak przy stosowaniu dawek terapeutycznych nie przewiduje się wpływu na niemowlę karmione piersią. Ceftazydym można stosować w czasie karmienia piersią.

Plodność

Brak danych dotyczących wpływu ceftazydymu na płodność.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

Nie przeprowadzono odpowiednich badań. Jednak wystąpienie takich działań niepożądanych, jak zawroty głowy, może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Sposób stosowania i dawki.

Dorośli i dzieci ≥ 40 kg

Dzieci < 40 kg

*jeśli jest to skojarzone lub podejrzewa się skojarzenie z infekcjami wymienionymi w sekcji «Wskazania».

Dzieci

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania Eurozidymu w trybie ciągłej wewnątrzżylnej infuzji u noworodków i dzieci ≤ 2 miesięcy.

Pacjenci w wieku podeszłym

Ze względu na zmniejszenie klirensu ceftagazydimu, u pacjentów w wieku podeszłym z ostrymi infekcjami dawka dobowa zazwyczaj nie powinna przekraczać 3 g, szczególnie u pacjentów w wieku 80 lat i starszych.

Niewydolność wątroby

Nie ma potrzeby modyfikacji dawkowania u pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością wątroby. Nie przeprowadzono badań klinicznych u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby. Zaleca się staranne monitorowanie kliniczne skuteczności i bezpieczeństwa stosowania.

Niewydolność nerek

Ceftagazydim jest wydalany przez nerki w niezmienionej postaci. Dlatego dawkę należy zmniejszyć u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.

Początkowa dawka załadowująca powinna wynosić 1 g. Dawkę utrzymaniową należy ustalać na podstawie klirensu kreatyniny.

Zalecane dawki utrzymaniowe ceftagazydimu w niewydolności nerek – podawanie intermitentne

Dorośli i dzieci o masie ciała ≥ 40 kg

Pacjentom z ciężkimi infekcjami dawkę pojedynczą można zwiększyć o 50% lub odpowiednio zwiększyć częstotliwość podawania. U takich pacjentów zaleca się monitorowanie stężenia ceftagidymu w surowicy krwi.

U dzieci klirens kreatyniny należy skorygować odpowiednio do powierzchni ciała lub masy ciała.

Dzieci < 40 kg

*to poziom kreatyniny w surowicy krwi obliczony zgodnie z zaleceniami i może nie odpowiadać dokładnie stopniowi zmniejszenia funkcji nerek u wszystkich pacjentów z niewydolnością nerek.

** klirens kreatyniny obliczony na podstawie powierzchni ciała lub określony.

Zaleca się staranne monitorowanie kliniczne skuteczności i bezpieczeństwa stosowania.

Zalecane dawki utrzymujące ceftriaximu w niewydolności nerek – infuzja ciągła

Dorośli i dzieci ≥ 40 kg masy ciała

Dawkowanie należy dobierać ostrożnie. Zaleca się staranne monitorowanie kliniczne skuteczności i bezpieczeństwa leczenia.

Dzieci < 40 kg

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania Eurozidymu w trybie ciągłej infuzji wewnątrzżylnej dzieciom o masie ciała < 40 kg z zaburzoną funkcją nerek nie zostały ustalone. Zaleca się staranne monitorowanie kliniczne skuteczności i bezpieczeństwa leczenia.

W przypadku konieczności stosowania leku w trybie ciągłej infuzji wewnątrzżylnej dzieciom z zaburzoną funkcją nerek, klirens kreatyniny należy skorygować odpowiednio do powierzchni ciała dziecka lub masy ciała.

Hemodializa

Okres półtrwania ceftauksydymu w surowicy podczas hemodializy wynosi od 3 do 5 godzin.

Po każdej sesji hemodializy należy podawać dawkę uzupełniającą ceftauksydymu zgodnie z zaleceniami podanymi w poniższej tabeli.

Dializa opłucnowa

Ceftauksydym można stosować podczas dializy opłucnowej w standardowym trybie oraz podczas długotrwałej ambulatoryjnej dializy opłucnowej.

Oprócz podania dożylnego ceftauksydym można dodawać do płynu dializacyjnego (zwykle od 125 do 250 mg na 2 l roztworu dializacyjnego).

U pacjentów z niewydolnością nerek poddawanych długotrwałej hemodializie arterio-żylnej lub wysokoprzepływowej hemofiltracji w oddziałach intensywnej terapii zalecana dawka wynosi 1 g na dobę w postaci dawki pojedynczej lub podzielonej na kilka dawek. W przypadku niskoprzepływowej hemofiltracji należy stosować dawki zalecane przy zaburzeniach funkcji nerek.

Pacjentom poddawanym hemofiltracji wenozno-żylnej i hemodializie wenozno-żylnej zalecenia dotyczące dawkowania podano w tabelach.

Zalecenia dotyczące dawkowania ceftauksydymu u pacjentów poddawanych długotrwałą hemofiltrację wenozno-żylną

Dawkę wspierającą należy podawać co 12 godzin.

Zalecenia dotyczące dawkowania ceftazydimu u pacjentów poddawanych długotrwałemu hemodializy weno-wenozyjnej

Dawkę uzupełniającą należy podawać co 12 godzin.

Podanie.

Eurozidym podaje się dożylnie w formie wstrzyknięcia lub infuzji, albo w formie głębokiego wstrzyknięcia do mięśnia. Zalecanymi miejscami podania do mięśnia są górny zewnętrzny kwadrant mięśnia pośladkowego lub boczna część uda.

Roztwory cefalazidymu można podawać bezpośrednio do żyły lub do systemu do infuzji dożylnej, jeśli pacjent otrzymuje płynniki dożylne.

Dawka zależy od ciężkości choroby, wrażliwości, lokalizacji i typu infekcji, a także od wieku i funkcji nerek pacjenta.

Nabyta oporność na antybiotyk różni się w różnych regionach i może się zmieniać w czasie, a u poszczególnych szczepów może istotnie się różnić. Wskazane jest korzystanie z lokalnych danych dotyczących wrażliwości na antybiotyk, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji.

Instrukcja przygotowania

Eurozidym jest kompatybilny z większością powszechnie stosowanych roztworów do podania dożylnego. Jednak nie należy stosować jako rozpuszczalnika wodorowęglanu sodu do wstrzykiwań (patrz «Nieskompatybilność»).

Falkony są produkowane pod obniżonym ciśnieniem. W miarę rozpuszczania się leku wydziela się dwutlenek węgla i ciśnienie w falkonie wzrasta. Małe pęcherzyki dwutlenku węgla w rozpuszczonym leku można pominąć.

*Uwaga. Rozpuszczanie należy przeprowadzać w dwóch etapach (patrz tekst).

Kolor roztworu waha się od jasnożółtego do bursztynowego, w zależności od stężenia, rozpuszczalnika i warunków przechowywania. Przy zachowaniu zaleceń działanie leku nie zależy od wahań zabarwienia.

Ceftazydym w stężeniach od 1 mg/ml do 40 mg/ml jest kompatybilny z następującymi roztworami: 0,9 % roztwór chlorku sodu; roztwór laktyku sodu 1/6; roztwór Hartmana; 5 % roztwór glukozy; 0,225 % roztwór chlorku sodu i 5 % roztwór glukozy; 0,45 % roztwór chlorku sodu i 5 % roztwór glukozy; 0,9 % roztwór chlorku sodu i 5 % roztwór glukozy; 0,18 % roztwór chlorku sodu i 4 % roztwór glukozy; 10 % roztwór glukozy; 10 % roztwór glukozy 40 i 0,9 % roztwór chlorku sodu; 10 % roztwór glukozy 40 i 5 % roztwór glukozy; 6 % roztwór dekstranu 70 i 0,9 % roztwór chlorku sodu; 6 % roztwór dekstranu 70 i 5 % roztwór glukozy.

Ceftazydym w stężeniach od 0,05 mg/ml do 0,25 mg/ml jest kompatybilny z płynem do dializy wewnątrzotrzewnej (laktem).

Ceftazydym do wstrzykiwań domięśniowych można rozpuszczać w 0,5 % lub 1 % roztworze chlorku lidokainy.

Skuteczność obu leków jest zachowana przy mieszaniu ceftazydymu w dawce 4 mg/ml z następującymi substancjami: hydrokortyson (fosforan sodu hydrokortyzonu) 1 mg/ml w 0,9 % roztworze chlorku sodu do wstrzykiwań lub 0,5 % roztworze glukozy; cefuroksym (cefuroksym sodu) 3 mg/ml w 0,9 % roztworze chlorku sodu do wstrzykiwań; kloksacylina (kloksacylina sodu) 4 mg/ml w 0,9 % roztworze chlorku sodu do wstrzykiwań; heparyna 10 JM/ml lub 50 JM/ml w 0,9 % roztworze chlorku sodu do wstrzykiwań; chlorek potasu 10 mEq/l lub 40 mEq/l w 0,9 % roztworze chlorku sodu do wstrzykiwań.

Przygotowanie roztworów do wstrzykiwań domięśniowych lub do wstrzykiwań dołżylowych typu bolus:

1. Wprowadzić igłę strzykawki przez nakrętkę fiolki i wstrzyknąć zalecaną objętość rozpuszczalnika.
2. Wyjąć igłę strzykawki i potrząsać fiolką aż do uzyskania przejrzystego roztworu.
3. Odwrócić fiolkę. Przy całkowicie wciskanym tłoku strzykawki włożyć igłę do fiolki. Wciągnąć cały roztwór do strzykawki, przy czym igła musi cały czas znajdować się w roztworze. Małe pęcherzyki dwutlenku węgla można zignorować.

Przygotowanie roztworów do wlewu dożylnego:

Wprowadzić igłę strzykawki przez nakrętkę fiolki i wstrzyknąć 10 ml rozpuszczalnika.

1. Wyjąć igłę strzykawki i potrząsać fiolką aż do uzyskania przejrzystego roztworu.
2. Nie wstawiać igły wentylacyjnej przez nakrętkę przed całkowitym rozpuszczeniem leku. Wprowadzić igłę wentylacyjną przez nakrętkę do fiolki w celu wyrównania ciśnienia wewnętrznego w fiolce.
3. Nie wyjmując igły wentylacyjnej, uzupełnić ogólną objętość do 50 ml. Wyjąć igłę wentylacyjną, potrząsnąć fiolką i przygotować zestaw do wlewu zgodnie z zasadą.

Uwaga. Aby zapewnić sterylność leku, bardzo ważne jest nie wstawianie igły wentylacyjnej przez nakrętkę przed całkowitym rozpuszczeniem leku.

Gotowy roztwór można przechowywać przez 24 godziny w temperaturze poniżej 25 °C lub przez 7 dni w temperaturze do 4 °C.

Dzieci.

Stosować u dzieci od pierwszych dni życia.

Przedawkowanie.

Przedawkowanie może prowadzić do powikłań neurologicznych, takich jak encefalopatia, drgawki i śpiączka. Objawy przedawkowania mogą wystąpić u pacjentów z niewydolnością nerek, jeśli nie zmniejszy się odpowiednio dawki (patrz sekcje «Sposób stosowania i dawki» oraz «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania»). Stężenie ceftazydymu w surowicy krwi można obniżyć poprzez hemodializę lub dializę otrzewnową.

Efekty uboczne.

Efekty niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania – od bardzo częstych do rzadkich, a także według narządów i układów: bardzo często ≥ 1/10; często ≥ 1/100 i < 1/10; rzadko ≥ 1/1000 i < 1/100; bardzo rzadko ≥ 1/10000 i < 1/1000; bardzo rzadko < 1/10000; częstość nieznana.

Infekcje i inwazje

Rzadko – kandydoza (w tym zapalenie pochwy i kandydozowy stomatyt).

Zaburzenia układu krążenia i chłonnego

Często – eozynofilia i trombocytoza.

Rzadko – leukopenia, neutropenia i trombocytopenia.

Częstość nieznana – limfocytoza, anemia hemolityczna i agranulocytoza.

Zaburzenia układu immunologicznego

Częstość nieznana – anafilaksja (w tym skurcz oskrzeli i/lub hipotensja tętnicza).

Zaburzenia układu nerwowego

Rzadko – zawroty głowy, ból głowy.

Częstość nieznana – parestezje.

Zgłaszano przypadki powikłań neurologicznych, takich jak drżenie, mioklonie, drgawki, encefalopatia i śpiączka u chorych z niewydolnością nerek, u których dawkę ceftezydimu nie zmniejszono odpowiednio.

Często – zapalenie żył (flebita) lub zapalenie żył z zakrzepem (tromboflebita) w miejscu wstrzyknięcia leku.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego

Często – biegunka.

Rzadko – nudności, wymioty, ból brzucha i zapalenie jelita.

Tak jak przy stosowaniu innych cefalosporyn, zapalenie jelita może być spowodowane przez Clostridium difficile i może objawiać się jako pseudobłoniaste zapalenie jelita (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Częstość nieznana – zaburzenia smaku.

Zaburzenia układu moczowego

Bardzo rzadko – nefryt śródmiąższowy, ostra niewydolność nerek.

Rzadko – przejściowe podwyższenie stężenia mocznika we krwi.

Zaburzenia ze strony układu wątrobowo-żółciowego

Często – przejściowe podwyższenie poziomu jednego lub kilku enzymów wątrobowych (ALT, AST, LDH, GGTP, fosfataza alkaliczna).

Częstość nieznana – żółtaczka.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej

Często – wysypka makularna lub plamisto-płateczkowa, pokrzywka.

Rzadko – swędzenie.

Częstość nieznana – obrzęk naczynioruchowy (odmęczycy), erytema wielopostaciowa, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny nekrolyz epidermy, ostra ogólnoustrojowa egzantematywna pęcherzyca (OGEP).

Zaburzenia ogólne i w miejscu podania

Często – ból i/lub stan zapalny w miejscu wstrzyknięcia do mięśni.

Rzadko – gorączka.

Badania laboratoryjne

Często – dodatni test Coombsa.

Rzadko – tak jak przy stosowaniu innych cefalosporyn, obserwowano czasem przejściowe podwyższenie stężenia mocznika we krwi, azotu mocznikowego we krwi i/lub kreatyniny w surowicy.

Dodatnia reakcja Coombsa występuje u około 5 % pacjentów, co może wpływać na oznaczenie grupy krwi.

Okres ważności. 3 lata.

Roztwór gotowy do użycia:

Roztwór do wstrzykiwania dożylnego:

Przygotowany roztwór można przechowywać do 24 godzin w lodówce w temperaturze 2–8 °C.

Roztwór do infuzji:

Przygotowany roztwór można przechowywać do 24 godzin w lodówce w temperaturze 2–8 °C oraz do 8 godzin w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Roztwór do wstrzykiwania do mięśni:

Roztwór należy przygotować bezpośrednio przed użyciem i podać natychmiast.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Eurozidym jest mniej stabilny w roztworze wodorowęglanu sodu do wstrzykiwań niż w innych roztworach do wstrzykiwań dożylnych. W związku z tym wodorowęglan sodu nie zaleca się jako rozpuszczalnika.

Eurozidym i aminoglikozydy nie powinny być mieszane w jednym systemie infuzyjnym ani strzykawce.

Obserwowano przypadki wytrącania osadu po dodaniu wancomycyny do roztworu ceftezydimu. Dlatego zaleca się płukanie systemów infuzyjnych i cewników dożylnych pomiędzy podawaniem tych dwóch leków.

Opakowanie. 1 lub 10 fiolki z proszkiem w pudełku tekturowym.

Kategoria wydawania. na receptę.

Producent.

S.C.I.E. Fides S.p.A.

Adres siedziby producenta i miejsce wykonywania działalności.

Nucleo Industriale S. Atto (lok. S. Nicolò a Tordino), - 64100, Teramo (TE), Włochy.