Etrial 1 g

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU Etrial 1 g (ETRIAL 1 g)

Skład:

substancja czynna: ceftriakson;

1 fiolka zawiera ceftriakson sodowy odpowiadający 1000 mg ceftriaksonu.

Postać leku. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: krystaliczny proszek o barwie od białej do żółtawo-pomarańczowej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Inne antybiotyki beta-laktamowe. Cefalosporyny III pokolenia. Ceftriakson.

Kod ATC J01D D04.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Ceftryaksjon hamuje syntezę ściany komórkowej bakterii poprzez wiązanie się z białkami wiążącymi penicylinę. W efekcie zatrzymuje się biosynteza ściany komórkowej (peptydoglikanu), co prowadzi do lizy komórki bakteryjnej i jej śmierci.

Odporność

Odporność bakterii na ceftryaksjon może rozwijać się w wyniku działania jednego lub kilku mechanizmów:

• hydrolizy przez beta-laktamazy, w tym beta-laktamazy o szerokim spektrum działania, karbapenemazy oraz enzymy typu Amp C, które mogą być indukowane lub trwale zahamowane u niektórych beztlenowych bakterii Gram-ujemnych;
• obniżonej powinności białek wiążących penicylinę do ceftryaksjonu;
• niewnikalności zewnętrznej błony cytoplazmatycznej u bakterii Gram-ujemnych;
• bakteryjnego pompy eflluksowej.

Granice wartości przy oznaczaniu wrażliwości

Granice wartości minimalnej stężenia hamującego (MIC) określone zostały przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST):

a. Wnioskowanie o wrażliwości oparte jest na wrażliwości na cefoksytynę.

b. Wnioskowanie o wrażliwości oparte jest na wrażliwości na penicylinę.

c. Rzadko występują izolaty z minimalną stężeniem hamującym przekraczającym granice wrażliwości. Jeśli takie zjawisko występuje, należy przeprowadzić ponowne testowanie, a w przypadku potwierdzenia — wysłać materiał do laboratorium referencyjnego.

d. Granice wrażliwości dotyczą dobowej dawki wewnętrzniej 1 g × 1 oraz wysokiej dawki co najmniej 2 g × 1.

Generalnie wrażliwe gatunki

Dodatnie względem Grama aeroby

Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę)£, bakterie Gram-dodatnie koagulazo-ujemne (wrażliwe na metycylinę)£, Streptococcus pyogenes (grupa A), Streptococcus agalactiae (grupa B), Streptococcus pneumoniae, Streptococci grupy Viridans.

Ujemne względem Grama aeroby

Borrelia burgdorferi, Haemophilus influenzae, Haemophilus parainfluenzae, Moraxella catarrhalis, Neisseria gonorrhoeae, Neisseria meningitidis, Proteus mirabilis, Providencia spp., Treponema pallidum.

Gatunki, u których nabyta oporność może stanowić problem

Dodatnie względem Grama aeroby

Staphylococcus epidermidis+, Staphylococcus haemolyticus+, Staphylococcus hominis+

Ujemne względem Grama aeroby

Citrobacter freundii, Enterobacter aerogenes, Enterobacter cloacae, Escherichia coli%, Klebsiella pneumoniae%, Klebsiella oxytoca%, Morganella morganii, Proteus vulgaris, Serratia marcescens

Anaeroby

Bacteroides spp., Fusobacterium spp., Peptostreptococcus spp., Clostridium perfringens.

Wstępnie oporne mikroorganizmy

Dodatnie względem Grama aeroby

Enterococcus spp., Listeria monocytogenes

Ujemne względem Grama aeroby

Acinetobacter baumannii, Pseudomonas aeruginosa, Stenotrophomonas maltophilia

Anaeroby

Clostridium difficile

Inne

Chlamydia spp., Chlamydophila spp., Mycoplasma spp., Legionella spp., Ureaplasma urealyticum

£ Wszystkie bakterie oporne na metycylinę są oporne na ceftryksolon.

• Częstotliwość oporności >50% co najmniej w jednym regionie.

% Odmiany produkujące beta-laktamazy o szerokim spektrum działania są zawsze oporne.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Podanie do mięśnia

Po wstrzyknięciu do mięśnia średnie stężenie szczytowe ceftryksolonu w osoczu wynosi około połowy wartości obserwowanej po podaniu dożylnym równoważnej dawki. Maksymalne stężenie w osoczu po jednorazowym wstrzyknięciu do mięśnia 1 g leku wynosi 81 mg/l i osiągane jest po 2–3 godzinach od podania. Pole pod krzywą „stężenie – czas” w osoczu po podaniu do mięśnia jest równe polu po podaniu dożylnym równoważnej dawki.

Podanie dożylnie

Po bolusowym podaniu dożylnym ceftryksolonu w dawkach 500 mg i 1 g średnie stężenie szczytowe ceftryksolonu w osoczu wynosi odpowiednio około 120 i 200 mg/l. Po infuzjach dożylnych ceftryksolonu w dawkach 500 mg, 1 g i 2 g stężenie ceftryksolonu w osoczu wynosi odpowiednio około 80, 150 i 250 mg/l.

Rozkład.

Objętość rozkładu ceftryksolonu wynosi 7–12 l. Stężenia znacznie przekraczające minimalne stężenia hamujące dla większości istotnych patogenów infekcji stwierdza się w tkankach, w tym w płucach, sercu, dróg żółciowych, wątrobie, migdałkach, uchu środkowym i wyściółce nosa, kościach, a także w płynie mózgowo-rdzeniowym, płynie opłucnowym i płynie stawowym, sekrecie prostaty. Po ponownym podaniu obserwowano wzrost średniego stężenia szczytowego w osoczu o 8–15% (Cmax); stan równowagi osiągany był w większości przypadków w ciągu 48–72 godzin, w zależności od drogi podania.

Przenikanie do poszczególnych tkanek

Ceftryksolon przenika przez opony mózgowe. Przenikanie jest bardziej wyraźne przy zapaleniu opon mózgowych. Średnie stężenie szczytowe ceftryksolonu w płynie mózgowo-rdzeniowym u pacjentów z bakteryjnym zapaleniem opon mózgowych wynosi do 25% wartości w osoczu, w porównaniu do 2% u pacjentów bez zapalenia opon mózgowych. Szczytowe stężenia ceftryksolonu w płynie mózgowo-rdzeniowym osiągane są około 4–6 godzin po wstrzyknięciu dożylnym. Ceftryksolon przenika przez barierę łożyskową, a jego obecność w małych stężeniach oczekuje się w mleku matki (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Łączenie z białkami

Ceftryksolon wiąże się odwracalnie z albuminą. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 95% przy stężeniu w osoczu poniżej 100 mg/l. Wiązanie jest nasycane, a stopień wiązania zmniejsza się wraz ze wzrostem stężenia (do 85% przy stężeniu w osoczu 300 mg/l).

Biotransformacja

Ceftryksolon nie ulega metabolizmowi systemowemu, a przekształca się w nieaktywne metabolity pod wpływem flory jelitowej.

Wydalanie

Ogólny klirens osoczowy ceftryksolonu (związanego i niezwiązanego) wynosi 10–22 ml/min. Klirens nerkowy wynosi 5–12 ml/min. 50–60% ceftryksolonu wydala się w niezmienionej formie przez nerki, głównie przez filtrację kłębuszkową, 40–50% — w niezmienionej formie z żółcią. Okres półtrwania ceftryksolonu u dorosłych wynosi około 8 godzin.

Pacjenci z niewydolnością nerek lub wątroby

U chorych z zaburzeniem funkcji nerek lub wątroby farmakokinetyka ceftryksolonu zmienia się w niewielkim stopniu, obserwuje się jedynie nieznaczne wydłużenie okresu półtrwania (mniej niż dwukrotnie), nawet u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek.

Względne nieznaczne wydłużenie okresu półtrwania przy zaburzeniu funkcji nerek wyjaśnia się kompensacyjnym zwiększeniem klirensu pozanerkowego w wyniku zmniejszenia wiązania z białkami krwi i odpowiednim zwiększeniem klirensu pozanerkowego ogólnego ceftryksolonu.

U pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby okres półtrwania ceftryksolonu nie wydłuża się ze względu na kompensacyjne zwiększenie klirensu nerkowego. Dzieje się to również w wyniku zwiększenia frakcji wolnej ceftryksolonu w osoczu, co sprzyja obserwowanemu paradoksalnemu zwiększeniu ogólnego klirensu leku wraz ze zwiększeniem objętości rozkładu równolegle do ogólnego klirensu.

Pacjenci w wieku podeszłym

U pacjentów w wieku powyżej 75 lat średni okres półtrwania jest zazwyczaj 2–3 razy dłuższy niż u młodszych dorosłych.

Dzieci

Okres półtrwania ceftryksolonu jest wydłużony u noworodków w wieku do 14 dni. Stężenie wolnego ceftryksolonu może dalej wzrastać w wyniku takich czynników, jak zmniejszenie filtracji kłębuszkowej i zaburzenia wiązania z białkami krwi. U dzieci okres półtrwania jest krótszy niż u noworodków lub dorosłych.

Klirens osoczowy i objętość rozkładu ogólnego ceftryksolonu są wyższe u noworodków, niemowląt i dzieci niż u dorosłych.

Liniowość/nieliniowość

Farmakokinetyka ceftryksolonu jest nieliniowa. Wszystkie główne parametry farmakokinetyczne oparte na ogólnym stężeniu leku, z wyjątkiem okresu półtrwania, zależą od dawki, zmniejszając się w stopniu mniejszym niż proporcjonalnie do dawki. Nieliniowość obserwuje się w wyniku nasycenia wiązania z białkami osocza, dlatego dotyczy ona ogólnego ceftryksolonu w osoczu, a nie ceftryksolonu wolnego (niezwiązanego).

Związek farmakokinetyczny/farmakodynamiczny

Tak jak w przypadku innych beta-laktamów, indeks farmakokinetyczny/farmakodynamiczny, który wykazuje najlepszą korelację z efektywnością in vivo, to procent przedziału dawkowania, w którym stężenie niezwiązane pozostaje powyżej minimalnego stężenia hamującego ceftryksolon dla poszczególnych gatunków docelowych (czyli %T > minimalne stężenie hamujące).

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Lekarstwo należy stosować w leczeniu następujących infekcji u dorosłych oraz dzieci, w tym u noworodków doszłych (od momentu urodzenia):

• bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych;
• zapalenie płuc nabyte spoza szpitala;
• zapalenie płuc nabyte w szpitalu;
• ostre zapalenie ucha środkowego;
• infekcje wewnątrzbrzuszne;
• powikłane infekcje dróg moczowych (w tym naczyniowonerczycę);
• infekcje kości i stawów;
• powikłane infekcje skóry i tkanek miękkich;
• gruźlica;
• kiła;
• bakteryjne zapalenie wsierdzia.

Lekarstwo można stosować w celu:

• leczenia ostrego nasilenia przewlekłej obturacyjnej choroby płuc u dorosłych;
• leczenia rozsianej boreliozy Lyme’a [wczesnej (II etap) i późnej (III etap)] u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków w wieku od 15 dni;
• profilaktyki przedoperacyjnej infekcji w miejscu zabiegu chirurgicznego;
• leczenia pacjentów z neutropenią, u których wystąpiła gorączka z podejrzeniem infekcji bakteryjnej;
• leczenia pacjentów z bakteriemią, która wystąpiła w związku z którąkolwiek z powyższych infekcji lub gdy istnieje podejrzenie którejś z tych infekcji.

Lekarstwo należy stosować łącznie z innymi lekami przeciwbakteryjnymi, jeśli zakres potencjalnych patogenów bakteryjnych nie mieści się w jego spektrum działania (patrz rozdział „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Należy wziąć pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące odpowiedniego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na ceftryaksone lub na którykolwiek inny cefalosporynę. W przypadku wcześniejszych ciężkich reakcji nadwrażliwości (np. reakcji anafilaktycznych) na którykolwiek inny typ antybiotyków beta-laktamowych (penicyliny, monobaktamy i karbapenemy).

Ceftryaksone jest przeciwwskazane:

• u wcześniaków w wieku ≤ 41 tygodni z uwzględnieniem okresu rozwoju wewnątrzmacicznego (wiek ciążowy + wiek po urodzeniu)*;

• u noworodków doszłych (w wieku ≤ 28 dni):

  • z hiperbilirubinemią, żółtaczką, hipoproteinemią lub kwasoczą, ponieważ w tych stanach wiązanie bilirubiny jest prawdopodobnie zaburzone*;
  • którzy wymagają (lub u których przewiduje się potrzebę) dożylnego podania leków zawierających wapń lub roztworów do infuzji zawierających wapń, ze względu na ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu (patrz rozdziały „Szczególne wskazania dotyczące stosowania” i „Działania niepożądane”).

* Badania in vitro wykazały, że ceftryaksone może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą surowicy krwi, co może prowadzić do rozwoju encefalopatii bilirubinowej u tych pacjentów.

Przed domięśniowym podaniem ceftryaksonu należy koniecznie wykluczyć przeciwwskazania do stosowania lidokainy, jeśli stosuje się ją jako rozpuszczalnik (patrz rozdział „Szczególne wskazania dotyczące stosowania” oraz instrukcja do stosowania lidokainy, w szczególności przeciwwskazania).

Roztworów ceftryaksonu zawierających lidokainę nigdy nie wolno podawać dożylnie.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Roztworów zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, nie należy używać do rekonstytucji leku w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania otrzymanego roztworu do podania dożylnego, ponieważ może dojść do powstawania osadów. Osady soli wapniowej ceftryaksonu mogą również powstawać przy mieszaniu ceftryaksonu z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym. Ceftryaksonu nie można podawać jednocześnie z roztworami dożylnymi zawierającymi wapń, w tym z roztworami zawierającymi wapń przeznaczonymi do długotrwałych infuzji, takimi jak roztwory do żywienia pozajelitowego, za pomocą systemu typu Y. Jednak u wszystkich pacjentów, z wyjątkiem noworodków, ceftryakson i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem dokładnego wypłukania systemu infuzyjnego cieczą zgodną przed i po podaniu. Badania in vitro z wykorzystaniem osocza krwi pępowinowej dorosłych i noworodków wykazały, że u noworodków istnieje zwiększony ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu (patrz rozdziały „Sposób stosowania i dawki”, „Przeciwwskazania”, „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”, „Działania niepożądane”, „Niezgodność”).

Stosowanie łączone z doustnymi lekami przeciwkrzepliwymi może nasilać działanie antagonisty witaminy K i zwiększać ryzyko krwawienia. Zaleca się częste sprawdzanie międzynarodowego znormalizowanego stosunku (INR) oraz odpowiednie dostosowanie dawki antagonisty witaminy K zarówno podczas, jak i po terapii ceftryaksonem (patrz rozdział „Działania niepożądane”).

Dane dotyczące potencjalnego nasilenia toksycznego działania aminoglikozydów na nerki podczas ich stosowania razem z cefalosporynami są sprzeczne. W takich przypadkach należy dokładnie przestrzegać zaleceń dotyczących monitorowania stężenia aminoglikozydów (oraz funkcji nerek) w praktyce klinicznej.

W badaniu in vitro przy stosowaniu chloramfenikolu w połączeniu z ceftryaksonem zaobserwowano efekty antagonistyczne. Kliniczne znaczenie tych danych jest nieznane.

Nie odnotowano przypadków interakcji między ceftryaksonem a doustnymi lekami zawierającymi wapń ani między ceftryaksonem podawanym domięśniowo a lekami zawierającymi wapń (dożylne lub doustne).

U pacjentów stosujących ceftryakson możliwe są fałszywie dodatnie wyniki testu Coombsa.

Ceftryakson, podobnie jak inne antybiotyki, może powodować fałszywie dodatnie wyniki badania na galaktozemię.

Podobnie przy oznaczaniu glukozy w moczu metodami niel enzymatycznymi wyniki mogą być fałszywie dodatnie. Z tego powodu w okresie stosowania ceftryaksonu oznaczanie glukozy w moczu należy przeprowadzać metodami enzymatycznymi.

Nie zaobserwowano zaburzeń funkcji nerek po jednoczesnym stosowaniu dużych dawek ceftryaksonu i silnych moczopędnych (np. furosemidu).

Jednoczesne stosowanie probenicydu nie zmniejsza wydalania ceftryaksonu.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Reakcje nadwrażliwości.

Tak jak w przypadku wszystkich antybiotyków beta-laktamowych, opisywano przypadki ciężkich reakcji nadwrażliwości, czasem zakończone śmiercią (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Reakcje nadwrażliwości mogą również postępować do zespołu DRESS (reakcja na lek z eozynofilią i objawami systemowymi), ciężkiej reakcji alergicznej, która może prowadzić do zawału mięśnia sercowego (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). W przypadku ciężkich reakcji nadwrażliwości stosowanie ceftryaksonu należy natychmiast przerwać i podjąć odpowiednie środki ratunkowe. Przed rozpoczęciem leczenia należy ustalić, czy pacjent ma w wywiadzie ciężkie reakcje nadwrażliwości na ceftryakson, inne cefalosporyny lub inne leki beta-laktamowe. Ceftryakson należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem nieciężkiej nadwrażliwości na inne leki beta-laktamowe.

Zarejestrowano przypadki ciężkich niepożądanych reakcji skórnych (zespołu Stevensa-Johnsona lub zespołu Lyella / toksycznego zespółu martwiczego, oraz reakcji na lek z eozynofilią i objawami systemowymi [DRESS]), które mogą być śmiertelne, związane z leczeniem ceftryaksonem; jednak częstość tych zjawisk jest nieznana (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Interakcje z lekami zawierającymi wapń.

U przedwczesnych i noworodków urodzonych w terminie w wieku do 1 miesiąca życia opisywano przypadki powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu w płucach i nerkach, zakończone śmiercią. Co najmniej jednemu z tych pacjentów ceftryakson i wapń podawano w różnych czasach i za pomocą różnych systemów do wlewu dożylnego. Nie odnotowano potwierdzonych przypadków powstawania wewnątrznaczyniowych osadów u pacjentów poza noworodkami, którym podawano ceftryakson i roztwory zawierające wapń lub inne leki zawierające wapń. Badania in vitro wykazały, że noworodki są narażone na zwiększony ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu w porównaniu z pacjentami z innych grup wiekowych.

Podczas stosowania ceftryaksonu u pacjentów w każdym wieku nie wolno mieszać ani podawać jednocześnie żadnych roztworów do wlewu dożylnego zawierających wapń, nawet przy użyciu różnych systemów do wlewu lub podawania leków do różnych miejsc infuzji. Jednak pacjentom w wieku od 28 dni ceftryakson i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem podawania leków przez różne systemy infuzyjne do różnych części ciała lub wymiany lub starannego przemywania systemu infuzyjnego między podawaniem tych środków roztworem soli fizjologicznej w celu zapobiegania powstawaniu osadów. Pacjentom wymagającym ciągłego wlewu roztworów zawierających wapń do żywienia dożylnej (PŻ) pracownicy medyczni mogą rozważyć przepisanie alternatywnych środków przeciwbakteryjnych, których stosowanie nie wiąże się z podobnym ryzykiem powstawania osadów. Jeśli stosowanie ceftryaksonu u pacjentów wymagających ciągłego żywienia dożylnej uznano za konieczne, roztwory do PŻ i ceftryakson można podawać jednocześnie, ale przez różne systemy infuzyjne i do różnych części ciała. Można również tymczasowo przerwać podawanie roztworów do PŻ na czas infuzji ceftryaksonu i przemyć systemy infuzyjne między podawaniem roztworów (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Efekty niepożądane”, „Farmakokinetyka” oraz „Niezgodność”).

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność leku u noworodków, niemowląt i dzieci zostały potwierdzone dla dawek opisanych w sekcji „Sposób stosowania i dawki”. Badania wykazały, że ceftryakson, podobnie jak niektóre inne cefalosporyny, może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą osocza.

Ceftryakson jest przeciwwskazany u przedwczesnych i urodzonych w terminie noworodków, u których istnieje ryzyko rozwoju encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Immunooposredniczona anemia hemolityczna.

Zdarzały się przypadki immunooposredniczonej anemii hemolitycznej u pacjentów przyjmujących antybiotyki z grupy cefalosporyn, w tym ceftryakson (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Ciężkie przypadki anemii hemolitycznej, w tym zakończone śmiercią, odnotowano zarówno u dorosłych, jak i u dzieci w czasie leczenia lekiem.

Jeśli podczas stosowania ceftryaksonu u pacjenta wystąpi anemia, należy rozważyć diagnozę anemii związanej z zastosowaniem cefalosporyny i przerwać stosowanie ceftryaksonu do ustalenia etiologii choroby.

Długotrwałe leczenie.

Podczas długotrwałego leczenia należy regularnie wykonywać rozwinięty morfologiczny badanie krwi.

Zapalenie okrężnicy / nadmierny wzrost mikroorganizmów opornych.

Zarejestrowano przypadki zapalenia okrężnicy i zapalenia okrężnicy pseudobłoniastego związane z zastosowaniem środków przeciwbakteryjnych, które wystąpiły podczas stosowania prawie wszystkich środków przeciwbakteryjnych, w tym ceftryaksonu. Ciężkość tych chorób może się różnić od lekkiej do stanu zagrożonego życiem. Dlatego ważne jest, aby uwzględnić możliwość takiej diagnozy u pacjentów, u których wystąpiły biegunki podczas lub po zastosowaniu ceftryaksonu (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Należy rozważyć przerwanie terapii ceftryaksonem i zastosowanie odpowiednich środków przeciw Clostridium difficile. Nie należy stosować leków hamujących perystaltykę.

Tak jak przy stosowaniu innych środków przeciwbakteryjnych, mogą wystąpić nadkażenia spowodowane mikroorganizmami opornymi na lek.

Ciężka niewydolność nerek i wątroby.

W przypadku ciężkiej niewydolności nerek i wątroby zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Wpływ na wyniki badań serologicznych.

Podczas stosowania leku test Coombsa może dawać wyniki fałszywie dodatnie. Lek może również powodować fałszywie dodatnie wyniki badań na obecność galaktozurii (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Przy oznaczaniu glukozy w moczu metodami nieenzymatycznymi mogą wystąpić fałszywie dodatnie wyniki. W trakcie stosowania ceftryaksonu poziom glukozy w moczu należy oznaczać metodami enzymatycznymi (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Dla pacjentów poddawanych hemodializie nie ma potrzeby zmiany dawki leku po wykonaniu tej procedury, jednak należy monitorować stężenie leku w osoczu, ponieważ szybkość jego wydalania u tych pacjentów może być skrócona.

Sód.

Każdy gram leku zawiera 3,6 mmol sodu. Należy to wziąć pod uwagę u pacjentów przestrzegających diety z ograniczoną zawartością sodu.

Zakres działania przeciwbakteryjnego.

Ceftryakson ma ograniczony zakres działania przeciwbakteryjnego i może być niewłaściwy do stosowania jako monoterapia w niektórych typach infekcji, z wyjątkiem przypadków, gdy patogen został już potwierdzony (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). W przypadku infekcji polimikrobowych, gdy wśród podejrzewanych patogenów występują mikroorganizmy oporne na ceftryakson, należy rozważyć zastosowanie dodatkowych antybiotyków.

Stosowanie lidokainy.

Jeśli jako rozpuszczalnik stosuje się roztwór lidokainy, ceftryakson można podawać wyłącznie do wewnątrzmięśniowo. Przed podaniem leku należy koniecznie wziąć pod uwagę przeciwwskazania, ostrzeżenia i inną odpowiednią informację zawartą w ulotce do lidokainy (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Roztworu lidokainy nie wolno podawać dożylnie w żadnym przypadku.

Kamica żółciowa.

W przypadku obecności cieni na USG należy rozważyć możliwość powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu. Cienie, które błędnie uznawano za kamienie żółciowe, obserwowano na USG pęcherzyka żółciowego, a częstość ich występowania wzrastała przy stosowaniu ceftryaksonu w dawce 1 g/dobę i wyższej. Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu leku u dzieci. Takie osady znikają po przerwaniu terapii ceftryaksonem. W rzadkich przypadkach powstawanie osadów soli wapniowej ceftryaksonu wiązało się z objawami klinicznymi. W przypadku wystąpienia objawów zaleca się leczenie zachowawcze, niechirurgiczne, a lekarz powinien podjąć decyzję o przerwaniu stosowania leku, biorąc pod uwagę ocenę stosunku korzyści do ryzyka w danym przypadku (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Zastój żółci.

Zarejestrowano przypadki zapalenia trzustki, które mogły być spowodowane niedrożnością dróg żółciowych u pacjentów przyjmujących ceftryakson (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Większość z tych pacjentów miała czynniki ryzyka rozwoju cholestazy i powstawania szlamu żółciowego, takie jak wcześniejsza intensywna terapia, ciężka choroba i pełne żywienie dożylne. Nie można wykluczyć, że powstawanie osadów w drogach żółciowych w wyniku stosowania leku może być czynnikiem inicjującym lub dodatkowym w rozwoju tego zaburzenia.

Kamica nerkowa.

Zarejestrowano przypadki powstawania kamieni nerkowych, które zniknęły po przerwaniu stosowania ceftryaksonu (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). W przypadku wystąpienia objawów należy wykonać badanie USG. Decyzję o stosowaniu leku u pacjentów z wywiadem kamieni nerkowych lub hiperkalciurii podejmuje lekarz, biorąc pod uwagę ocenę stosunku korzyści do ryzyka w danym przypadku.

Reakcja Jarischa-Herxhejmera.

Po zakończeniu leczenia ceftryaksonem u niektórych pacjentów z infekcją wywołaną przez spirochety może wystąpić reakcja Jarischa-Herxhejmera. Reakcja ta zazwyczaj ustępuje spontanicznie lub może być złagodzona leczeniem objawowym. W przypadku wystąpienia reakcji Jarischa-Herxhejmera nie należy przerywać leczenia antybiotykiem.

Encefalopatia.

Opisywano przypadki encefalopatii podczas stosowania ceftryaksonu (patrz sekcja „Efekty niepożądane”), szczególnie u pacjentów starszych z ciężką niewydolnością nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”) lub zaburzeniami układu nerwowego. Jeśli podejrzewa się encefalopatię związaną ze stosowaniem ceftryaksonu (np. obniżenie poziomu świadomości, zmiany stanu psychicznego, mioklonie, drgawki), należy rozważyć przerwanie stosowania ceftryaksonu.

Unieszkodliwienie nieużywanego leku i leku z przeterminowanym terminem ważności: należy zminimalizować wprowadzanie leku do środowiska zewnętrznego. Leku nie należy wyrzucać do ścieków i odpadów komunalnych. Do unieszkodliwienia należy wykorzystać tzw. „system zbierania odpadów”, jeśli taki istnieje.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Ceftryakson przenika przez barierę łożyskową. Dane dotyczące stosowania ceftryaksonu u kobiet w ciąży są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ na zarodek/płód, rozwój okołoporodowy i poporodowy. W czasie ciąży, szczególnie w I trymestrze, ceftryakson można stosować wyłącznie w przypadkach, gdy korzyść przewyższa ryzyko.

Karmienie piersią. Ceftryakson przenika do mleka matki w niskich stężeniach, ale przy stosowaniu leku w dawkach terapeutycznych nie przewiduje się żadnego wpływu na niemowlęta karmione piersią. Niemniej nie można wykluczyć ryzyka wystąpienia biegunki i infekcji grzybiczych błon śluzowych. Należy wziąć pod uwagę możliwość sensybilizacji. Należy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub przerwaniu/stanowieniu się na stosowanie ceftryaksonu, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z terapii dla kobiety.

Plodność. Badania funkcji rozrodczych nie wykazały oznak niepożądanego wpływu na płodność mężczyzn lub kobiet.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami.

Podczas leczenia ceftryaksonem mogą wystąpić takie efekty niepożądane, jak zawroty głowy, które mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z złożonymi mechanizmami (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Pacjenci powinni zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Dozowanie

Dawka leku zależy od ciężkości, wrażliwości, lokalizacji i typu infekcji, a także od wieku oraz czynności wątroby i nerek pacjenta.

Poniżej przedstawiono zalecane dawki w zależności od wskazań. W szczególnie ciężkich przypadkach należy stosować najwyższą dawkę z zalecanego zakresu.

Dorośli i dzieci w wieku od 12 lat (≥ 50 kg).

* W przypadku potwierdzonej bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

** W przypadku stosowania dawek przekraczających 2 g na dobę może być wskazane podawanie leku dwa razy dziennie (w odstępach 12-godzinnych).

Wskazania u dorosłych i dzieci w wieku od 12 lat (≥ 50 kg), wymagające specjalnych schematów dawkowania

Ostre zapalenie ucha środkowego

Można zastosować pojedynczą dawkę wstrzykiwaną do mięśnia w ilości 1–2 g leku.

Niektóre dane wskazują, że w przypadku ciężkiego stanu pacjenta lub nieskutecznej wcześniejszej terapii lek może być skuteczny przy wstrzykiwaniu do mięśnia w dawce 1–2 g na dobę przez 3 dni.

Profilaktyka infekcji przedoperacyjnych w miejscu zabiegu chirurgicznego

2 g jednorazowo przed operacją.

Gonoreja

Pojedyncza dawka 500 mg wstrzykiwana do mięśnia.

Zajście

Zalecana dawka wynosi 500 mg – 1 g raz na dobę, z możliwością zwiększenia dawki do 2 g raz na dobę w przypadku zajścia neurosyfilis przez 10–14 dni. Zalecenia dotyczące dawkowania w zajściu, w tym zajściu neurosyfilis, oparte są na ograniczonych danych. Należy również uwzględnić krajowe lub lokalne zalecenia.

Uogólnione borelioza Lyme’a [wczesna (II stadium) i późna (III stadium)]

Po 2 g raz na dobę przez 14–21 dni. Zalecana długość leczenia może się różnić, należy również uwzględnić krajowe lub lokalne zalecenia.

Dzieci

Niemowlęta i dzieci w wieku od 15 dnia życia do 12 roku życia (< 50 kg)

Dzieciom o masie ciała 50 kg należy stosować zwykłe dawki dla dorosłych.

* W przypadku potwierdzonej bakteryjnie bakte­riemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

** W przypadku stosowania dawek przekraczających 2 g na dobę może być wskazane podawanie leku dwa razy na dobę (w odstępach 12-godzinnych).

Wskazania u noworodków, niemowląt i dzieci w wieku od 15 dnia życia do 12 lat (< 50 kg), wymagających specjalnych schematów dawkowania

Ostre zapalenie ucha środkowego

Jako wstępne leczenie ostrego zapalenia ucha środkowego można zastosować pojedynczą dawkę i.m. leku w dawce 50 mg/kg. Niektóre dane wskazują, że w przypadku ciężkiego stanu dziecka lub nieskutecznego poprzedniego leczenia lek może być skuteczny przy podawaniu i.m. w dawce 50 mg/kg na dobę przez 3 dni.

Profilaktyka zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją

50–80 mg/kg jednorazowo przed operacją.

Zajadźba

Zalecana dawka to 75–100 mg/kg (maksymalnie 4 g) raz na dobę przez 10–14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania w zajadźbie, w tym zajadźbie neurologicznej, oparte są na bardzo ograniczonych danych. Należy również uwzględnić rekomendacje krajowe lub lokalne.

Rozsiane boreliozy Lyme’a [wczesne (II stadium) i późne (III stadium)]

50–80 mg/kg raz na dobę przez 14–21 dni. Zalecana długość trwania leczenia może się różnić, należy również uwzględnić rekomendacje krajowe lub lokalne.

Noworodki w wieku 0–14 dni

Lek jest przeciwwskazany u przedwczesnie urodzonych noworodków w wieku do 41 tygodnia z uwzględnieniem okresu rozwoju wewnątrzmacicznego (wiek ciążowy + wiek kalendarzowy).

* W przypadku potwierdzonej bakteriologii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

Nie należy przekraczać maksymalnej dawki dobowej 50 mg/kg masy ciała.

Wskazania u noworodków w wieku 0–14 dni, wymagające specjalnych schematów dawkowania

Ostre zapalenie ucha środkowego

Do wstępnego leczenia ostrego zapalenia ucha środkowego można zastosować jednorazową wstrzyknięcie domięśniowe ceftryksanonu w dawce 50 mg/kg masy ciała.

Profilaktyka infekcji w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją

20–50 mg/kg masy ciała jednorazowo przed operacją.

Zastrzyk

Zalecana dawka to 50 mg/kg masy ciała raz dziennie przez 10–14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania w przypadku zastrzyku, w tym neurozastrzyku, oparte są na bardzo ograniczonych danych. Należy również uwzględnić krajowe lub lokalne wytyczne.

Czas trwania leczenia

Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby. Zgodnie z ogólnymi wytycznymi dotyczącymi terapii antybiotykowej, leczenie ceftryksanonem należy kontynuować przez 48–72 godziny po ustąpieniu objawów choroby lub potwierdzeniu eliminacji infekcji bakteryjnej.

Pacjenci w wieku podeszłym

Przy prawidłowej czynności nerek i wątroby nie jest wymagana korekta dawki u pacjentów w wieku podeszłym.

Pacjenci z niewydolnością wątroby

Dostępne dane wskazują, że nie ma potrzeby korygowania dawki u pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby, o ile czynność nerek jest prawidłowa.

Brak danych badań dotyczących pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci z niewydolnością nerek

Nie ma potrzeby obniżania dawki ceftryksanonu u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek, o ile czynność wątroby jest prawidłowa. Jedynie w przypadku niewydolności nerek w stadium przedkońcowym (klirens kreatyniny poniżej 10 ml/min) dobową dawkę ceftryksanonu nie należy przekraczać 2 g.

W przypadku, gdy pacjent jest poddawany dializie, nie ma potrzeby dodatkowego podawania leku po dializie. Ceftryksanon nie jest usuwany z organizmu podczas dializy peritonealnej ani hemodializy. Zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku.

Pacjenci z ciężkim upośledzeniem czynności wątroby i nerek

W przypadku jednoczesnego ciężkiego upośledzenia czynności nerek i wątroby zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku.

Sposób podania

Podanie domięśniowe

Lek można podawać drogą głębokiego wstrzyknięcia domięśniowego. Wstrzyknięcie domięśniowe należy wykonywać w środek stosunkowo dużego mięśnia. Zaleca się podawanie nie więcej niż 1 g w jednym miejscu.

Jeśli lidokaina jest stosowana jako rozpuszczalnik, otrzymany roztwór nigdy nie powinien być podawany dożylnie (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Zaleca się również zapoznanie się z instrukcją lekarską dla lidokainy.

Podanie dożylne

Lek można podawać drogą dożylnej infuzji trwającej co najmniej 30 minut (preferowana metoda) lub drogą powolnego wstrzyknięcia dożylnego trwającego ponad 5 minut. Przerwane podawanie dożylne należy wykonywać w ciągu 5 minut, najlepiej do dużych żył. Dawki dożylne wynoszące 50 mg/kg masy ciała lub więcej należy podawać metodą infuzji niemowlętom i dzieciom do 12 roku życia. Noworodkom dawki dożylne należy podawać przez 60 minut w celu zmniejszenia potencjalnego ryzyka encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Należy rozważyć podanie domięśniowe, gdy podanie dożylne jest niemożliwe lub mniej odpowiednie dla pacjenta. Dawki przekraczające 2 g należy podawać dożylnie.

Ceftryksanon jest przeciwwskazany u noworodków (≤ 28 dni), którzy wymagają (lub u których przewiduje się potrzebę) leczenia roztworami wapniowymi dożylnej, w tym roztworami do infuzji zawierającymi wapń, takimi jak żywienie pozajelitowe, ze względu na ryzyko powstawania osadów soli wapniowych ceftryksanonu (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Nie można stosować rozpuszczalników zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, do rozpuszczania ceftryksanonu w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania odtworzonego roztworu do podania dożylnego, ponieważ może dojść do powstawania osadów. Powstawanie osadów soli wapniowych ceftryksanonu może również wystąpić przy mieszaniu ceftryksanonu z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym do podania dożylnego. Dlatego nie wolno mieszać ani jednoczesnie podawać ceftryksanonu z roztworami zawierającymi wapń (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Niezgodność”).

W celu profilaktyki infekcji w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją ceftryksanon należy podawać 30–90 minut przed zabiegiem chirurgicznym.

Zalecane stężenia roztworów:

stężenie do wstrzyknięcia dożylnego: 100 mg/ml;

stężenie do infuzji dożylnej: 50 mg/ml.

Przygotowanie roztworów do wstrzyknięć i infuzji:

zaleca się stosowanie świeżo przygotowanych roztworów.

Nie należy mieszać leku w jednej strzykawce z żadnym innym lekiem, z wyjątkiem 1% roztworu hydrochlorowku lidokainy (tylko do wstrzyknięć domięśniowych).

Linię infuzyjną należy płukać po każdym podaniu.

Przygotowanie roztworów do podania:

Do wstrzyknięcia dożylnego 1 g leku rozpuścić w 10 ml wody do wstrzykiwań. Roztwór należy podawać przez 5 minut bezpośrednio do żyły lub przez rurkę do infuzji dożylnej.

Do podania domięśniowego 1 g leku rozpuścić w 3,5 ml 1% roztworu hydrochlorowku lidokainy. Roztwór należy podawać drogą głębokiego wstrzyknięcia domięśniowego. Dawki przekraczające 1 g należy podzielić i podawać w więcej niż jednym miejscu.

Objętość wyparzenia 1 g leku wynosi 0,71 ml w wodzie do wstrzykiwań oraz 1% w roztworze hydrochlorowku lidokainy. Po dodaniu 10 ml wody do wstrzykiwań końcowe stężenie odtworzonego roztworu wynosi 93,37 mg/ml. Po dodaniu 3,5 ml 1% roztworu hydrochlorowku lidokainy końcowe stężenie odtworzonego roztworu wynosi 237,53 mg/ml.

Dzieci.

Lek należy stosować u dzieci zgodnie z dawkowaniem podanym w sekcji „Sposób podania i dawki”.

Przedawkowanie.

W przypadku przedawkowania może wystąpić nudności, wymioty, biegunka. W przypadku przedawkowania hemodializa lub dializa otrzewnowa nie zmniejszą nadmiernych stężeń leku we krwi. Nie istnieje specyficzny antydot. Leczenie przedawkowania jest objawowe.

Działania niepożądane.

Najczęściej obserwowane działania niepożądane związane z zastosowaniem ceftryksazonu to eozynofilia, leukopenia, trombocytopenia, biegunka, wysypka oraz podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych.

Częstotliwość występowania niepożądanych reakcji po podaniu ceftryksazonu określono na podstawie danych z badań klinicznych.

Zjawiska sklasyfikowano według częstotliwości w następujący sposób:

bardzo często (≥ 1/10);

często (≥ 1/100 < 1/10);

nieczęsto (≥ 1/1000 < 1/100);

rzadko (≥ 1/10000 < 1/1000);

częstotliwość nieznana (niemożliwe do oszacowania na podstawie dostępnych danych).

Infekcje i inwazje: nieczęsto — grzybicze infekcje narządów płciowych; rzadko — kolit pseudomembranozny^b; częstotliwość nieznana^a — nadinfekcje^b.

Zaburzenia układu krwiotwórczego i chłonnego: często — eozynofilia, leukopenia, trombocytopenia; nieczęsto — granulocytopenia, anemia, zaburzenia krzepnięcia; częstotliwość nieznana^a — anemia hemolityczna^b, agranulocytoza.

Zaburzenia serca: zespół Kounis.

Zaburzenia układu odpornościowego: częstotliwość nieznana^a — szok anafilaktyczny, reakcje anafilaktyczne, reakcje anafilaktycznopodobne, reakcje nadwrażliwości^b, reakcja Jarischa-Herxheimera^b.

Zaburzenia układu nerwowego: nieczęsto — ból głowy, zawroty głowy; rzadko — encefalopatia; częstotliwość nieznana^a — drgawki.

Zaburzenia narządu słuchu i równowagi: częstotliwość nieznana^a — zawroty głowy.

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy śródpiersia: rzadko — skurcz oskrzeli.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego: często — biegunka^b, luźne stolce; nieczęsto — nudności, wymioty; częstotliwość nieznana^a — zapalenie trzustki^b, zapalenie jamy ustnej, zapalenie języka.

Zaburzenia ze strony układu wątrobowo-żółciowego: często — podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych; częstotliwość nieznana^a — osady w pęcherzu żółciowym^b, żółtaczka jądrowa, zapalenie wątroby^c, zapalenie wątroby typu cholestazy^b,c.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej: często — wysypka; nieczęsto — świąd; rzadko — pokrzywka; częstotliwość nieznana^a — zespół Stevensa-Johnsona^b, toksyczny epidermalny nekroliz^b, wielopostaciowe rumienia, ostra ogólnikowa pęcherzyczna egzantema, reakcja na lek z eozynofilią i objawami ogólnymi (DRESS)^b.

Zaburzenia nerek i układu moczowego: rzadko — hematuria, glukozuria; częstotliwość nieznana^a — oliguria, powstawanie osadów w nerkach (odwracalne).

Zaburzenia ogólne i w miejscu podania leku: nieczęsto — zapalenie żył, ból w miejscu wstrzyknięcia, dreszcze; rzadko — obrzęk, dreszcze.

Dane badań laboratoryjnych: nieczęsto — podwyższenie stężenia kreatyniny we krwi; częstotliwość nieznana^a — fałszywie dodatni wynik testu Coombsa^b, fałszywie dodatni wynik badania na galaktozemię^b, fałszywie dodatni wynik nieenzymatycznych metod oznaczania glukozy^b.

^a Dane z doniesień po wprowadzeniu na rynek. Ponieważ o tych reakcjach zgłaszano dobrowolnie, a rozmiar populacji, w której występują działania niepożądane, nie jest znany, niemożliwe jest wiarygodne oszacowanie ich częstotliwości — z tego powodu częstotliwość została określona jako nieznana.

^b Zob. rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”.

^c Zazwyczaj ma charakter odwracalny po odstawieniu ceftryksazonu.

Infekcje i inwazje.

Przypadki biegunki po zastosowaniu ceftryksazonu mogą być związane z Clostridium difficile. Należy podać odpowiednią ilość płynów i elektrolitów (zob. rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Osady soli wapniowej ceftryksazonu.

Zarejestrowano rzadkie przypadki ciężkich działań niepożądanych, czasem zakończonych śmiercią, u noworodków przedwczesnych i dojrzałych (w wieku < 28 dni), którym podawano w sposób dożylny ceftryksazon i leki zawierające wapń. Podczas autopsji w płucach i nerkach stwierdzono obecność osadów soli wapniowej ceftryksazonu. Wysokie ryzyko powstawania osadów u noworodków wynika z małej objętości ich krwi oraz dłuższego okresu półwydalenia ceftryksazonu w porównaniu z dorosłymi (zob. rozdziały „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania” oraz „Farmakodynamika”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów w nerkach, głównie u dzieci w wieku powyżej 3 lat, które otrzymywały wysokie dawki dobowe leku (np. ≥ 80 mg/kg/dobę) lub dawki całkowite przekraczające 10 gramów, a także u których występowały dodatkowe czynniki ryzyka (np. ograniczone spożycie płynów lub leżenie w łóżku). Ryzyko powstawania osadów wzrasta u pacjentów pozbawionych ruchomości oraz u pacjentów odwodnionych. Osady mogą występować bezobjawowo lub towarzyszyć im objawy, mogą prowadzić do niewydolności nerek i braku oddawania moczu i znikają po odstawieniu ceftryksazonu (zob. rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów soli wapniowej ceftryksazonu w pęcherzu żółciowym, głównie u pacjentów, którym podawano lek w dawkach wyższych niż zalecana dawka standardowa. Według danych z badań prospektywnych u dzieci częstość powstawania osadów po dożylnej aplikacji leku była różna — w niektórych badaniach ponad 30%. Przy powolnym wstrzykiwaniu leku (w ciągu 20–30 minut) częstość powstawania osadów jest wyraźnie niższa. Powstawanie osadów zazwyczaj nie towarzyszą objawy, ale w rzadkich przypadkach wystąpiły objawy kliniczne, takie jak ból, nudności i wymioty. W takich przypadkach zaleca się leczenie objawowe. Po odstawieniu ceftryksazonu osady zazwyczaj znikają (zob. rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przygotowany roztwór przechowywać nie dłużej niż 6 godzin w temperaturze nie wyższej niż 25 °C oraz nie dłużej niż 24 godziny w lodówce (2–8 °C).

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Ceftryksazon jest niezgodny z amsakrynowym, wancomycyną, fluconazolem i aminoglikozydami. Nie wolno mieszać ani dodawać do innych leków, poza tymi, które są wymienione w rozdziale „Sposób stosowania i dawki”. Ceftryksazonu nie wolno mieszać z roztworami zawierającymi wapń, takimi jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, ze względu na możliwość powstawania osadów. Ceftryksazonu nie wolno mieszać ani podawać jednocześnie z roztworami zawierającymi wapń, w tym z roztworami do żywienia pozajelitowego (zob. rozdziały „Sposób stosowania i dawki”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania” oraz „Działania niepożądane”).

Opakowanie.

1 fiolka w opakowaniu kartonowym.

Warunki dostępu do leku.

Na receptę.

Producent.

Sens Laboratories Pvt. Ltd.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

VI/51B, p.o. box nr 2, Kozhuvanal, Pala, Kottayam – 686 573, Kerala, Indie.