INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU ETORICOXIB-ZDOROVIA

Skład:

substancja czynna: etorykoksyb;

1 tabletka zawiera 30 mg, 60 mg, 90 mg lub 120 mg etorykoksybu;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa; wapń wodorofosforan; sodowa crospovidonowa; stearyna magnezu; sucha mieszanina „Opadry white” zawierająca dwutlenek tytanu (E 171), hipromeloza, triacetyna (E 1518).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: tabletki powlekane, białe lub prawie białe, o kształcie okrągłym, z powierzchnią dwuwypukłą.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki niesteroidowe przeciwzapalne i przeciwreumatyczne. Koksypy. Kod ATC M01A H05.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika .

Mechanizm działania. Etorykoksyb to doustny selektywny inhibitor cyklooksygenazy-2 (COX-2) w zakresie klinicznym dawkowania.

Istnieją dane dotyczące zależnego od dawki hamowania COX-2 przez etorykoksyb bez hamowania cyklooksygenazy-1 (COX-1) przy stosowaniu dawek do 150 mg na dobę. Etorykoksyb nie hamuje syntezy prostaglandyn w żołądku i nie wpływa na funkcję płytek krwi.

Cyklooksygenaza odpowiada za powstawanie prostaglandyn. Zidentyfikowano dwie izoformy cyklooksygenazy (COX) – COX-1 i COX-2. COX-2 to izoforma enzymu indukowana przez bodziec zapalny i uważana za główny czynnik odpowiedzialny za syntezę prostanoidowych mediatorów bólu, stanu zapalnego i gorączki. COX-2 bierze również udział w procesach owulacji, implantacji i zamknięcia przewodu tętniczego, regulacji funkcji nerek i ośrodkowego układu nerwowego (indukcja gorączki, odczuwanie bólu, funkcja poznawcza). Może również brać udział w procesie gojenia się wrzodów. COX-2 zidentyfikowano w tkance wokół wrzodu żołądka u człowieka, jednak jej znaczenie dla gojenia się wrzodów nie zostało ustalone.

Skuteczność. U pacjentów z osteoartrozą etorykoksyb w dawce 60 mg raz na dobę znacząco poprawia stan bólowy oraz ocenę pacjenta dotyczącą przebiegu choroby. Wiadomo, że skuteczność etorykoksybu w dawce 30 mg raz na dobę przewyższała placebo przez 12 tygodni leczenia. Podczas doboru dawki etorykoksyb w dawce 60 mg wykazywał istotnie większą poprawę niż w dawce 30 mg we wszystkich trzech głównych punktach końcowych po 6 tygodniach leczenia. Stosowanie dawki 30 mg w osteoartrozie stawów rąk nie było badane.

U pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów etorykoksyb w dawkach 60 mg i 90 mg raz na dobę znacząco poprawiał nasilenie bólu, stan zapalny oraz ruchomość. Pozytywne efekty utrzymywały się przez 12-tygodniowy okres leczenia. Istnieją dane, że etorykoksyb w dawce 60 mg raz na dobę oraz 90 mg raz na dobę był bardziej skuteczny niż placebo.

U pacjentów z napadami ostrzego artretyzmu dny etorykoksyb w dawce 120 mg raz na dobę przez 8 dni łagodził ból stawów średniego i ciężkiego nasilenia oraz stan zapalny w porównaniu z indometacyną w dawce 50 mg trzy razy na dobę. Ubytek nasilenia bólu obserwowano już po 4 godzinach od rozpoczęcia leczenia.

U pacjentów z chorobą Bechterewa etorykoksyb w dawce 90 mg raz na dobę zapewnia istotną poprawę bólu w kręgosłupie, stanu zapalnego, ograniczenia ruchomości oraz poprawia sprawność funkcjonalną. Kliniczne korzyści z etorykoksybu obserwowano już od drugiego dnia po rozpoczęciu terapii i utrzymywały się przez 52-tygodniowy okres leczenia. Etorykoksyb w dawkach 60 mg i 90 mg dziennie wykazywał podobną skuteczność w porównaniu z naproksenem 1000 mg dziennie. U pacjentów, którzy nie wykazywali adekwatnej odpowiedzi podczas stosowania dawki 60 mg dziennie przez 6 tygodni, zwiększenie dawki do 90 mg dziennie poprawiało ocenę nasilenia bólu w plecach w porównaniu z kontynuacją przyjmowania 60 mg dziennie.

Wiadomo, że w przypadku bólu pooperacyjnego zębowego etorykoksyb stosowany w dawce 90 mg raz na dobę przez trzy dni wykazywał silniejsze działanie przeciwbólowe niż placebo. U pacjentów z umiarkowanym bólem w stanie początkowym etorykoksyb w dawce 90 mg wykazywał działanie przeciwbólowe podobne do ibuprofenu 600 mg i lepsze niż paracetamol/kodeina 600 mg/60 mg oraz placebo, co określono na podstawie wskaźnika pełnego złagodzenia bólu po 6 godzinach. Liczba pacjentów stosujących leki ratunkowe w ciągu 24 godzin wynosiła 40,8% dla etorykoksybu 90 mg, 25,5% – dla ibuprofenu 600 mg co 6 godzin i 46,7% – dla paracetamolu/kodeiny 600 mg/60 mg co 6 godzin w porównaniu z 76,2% dla placebo. Początek działania przeciwbólowego (wyczuwalne złagodzenie bólu) po przyjęciu 90 mg etorykoksybu obserwowano już po 28 minutach.

Bezpieczeństwo.

Ogólne bezpieczeństwo. Nie stwierdzono istotnych różnic w częstości występowania zakrzepowych powikłań sercowo-naczyniowych przy stosowaniu etorykoksybu i diklofenaku. Reakcje niepożądane ze strony układu sercowo-naczyniowego i nerek występowały częściej przy stosowaniu etorykoksybu niż diklofenaku; ten efekt był zależny od dawki. Reakcje niepożądane ze strony przewodu pokarmowego (ŻKP) i wątroby występowały istotnie częściej przy stosowaniu diklofenaku niż etorykoksybu. Częstość występowania reakcji niepożądanych uznawanych za poważne lub prowadzące do odstawienia leku była wyższa przy stosowaniu etorykoksybu niż diklofenaku.

Wyniki dotyczące bezpieczeństwa układu sercowo-naczyniowego. Częstość potwierdzonych poważnych zakrzepowych powikłań sercowo-naczyniowych (w tym reakcje serca, reakcje mózgowe i reakcje obwodowych naczyń) była porównywalna dla etorykoksybu i diklofenaku. Nie stwierdzono istotnych różnic w częstości występowania powikłań zakrzepowych dla etorykoksybu i diklofenaku we wszystkich analizowanych podgrupach, w tym u pacjentów z ryzykiem kardiowaskularnym. W oddzielnej analizie względne ryzyko wystąpienia potwierdzonych poważnych zakrzepowych reakcji niepożądanych ze strony układu sercowo-naczyniowego przy stosowaniu etorykoksybu w dawkach 60 mg lub 90 mg i diklofenaku w dawce 150 mg było takie samo.

Wskaźnik śmiertelności sercowo-naczyniowej, jak i ogólnej śmiertelności, był podobny w grupach leczonych etorykoksybem i diklofenakiem.

Powikłania kardiorenalne. Częstość przerwania leczenia z powodu wystąpienia reakcji niepożądanych związanych z nadciśnieniem tętniczym była statystycznie wyższa dla etorykoksybu niż dla diklofenaku. Częstość takiej reakcji niepożądanej, jak niewydolność serca (przerwanie przyjmowania leku i reakcje poważne), była podobna zarówno przy przyjmowaniu etorykoksybu 60 mg, jak i diklofenaku 150 mg, jednak częstość występowania tych reakcji była wyższa przy przyjmowaniu etorykoksybu 90 mg w porównaniu z diklofenakiem 150 mg. Częstość potwierdzonych reakcji niepożądanych związanych z niewydolnością serca (zjawiska poważne i prowadzące do hospitalizacji lub wizyty w oddziale ratunkowym) była nieznacznie wyższa przy przyjmowaniu etorykoksybu w porównaniu z diklofenakiem 150 mg, a ten efekt zależał od dawki. Częstość przerwania leczenia z powodu wystąpienia reakcji niepożądanych związanych z obrzękami była istotnie wyższa przy przyjmowaniu etorykoksybu w porównaniu z diklofenakiem 150 mg, a ten efekt zależał od dawki (istotna statystycznie różnica dla etorykoksybu 90 mg, ale nie dla etorykoksybu 60 mg).

Wyniki dotyczące tolerancji przewodu pokarmowego. Istotnie niższy wskaźnik odstawienia leku z powodu wystąpienia jakichkolwiek klinicznych powikłań ze strony ŻKP (np. dyspepsja, ból brzucha, wrzody) obserwowano przy stosowaniu etorykoksybu w porównaniu z diklofenakiem.

Wyniki dotyczące bezpieczeństwa dla ŻKP. Ogólne reakcje ze strony górnego odcinka przewodu pokarmowego określono jako perforacje, wrzody i krwawienia. Podgrupa ogólnych reakcji ze strony górnego odcinka przewodu pokarmowego uznanych za powikłane obejmowała perforacje, obturacje i powikłane krwawienia. Podgrupa ogólnych reakcji ze strony górnego odcinka przewodu pokarmowego uznanych za niepowikłane obejmowała niepowikłane krwawienia i niepowikłane wrzody. Istotnie niższy wskaźnik częstości ogólnych reakcji ze strony górnego odcinka przewodu pokarmowego obserwowano przy stosowaniu etorykoksybu w porównaniu z diklofenakiem. Nie stwierdzono istotnej różnicy między etorykoksybem a diklofenakiem dotyczącej wskaźnika częstości powikłań. Dla podgrupy takich reakcji, jak krwawienie z górnego odcinka przewodu pokarmowego (łączone powikłane i niepowikłane), nie stwierdzono istotnej różnicy między etorykoksybem a diklofenakiem. Korzyść etorykoksybu w zakresie wpływu na górny odcinek przewodu pokarmowego w porównaniu z diklofenakiem nie była istotna statystycznie u pacjentów jednoczesnie stosujących kwas acetylosalicylowy (ASA) w małych dawkach (około 33% pacjentów).

Wskaźniki częstości potwierdzonych klinicznych reakcji niepożądanych ze strony dolnego odcinka przewodu pokarmowego (perforacja jelita cienkiego lub grubego, obturacja lub krwawienie) statystycznie nie różniły się przy stosowaniu etorykoksybu i diklofenaku.

Wyniki dotyczące bezpieczeństwa dla wątroby. Etorykoksyb był związany ze statystycznie istotnie niższą częstością odstawienia leku niż diklofenak z powodu reakcji niepożądanych ze strony wątroby. Większość reakcji niepożądanych ze strony wątroby była nieznaczna.

Dodatkowe dane dotyczące bezpieczeństwa układu sercowo-naczyniowego w zakresie powikłań zakrzepowych. Nie stwierdzono istotnej różnicy w wskaźniku potwierdzonych poważnych zakrzepowych chorób sercowo-naczyniowych u pacjentów przyjmujących etorykoksyb w dawce ≥ 60 mg, placebo lub inne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), z wyjątkiem naproksenu. Częstość takich reakcji była jednak wyższa u pacjentów przyjmujących etorykoksyb w porównaniu z tymi, którzy przyjmowali naproksen w dawce 500 mg dwa razy na dobę. Różnica w aktywności przeciwzakrzepowej między niektórymi NLPZ hamującymi COX-1 a selektywnymi inhibitorami COX-2 może mieć znaczenie kliniczne u pacjentów z grupy ryzyka wystąpienia powikłań zakrzepowo-embolicznych. Selektywne inhibitory COX-2 zmniejszają powstawanie systemowego (a więc i śródbłonkowego) prostacyklinu bez wpływu na tromboksan płytkowy. Kliniczne znaczenie tych danych jest nieznane.

Dodatkowe dane dotyczące bezpieczeństwa dla przewodu pokarmowego. Wiadomo, że częstość występowania wrzodów żołądka i dwunastnicy była istotnie niższa u pacjentów przyjmujących etorykoksyb w dawce 120 mg raz na dobę niż u pacjentów przyjmujących naproksen w dawce 500 mg dwa razy na dobę lub ibuprofen w dawce 800 mg trzy razy na dobę. Częstość występowania wrzodów była wyższa przy stosowaniu etorykoksybu niż placebo.

Badania funkcji nerek u pacjentów starszych. Etorykoksyb, celekoksyb i naproksen wykazywały podobny wpływ na wydalanie sodu z moczem po 2-tygodniowym leczeniu. Wszystkie aktywne leki porównania wykazywały wzrost ciśnienia tętniczego skurczowego w porównaniu z placebo, jednak etorykoksyb był związany ze statystycznie istotnym wzrostem na 14. dzień w porównaniu z celekoksybem i naproksenem.

Farmakokinetyka.

Absorpcja. Etorykoksyb jest dobrze wchłaniany po doustnym przyjęciu. Biodostępność absolutna wynosi około 100%. Po przyjęciu 120 mg raz na dobę do osiągnięcia stanu równowagi maksymalne stężenie w osoczu (średnia geometryczna wartość Cmax = 3,6 μg/ml) obserwowano około po 1 godzinie (Tmax) po przyjęciu przez dorosłych na czczo. Średnia geometryczna wartość AUC0–24 wynosi 37,8 μg×h/ml. W zakresie klinicznego dawkowania farmakokinetyka etorykoksybu jest liniowa.

Po przyjęciu leku w dawce 120 mg podczas posiłku (żywność o wysokiej zawartości tłuszczu) nie obserwowano klinicznie istotnego wpływu na stopień absorpcji. Prędkość absorpcji ulegała zmianie, co charakteryzowało się zmniejszeniem Cmax o 36% i wydłużeniem Tmax o 2 godziny. Takich danych nie uważa się za klinicznie istotne. Wiadomo, że w badaniach etorykoksyb stosowano niezależnie od przyjmowania pokarmu.

Rozkład. Etorykoksyb wiąże się z białkami osocza krwi człowieka w około 92% w zakresie stężenia od 0,05 μg/ml do 5 μg/ml. Objętość rozkładu w stanie równowagi (Vdss) wynosi około 120 l u człowieka. Istnieją dane, że etorykoksyb przenika przez barierę łożyskową u szczurów i królików, a także przez barierę krew-mózg u szczurów.

Metabolizm. Etorykoksyb jest aktywnie metabolizowany, mniej niż 1% dawki wydzielane jest z moczem w postaci leku pierwotnego. Główną drogą metabolizmu jest powstawanie pochodnej 6'-hydroksymetylowej poprzez katalizę enzymów cytochromu. CYP3A4 wspomaga metabolizm etorykoksybu in vivo. Badania in vitro wskazują, że CYP2D6, CYP2C9, CYP1A2 i CYP2C19 mogą również katalizować główną drogę metabolizmu, jednak ich charakterystyki ilościowe nie zostały zbadane in vivo.

U człowieka zidentyfikowano 5 metabolitów. Głównym metabolitem jest pochodna kwasu 6'-karboksylowego etorykoksybu, powstająca w wyniku dalszej oksydacji pochodnej 6'-hydroksymetylowej. Te główne metabolity są albo nieaktywne, albo słabo aktywnymi inhibitorami COX-2. Żaden z tych metabolitów nie hamuje COX-1.

Wydalanie. Istnieją informacje, że po jednorazowym dożylnej podaniu zdrowym ochotnikom 25 mg etorykoksybu oznakowanego izotopem promieniotwórczym, 70% radioaktywnego leku wydalało się z moczem, a 20% – z kałem, głównie w postaci metabolitów. Mniej niż 2% wydalało się w postaci niezmienionego leku.

Wydalanie etorykoksybu odbywa się niemal całkowicie poprzez metabolizm z późniejszym wydaleniem przez nerki. Stężenia równowagi etorykoksybu osiągane są po 7 dniach przy dawce 120 mg raz na dobę z wskaźnikiem kumulacji około 2, co odpowiada okresowi półtrwania około 22 godziny. Klirens osocza po dożylnej podaniu 25 mg leku wynosi około 50 ml/min.

Osobne grupy pacjentów

Pacjenci starsi. Farmakokinetyka u pacjentów starszych (w wieku 65 lat i więcej) jest podobna do farmakokinetyki u młodszych pacjentów.

<Płeć. Farmakokinetyka etorykoksybu jest podobna u mężczyzn i kobiet.

<Naruszenia funkcji wątroby. U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami funkcji wątroby (5–6 punktów według skali Childa-Pugha) przy stosowaniu etorykoksybu w dawce 60 mg raz na dobę średnia wartość AUC jest o około 16% wyższa niż u zdrowych ochotników przy tej samej dawce leku. U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby (7–9 punktów według skali Childa-Pugha) przy stosowaniu etorykoksybu w dawce 60 mg co drugi dzień średnia wartość AUC była podobna do wartości u zdrowych ochotników przyjmujących lek w dawce 60 mg raz na dobę; stosowanie etorykoksybu w dawce 30 mg nie było badane w tej grupie pacjentów. Brak danych klinicznych lub farmakokinetycznych dotyczących pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby (≥ 10 punktów według skali Childa-Pugha).

<Naruszenia funkcji nerek. Farmakokinetyka pojedynczej dawki etorykoksybu 120 mg u pacjentów z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek, a także u pacjentów z chorobą nerek w stadium końcowym poddawanych hemodializie, nie różni się istotnie od farmakokinetyki u zdrowych ochotników. Podczas hemodializy lek jest prawie nie wydalany (klirens dializy – około 50 ml/min).

<Dzieci. Farmakokinetyka etorykoksybu u dzieci (do 12 roku życia) nie była badana.

Wiadomo, że farmakokinetyka u nastolatków w wieku od 12 do 17 lat z masą ciała 40–60 kg, którym przepisano etorykoksyb w dawce 60 mg raz na dobę, oraz z masą ciała powyżej 60 kg, którym przepisano lek w dawce 90 mg raz na dobę, była podobna do farmakokinetyki u dorosłych przyjmujących etorykoksyb w dawce 90 mg raz na dobę. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania etorykoksybu u dzieci nie zostały ustalone.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania. Leczenie objawowe osteoarthrytu, reumatoidalnego zapalenia stawów, zapalenia stawów kręgosłupa, a także bólu i objawów zapalenia związanych z ostrym zapaleniem stawów podagrycznych. Krótkotrwałe leczenie umiarkowanego bólu pooperacyjnego po zabiegach stomatologicznych. Decyzja o stosowaniu selektywnego inhibitora COX-2 powinna opierać się na ocenie wszystkich indywidualnych ryzyk u pacjenta.

Przeciwwskazania. Lek jest przeciwwskazany:

w przypadku nadwrażliwości na substancję czynną lub którąkolwiek z substancji pomocniczych;
przy aktywnym wrzodzie żołądka lub dwunastnicy lub aktywnym krwawieniu z przewodu pokarmowego;
u pacjentów, u których po zastosowaniu kwasu acetylosalicylowego (ASA) lub innych niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), w tym inhibitorów COX-2, wystąpił oskrzelospazm, ostry nieżyt nosa, polipy nosa, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka lub inne reakcje alergiczne;
w okresie ciąży i karmienia piersią;
przy ciężkich zaburzeniach funkcji wątroby (albumina surowicy < 25 g/l lub ≥ 10 punktów według skali Childa-Pugha);
gdy obliczony klirens kreatyniny nerkowej < 30 ml/min;
u dzieci poniżej 16 roku życia;
przy chorobach zapalnych jelit;
przy niewydolności serca (NYHA II–IV);
u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, u których wartości ciśnienia tętniczego są stale wyższe niż 140/90 mmHg i nie są wystarczająco kontrolowane;
u pacjentów z rozpoznaną chorobą niedokrwienną serca, chorobami tętnic obwodowych i/lub chorobami naczyniowymi mózgu.

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje farmakodynamiczne

Antykoagulancy doustne. U pacjentów, u których stan jest ustabilizowany dzięki stałemu przyjmowaniu warfaryny, przyjmowanie etorykoksybu w dawce 120 mg na dobę wiąże się ze wzrostem czasu protrombinowego INR o około 13%. Dlatego u pacjentów przyjmujących doustne antykoagulancy należy często kontrolować wartość INR, szczególnie w pierwszych dniach przyjmowania etorykoksybu lub przy zmianie jego dawkowania.

Diuretyki, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ECA) i antagoniści receptora angiotensyny II. NLPZ mogą osłabiać działanie diuretyków i innych leków przeciwhypertensyjnych. U niektórych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (np. u pacjentów odwodnionych lub u starszych pacjentów z osłabioną funkcją nerek) jednoczesne stosowanie inhibitorów ECA lub antagonistów receptora angiotensyny II oraz leków hamujących COX może prowadzić do dalszego pogorszenia funkcji nerek, w tym do ostrej niewydolności nerek, co zazwyczaj ma charakter odwracalny. Należy pamiętać o możliwości takich interakcji u pacjentów przyjmujących etorykoksyb jednocześnie z inhibitorami ECA lub antagonistami receptora angiotensyny II. Takie kombinacje należy przepisywać ostrożnie, szczególnie u pacjentów starszych. Należy zapewnić odpowiednie nawodnienie oraz rozważyć monitorowanie funkcji nerek na początku leczenia skojarzonego, a także okresowo w dalszym okresie.

Kwas acetylosalicylowy. Stosowanie etorykoksybu w dawce 120 mg raz na dobę nie wpływało na działanie przeciwzakrzepowe ASA (81 mg raz na dobę). Etorykoksyb można stosować jednocześnie z ASA w dawkach stosowanych w celu zapobiegania chorobom sercowo-naczyniowym (stosowanie ASA w małych dawkach). Jednak jednoczesne stosowanie małych dawek ASA i etorykoksybu może prowadzić do zwiększenia częstości występowania wrzodów przewodu pokarmowego i innych powikłań w porównaniu z monoterapią etorykoksybem. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania etorykoksybu z ASA w dawkach wyższych niż ustalone w celu zapobiegania, a także z innymi NLPZ.

Cyklosporyna i takerolimus. Choć interakcji etorykoksybu z tymi lekami nie badano, jednoczesne stosowanie NLPZ z cyklosporyną lub takerolimusem może nasilać nefrotoksyczne działanie tych ostatnich. Należy kontrolować funkcję nerek przy jednoczesnym stosowaniu etorykoksybu z którymś z tych leków.

Interakcje farmakokinetyczne

Wpływ etorykoksybu na farmakokinetykę innych leków

Lity. NLPZ osłabiają wydalanie lityku przez nerki, zwiększając tym samym stężenie lityku w osoczu. W razie potrzeby należy dokładnie monitorować poziom lityku we krwi i dostosować dawkę lityku podczas jednoczesnego stosowania tych leków, a także po zakończeniu stosowania NLPZ.

Metotreksat. Etorykoksyb w dawkach 60 mg i 90 mg stosowany przy reumatoidalnym zapaleniu stawów nie wpływał na stężenie metotreksatu w osoczu ani na jego klirens nerkowy. Istnieją sprzeczne dane: w jednym przypadku przy stosowaniu etorykoksybu w dawce 120 mg nie zaobserwowano wpływu na stężenie w osoczu ani na klirens nerkowy metotreksatu, podczas gdy w innym przypadku przy tej samej dawce stężenie metotreksatu w osoczu wzrosło o 28%, a klirens nerkowy metotreksatu zmniejszył się o 13%. Przy jednoczesnym stosowaniu etorykoksybu i metotreksatu należy odpowiednio monitorować występowanie toksycznego działania metotreksatu.

Antykoncepcje doustne. Etorykoksyb w dawce 60 mg przy jednoczesnym stosowaniu z doustnymi środkami antykoncepcyjnymi zawierającymi 35 µg etyniloestradiolu i 0,5–1 mg noretynodronu przez 21 dni powodował wzrost AUC0-24 etyniloestradiolu o 37%. Etorykoksyb w dawce 120 mg przy jednoczesnym stosowaniu lub po 12 godzinach od przyjęcia tych samych środków antykoncepcyjnych zwiększał w stanie równowagi wartość AUC0-24 etyniloestradiolu o 50–60%. Należy pamiętać o tym wzroście stężenia etyniloestradiolu przy doborze doustnego środka antykoncepcyjnego o różnej zawartości etyniloestradiolu, który będzie stosowany jednocześnie z etorykoksybem. Zwiększenie ekspozycji na etyniloestradiol może zwiększać częstość występowania działań niepożądanych związanych z przyjmowaniem doustnych środków antykoncepcyjnych (np. zatorowość żylna u kobiet z grupy ryzyka).

Terapia hormonalna zastępcza. Przyjmowanie 120 mg etorykoksybu razem z lekami stosowanymi w terapii hormonalnej zastępczej zawierającymi estrogeny sprzężone przez 28 dni zwiększa średnie AUC0-24 w stanie równowagi niesprzężonego estronu (o 41%), ekwilinu (o 76%) i 17-β-estradiolu (o 22%). Wpływ dawek etorykoksybu zalecanych do długotrwałego stosowania (30 mg, 60 mg i 90 mg) nie został zbadany. W porównaniu ze wzrostem przy monoterapii estrogenami sprzężonymi w dawkach od 0,625 mg do 1,25 mg wpływ etorykoksybu w dawce 120 mg na ekspozycję (AUC0-24) składników estrogenowych był mniejszy niż o połowę. Kliniczne znaczenie takich wzrostów jest nieznane, a jednoczesne stosowanie wysokich dawek estrogenów sprzężonych z etorykoksybem nie zostało zbadane. Należy brać pod uwagę takie wzrosty stężenia estrogenów przy wyborze leku hormonalnego do stosowania w okresie menopauzy przy jednoczesnym stosowaniu z etorykoksybem, ponieważ wzrost ekspozycji na estrogen może zwiększać ryzyko wystąpienia działań niepożądanych przy zastępczej terapii hormonalnej.

Prednizona/prednizolon. Etorykoksyb nie wykazywał klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę prednizony/prednizolonu.

Digoksyna. Przy stosowaniu etorykoksybu w dawce 120 mg raz na dobę przez 10 dni nie zaobserwowano wpływu na AUC0-24 w stanie równowagi ani na wydalanie digoksyny przez nerki. Zanotowano wzrost wartości Cmax digoksyny (o około 33%). Taki wzrost zazwyczaj nie ma istotnego znaczenia u większości pacjentów. Jednak należy obserwować pacjentów z wysokim ryzykiem działania toksycznego digoksyny przy jednoczesnym stosowaniu etorykoksybu i digoksyny.

Wpływ etorykoksybu na leki metabolizowane przez sulfotransferazy. Etorykoksyb jest inhibitorem aktywności ludzkiej sulfotransferazy, w szczególności SULT1E1, a także może zwiększać stężenie etyniloestradiolu w surowicy. Ponieważ obecnie dane dotyczące wpływu licznych sulfotransferaz są ograniczone, a kliniczne efekty wielu leków są badane, zaleca się ostrożne przepisywanie etorykoksybu jednocześnie z innymi lekami metabolizowanymi głównie przez ludzkie sulfotransferazy (takimi jak doustny salbutamol i minoksydyl).

Wpływ etorykoksybu na leki metabolizowane przez izoenzymy CYP. Na podstawie badań in vitro nie przewiduje się hamowania cytochromów P450 (CYP) 1A2, 2C9, 2C19, 2D6, 2E1 ani 3A4. Codzienne stosowanie etorykoksybu w dawce 120 mg nie wpływało na aktywność wątrobowego CYP3A4, co potwierdzono testem oddechowym z erytromycyną.

Wpływ innych leków na farmakokinetykę etorykoksybu

Główna droga metabolizmu etorykoksybu zależy od enzymów CYP. CYP3A4 przyczynia się do metabolizmu etorykoksybu in vivo. Badania in vitro wskazują, że CYP2D6, CYP2C9, CYP1A2 i CYP2C19 mogą również katalizować główną drogę metabolizmu etorykoksybu, ale ich charakterystyki ilościowe nie zostały zbadane in vivo.

Ketonazol. Ketonazol jest silnym inhibitorem CYP3A4; w dawkach 400 mg raz na dobę przez 11 dni nie wywierał klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę etorykoksybu w dawce jednorazowej 60 mg (wzrost AUC o 43%).

Worykonazol i mikonazol. Jednoczesne stosowanie doustnego worykonazolu lub mikonazolu w postaci żelu doustnego do stosowania miejscowego (silnych inhibitorów CYP3A4) z etorykoksybem powodowało niewielki wzrost ekspozycji na etorykoksyb, który jednak nie był uważany za klinicznie istotny zgodnie z opublikowanymi danymi.

Ryfampicyna. Jednoczesne stosowanie etorykoksybu i ryfampicyny (silnego induktora enzymów CYP) prowadziło do zmniejszenia stężenia etorykoksybu w osoczu o 65%. Może to towarzyszyć nawrotowi objawów. Ponieważ dane te mogą sugerować konieczność zwiększenia dawki, nie zaleca się stosowania etorykoksybu w dawkach przekraczających te wskazane dla każdego wskazania, ponieważ nie badano jednoczesnego stosowania ryfampicyny i etorykoksybu w takich dawkach.

Antyacidy. Preparaty antyacidowe nie wywierają klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę etorykoksybu.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Wpływ na przewód pokarmowy. Opisywano powikłania ze strony górnych odcinków przewodu pokarmowego (przebicia, owrzodzenia lub krwawienia), czasem zakończone śmiertelnie, u pacjentów stosujących etorykoksyb.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z podwyższonym ryzykiem powikłań ze strony przewodu pokarmowego, u pacjentów w wieku podeszłym, u pacjentów stosujących jednocześnie jakikolwiek inny LNPZ lub ASA, a także u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie (owrzodzenia i krwawienia przewodu pokarmowego).

Istnieje dodatkowe ryzyko wystąpienia działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego (owrzodzenie przewodu pokarmowego lub inne powikłania ze strony przewodu pokarmowego) przy jednoczesnym stosowaniu etorykoksybu i ASA (nawet w niskich dawkach). Nie zaobserwowano istotnej różnicy w zakresie bezpieczeństwa dotyczącej przewodu pokarmowego przy stosowaniu selektywnego inhibitora COX-2 + ASA w porównaniu z LNPZ + ASA.

Wpływ na układ sercowo-naczyniowy. Stosowanie selektywnych inhibitorów COX-2 może wiązać się z ryzykiem wystąpienia powikłań zakrzepowych (zwłaszcza zawału mięśnia sercowego i udaru mózgu) w porównaniu z placebo i niektórymi LNPZ. Ponieważ ryzyko powikłań sercowo-naczyniowych może wzrastać wraz ze zwiększaniem dawki i przedłużaniem czasu stosowania etorykoksybu, lek należy stosować przez jak najkrótszy okres czasu i w najniższej skutecznej dawce dobowej. Należy regularnie oceniać potrzebę leczenia objawowego złagodzenia bólu i nasilenie odpowiedzi na leczenie, szczególnie u pacjentów z osteoarthrytem.

Pacjentom z wyraźnymi czynnikami ryzyka wystąpienia powikłań sercowo-naczyniowych (nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie papierosów) etorykoksyb należy przepisywać wyłącznie po dokładnej ocenie ryzyka wystąpienia powikłań.

Selektywne inhibitory COX-2 nie zastępują stosowania ASA w celu zapobiegania zatorowo-zakrzepowym chorobom sercowo-naczyniowym, ponieważ nie wykazują działania przeciwpłytkowego; dlatego nie należy odstawiać leków przeciwpłytkowych.

Wpływ na nerki. Prostaglandyny nerkowe mogą odgrywać rolę kompensacyjną w utrzymaniu perfuzji nerek. W związku z tym w stanach towarzyszących pogorszeniu perfuzji nerek stosowanie etorykoksybu może prowadzić do osłabienia syntezy prostaglandyn i, jako konsekwencja, do zmniejszenia przepływu krwi przez nerki, co pogarsza funkcję nerek. Wysokie ryzyko wystąpienia takiej reakcji występuje u pacjentów z istniejącymi wyraźnymi zaburzeniami funkcji nerek, niewyrównaną niewydolnością serca lub marskością wątroby. U takich pacjentów należy kontrolować funkcję nerek.

Zatrzymanie płynu, obrzęki i nadciśnienie tętnicze. Podobnie jak przy stosowaniu innych leków hamujących syntezę prostaglandyn, zatrzymanie płynu, obrzęki i nadciśnienie tętnicze obserwowano u pacjentów stosujących etorykoksyb. Wszystkie LNPZ, w tym etorykoksyb, mogą prowadzić do rozwoju lub nawrotu niewydolności serca zastoinowej. Informacje dotyczące reakcji zależnych od dawki znajdują się w podrozdziale „Farmakodynamika”.

Lek należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z niewydolnością serca, zaburzeniami funkcji lewej komory lub nadciśnieniem tętniczym w wywiadzie, a także pacjentom z obrzękami występującymi z innych przyczyn. W przypadku objawów pogorszenia stanu takich pacjentów należy podjąć odpowiednie działania, w tym odstawienie etorykoksybu.

Etorykoksyb, szczególnie w wysokich dawkach, może powodować częstsze i cięższe nadciśnienie tętnicze w porównaniu z niektórymi innymi LNPZ i selektywnymi inhibitorami COX-2. Dlatego przed rozpoczęciem leczenia etorykoksybem należy kontrolować nadciśnienie tętnicze, a szczególną uwagę należy zwrócić na kontrolę ciśnienia tętniczego podczas leczenia etorykoksybem. Ciśnienie tętnicze należy kontrolować przez 2 tygodnie po rozpoczęciu leczenia, a następnie okresowo. W przypadku istotnego wzrostu ciśnienia tętniczego należy rozważyć możliwość leczenia alternatywnego.

Wpływ na wątrobę. Zwiększenie stężenia alaninotransaminazy (ALT) i/lub asparaginianotransaminazy (AST) (około 3 razy lub więcej w porównaniu z górną granicą normy (GGN)) odnotowano u około 1% pacjentów stosujących etorykoksyb w dawkach 30 mg, 60 mg i 90 mg na dobę.

Należy obserwować wszystkich pacjentów z objawami zaburzeń funkcji wątroby, a także pacjentów z patologicznymi wynikami badań funkcji wątroby. W przypadku objawów zaburzeń funkcji wątroby oraz trwałych zmian patologicznych wskaźników funkcji wątroby (3 razy wyższych niż GGN) należy odstawić etorykoksyb.

Ogólne wskazówki. Jeśli podczas leczenia u pacjenta wystąpią zaburzenia funkcji któregokolwiek z układów narządów wymienionych powyżej, należy podjąć odpowiednie działania i rozważyć możliwość odstawienia etorykoksybu. Należy zapewnić odpowiednią opiekę medyczną podczas stosowania etorykoksybu u pacjentów w wieku podeszłym oraz u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, wątroby lub serca.

Z ostrożnością należy rozpoczynać leczenie etorykoksybem u pacjentów z odwodnieniem. Zaleca się przeprowadzenie nawodnienia przed rozpoczęciem stosowania etorykoksybu.

O rzadkich przypadkach poważnych reakcji skórnych, w niektórych przypadkach zakończonych śmiercią, w tym o wyłuszczeniowym zapaleniu skóry, zespole Stephensa-Johnsona i toksycznym nekrolioze nabłonka, donoszono przy stosowaniu LNPZ i niektórych selektywnych inhibitorów COX-2 (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Najwyższe ryzyko wystąpienia takich reakcji występuje na początku terapii, a początek ich objawów ma miejsce najczęściej w ciągu pierwszego miesiąca leczenia. Obserwowano poważne reakcje nadwrażliwości (anafilaksję, obrzęk naczynioruchowy) u pacjentów stosujących etorykoksyb. Niektóre selektywne inhibitory COX-2 mogą zwiększać ryzyko wystąpienia reakcji skórnych u pacjentów z reakcją alergiczną na jakikolwiek lek w wywiadzie. Etorykoksyb należy odstawić przy pierwszych objawach wysypek skórnych, uszkodzeń błony śluzowej lub innych objawach nadwrażliwości.

Stosowanie etorykoksybu może maskować objawy gorączki i inne oznaki procesu zapalnego.

Z ostrożnością należy przepisywać jednocześnie etorykoksyb i warfarynę lub inne doustne leki przeciwkrzepliwe.

Stosowanie etorykoksybu, podobnie jak innych leków hamujących COX/syntezę prostaglandyn, nie jest zalecane kobietom planującym zajście w ciążę.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Brak danych klinicznych dotyczących stosowania etorykoksybu w czasie ciąży. Wiadomo, że badania na zwierzętach wykazały toksyczność rozrodczą. Potencjalne ryzyko dla ciężarnych jest nieznane. Stosowanie etorykoksybu w trzecim trymestrze ciąży, podobnie jak innych leków hamujących syntezę prostaglandyn, może prowadzić do braku skurczów macicy i przedwczesnego zamknięcia przewodu tętniczego. Opisywano przypadki zaburzeń funkcji nerek u płodu prowadzące do zmniejszenia objętości płynu owodniowego (oligohydramnios) u kobiet ciężarnych przyjmujących LNPZ od dwudziestego tygodnia ciąży lub później. W niektórych przypadkach może to prowadzić do zaburzeń funkcji nerek u noworodków. Wymienione efekty mogą wystąpić wkrótce po rozpoczęciu leczenia LNPZ; oligohydramnios jest zazwyczaj odwracalny po odstawieniu leczenia. Stosowanie etorykoksybu jest przeciwwskazane w czasie ciąży. Jeśli kobieta zajdzie w ciążę podczas leczenia, etorykoksyb należy odstawić.

Okres karmienia piersią. Nie wiadomo, czy etorykoksyb przenika do mleka matki. Wiadomo, że u zwierząt etorykoksyb wydzielany jest z mlekiem. Kobiety stosujące etorykoksyb nie powinny karmić piersią.

Plodność. Stosowanie etorykoksybu, podobnie jak innych leków hamujących COX-2, nie jest zalecane kobietom planującym zajście w ciążę.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń. Pacjenci, u których podczas stosowania etorykoksybu występuje zawroty głowy, uczucie wiru lub senność, nie powinni prowadzić pojazdów i pracować z innymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki.

Lek stosuje się doustnie. Preparat można przyjmować niezależnie od przyjmowania pokarmu. Wczesniejszy początek działania leku występuje przy podawaniu na czczo. Należy to uwzględnić w przypadku potrzeby szybkiego złagodzenia objawów.

Ponieważ ryzyko wystąpienia zaburzeń ze strony układu sercowo-naczyniowego przy stosowaniu etorykoksybu rośnie wraz ze zwiększaniem dawki i czasu ekspozycji, należy stosować najkrótsze możliwe cykle leczenia przy zastosowaniu najniższych skutecznych dawek dobowych. Należy okresowo ponownie oceniać potrzebę łagodzenia objawów i odpowiedź na leczenie, szczególnie u pacjentów z osteoartretyzmem.

Osteoartretyzm. Zalecana dawka wynosi 30 mg 1 raz dziennie. U niektórych pacjentów przy niewystarczającym łagodzeniu objawów zwiększenie dawki do 60 mg 1 raz dziennie może zwiększyć skuteczność. W przypadku braku poprawy działania należy rozważyć inne możliwe metody leczenia.

Reumatoidalne zapalenie stawów. Zalecana dawka wynosi 60 mg 1 raz dziennie. U niektórych pacjentów przy niewystarczającym łagodzeniu objawów zwiększenie dawki do 90 mg 1 raz dziennie może poprawić efekt terapeutyczny. Po osiągnięciu stabilizacji klinicznej u pacjenta zaleca się zmniejszenie dawki do 60 mg 1 raz dziennie. W przypadku braku poprawy działania należy rozważyć inne możliwe metody leczenia.

Zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa. Zalecana dawka wynosi 60 mg 1 raz dziennie. U niektórych pacjentów przy niewystarczającym łagodzeniu objawów zwiększenie dawki do 90 mg 1 raz dziennie może poprawić efekt terapeutyczny. Po osiągnięciu stabilizacji klinicznej u pacjenta zaleca się zmniejszenie dawki do 60 mg 1 raz dziennie. W przypadku braku poprawy działania należy rozważyć inne możliwe metody leczenia.

Ból ostry. W przypadku wystąpienia bólu ostrego etorykoksyb stosuje się tylko w okresie ostrego objawowego.

Ostre zapalenie stawów podagrycznych. Zalecana dawka wynosi 120 mg 1 raz dziennie. Wiadomo, że etorykoksyb stosowano przez 8 dni.

Ból pourazowy po zabiegach stomatologicznych. Zalecana dawka to 90 mg 1 raz dziennie przez maksymalnie 3 dni. U niektórych pacjentów może być konieczne dodatkowe leczenie przeciwbólowe po zabiegu.

Dawki przekraczające zalecane dla każdego wskazania albo nie mają dodatkowej skuteczności, albo nie zostały zbadane. Dlatego:

dawka przy osteoartretyzmie nie powinna przekraczać 60 mg dziennie;
dawka przy reumatoidalnym zapaleniu stawów i zesztywniającym zapaleniu stawów kręgosłupa nie powinna przekraczać 90 mg dziennie;
dawka przy ostrym podagrzu nie powinna przekraczać 120 mg dziennie przez maksymalny okres leczenia 8 dni;
dawka przy ostrym bólu po zabiegu stomatologicznym nie powinna przekraczać 90 mg dziennie przez maksymalny 3-dniowy okres.

Pacjenci w podeszłym wieku. Nie ma potrzeby korygowania dawki u pacjentów w podeszłym wieku. Tak jak w przypadku stosowania innych leków, preparat należy przepisywać z ostrożnością pacjentom w podeszłym wieku.

Zaburzenia funkcji wątroby. Niezależnie od wskazania, u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami funkcji wątroby (5–6 punktów według skali Childa-Pucha) dawka nie powinna przekraczać 60 mg 1 raz dziennie. U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby (7–9 punktów według skali Childa-Pucha) niezależnie od wskazania dawka nie powinna przekraczać 30 mg 1 raz dziennie.

Doświadczenie kliniczne stosowania jest ograniczone, szczególnie w odniesieniu do pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby, dlatego preparat należy przepisywać z ostrożnością. Brak doświadczenia klinicznego w stosowaniu leku u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby (≥10 punktów według skali Childa-Pucha), dlatego preparat jest przeciwwskazany u tych pacjentów.

Zaburzenia funkcji nerek. Korygowania dawki nie trzeba u pacjentów z klirem kreatyniny ≥30 ml/min. Stosowanie etorykoksybu u pacjentów z klirem kreatyniny <30 ml/min jest przeciwwskazane.

Dzieci. Etorykoksyb-Zdorovia jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 16. roku życia.

Przedawkowanie. Jednorazowe podanie etorykoksybu w dawce do 500 mg lub wielokrotne podawanie do 150 mg dziennie przez 21 dni nie powodowało istotnych efektów toksycznych. Opisywano ostre przedawkowanie etorykoksybu, choć w większości przypadków nie zgłaszano działań niepożądanych. Najczęściej obserwowane działania niepożądane odpowiadały profilowi bezpieczeństwa etorykoksybu (działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego, serca i nerek).

W przypadku przedawkowania zaleca się podjęcie standardowych środków wspierających, takich jak usunięcie nieabsorbowanego leku z przewodu pokarmowego, prowadzenie obserwacji klinicznej oraz w razie potrzeby podjęcie leczenia wspierającego.

Etorykoksyb nie jest usuwany podczas hemodializy. Nie wiadomo, czy lek jest usuwany podczas dializy otrzewnowej.

Efekty uboczne.

Bezpieczeństwo stosowania etorykoksybu oceniano u pacjentów z osteoartretyzmem, reumatoidalnym zapaleniem stawów, przewlekłym bólem w dolnej części pleców oraz zapaleniem stawów kręgosłupa.

Profil niepożądanych działań był taki sam u pacjentów z osteoartretyzmem lub reumatoidalnym zapaleniem stawów stosujących etorykoksyb przez okres 1 roku lub dłużej.

Pacjentom z ostrym zapaleniem stawów podagrycznych etorykoksyb podawano w dawce 120 mg raz dziennie przez 8 dni. Profil niepożądanych działań był ogólnie taki sam jak u pacjentów z osteoartretyzmem, reumatoidalnym zapaleniem stawów oraz przewlekłym bólem w dolnej części pleców.

U pacjentów z ostrym bólem popołożennym po zabiegach stomatologicznych, operacjach ginekologiczno-abdominalnych, w tym u pacjentów stosujących etorykoksyb (w dawkach 90 mg lub 120 mg), profil niepożądanych działań był ogólnie taki sam jak u pacjentów z osteoartretyzmem, reumatoidalnym zapaleniem stawów oraz przewlekłym bólem w dolnej części pleców.

O poniższych efektach ubocznych zgłaszano częściej przy stosowaniu leku niż placebo.

Kategoria częstości określana jest dla każdego terminu efektu ubocznego według częstości w bazie danych badań klinicznych: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100, <1/10); rzadko (≥1/1000, <1/100); niezwykle rzadko (≥1/10000, <1/1000); bardzo rzadko (<1/10000).

Infekcje i inwazje: często – zapalenie zatoki żuchwy; rzadko – gastroenteropatia, infekcje górnych dróg oddechowych, infekcje dróg moczowych.

Ze strony krwi i układu chłonnego: rzadko – anemia (głównie w wyniku krwawienia żołądkowo-jelitowego), leukopenia, trombocytopenia.

Ze strony układu odpornościowego: rzadko – nadwrażliwośćß; niezwykle rzadko – obrzęk naczynioruchowy/reakcje anafilaktyczne/anafilaktydowe, w tym wstrząs.

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania: często – obrzęki/zatrzymanie płynu; rzadko – zmniejszenie lub zwiększenie apetytu, przyrost masy ciała.

Zaburzenia psychiczne: rzadko – niepokój, depresja, pogorszenie funkcji poznawczych, halucynacje; niezwykle rzadko – dezorientacja, stan niepokoju.

Ze strony układu nerwowego: często – zawroty głowy, ból głowy; rzadko – dysgeuzja, bezsenność, parestezje/hipoestezja, senność.

Ze strony narządów wzroku: rzadko – nieostre widzenie, zapalenie spojówek.

Ze strony narządów słuchu i układu przedsionkowego: rzadko – szumy w uszach, zawroty głowy.

Ze strony serca: często – kołatanie serca, arytmia; rzadko – migotanie przedsionków, tachykardia, niewydolność serca, niemające charakteru specyficznego zmiany w EKG, dławica, zawał mięśnia sercowego§.

Ze strony układu naczyniowego: często – nadciśnienie tętnicze; rzadko – napływy krwi, zaburzenia krążenia mózgowego§, przejściowy atak niedokrwienny, kryz nadciśnieniowy, zapalenie naczyń.

Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia: często – skurcz oskrzeli; rzadko – kaszel, duszność, krwawienie z nosa.

Ze strony przewodu pokarmowego: bardzo często – ból brzucha; często – zaparcia, wzdęcia, zapalenie żołądka, zgaga/refluks kwasowy, biegunka, niestrawność/dyskomfort w nadbrzuszu, nudności, wymioty, zapalenie przełyku, owrzodzenia w jamie ustnej; rzadko – wzdęcie brzucha, zmiana charakteru perystaltyki jelit, suchość w ustach, owrzodzenia żołądkowo-czerniakowe, owrzodzenia trzewne, w tym perforacja i krwawienie z przewodu pokarmowego, zespół jelita drażliwego, zapalenie trzustki.

Ze strony układu wątrobowo-pęcherzowego: często – podwyższenie ALAT, podwyższenie ASAT; rzadko – zapalenie wątroby; bardzo rzadko – niewydolność wątroby, żółtaczka.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: często – siniaki; rzadko – obrzęk twarzy, swędzenie, wysypka, zaczerwienienie, pokrzywka; niezwykle rzadko – zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny zespół martwiczy, trwała czerwona cera lekowa.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: rzadko – skurcze/sztywność mięśni, ból/sztywność mięśniowo-szkieletowy.

Ze strony nerek i układu moczowego: rzadko – białkomocz, podwyższenie stężenia kreatyniny w surowicy, niewydolność nerek/dysfunkcja.

Zaburzenia ogólnego stanu i związane ze sposobem stosowania: często – osłabienie/uczucie zmęczenia, objawy grypopodobne; rzadko – ból w klatce piersiowej.

Badania laboratoryjne: rzadko – podwyższenie stężenia mocznika we krwi, podwyższenie stężenia kreatyniny fosfokinazy, hiperkaliemia, podwyższenie stężenia kwasu moczowego; niezwykle rzadko – obniżenie stężenia sodu we krwi.

ß Nadwrażliwość obejmuje pojęcia: alergia, alergia lekowa, nadwrażliwość lekowa, nadwrażliwość, nieokreślona nadwrażliwość, reakcja nadwrażliwości oraz nieokreślona alergia.

§ Inhibitory selektywne COX-2 wiązano ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia poważnych chorób tętnicowych zakrzepowych, w tym zawału mięśnia sercowego i udaru. Mało prawdopodobne, że bezwzględne ryzyko wystąpienia takich chorób przekracza 1% rocznie (rzadko).

Podczas stosowania LNPZ zgłaszano o następujące poważne efekty uboczne: nefrotoksyczność, w tym zapalenie wątrobowo-śródmiąższowe i zespół nerczyniowy, dlatego nie można ich wystąpienia wykluczyć podczas stosowania etorykoksybu.

Zgłaszanie efektów ubocznych. Zgłaszanie efektów ubocznych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka podczas stosowania tego leku. Pracownikom medycznym i farmaceutycznym, a także pacjentom lub ich prawnym przedstawicielom należy zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów ubocznych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny do Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Tabletki powlekane powłoką, nr 30 (10x3) w blisterze w pudełku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ „KORPORACJA „ZDOROVIA”.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 61013, obwód charkowski, miasto Charków, ulica Szewczenki, dom 22.