Escytalopram-Vista

INSTRUKCJA dotycząca stosowania leku ESCITALOPRAM VISTA

Skład:

substancja czynna: eskitalopramu oksalat;

1 tabletka zawiera eskitalopramu oksalat odpowiadający 5 mg, 10 mg lub 20 mg eskitalopramu;

substancje pomocnicze: polakryna potasu; laktoza jednowodna; celuloza mikrokryształyczna1; sodowa kroskarboksymetanolakuloza; ascesulfam potasu (E950); diwodorochalkon neohesperydyny; aromat miętowy; stearyna magnezu; woda oczyszczona2; kwas chlorowodorowy stężony.

1 Wymagania dotyczące wielkości cząstek: retencja na sicie #200 ≥ 45 %.

2 Większość wody usuwana jest w trakcie produkcji.

Postać leku. Tabletki rozpuszczalne w jamie ustnej.

Główne cechy fizykochemiczne:

tabletki 5 mg: tabletki okrągłe, płaskie, białe lub prawie białe, z ściętymi krawędziami, z oznaczeniem „5” po jednej stronie;

tabletki 10 mg: tabletki okrągłe, płaskie, białe lub prawie białe, z ściętymi krawędziami, z oznaczeniem „10” po jednej stronie;

tabletki 20 mg: tabletki okrągłe, płaskie, białe lub prawie białe, z ściętymi krawędziami, z oznaczeniem „20” po jednej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwdziołowe. Selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny.

Kod ATC N06A B10.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Escytalopram to selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI), charakteryzujący się wysoką powinnością do głównego miejsca wiązania. Escytalopram wiąże się również z alosterycznym miejscem transportera serotoniny, przy czym powinność do tego obszaru jest 1000 razy niższa.

Escytalopram nie wykazuje lub wykazuje bardzo słabe powinności wiązania do szeregu receptorów, w tym do receptorów serotoniny 5‑HT1A, 5‑HT2, receptorów dopaminowych D1 i D2, receptorów α1‑, α2‑, β‑adrenergicznych, histaminowych H1, cholinergicznych muszynowych, receptora benzodiazepinowego oraz receptorów opioidowych.

Hamowanie zwrotnego wychwytu 5-HT jest jedynym możliwym mechanizmem działania, który może wyjaśniać farmakologiczne i kliniczne efekty escytalopramu.

Właściwości farmakodynamiczne.

W jednym podwójnie ślepej, kontrolowanej placebo próbie oceny EKG u zdrowych osób wydłużenie interwału QTc (skorygowanego wg wzoru Fridericia) od wartości wyjściowej wynosiło 4,3 ms (90 % CI (przedział ufności): 2,2, 6,4) po stosowaniu escytalopramu w dawce 10 mg/dobę oraz 10,7 ms (90 % CI: 8,6, 12,8) po stosowaniu dawki wyższej od terapeutycznej — 30 mg/dobę (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”, „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”, „Działania niepożądane”, „Przedawkowanie”).

Skuteczność kliniczna.

Epizody depresyjne duże. Skuteczność escytalopramu w leczeniu epizodów depresyjnych dużych w okresie ostrym została wykazana w 3 spośród 4 podwójnie ślepych, kontrolowanych placebo krótkoterminowych (8-tygodniowych) badań. W długoterminowym badaniu zapobiegania nawrotom 274 pacjentów, którzy odpowiedzieli na leczenie escytalopramem w dawce 10 lub 20 mg/dobę w trakcie wstępnego 8-tygodniowego otwartego etapu badania, zostało losowo przydzielonych do kontynuacji przyjmowania escytalopramu w tej samej dawce lub placebo przez okres do 36 tygodni. W tym badaniu u pacjentów kontynuujących przyjmowanie escytalopramu zaobserwowano istotnie dłuższy czas do wystąpienia nawrotu w ciągu kolejnych 36 tygodni w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo.

Zaburzenie lękowe społeczne. Escytalopram okazał się skuteczny w leczeniu zaburzenia lękowego społecznego zarówno w trzech krótkoterminowych (12-tygodniowych) badaniach, jak i w 6-miesięcznym badaniu zapobiegania nawrotom. W 24-tygodniowym badaniu optymalnej dawki wykazano skuteczność escytalopramu w dawkach 5, 10 oraz 20 mg.

Zaburzenie lękowe uogólnione. Escytalopram w dawkach 10 i 20 mg/dobę był skuteczny w 4 spośród 4 badań kontrolowanych placebo.

Zgodnie z połączonymi danymi trzech badań o podobnym schemacie, w których wzięło udział łącznie 421 pacjentów przyjmujących escytalopram oraz 419 pacjentów przyjmujących placebo, odpowiedź na leczenie odnotowano odpowiednio u 47,5 % i 28,9 % pacjentów, a remisja wystąpiła odpowiednio u 37,1 % i 20,8 % pacjentów. Trwały efekt obserwowano już od pierwszego tygodnia leczenia.

Efekt utrzymujący escytalopramu w dawce 20 mg/dobę został wykazany w 24–76-tygodniowym randomizowanym badaniu efektu utrzymującego, w którym wzięło udział 373 pacjentów, którzy odpowiedzieli na escytalopram w trakcie wstępnego 12-tygodniowego leczenia w trybie otwartym.

Zaburzenie obsesyjno-kompulsywne. W randomizowanym, podwójnie ślepym badaniu klinicznym escytalopram w dawce 20 mg/dobę wykazał różnicę w stosunku do placebo w odniesieniu do całkowitego wyniku w skali Y-BOCS (Yale-Brown Obsessive Compulsive Scale) po 12 tygodniach leczenia. Po 24 tygodniach zaobserwowano korzyści stosowania escytalopramu zarówno w dawce 10 mg/dobę, jak i 20 mg/dobę w porównaniu z placebo.

Skuteczność escytalopramu w zapobieganiu nawrotom została wykazana w dawkach 10 i 20 mg/dobę u pacjentów, którzy odpowiedzieli na escytalopram w 16-tygodniowym okresie otwartym i zostali zakwalifikowani do 24-tygodniowego randomizowanego, podwójnie ślepego, kontrolowanego placebo etapu.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie jest praktycznie całkowite i nie zależy od przyjęcia pokarmu. Maksymalna stężenie w osoczu (Tmax) osiągane jest po 4 godzinach od przyjęcia. Podobnie jak dla cytalopramu racemicznego, oczekiwana jest absolutna biodostępność escytalopramu na poziomie około 80 %.

Rozkład. Uśredniony wolumen rozkładu (Vd,β/F) po doustnym przyjęciu escytalopramu wynosi około 12–26 l/kg. Biodostępność escytalopramu wynosi około 80 %. Wiązanie escytalopramu i jego głównych metabolitów z białkami osocza jest mniejsze niż 80 %.

Biota transformacja. Escytalopram jest metabolizowany w wątrobie do metabolitów demetylowanego i didemetylowanego. Oba są farmakologicznie aktywne. Możliwe jest również utlenienie azotu z powstaniem metabolitu N-tlenku. Zarówno związek wyjściowy, jak i metabolity są częściowo wydzielane w formie glukuronidów. Po wielokrotnym przyjmowaniu escytalopramu średnie stężenia metabolitu demetylowanego i didemetylowanego wynoszą odpowiednio 28–31 % i < 5 % stężenia escytalopramu. Biota transformacja escytalopramu do metabolitu demetylowanego jest głównie pośredniczona przez CYP2C19. Możliwy jest również pewien udział enzymów CYP3A4 i CYP2D6 w tym procesie.

Eliminacja. Okres półtrwania (t½β) escytalopramu wynosi około 30 godzin. Klirens osocza po doustnym przyjęciu wynosi około 0,6 l/min. Główni metabolity mają dłuższy okres półtrwania. Escytalopram i jego główne metabolity są wydzielane przez wątrobę (droga metaboliczna) i nerki. Większość dawki wydzielana jest z moczem w postaci metabolitów.

Linowość. Kinetyka escytalopramu jest liniowa. Stężenie stanu stacjonarnego osiągane jest po około 1 tygodniu. Średnie stężenia stanu stacjonarnego wynoszące 50 nmol/l (zakres: 20–125 nmol/l) osiągane są po zastosowaniu dawki dobowej 10 mg. Pacjenci w wieku podeszłym. U pacjentów w wieku powyżej 65 lat escytalopram jest wydalany wolniej niż u młodszych pacjentów. Ekspozycja ogólnoustrojowa (AUC) u zdrowych ochotników w wieku podeszłym jest o około 50 % wyższa niż u młodszych zdrowych ochotników (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Niewydolność wątroby. U pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby o lekkim lub średnim nasileniu (klasy A i B wg skali Childa-Pugh) czas półtrwania był dwa razy dłuższy, a ekspozycja o 60 % wyższa niż u osób z prawidłową funkcją wątroby (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Niewydolność nerek. U pacjentów ze zmniejszoną funkcją nerek (klirens kreatyniny [CC] 10–53 ml/min) po stosowaniu cytalopramu racemicznego obserwowano dłuższy okres półtrwania i nieco większą ekspozycję. Stężenie metabolitów w osoczu nie było badane, ale może być podwyższone (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Polimorfizm. Pacjenci z obniżoną funkcją metaboliczną CYP2C19 mieli dwukrotnie wyższe stężenie escytalopramu w osoczu niż pacjenci z normalną funkcją CYP2C19. Nie zaobserwowano istotnych zmian ekspozycji przy zmniejszonej funkcji CYP2D6 (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie epizodów depresyjnych większych, zaburzeń lękowych uogólnionych, zaburzeń paniki z agorafobią lub bez, zaburzeń lękowych społecznych (fobia społeczna), zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych leku.

Jednoczesne leczenie niezwyrodniałymi, nieodwracalnymi inhibitorami monoaminooksydazy (IMA) jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotoniny, objawiającego się pobudzeniem, drżeniem, hipertermią i innymi objawami (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Łączne stosowanie escytalopramu z odwracalnymi inhibitorami MAO typu A (np. moklobemidem) lub odwracalnym, niezwyrodniałym inhibitorem MAO liniezydolem jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotoniny (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Escytalopram jest przeciwwskazany u pacjentów z wydłużonym odstępow QT lub z wrodzonym zespołem wydłużonego odstępu QT.

Escytalopram jest przeciwwskazany do jednoczesnego stosowania z lekami, które mogą wydłużać odstęp QT (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje farmakodynamiczne.

Przeciwwskazane kombinacje.

Niezwyrodniałe, nieodwracalne IMA. Opisywano przypadki poważnych reakcji u pacjentów przyjmujących SSRI w połączeniu z niezwyrodniałym, nieodwracalnym IMA oraz u pacjentów, którzy niedawno zakończyli leczenie SSRI i rozpoczęli przyjmowanie IMA (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). W niektórych przypadkach rozwijał się zespół serotoniny (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Kombinacja escytalopramu z niezwyrodniałymi, nieodwracalnymi IMA jest przeciwwskazana. Leczenie escytalopramem należy rozpocząć po upływie 14 dni od odstawienia nieodwracalnego IMA. Leczenie niezwyrodniałymi, nieodwracalnymi IMA należy rozpoczynać nie wcześniej niż po 7 dniach od przerwania przyjmowania escytalopramu.

Kombinacje wymagające ostrożności

Odwracalny, selektywny inhibitor MAO typu A (moklobemid). Ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotoniny, kombinacja escytalopramu z moklobemidem, inhibitorem MAO typu A, jest przeciwwskazana (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Jeśli konieczność tej kombinacji zostanie potwierdzona, należy początkowo stosować minimalne dawki zalecane z intensywnym monitorowaniem klinicznym. Nieodwracalny, niezwyrodniały inhibitor MAO (liniezyd). Antibiotyk liniezyd jest niezwyrodniałym, odwracalnym inhibitorem MAO i nie powinien być przepisywany pacjentom przyjmującym escytalopram. Jeśli taka kombinacja jest konieczna, należy stosować minimalne dawki obu leków pod ścisłym nadzorem klinicznym (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Selektywny, nieodwracalny inhibitor MAO typu B (selegylina). Kombinacja z selegyliną (nieodwracalny inhibitor MAO typu B) wymaga ostrożności ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotoniny.

Selegylina w dawkach do 10 mg/dobę włącznie była stosowana bezpiecznie razem z racemicznym citalopramem.

Wydłużenie odstępu QT. Badania farmakokinetyczne i farmakodynamiczne jednoczesnego stosowania escytalopramu z innymi lekami wydłużającymi odstęp QT nie były prowadzone. Przy stosowaniu escytalopramu razem z takimi lekami nie można wykluczyć wystąpienia efektu addytywnego. W związku z tym jednoczesne stosowanie escytalopramu z lekami wydłużającymi odstęp QT, takimi jak leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, neuroleptyki (np. pochodne fenotiazyny, pimozyd, haloperidol), trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, niektóre środki przeciwbakteryjne (np. sparfloksacyna, moxifloksacyna, erytromycyna do wstrzykiwań dożylnych, pentamidyna, leki przeciwmalarialne, w tym halofantryna), niektóre leki przeciwhistaminowe (astemizol, hydroksyzyna, mizolastyna), jest przeciwwskazane.

Leki serotonergiczne. Jednoczesne stosowanie z lekami serotonergicznymi (np. tramadolem, sumatryptanem i innymi tryptanami) może prowadzić do zespołu serotoniny.

Leki obniżające próg padaczkowy. SSRI mogą obniżać próg padaczkowy. Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leków, które mogą obniżać próg padaczkowy, np.: leków przeciwdepresyjnych (trójpierścieniowych, SSRI), neuroleptyków (fenotiazyny, tioksantheny, butyrofenony), mefloquiny, bupropionu i tramadolu.

Lit, tryptofan. Ponieważ odnotowano przypadki nasilenia działania przy jednoczesnym stosowaniu SSRI i litu lub tryptofanu, zaleca się ostrożne przepisywanie tych leków jednocześnie.

Hypericum perforatum (zioło św. Jana). Jednoczesne stosowanie SSRI i środków roślinnych zawierających zioło św. Jana może prowadzić do zwiększenia częstości występowania działań niepożądanych.

Antykoagulancy. Możliwa jest zmiana działania antykoagulantów w wyniku jednoczesnego stosowania z escytalopramem. Jeśli pacjenci przyjmują doustne antykoagulancy, konieczne jest staranne monitorowanie układu krzepnięcia krwi przed i po zastosowaniu escytalopramu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Jednoczesne stosowanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NSAID) może nasilić skłonność do krwawień (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Alkohol. Escytalopram nie wchodzi w interakcję farmakodynamiczną ani farmakokinetyczną z alkoholem. Jednakże, podobnie jak w przypadku stosowania innych środków psychotropowych, kombinacja z alkoholem jest niepożądana.

Leki powodujące hipokaliemię/hipomagnezemię. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leków mogących powodować hipokaliemię/hipomagnezemię, ponieważ w takim przypadku zwiększa się ryzyko wystąpienia arytmii złośliwych (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Interakcje farmakokinetyczne.

Wpływ innych leków na farmakokinetykę escytalopramu

Metabolizm escytalopramu jest głównie pośredniczony przez CYP2C19. Enzymy CYP3A4 i CYP2D6 mogą również odgrywać pewną rolę w jego metabolizmie, choć w mniejszym stopniu. Metabolizm głównego metabolitu S-DCT (dymetylowanego escytalopramu), sądząc po wszystkim, częściowo jest katalizowany przez CYP2D6.

Wspólne przepisywanie escytalopramu i omeprazolu 30 mg raz dziennie (inhibitor CYP2C19) prowadzi do umiarkowanego (około 50 %) wzrostu stężenia escytalopramu w osoczu krwi.

Jednoczesne stosowanie escytalopramu i cytydyny 400 mg dwa razy dziennie (umiarkowany ogólny inhibitor enzymów) prowadziło do umiarkowanego (około 70 %) zwiększenia stężenia escytalopramu w osoczu krwi. Należy zachować ostrożność przy łączonym stosowaniu escytalopramu z cytydyną. Może być konieczna korekta dawki (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

W związku z tym, przy jednoczesnym stosowaniu escytalopramu z inhibitorami CYP2C19 (np. omeprazolem, esomeprazolem, fluconazolem, fluwoksaminem, lansoprazolem, tiklopidyną) oraz z cytydyną, należy zachować ostrożność przy przepisywaniu maksymalnych dawek escytalopramu. Korekta dawki escytalopramu może być konieczna w zależności od oceny klinicznej.

Wpływ escytalopramu na farmakokinetykę innych leków.

Escytalopram jest inhibitorem enzymu CYP2D6. Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu escytalopramu z lekami, które są głównie metabolizowane przez ten enzym i mają wąski indeks terapeutyczny, np. flekainidem, propafenonem i metoprololem (w niewydolności serca), lub z niektórymi środkami wpływającymi na ośrodkowy układ nerwowy i głównie metabolizowanymi przez CYP2D6, np. takimi lekami przeciwdepresyjnymi, jak dezypiramina, klozapina i nortryptylina, takimi neuroleptykami, jak rysperydon, tiorydazyna i haloperidol. Może być konieczna korekta dawki.

Kombinacja z dezypiraminą lub metoprololem prowadziła do podwojenia stężenia tych dwóch substratów CYP2D6 w osoczu.

W badaniach in vitro wykazano, że escytalopram może również powodować niewielkie hamowanie CYP2C19.

Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu z lekami, które są metabolizowane przez CYP2C19.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Niniejsze szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczą klasy terapeutycznej selektywnych inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI).

Paradoksalne lęki.

Niektórzy pacjenci z zaburzeniami lękowymi mogą odczuwać nasilenie lęku na początku leczenia lekami przeciwdrgawkowymi. Ta paradoksalna reakcja zwykle ustępuje w ciągu dwóch tygodni leczenia. Aby zmniejszyć ryzyko efektu anksjogennego, zaleca się niską dawkę początkową (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Urazy drgawkowe.

Należy przerwać stosowanie escytalopramu, jeśli u pacjenta wystąpi pierwszy napad drgawek lub nasilenie napadów (u pacjentów z rozpoznaną epilepsją). Stosowanie SSRI należy unikać u pacjentów z niestabilną epilepsją, a u pacjentów z kontrolowaną epilepsją należy zapewnić ścisłą obserwację.

Mania.

SSRI należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem manii/hipomanii. W przypadku wystąpienia stanu maniakalnego należy przerwać leczenie SSRI.

Cukrzyca.

U pacjentów z cukrzycą leczenie SSRI może wpływać na kontrolę glikemii. Dawkę insuliny i/lub doustnych leków hipoglikemizujących może być konieczne dostosować. Samobójstwo, myśli samobójcze lub pogorszenie stanu klinicznego.

Depresja wiąże się z ryzykiem myśli samobójczych, samookaleczeń i samobójstw. Ryzyko to utrzymuje się aż do osiągnięcia trwałej remisji. Ponieważ poprawa stanu może nie wystąpić przez pierwsze kilka tygodni lub dłużej, pacjentów należy dokładnie obserwować do czasu poprawy ich stanu. Wiadomo, że ryzyko samobójstwa wzrasta w wczesnych stadiach wyleczenia.

Inne stany, w których stosuje się escytalopram, mogą również wiązać się z ryzykiem zachowań samobójczych. Ponadto takie stany mogą występować współistotnie z ciężkim zaburzeniem depresyjnym. Ostrzeżenia te dotyczą również leczenia pacjentów z innymi zaburzeniami psychicznymi.

Pacjenci z wywiadem zachowań samobójczych przed rozpoczęciem leczenia mają najwyższe ryzyko myśli lub prób samobójczych i wymagają ścisłej obserwacji w trakcie leczenia. Metaanaliza badań wykazała zwiększone ryzyko zachowań samobójczych u pacjentów w wieku do 25 lat przyjmujących leki przeciwdrgawkowe w porównaniu z tymi, którzy przyjmowali placebo. Szczególnie konieczna jest ścisła obserwacja pacjentów z wysokim ryzykiem na początku leczenia i przy zmianie dawki.

Pacjentów i ich otoczenie należy poinformować o konieczności obserwowania pogorszenia stanu, myśli lub zachowań samobójczych oraz nietypowych zmian w zachowaniu i o konieczności natychmiastowej konsultacji medycznej w przypadku wystąpienia tych objawów. Akizyzja / pobudzenie psychoruchowe.

Stosowanie SSRI/SSRI-N wiąże się z rozwojem akizyzji – stanu charakteryzującego się przykrym, wyczerpującym uczuciem niepokoju i potrzebą ruchu, często towarzyszy mu niemożność siedzenia lub stania w miejscu. Stan ten jest najbardziej prawdopodobny w ciągu pierwszych kilku tygodni leczenia. Zwiększenie dawki może zaszkodzić pacjentom, u których wystąpiły takie objawy.

Hiponatremia.

Hiponatremia, prawdopodobnie związana z zaburzeniem wydzielania hormonu antydiuretycznego, rzadko występuje podczas stosowania SSRI i zwykle ustępuje po odstawieniu leczenia. SSRI należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z grupy ryzyka (starszy wiek, obecność marskości wątroby lub jednoczesne stosowanie leków powodujących hiponatremię).

Krwawienia.

Podczas stosowania SSRI możliwe są krwawienia skórne, siniaki i purpura. SSRI/SSRI-N zwiększają ryzyko wystąpienia krwawień poporodowych (patrz sekcje „Stosowanie w okresie ciąży lub laktacji” i „Działania niepożądane”). SSRI należy stosować z ostrożnością u pacjentów leczonych jednocześnie lekami przeciwkrzepliwymi, lekami wpływającymi na funkcję płytek krwi (np. atypowe leki przeciwpsychotyczne, fenotiazyny, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, kwas acetylosalicylowy i niesteroidowe leki przeciwzapalne, dipyrydamol i tyklopidyna) oraz u pacjentów z predyspozycją do krwawień.

Elektrowstrząsowa terapia (ECT).

Doświadczenie kliniczne jednoczesnego stosowania SSRI i ECT jest ograniczone, dlatego zaleca się ostrożność.

Odwracalne, selektywne inhibitory MAO typu A.

Nie zaleca się łączenia escytalopramu z inhibitorami MAO typu A ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotonergowego.

Zespół serotonergowy.

Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu escytalopramu z lekami serotonergowymi, takimi jak sumatryptan lub inne tryptany, tramadol i tryptofan. W pojedynczych przypadkach opisywano rozwój zespołu serotonergowego u chorych przyjmujących SSRI jednocześnie z lekami serotonergowymi. Należy stosować escytalopram z ostrożnością jednoczesnym z lekami działającymi serotonergowo. Pojawienie się takich objawów jak pobudzenie, drżenie, mioklonus, hipertermia może wskazywać na rozwój tego stanu. W takim przypadku SSRI i lek serotonergowy należy natychmiast odstawić i rozpocząć leczenie objawowe.

Zwierzobój.

Jednoczesne stosowanie SSRI i ziół zawierających zwierzobój może prowadzić do zwiększenia częstości działań niepożądanych (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Objawy odstawienia.

Objawy odstawienia po zakończeniu leczenia, szczególnie nagłego, są powszechne. W badaniach negatywne reakcje podczas przerywania terapii występowały u około 25% pacjentów przyjmujących escytalopram i u 15% pacjentów przyjmujących placebo. Ryzyko objawów odstawienia może zależeć od kilku czynników, w tym długości i dawki, tempa zmniejszania dawki. Zawroty głowy, zaburzenia czucia (w tym parestezje, uczucie uderzenia prądem), zaburzenia snu (w tym bezsenność, intensywne sny), pobudzenie lub lęk, nudności i/lub wymioty, drżenie, dezorientacja, nadmierne pocenie się, ból głowy, biegunka, przyspieszone bicie serca, niestabilność emocjonalna, drażliwość i zaburzenia wzroku są najczęstszymi reakcjami. Zazwyczaj objawy te są łagodne lub umiarkowane, ale u niektórych pacjentów mogą być cięższe. Zazwyczaj pojawiają się w ciągu pierwszych kilku dni po przerwaniu leczenia, choć bardzo rzadko opisywano podobne objawy u pacjentów, którzy przypadkowo opuścili przyjmowanie dawki. Zazwyczaj objawy odstawienia ustępują w ciągu 2 tygodni, ale mogą trwać dłużej (2–3 miesiące lub dłużej) u niektórych pacjentów. Dlatego zaleca się stopniowe kończenie leczenia escytalopramem poprzez zmniejszanie dawki w ciągu kilku tygodni lub miesięcy, w zależności od stanu pacjenta (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Dysfunkcja seksualna.

Selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI) / inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SSRI-N) mogą powodować objawy dysfunkcji seksualnej (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Opisywano długotrwałe zaburzenia seksualne, w których objawy utrzymywały się pomimo przerwania przyjmowania SSRI/SSRI-N.

Choroba niedokrwienna serca.

Ze względu na ograniczenia w doświadczeniu klinicznym zaleca się ostrożność przy stosowaniu escytalopramu u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca.

Wydłużenie odcinka QT.

Ustalono, że escytalopram powoduje zależne od dawki wydłużenie odcinka QT. W okresie po rejestracji zgłaszano przypadki wydłużenia odcinka QT i arytmii komorowych, w tym polimorficznej tachyarytmii komorowej (torsade de pointes), głównie u kobiet, pacjentów z hipokaliemią oraz u pacjentów z wcześniejszym wydłużeniem odcinka QT lub innymi chorobami serca (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”, „Działania niepożądane”, „Przedawkowanie” i „Farmakodynamika”).

Należy stosować escytalopram z ostrożnością u pacjentów z wyraźną bradykardią oraz u pacjentów z niedawnym ostrym zawałem mięśnia sercowego lub dekompensowaną niewydolnością serca.

Zaburzenia równowagi elektrolitowej, takie jak hipokaliemia i hipomagnezemia, zwiększają ryzyko rozwoju arytmii złośliwych i powinny być skorygowane przed rozpoczęciem leczenia escytalopramem.

U pacjentów z chorobami serca o stabilnym przebiegu przed rozpoczęciem leczenia escytalopramem należy przeprowadzić dokładną ocenę parametrów EKG.

Jeśli podczas leczenia escytalopramem wystąpią objawy arytmii serca, lek należy odstawić i wykonać EKG.

Zamkniętokołowata jaskra.

SSRI, w tym escytalopram, mogą wpływać na rozmiar źrenicy, co prowadzi do midriazy. Ten efekt midriatyczny może potencjalnie zwęzić kąt oka, prowadząc do podwyższenia ciśnienia wewnątrzgałkowego i zamkniętokołowej jaskry, szczególnie u predysponowanych pacjentów. Dlatego escytalopram należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zamkniętokołową jaskrą lub wywiadem jaskry.

Ważne informacje o substancjach pomocniczych.

Aspartam. Jest pochodną fenyloalaniny, co stanowi zagrożenie dla chorych na fenyloketonurię.

Laktoza. Jeśli u pacjenta stwierdzono nietolerancję niektórych cukrów, powinien skonsultować się z lekarzem przed przyjęciem tego leku.

Stosowanie w okresie ciąży lub laktacji.

Ciąża. Dane kliniczne dotyczące stosowania escytalopramu w leczeniu ciężarnych są ograniczone. Badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną.

Escytalopram jest przeciwwskazany w ciąży, z wyjątkiem przypadków, gdy po dokładnym rozważeniu wszystkich ryzyk i korzyści wykazano konieczną potrzebę zastosowania escytalopramu. Zaleca się dokładne badanie noworodków, których matki przyjmowały escytalopram w okresie ciąży, szczególnie w trzecim trymestrze. Należy unikać nagłego odstawienia escytalopramu w czasie ciąży. U noworodków, których matki przyjmowały SSRI/SSRI-N w późnych stadiach ciąży, możliwe jest wystąpienie takich objawów: niewydolność oddechowa, sinica, apnea, drgawki, niestabilność temperatury, trudności z karmieniem, wymioty, hipoglikemia, nadciśnienie, niedociśnienie, nadmierna refleksyjność, drżenie, pobudzenie nerwowe, drażliwość, apatia, ciągłe płaczenie, senność i trudności ze snem. Objawy te mogą wynikać z efektów serotonergowych lub być objawami odstawienia. W większości przypadków takie powikłania pojawiają się bezpośrednio lub wkrótce (do 24 godzin) po porodzie.

Dane epidemiologiczne wykazały, że stosowanie SSRI u ciężarnych zwiększa ryzyko trwałej nadciśnienia płucnego u noworodków (do 5 przypadków na 1000 ciąż). W populacji ogólnej występuje od 1 do 2 przypadków na 1000 ciąż.

Karmienie piersią. Ponieważ escytalopram przenika do mleka matki, karmienie piersią nie jest zalecane w trakcie leczenia.

Wyniki obserwacji wskazują na zwiększone ryzyko (poniżej 2 razy) krwawień poporodowych po stosowaniu SSRI lub SSRI-N w ciągu miesiąca przed porodem (patrz sekcje „Działania niepożądane” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Niepłodność. Dane z badań na zwierzętach wskazują, że escytalopram może wpływać na jakość nasienia. Doniesienia dotyczące stosowania niektórych SSRI u ludzi wykazały, że wpływ na jakość nasienia jest odwracalny. Wpływ na płodność człowieka nie został dotąd zaobserwowany.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Chociaż escytalopram nie wpływa na funkcje poznawcze ani aktywność psychomotoryczną, każdy środek psychoaktywny może zaburzać umiejętności i zdolność do rozważnego myślenia. Pacjentów należy uprzedzić o potencjalnym ryzyku wpływu na prowadzenie pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Sposób stosowania i dawki.

Bezpieczeństwo stosowania dawek powyżej 20 mg na dobę nie zostało ustalone.

Lek stosuje się dorosłym doustnie 1 raz na dobę niezależnie od przyjęcia pokarmu.

Epizod depresyjny większy.

Zwykle zaleca się dawkę 10 mg 1 raz na dobę. W zależności od indywidualnej wrażliwości pacjenta dawkę dobową można zwiększyć do maksymalnej — 20 mg.

Efekt antydepresyjny zwykle pojawia się po 2–4 tygodniach. Po ustąpieniu objawów leczenie należy kontynuować przez co najmniej 6 miesięcy w celu umocnienia efektu.

Zaburzenia paniki z agorafobią lub bez agorafobii.

W pierwszym tygodniu zaleca się dawkę początkową 5 mg na dobę, zanim zwiększy się do 10 mg na dobę. Dawka może być dalej zwiększana do maksymalnej — 20 mg na dobę, w zależności od indywidualnej wrażliwości pacjenta.

Maksymalny efekt w leczeniu zaburzeń paniki osiąga się po 3 miesiącach. Czas trwania leczenia wynosi kilka miesięcy i zależy od ciężkości choroby.

Zaburzenia lęku społecznego (fobia społeczna).

Zwykle przepisuje się 10 mg 1 raz na dobę. Zazwyczaj do złagodzenia objawów potrzeba 2–4 tygodni terapii. Następnie, w zależności od indywidualnej odpowiedzi pacjenta, dawkę można zmniejszyć do 5 mg lub zwiększyć do maksymalnej — 20 mg na dobę. Zaburzenia lęku społecznego to choroba o przebiegu przewlekłym, a w celu umocnienia efektu zaleca się kontynuowanie leczenia przez 12 tygodni.

Wykazano, że długotrwałe leczenie przez 6 miesięcy zapobiega nawrotom i może być stosowane indywidualnie; należy regularnie oceniać korzyści wynikające z leczenia.

Zaburzenia lęku społecznego to ściśle określony termin diagnostyczny oznaczający specyficzne zaburzenie, które nie powinno być mylone z nadmierną nieśmiałością. Terapia lekowa jest wskazana tylko wtedy, gdy zaburzenie znacząco utrudnia wykonywanie pracy zawodowej i aktywność społeczną.

Znaczenie takiej terapii w porównaniu z terapią poznawczo-behawioralną nie zostało ocenione. Terapia lekowa jest jednym z elementów ogólnej strategii leczenia pacjenta.

Zaburzenia lęku uogólnionego.

Zwykle przepisuje się 10 mg 1 raz na dobę. W zależności od indywidualnej wrażliwości dawkę można zwiększyć maksymalnie do 20 mg na dobę.

Długotrwałe leczenie badano przez co najmniej 6 miesięcy u pacjentów otrzymujących dawkę 20 mg na dobę; należy regularnie oceniać korzyści wynikające z leczenia (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Zaburzenia obsesyjno-kompulsywne (OCD).

Zwykle początkowo przepisuje się 10 mg 1 raz na dobę. W zależności od indywidualnej wrażliwości dawkę można zwiększyć do 20 mg na dobę. OCD to choroba przewlekła, leczenie musi trwać wystarczająco długo, aby zapewnić całkowite ustąpienie objawów, co może trwać kilka miesięcy lub nawet dłużej. Korzyści z leczenia i dawkę Escytalopram-Vista należy regularnie oceniać (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Pacjenci w wieku podeszłym (od 65 roku życia).

Dawka początkowa wynosi 5 mg na dobę. W zależności od indywidualnej wrażliwości i ciężkości depresji dawkę dobową można zwiększyć do maksymalnej — 10 mg na dobę (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Skuteczność Escytalopram-Vista w leczeniu zaburzeń lęku społecznego u pacjentów w wieku podeszłym nie była oceniana.

Populacja pediatryczna.

Nie należy stosować leku w leczeniu dzieci i młodzieży (do 18 roku życia) (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Niewydolność nerek.

W przypadku niewydolności nerek o łagodnym i umiarkowanym nasileniu ograniczenia nie ma. Escytalopram-Vista należy stosować z ostrożnością u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (CL < 30 ml/min) (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Obniżona funkcja wątroby.

Zalecana dawka początkowa w pierwszych dwóch tygodniach leczenia to 5 mg na dobę u pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby. W zależności od indywidualnej odpowiedzi pacjenta dawkę można zwiększyć do 10 mg na dobę. Pacjentom z ciężką niewydolnością wątroby zaleca się stosowanie Escytalopram-Vista z ostrożnością i bardzo staranne dozowanie (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Obniżona aktywność izoenzymu CYP2C19.

U pacjentów z obniżoną aktywnością izoenzymu CYP2C19 zalecana dawka początkowa w pierwszych dwóch tygodniach leczenia wynosi 5 mg na dobę. W zależności od indywidualnej odpowiedzi pacjenta dawkę można zwiększyć do 10 mg na dobę (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Objawy odstawienia pojawiające się po zakończeniu leczenia.

Należy unikać nagłego odstawienia leku. W przypadku zakończenia leczenia Escytalopram-Vista dawkę należy stopniowo zmniejszać przez co najmniej 1–2 tygodnie, aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia objawów odstawienia (patrz sekcje „Szczególne wskazania dotyczące stosowania” i „Działania niepożądane”). Jeśli po zmniejszeniu dawki lub odstawieniu leku pojawiają się nieprzyjemne objawy, należy rozważyć możliwość powrotu do wcześniej przepisanej dawki Escytalopram-Vista. Następnie lekarz może kontynuować zmniejszanie dawki, ale w sposób bardziej stopniowy.

Dzieci.

Leków antydepresyjnych nie należy stosować w leczeniu dzieci i młodzieży (do 18 roku życia). W przebiegu badań klinicznych u dzieci i młodzieży stosujących antydepresanty obserwowano częstsze występowanie zachowań samobójczych (próby samobójcze i myśli samobójcze) oraz wrogości (głównie agresję, zachowanie opozycyjne i gniew) w porównaniu z osobami przyjmującymi placebo. Jeśli z klinicznych względów podjęto decyzję o przepisaniu leku, należy zapewnić bieżącą obserwację pod kątem wystąpienia objawów samobójczych u pacjenta.

Przedawkowanie.

Toksykologia. Dane kliniczne dotyczące przedawkowania Escytalopram-Vista są ograniczone. Wiele przypadków wiąże się z jednoczesnym przedawkowaniem innych leków. Głównie zgłaszano łagodne objawy lub brak objawów po przedawkowaniu. Doniesienia o śmiertelnych skutkach przedawkowania Escytalopram-Vista są rzadkie, a większość z nich obejmuje jednoczesne przedawkowanie innych leków. Dawkowanie Escytalopram-Vista w ilości 400–800 mg nie powodowało żadnych ciężkich objawów.

Objawy. Objawy przedawkowania Escytalopram-Vista to przede wszystkim objawy ze strony układu nerwowego środkowego (od zawrotów głowy, drżenia i niepokoju aż po rzadkie przypadki zespołu serotoniny, drgawek i śpiączki), układu pokarmowego (nudności, wymioty), układu sercowo-naczyniowego (hipotensja, tachykardia, wydłużenie odcinka QT, arytmia) oraz zaburzenia równowagi elektrolitowo-wodnej (hipokaliemia, hiponatremia).

Leczenie. Nie istnieje specyficzny antydotum. Należy zapewnić prawidłowe funkcjonowanie układu oddechowego i odpowiednie natlenienie. Możliwe jest zastosowanie przemywania żołądka i węgla aktywnego. Zaleca się monitorowanie funkcji serca i życia wraz z leczeniem objawowym wspierającym. Zaleca się prowadzenie monitorowania EKG u pacjentów z niewydolnością serca z objawami zastoinowymi/bradyarytmią, u pacjentów przyjmujących leki współistniejące wydłużające odcinek QT oraz u pacjentów z zaburzonym metabolizmem, np. z powodu zaburzeń funkcji wątroby.

Niepożądane działania.

Niepożądane działania najczęściej występują w pierwszym lub drugim tygodniu leczenia i zazwyczaj ich częstość oraz nasilenie stopniowo zmniejszają się podczas dalszego leczenia.

Niepożądane działania charakterystyczne dla leków z grupy SSRI oraz escytalopramu, obserwowane podczas badań pod kontrolą placebo i w trakcie stosowania klinicznego, przedstawiono poniżej w tabeli według układów narządów i częstości występowania. Częstość określa się jako: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 do < 1/100), bardzo rzadko (≥ 1/10000 do < 1/1000), niezwykle rzadko (< 1/10000) lub częstość nieznana (nie można ustalić na podstawie dostępnych danych).

1 O przypadkach myśli i zachowań samobójczych donoszono podczas leczenia escytalopramem lub wkrótce po jego zakończeniu.

2 Takie działania niepożądane są charakterystyczne dla leków z klasy SSRI w ogóle.

3 Takie przypadki odnotowywano podczas stosowania leków z klasy SSRI lub SSRI/NRI w ogóle (patrz sekcje „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Interakcje z innymi lekami i inne formy oddziaływań”, „Przedawkowanie” i „Farmakodynamika”).

Wydłużenie odcinka QT.

W okresie po rejestracji leku donoszono o przypadkach wydłużenia odcinka QT oraz arytmii komorowych, w tym polimorficznej tachykardii komorowej (torsade de pointes), głównie u kobiet, u pacjentów z hipokaliemią oraz u pacjentów z wcześniejszym wydłużeniem odcinka QT lub innymi chorobami serca (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Interakcje z innymi lekami i inne formy oddziaływań”, „Przedawkowanie” i „Farmakodynamika”).

Efekty klasy.

Badania epidemiologiczne, przeprowadzone głównie wśród pacjentów w wieku powyżej 50 lat, wykazały zwiększone ryzyko złamania kości u pacjentów przyjmujących selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) oraz trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne. Mechanizm prowadzący do zwiększenia tego ryzyka jest obecnie nieznany.

Objawy odstawienia.

Przerywanie leczenia SSRI (szczególnie nagłe) zazwyczaj powoduje objawy odstawienia. Do najczęstszych objawów należą: zawroty głowy, zaburzenia sensoryczne (m.in. parestezje i uczucie uderzenia prądem), zaburzenia snu (m.in. bezsenność i intensywne sny), pobudzenie lub lęk, nudności i/lub wymioty, drżenie, dezorientacja, nadmierne pocenie się, ból głowy, biegunka, przyspieszone bicie serca, niestabilność emocjonalna, drażliwość oraz zaburzenia wzroku. Zwykle objawy te są łagodne lub umiarkowane i samoistnie ustępują, jednak u niektórych pacjentów mogą być ciężkie i/lub trwać dłużej. Dlatego zaleca się stopniowe odstawienie escytalopramu poprzez zmniejszanie dawki (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Donoszenie o podejrzewanych działaniach niepożądanych.

Donoszenie o działaniach niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, jak również pacjenci lub ich ustawieni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny do Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu, by chronić przed światłem i wilgocią. Nie wymagane są specjalne warunki przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Tabletki 5 mg lub 20 mg — po 14 tabletek w blisterze, 2 blistry w pudełku kartonowym; tabletka 10 mg — po 14 tabletek w blisterze, 2 blistry w pudełku kartonowym lub po 15 tabletek w blisterze, 4 blistry w pudełku kartonowym.

Kategoria receptury.

Na receptę.

Producent.

DzenePharm, S.A.

lub

Farmapas S.A.

Miejsce produkcji i adres siedziby producenta.

18-ty km ul. Marathona, Pallini Attiki, 15351, Grecja

lub

ul. 28 października 1, Agia Varvara, 123 51, Grecja.