INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LECZNICZEGO LEKU Escyталопram-Teva (Escitalopram-Teva)

Skład:

substancja czynna: escyталопram;

1 tabletka zawiera escyталопramu 5 mg, 10 mg, 15 mg, 20 mg;

substancje pomocnicze: jądro: celuloza mikrokryształyczna, krzemionka dwutlenek koloidalny bezwodny, sodowa croscarmelozowa, kwas stearynowy, stearynian magnezu;

otoczka: hipromeloza, dwutlenek tytanu (E 171), makrogol 400.

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizyko-chemiczne:

Escyталопram-Teva, 5 mg: białe, okrągłe, podwójnie wypukłe tabletki powlekane z oznaczeniem tłoczonym „5” po jednej stronie tabletu i gładkie po drugiej stronie tabletu. Nie obserwuje się pęknięć ani skaleczeń.

Escyталопram-Teva, 10 mg: białe, okrągłe, podwójnie wypukłe tabletki powlekane z oznaczeniem tłoczonym „10” po jednej stronie tabletu oraz linią podziału po drugiej stronie tabletu. Nie obserwuje się pęknięć ani skaleczeń.

Escyталопram-Teva, 15 mg: białe, okrągłe, podwójnie wypukłe tabletki powlekane z linią podziału po jednej stronie, oznaczeniem tłoczonym „S” po lewej stronie i „C” po prawej stronie linii podziału. Po drugiej stronie znajduje się oznaczenie tłoczone „15”, bez widocznych pęknięć ani skaleczeń.

Linia podziału nie jest przeznaczona do dzielenia tabletu na dwie równe dawki, a jedynie ułatwia połykanie.

Escyталопram-Teva, 20 mg: białe, okrągłe, podwójnie wypukłe tabletki powlekane z linią podziału po jednej stronie, oznaczeniem tłoczonym „9” po lewej stronie i „3” po prawej stronie linii podziału. Po drugiej stronie znajduje się oznaczenie tłoczone „7463”, bez widocznych pęknięć ani skaleczeń. Tabletkę można podzielić wzdłuż linii podziału na dwie równe części.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwdepresyjne. Selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI). Kod ATX N06A B10.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Escyталопram-Teva jest lekiem przeciwdepresyjnym, selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (5-HT) o wysokiej powinowactwie do głównego miejsca wiązania. Lek wiąże się również z alosterycznym miejscem transportera serotoniny, jednakże jego powinowactwo jest tysiąc razy słabsze.

Escyталопram-Teva nie wykazuje w ogóle lub wykazuje bardzo słabe powinowactwo do szeregu receptorów, w tym 5-HT1A-, 5-HT2-, dopaminowych D1- i D2-, α1-, α2-, β-adrenergicznych, histaminowych H1-, muskarynowych cholinergicznych, receptora benzodiazepinowego oraz receptora opioidowego.

Hamowanie wychwytu zwrotnego serotoniny (5-HT) jest jedynie mechanizmem przypuszczalnym, który może wyjaśniać właściwości farmakologiczne i efekty kliniczne escyталопramu-Teva.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie jest niemal całkowite i nie zależy od przyjęcia pokarmu. Średni czas osiągnięcia maksymalnej stężenia (średnie Tmax) wynosi około 4 godziny. Oczekiwana biodostępność absolutna escyталопramu-Teva wynosi 80%.

Objętość urojona rozkładu (Vd, β/F) po podaniu doustnym wynosi od 12 do 26 l/kg. Wiązanie escyталопramu oraz jego głównych metabolitów z białkami osocza krwi jest mniejsze niż 80%.

Escyталопram-Teva jest metabolizowany w wątrobie do metabolitów demetylowanych i didemetylowanych. Oba są farmakologicznie aktywne. Azot może również ulegać utlenieniu do formy metabolitu N-tlenku. Zarówno metabolity, jak i związek wyjściowy są częściowo wydalane w formie glukuronidów. Po wielokrotnym stosowaniu średnie stężenie metabolitów demetylo- i didemetylo- wynosi odpowiednio 28–31% oraz <5% stężenia escyталопramu-Teva. Biotransformacja escyталопramu-Teva do metabolitu demetylowanego odbywa się głównie za pomocą cytochromu CYP2C19. Możliwy jest również pewien udział enzymów CYP3A4 i CYP2D6.

Okres półwyladowania (t1/2) po wielokrotnym podaniu wynosi około 30 godzin. Klirens osoczowy po podaniu doustnym wynosi 0,6 l/min. Okres półwyladowania głównych metabolitów escyталопramu-Teva jest dłuższy. Uważa się, że escyталопram-Teva oraz jego główne metabolity są wydalane przez wątrobę (drogą metaboliczną) oraz nerki. Większość leku jest wydalana z moczem w formie metabolitów.

Kinetyka escyталопramu-Teva jest liniowa. Stężenie równowagowe osiągane jest po około 1 tygodniu. Średnie stężenie równowagowe wynoszące 50 nmol/l (od 20 do 125 nmol/l) osiągane jest przy dawce dobowej 10 mg.

Pacjenci w wieku podeszłym (powyżej 65 roku życia)

U pacjentów w wieku podeszłym escyталопram-Teva jest wydalany wolniej niż u młodszych pacjentów. Ilość substancji znajdującej się w krążeniu ogólnym, obliczona za pomocą farmakokinetycznego parametru „pole pod krzywą” (AUC), jest u pacjentów w wieku podeszłym o 50% wyższa niż u młodych zdrowych ochotników.

Upośledzenie funkcji wątroby

U pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym niewydolnością wątroby (klasy A i B według kryteriów Childa-Pugha) okres półwyladowania escyталопramu-Teva wydłużał się niemal dwukrotnie, a ekspozycja była o 60% wyższa niż u osób z prawidłową funkcją wątroby.

Upośledzenie funkcji nerek

U pacjentów z obniżoną czynnością nerek (CLcr 10–53 ml/min) obserwowano wydłużenie okresu półwyladowania cytalopramu racemicznego oraz niewielki wzrost ekspozycji. Stężenie metabolitów w osoczu krwi nie było badane, ale można przypuszczać jego wzrost.

U pacjentów z obniżoną aktywnością izoenzymu CYP2C19 stwierdzono podwojenie stężenia leku w osoczu krwi w porównaniu z pacjentami o normalnym metabolizmie escyталопramu-Teva.

W przypadku niedostateczności izoenzymu CYP2D6 nie zaobserwowano istotnych zmian ekspozycji.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie:

epizodów depresyjnych większych;
zaburzeń lękowych, w tym ataków paniki z lub bez agorafobii;
zaburzeń lękowych społecznych (fobia społeczna);
uogólnionych zaburzeń lękowych;
zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek inny składnik leku. Jednoczesne leczenie niezwyrodnymi, nieodwracalnymi inhibitorem monoaminooksydazy (IMA) ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotonergowego, objawiającego się pobudzeniem, drżeniem i hipertermią.

Łączne leczenie z zastosowaniem escyталопramu i odwracalnych IMA typu A (np. moklobemid) lub odwracalnych niezwyrodnymi IMA (np. linezolid), ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotonergowego.

W przypadku znanej u pacjenta obecności wydłużenia interwału QT lub wrodzonego zespołu wydłużonego interwału QT, stosowanie w połączeniu z lekami wydłużającymi interwał QT jest przeciwwskazane.

Jednoczesne leczenie pimozydem.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Interakcje farmakodynamiczne.

Przeciwwskazane kombinacje

Wydłużenie interwału QT

Badania farmakokinetyczne i farmakodynamiczne escyталопramu w kombinacji z innymi lekami wydłużającymi interwał QT nie były prowadzone. Nie można wykluczyć efektu addytywnego escyталопramu i tych leków. Dlatego jednoczesne stosowanie escyталопramu z lekami wydłużającymi interwał QT, takimi jak leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, leki przeciwpsychotyczne (np. pochodne fenytoazyny, pimozyd, haloperidol), trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, niektóre leki przeciwmikrobowe (np. sparfloksacyna, moxifloksacyna, erytromycyna dożylne, pentamidyna, leki przeciwmalarialne, w tym halofantryna), niektóre leki przeciwhistaminowe (astemizol, mizolastyna) jest przeciwwskazane.

Niezwyrodnione, nieodwracalne IMA

Zgłaszano przypadki poważnych reakcji u pacjentów stosujących SSRI w połączeniu z niezwyrodnionymi, nieodwracalnymi IMA oraz u pacjentów, którzy niedawno zakończyli przyjmowanie SSRI i przeszli na terapię podobnymi IMA. Czasem u pacjentów rozwijał się zespół serotonergowy. Kombinacja escyталопramu z niezwyrodnionymi, nieodwracalnymi IMA jest przeciwwskazana. Leczenie escyталопramem można rozpocząć nie wcześniej niż po upływie 14 dni od ostatniego dnia stosowania nieodwracalnego IMA. Z kolei leczenie IMA można rozpocząć dopiero po upływie 7 dni od zakończenia leczenia escyталопramem.

Kombinacja pimozydu i racemicznego cytalopramu prowadziła do wydłużenia interwału QT o około 10 ms. Ze względu na interakcję escyталопramu z niskimi dawkami pimozydu oraz nasilenie działania niepożądanego ostatniego, jednoczesne stosowanie tych leków jest przeciwwskazane.

Odwracalny niezwyrodniony IMA (linezolid)

Antybiotyk linezolid nie powinien być przepisywany pacjentom, którzy są leczeni escyталопramem. Jeśli taka kombinacja jest konieczna, leczenie należy rozpocząć od minimalnej zalecanej dawki z obowiązkowym starannym monitorowaniem klinicznym.

Odwracalny selektywny IMA typu A (moklobemid)

Jednoczesne stosowanie escyталопramu z odwracalnym selektywnym IMA typu A (moklobemidem) nie jest zalecane ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotonergowego. Jeśli taka kombinacja jest konieczna, leczenie należy rozpocząć od minimalnej zalecanej dawki z obowiązkowym starannym monitorowaniem klinicznym. Leczenie escyталопramem można rozpocząć nie wcześniej niż po upływie 1 dnia od zakończenia przyjmowania odwracalnego IMA moklobemidu.

Nieodwracalny selektywny inhibitor MAO typu B (selegylina)

Ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotonergowego, należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu escyталопramu z selegyliną. Dla jednoczesnego stosowania z racemicznym cytalopramem bezpieczne są dawki selegyliny do 10 mg na dobę.

Kombinacje wymagające ostrożności

Leki serotonergiczne

Jednoczesne stosowanie z lekami serotonergicznymi (np. z opioidami, takimi jak tramadol i buprenorfina; sumatryptanem i innymi tryptanami) może prowadzić do wystąpienia zespołu serotonergowego.

Leki obniżające próg padaczkowy

SSRI mogą obniżać próg padaczkowy. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym przepisywaniu escyталопramu z innymi lekami, które mogą obniżać próg padaczkowy [np. leki przeciwdepresyjne (trójpierścieniowe, SSRI), neuroleptyki (fenotiazyny, tioksantheny i butyrofenony), meflochinę, bupropion i tramadol].

Lit, tryptofan

Ze względu na zgłoszone przypadki nasilenia efektu serotonergicznego przy stosowaniu SSRI w połączeniu z litem lub tryptofanem, zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu escyталопramu z tymi lekami oraz obowiązkowy regularny monitoring poziomu litu i tryptofanu.

Zwierzobój

Jednoczesne stosowanie escyталопramu i leków roślinnych zawierających zwierzobój (Hypericum perforatum) może zwiększać częstość działań niepożądanych, dlatego nie należy ich przepisywać jednocześnie.

Antykoagulancy i leki wpływające na krzepnięcie krwi

Możliwa jest zmiana działania antykoagulantów w wyniku jednoczesnego stosowania z escyталопramem. Jednoczesne stosowanie escyталопramu i doustnych antykoagulantów wymaga starannego monitorowania wskaźników krzepnięcia krwi, szczególnie przed i po zakończeniu stosowania escyталопramu. Jednoczesne stosowanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NSAID) może nasilać skłonność do krwawień.

Ethanole

Escyталопram nie wykazuje interakcji farmakodynamicznej ani farmakokinetycznej z etanolem, jednak, podobnie jak w przypadku innych leków psychotropowych, jednoczesne przyjmowanie escyталопramu z lekami zawierającymi etanol nie jest zalecane.

Leki powodujące hipokaliemię/hipomagnezemię

Należy zachować ostrożność przy współistniejącym stosowaniu leków powodujących hipokaliemię/hipomagnezemię, ponieważ zwiększa to ryzyko wystąpienia arytmii złośliwych.

Interakcje farmakokinetyczne.

Wpływ innych leków na farmakokinetykę escyталопramu

Metabolizm escyталопramu odbywa się głównie za udziałem CYP2C19, ale w mniejszym stopniu zaangażowane są również CYP3A4 i CYP2D6. Izoenzym CYP2D6 uważa się za częściowego katalizatora metabolizmu głównego metabolitu S-DCT (dymetylowanego escyталопramu).

Wspólne stosowanie escyталопramu i omeprazolu 30 mg 1 raz na dobę (inhibitor CYP2C19) powoduje umiarkowany wzrost (około 50 %) stężenia escyталопramu w osoczu krwi.

Jednoczesne stosowanie escyталопramu i cyklotidyny 400 mg 2 razy na dobę (umiarkowany ogólny inhibitor enzymów) powoduje umiarkowany wzrost (około 70 %) stężenia escyталопramu w osoczu krwi.

W związku z tym należy ostrożnie przepisywać escyталопram jednoczesnie z inhibitorami cytochromu CYP2C19 (np. z omeprazolem, esomeprazolem, fluoksetyną, fluokonazolem, fluwoksaniną, lansoprazolem, tiklopidyną) lub cyklotydyną. Przy jednoczesnym stosowaniu z powyższonymi lekami działania niepożądane mogą skłonić do zmniejszenia dawki escyталопramu.

Wpływ escyталопramu na farmakokinetykę innych leków

Escyталопram jest inhibitorem izoenzymu CYP2D6. Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu escyталопramu jednoczesnie z lekami, które metabolizują się za udziałem tego izoenzymu i mają wąski zakres terapeutyczny, np. z flekainidem, propafenonem, metoprololem (przy niewydolności serca), lub z lekami działającymi na OUN i metabolizującymi się głównie za udziałem CYP2D6, np. z takimi lekami przeciwdepresyjnymi, jak desypramina, klozapramina i nortryptylina, takimi lekami przeciwpsychotycznymi, jak rysperydon, tiorydazyna lub haloperidol. W tych przypadkach może być konieczna korekta dawki.

Jednoczesne stosowanie z desypraminą lub metoprololem prowadzi do dwukrotnego wzrostu stężeń osoczowych tych dwóch substratów CYP2D6. Escyталопram powoduje słabe hamowanie CYP2C19 w badaniach in vitro, dlatego zaleca się ostrożność przy jednoczesnym przepisywaniu leków, których metabolizm odbywa się za udziałem CYP2C19.

Szczególne środki ostrożności.

Poniższe ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczą całej klasy terapeutycznej SSRI.

Paradoksalny lęk

Niektórzy pacjenci z zaburzeniami lękowymi mogą odczuwać nasilenie objawów lęku na początku leczenia lekami przeciwdepresyjnymi. Ta paradoksalna reakcja zazwyczaj ustępuje w ciągu pierwszych dwóch tygodni terapii. Aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia efektu anksjogennego, zaleca się stosowanie niskiej dawki początkowej.

Uczulenia

Leczenie escyталопramem należy przerwać, jeśli u pacjenta pojawi się pierwszy napad drgawkowy lub częstsze napady (u pacjentów z rozpoznaną epilepsją). Leków SSRI należy unikać u pacjentów z niestabilną epilepsją, a u pacjentów z kontrolowaną epilepsją wymagana jest ścisła kontrola lekarska.

Mania

Leki SSRI należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem manii/hipomanii. W przypadku wystąpienia stanu maniakalnego leczenie SSRI należy przerwać.

Cukrzyca

U pacjentów z cukrzycą leczenie lekami SSRI może wpływać na kontrolę glikemii (hipoglikemia lub hiperglikemia). Dawkę insuliny i/lub doustnych leków obniżających poziom glukozy może być konieczne dostosować.

Samobójstwo, myśli samobójcze lub pogorszenie stanu klinicznego

Depresja wiąże się ze zwiększonym ryzykiem samobójstwa, myśli samobójczych i krzywdzenia się (zachowania samobójcze). Ryzyko to utrzymuje się aż do osiągnięcia trwałej remisji. Ponieważ poprawa stanu może nie wystąpić przez pierwsze tygodnie lub dłużej, pacjentów należy dokładnie monitorować aż do poprawy ich stanu. Wiadomo, że ryzyko samobójstwa może wzrosnąć w wczesnych stadiach wyleczenia.

Inne zaburzenia psychiczne, w których stosuje się escyталопram, mogą również wiązać się ze zwiększonym ryzykiem zachowań samobójczych. Ponadto te stany mogą występować współistniejąco z dużym zaburzeniem depresyjnym. Podobnej ostrożności należy zachować również przy leczeniu innych zaburzeń psychicznych.

Ze względu na wysokie ryzyko myśli i zachowań samobójczych podczas leczenia, wymagana jest ścisła kontrola pacjentów z wywiadem myśli lub zachowań samobójczych lub z istotnym poziomem myśli samobójczych przed rozpoczęciem terapii. Metaanaliza placebo kontrolowanych badań klinicznych stosowania leków przeciwdepresyjnych u dorosłych pacjentów z zaburzeniami psychicznymi wykazała zwiększone ryzyko zachowań samobójczych u pacjentów w wieku do 25 lat przy stosowaniu leków przeciwdepresyjnych w porównaniu z placebo. Leczenie farmakologiczne powinno być towarzyszone ścisłym nadzorem nad pacjentami, szczególnie tymi z wysokim ryzykiem, w szczególności na początku leczenia i po zmianie dawki.

Pacjentów (oraz ich otoczenie) należy poinformować o konieczności obserwowania pogorszenia stanu, myśli lub zachowań samobójczych oraz nietypowych zmian w zachowaniu i o potrzebie natychmiastowego skorzystania z pomocy medycznej w przypadku pojawienia się takich objawów.

Akathyzja i pobudzenie psychoruchowe

Stosowanie SSRI/SNRI (selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny) wiąże się z rozwojem akathyzji – stanu charakteryzującego się przykrym, męczącym uczuciem niepokoju i potrzebą ruchu, często towarzyszy mu niemożność pozostania w bezruchu lub stania w jednym miejscu. Stan ten może najczęściej wystąpić w pierwszych tygodniach leczenia. Zwiększenie dawki może zaszkodzić pacjentom, u których wystąpiły takie objawy.

Hiponatremia

Podczas stosowania SSRI odnotowano pojedyncze przypadki hiponatremii, prawdopodobnie spowodowanej zaburzeniem wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH), które zazwyczaj ustępuje po odstawieniu leku. Szczególną ostrożność należy zachować przy leczeniu pacjentów z grupy ryzyka (starsi pacjenci, obecność marskości wątroby lub jednoczesne stosowanie leków o działaniu hiponatremicznym).

Krwawienia

Podczas stosowania SSRI możliwe są krwawienia skórne, siniaki i purpura. Leki SSRI należy stosować z ostrożnością u pacjentów leczonych jednocześnie lekami przeciwkrzepliwymi, lekami wpływającymi na funkcję płytek krwi (np. atypowe leki przeciwpsychotyczne, fenotiazyny, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, kwas acetylosalicylowy i LNPZ, tiklopidyna i dipyrydamol) oraz u pacjentów z predyspozycją do krwawień.

Stosowanie SSRI/SNRI może zwiększyć ryzyko krwawień poporodowych (patrz sekcje „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią” oraz „Działania niepożądane”).

Elektrowstrząsowa terapia (EWT)

Doświadczenie kliniczne jednoczesnego stosowania SSRI i EWT jest ograniczone, dlatego zaleca się zachowanie ostrożności.

Odwracalne selektywne inhibitory MAO typu A

Łączyć escyталопram z inhibitorami MAO typu A jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotoniowego.

Zespół serotoniowy

Wymagana jest ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu escyталопramu z lekami o działaniu serotoniowym, takimi jak sumatriptan lub inne triptany, opioidy (np. tramadol i buprenorfina) oraz tryptofan.

Zgłaszano pojedyncze przypadki rozwoju zespołu serotoniowego u pacjentów stosujących SSRI jednocześnie z lekami serotoniowymi. Objawami wczesnego rozwoju tego stanu mogą być takie objawy jak pobudzenie, drżenie, mioklonus i hipertermia. W takim przypadku należy natychmiast przerwać stosowanie escyталопramu i leku serotoniowego oraz rozpocząć leczenie objawowe.

Waleriana

Jednoczesne stosowanie SSRI i ziół zawierających walerianę (Hypericum perforatum) może zwiększać częstość działań niepożądanych.

Objawy odstawienia

Po zakończeniu leczenia (szczególnie nagłym) zazwyczaj pojawiają się objawy odstawienia. W badaniach klinicznych działania niepożądane związane z odstawieniem obserwowano u około 25% pacjentów w grupie escyталопramu i u 15% pacjentów w grupie placebo.

Ryzyko wystąpienia objawów odstawienia zależy od kilku czynników, w tym od długości terapii, dawki i stopnia stopniowego zmniejszania dawki. Zawroty głowy, zaburzenia czuciowe (w tym parestezje i uczucie porażenia prądem), zaburzenia snu (w tym bezsenność i intensywne sny), pobudzenie lub lęk, nudności i/lub wymioty, drżenie, dezorientacja, nadmierne pocenie się, ból głowy, biegunka, przyspieszone tętno, niestabilność emocjonalna, drażliwość i zaburzenia wzroku były najczęściej obserwowanymi reakcjami. Ogólnie objawy te są łagodne lub umiarkowanej ciężkości, jednak u niektórych pacjentów mogą być ciężkie. Zazwyczaj pojawiają się w pierwszych kilku dniach po odstawieniu leku, choć pojedyncze doniesienia dotyczyły wystąpienia takich objawów po przypadkowym pominięciu tylko jednej dawki. Zazwyczaj objawy te są krótkotrwałe i ustępują w ciągu 2 tygodni, choć u niektórych pacjentów mogą trwać dłużej (2–3 miesiące i więcej). W takim przypadku zaleca się odstawienie escyталопramu poprzez stopniowe zmniejszanie dawki przez kilka tygodni do kilku miesięcy, w zależności od stanu pacjenta.

Choroba wieńcowa serca

Ze względu na ograniczone doświadczenie kliniczne, należy zachować ostrożność przy leczeniu pacjentów z chorobą wieńcową serca.

Wydlęganie odcinka QT

Stwierdzono, że escyталопram powoduje zależne od dawki wydlęganie odcinka QT. W okresie postmarketingowym zgłaszano przypadki wydlęgania odcinka QT, w szczególności arytmii typu torsade de pointes, głównie u pacjentek z hipokaliemią lub wcześniej istniejącym wydlęganiem odcinka QT lub innymi chorobami serca.

Zaleca się ostrożne stosowanie leku u pacjentów z istotną bradykardią lub u pacjentów po niedawno przebytym ostrym zawałcie mięśnia sercowego lub z niestabilną niewydolnością serca.

Zaburzenia elektrolitowe, takie jak hipokaliemia i hipomagnezemia, zwiększają ryzyko wystąpienia groźnych arytmii – należy je skorygować przed rozpoczęciem leczenia escyталопramem.

U pacjentów ze stabilną chorobą serca przed rozpoczęciem leczenia należy wykonać EKG.

Jeśli podczas leczenia escyталопramem wystąpią objawy arytmii serca, należy przerwać leczenie i wykonać EKG.

Podczas stosowania leku Escyталопram-Teva nie należy spożywać napojów alkoholowych.

Zamkniętokątowa jaskra

SSRI, w tym escyталопram, mogą wpływać na wielkość źrenicy, co objawia się midriazą. Z kolei rozszerzenie źrenicy może prowadzić do zwężenia kąta komory przedniej oka i, jako konsekwencja, do podwyższenia ciśnienia wewnątrzgałkowego i wywołania zamkniętokątowej jaskry, szczególnie u predysponowanych pacjentów. Dlatego escyталопram należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zamkniętokątową jaskrą lub z wywiadem jaskry.

Dysfunkcja seksualna

Stosowanie SSRI/SNRI może powodować objawy dysfunkcji seksualnej. Zgłaszano przypadki długotrwałej dysfunkcji seksualnej, w których objawy nie ustępowały nawet po odstawieniu leku SSRI/SNRI.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Dane dotyczące stosowania escyталопramu w czasie ciąży są ograniczone. W badaniach toksyczności rozrodczej escyталопramu na zwierzętach obserwowano efekty embriofetotoksyczne bez zwiększenia częstości wad rozwojowych. Escyталопram jest przeciwwskazany w ciąży, z wyjątkiem przypadków, gdy po dokładnym rozważeniu wszystkich ryzyk i korzyści wykazano konieczność jego zastosowania. Zaleca się dokładne badanie noworodków matek, które przyjmowały escyталопram w czasie ciąży, szczególnie w III trymestrze.

Nie należy nagle przerywać stosowania leku w czasie ciąży.

Zarejestrowano następujące zaburzenia u noworodków matek, które przyjmowały SSRI/SNRI w końcowych tygodniach ciąży: zespół zaburzeń oddechowych, sinica, apnea, drgawki, niestabilność temperatury ciała, trudności z ssaniem, wymioty, hipoglikemia, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, nadmierne odruchy, drżenie, tyczenie, pobudzenie nerwowe, drażliwość, senność, ciągły płacz, osłabienie i trudności ze zasypianiem. Zaburzenia te mogą być przejawem efektów serotoniowych lub zespołu odstawienia. W większości przypadków powikłania rozpoczynały się bezpośrednio lub krótko (<24 godziny) po porodzie.

Zgłaszano, że stosowanie SSRI w czasie ciąży może zwiększać ryzyko trwałej nadciśnienia płucnego u noworodków – ryzyko wynosi około 5 przypadków na 1000 ciąż, podczas gdy w populacji ogólnej wynosi 1–2 przypadki trwałego nadciśnienia płucnego noworodków na 1000 ciąż. Dane obserwacyjne wskazują na zwiększone ryzyko (mniej niż dwukrotne) krwawień poporodowych po stosowaniu SSRI/SNRI w ciągu miesiąca przed porodem (patrz sekcje „Szczególne środki ostrożności” oraz „Działania niepożądane”).

Karmienie piersią

Ponieważ escyталопram przenika do mleka matki, w czasie leczenia nie zaleca się karmienia piersią.

Plodność

Dane badań na zwierzętach wskazują, że niektóre SSRI mogą wpływać na jakość nasienia. Doniesienia dotyczące stosowania niektórych SSRI sugerują, że wpływ na jakość nasienia u człowieka jest odwracalny. Wpływ na płodność człowieka nie został dotychczas zaobserwowany.

Wpływ na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub innych urządzeń.

Chociaż stwierdzono, że escyталопram nie wpływa na funkcje poznawcze i aktywność psychomotoryczną, każdy środek psychoaktywny może zaburzać zdolność do racjonalnego myślenia lub umiejętności. Pacjentów należy uprzedzić o potencjalnym ryzyku wpływu na prowadzenie pojazdów lub innych urządzeń.

Sposób stosowania i dawki.

Bezpieczne stosowanie dawki powyżej 20 mg nie zostało wykazane.

Lek Escyталопram-Teva podaje się doustnie 1 raz na dobę niezależnie od przyjęcia pokarmu.

Epizod depresyjny

Zwykle stosuje się dawkę 10 mg na dobę. W zależności od indywidualnej reakcji pacjenta dawkę można zwiększyć do maksymalnej – 20 mg na dobę. Efekt antydepresyjny rozwija się zazwyczaj po 2–4 tygodniach od rozpoczęcia leczenia. Po ustąpieniu objawów depresji leczenie należy kontynuować przez co najmniej 6 miesięcy w celu umocnienia osiągniętego efektu.

Zaburzenia paniki z/bez agorafobii

W pierwszym tygodniu leczenia zaleca się dawkę 5 mg na dobę, którą następnie zwiększa się do 10 mg na dobę. W zależności od indywidualnej reakcji pacjenta dawkę można dalej zwiększać do maksymalnej – 20 mg na dobę.

Maksymalny efekt terapeutyczny osiąga się po około 3 miesiącach. Leczenie trwa kilka miesięcy.

Zaburzenia lękowe społeczne

Zwykle stosuje się dawkę 10 mg na dobę. Umiarkowanie objawów rozwija się zazwyczaj po 2–4 tygodniach. W zależności od indywidualnej reakcji pacjenta dawkę można dalej zmniejszyć do 5 mg na dobę lub zwiększyć do maksymalnej – 20 mg na dobę. Ponieważ zaburzenia lękowe społeczne są chorobą o przebiegu przewlekłym, minimalna zalecana długość leczenia w celu umocnienia osiągniętego efektu wynosi 12 tygodni. W celu zapobiegania nawrotom choroby lek można stosować przez 6 miesięcy w zależności od indywidualnej reakcji pacjentów. Należy regularnie oceniać korzyść terapeutyczną leczenia.

Zaburzenia lękowe społeczne mają wyraźnie określoną terminologię diagnostyczną konkretnego schorzenia, które nie powinno być mylone z nadmiernej nieśmiałości. Farmakoterapia wskazana jest wyłącznie w przypadku zaburzeń istotnie wpływających na aktywność zawodową i społeczną człowieka. Skuteczność takiego leczenia w porównaniu z terapią poznawczo-behawioralną nie była badana. Farmakoterapia powinna być częścią ogólnego strategii terapeutycznej.

Zaburzenia lękowe uogólnione

Zalecana dawka początkowa wynosi 10 mg na dobę. W zależności od indywidualnej reakcji pacjenta dawkę można dalej zwiększyć do maksymalnej – 20 mg na dobę. Zaleca się kontynuowanie leczenia przez 3 miesiące. Dopuszczalne jest długotrwałe stosowanie leku (6 miesięcy) w dawce 20 mg na dobę w celu zapobiegania nawrotom. Należy regularnie oceniać korzyść terapeutyczną leczenia oraz dawkę.

Zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne (OCD)

Zwykle stosuje się dawkę 10 mg na dobę. W zależności od indywidualnej wrażliwości dawkę można zwiększyć do 20 mg na dobę. OCD to choroba przewlekła, leczenie powinno trwać wystarczająco długo, aby zapewnić całkowite ustąpienie objawów, co może trwać kilka miesięcy lub dłużej. Należy regularnie oceniać korzyść terapeutyczną leczenia oraz dawkę.

Pacjenci w wieku podeszłym (65 lat i więcej)

Dawka początkowa – 5 mg na dobę. W zależności od odpowiedzi konkretnego pacjenta dawkę można zwiększyć do 10 mg na dobę. Należy stosować najmniejszą skuteczną dawkę.

Skuteczność leku Escyталопram-Teva w leczeniu zaburzeń lękowych społecznych u pacjentów w wieku podeszłym nie była badana.

Naruszenia funkcji nerek

U pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek nie wymaga się korekty dawki. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek (CLcr poniżej 30 ml/min) lek należy stosować z ostrożnością.

Naruszenia funkcji wątroby

U pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością wątroby zalecana dawka początkowa w pierwszych dwóch tygodniach wynosi 5 mg na dobę. W zależności od indywidualnej reakcji pacjenta dawkę można dalej zwiększyć do 10 mg na dobę. W przypadku ciężkiego zaburzenia funkcji wątroby wymagana jest ostrożność w przepisywaniu oraz staranne dopasowanie dawki leku.

Zmniejszona aktywność izoenzymu CYP2C19

U pacjentów z znaną słabszą aktywnością izoenzymu CYP2C19 zalecana dawka początkowa leku Escyталопram-Teva w pierwszych dwóch tygodniach wynosi 5 mg na dobę. W zależności od indywidualnej reakcji pacjenta dawkę można dalej zwiększyć do 10 mg na dobę.

Objawy odstawienia po zakończeniu leczenia

Należy unikać nagłego zakończenia stosowania tego leku. Dawkę escytalopramu należy stopniowo zmniejszać przez 1–2 tygodnie, aby uniknąć możliwych objawów odstawienia. Jeśli podczas stopniowego zmniejszania dawki wystąpią objawy odstawienia, można przywrócić dawkę stosowaną wcześniej. Następnie lekarz może dalej zmniejszać dawkę, ale w sposób bardziej stopniowy.

Dzieci.

Antydepresanty są przeciwwskazane w leczeniu dzieci (do 18 roku życia). U dzieci i młodzieży przyjmujących antydepresanty częściej obserwowano zachowania samobójcze (próby samobójcze i myśli samobójcze) oraz wrogość (głównie agresję, zachowania opozycyjne i gniew) w porównaniu z tymi, którzy przyjmowali placebo. Jeśli mimo wszystko podjęto decyzję o przepisaniu leku z klinicznych względów, należy zapewnić dokładne monitorowanie wystąpienia objawów samobójczych u pacjenta.

Ponadto brak danych dotyczących dalszej bezpieczności u dzieci i młodzieży w zakresie wzrostu, dojrzewania płciowego oraz rozwoju poznawczego i behawioralnego.

Przedawkowanie.

Toksykologia. Dane dotyczące przedawkowania escytalopramem są ograniczone i w wielu przypadkach związane z jednoczesnym przedawkowaniem innych leków. W większości przypadków objawy były łagodne lub nie występowały. O przypadkach śmiertelnych po przedawkowaniu samym escytalopramem donoszono rzadko, a w większości takich przypadków stwierdzono jednoczesne przedawkowanie innymi lekami. Dawki samego escytalopramu w zakresie 400–800 mg nie powodowały ciężkich objawów.

Objawy. Objawy przedawkowania escytalopramem ogólnie dotyczyły OUN (od zawrotów głowy, drżenia i niepokoju aż do rzadkich przypadków zespołu serotoniny, drgawek i śpiączki), układu pokarmowego (wymioty, nudności), układu sercowo-naczyniowego (hipotensja tętnicza, tachykardia, wydłużenie odcinka QT, arytmia), a także równowagi elektrolitów i płynów (hipokaliemia, hiponatremia).

Leczenie. Nie istnieje specyficzny antydotum. Wymagana jest terapia wspierająca oraz zapewnienie drożności dróg oddechowych, funkcji oddechowej i odpowiedniej oxygenacji. Należy jak najszybciej przeprowadzić przemywanie żołądka i podać węgiel aktywowany po doustnym przyjęciu leku. Zaleca się ciągłe monitorowanie funkcji układu sercowo-naczyniowego i podstawowych parametrów organizmu w połączeniu z ogólnymi środkami wspierającymi objawowo.

W przypadku przedawkowania zaleca się monitorowanie EKG u pacjentów z niewydolnością serca/bradyarytmią, u pacjentów przyjmujących jednocześnie leki wydłużające odcinek QT lub u pacjentów z zaburzeniami metabolizmu, np. przy niewydolności wątroby.

Efekty uboczne.

Efekty uboczne najczęściej występują w pierwszym i drugim tygodniu leczenia, a następnie stają się mniej nasilone, a ich częstość zmniejsza się w trakcie kontynuowania terapii.

Efekty uboczne charakterystyczne dla wszystkich SSRI i escyталопramu-Teva, obserwowane podczas badań z użyciem placebo oraz w praktyce klinicznej, wymieniono poniżej według układów narządów i częstości występowania.

Klasyfikacja częstości: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), rzadko (≥1/1000 do <1/100), niezwykle rzadko (≥1/10000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000) lub częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Ze strony układu krwionośnego i chłonnego. Częstość nieznana: trombocytopenia.

Ze strony układu immunologicznego. Rzadko: reakcje anafilaktyczne.

Ze strony układu endokrynnego. Częstość nieznana: zaburzenia wydzielania hormonu antydiuretycznego.

Ze strony odżywiania i przemiany materii. Często: zmniejszony lub zwiększony apetyt, przyrost masy ciała. Rzadko: spadek masy ciała. Częstość nieznana: hiponatremia, anoreksja².

Ze strony psychiki. Często: niepokój, pobudzenie, niepokojące sny, obniżone libido u mężczyzn i kobiet, anorgazmia u kobiet. Rzadko: bruxizm, pobudzenie, niepokój, napady paniki, dezorientacja. Bardzo rzadko: agresja, depersonalizacja, halucynacje. Częstość nieznana: mania, myśli samobójcze, zachowania samobójcze¹.

Ze strony układu nerwowego. Bardzo często: ból głowy. Często: bezsenność, senność, zawroty głowy, parestezje, drżenie. Rzadko: zaburzenia smaku, zaburzenia snu, omdlenia. Bardzo rzadko: zespół serotoniny. Częstość nieznana: dyskineza, zaburzenia ruchowe, drgawki, niepokój psychomotoryczny/akatyzja².

Ze strony narządów wzroku. Rzadko: midryza, zamazanie widzenia.

Ze strony narządów słuchu. Rzadko: szumy w uszach.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego. Rzadko: tachykardia. Bardzo rzadko: bradykardia. Częstość nieznana: arytmia komorowa, w tym arytmia typu torsade de pointes, wydłużenie odcinka QT w EKG, nadciśnienie ortostatyczne.

Zaburzenia oddechowe. Często: zapalenie zatok, kichanie. Rzadko: krwawienie z nosa.

Ze strony przewodu pokarmowego. Bardzo często: nudności. Często: biegunka, zaparcia, wymioty, suchość w ustach. Rzadko: krwawienia przewodu pokarmowego (w tym rektalne).

Ze strony wątroby i dróg żółciowych. Częstość nieznana: zapalenie wątroby, zmiany wyników funkcji wątroby.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej. Często: nadmierna potliwość. Rzadko: wysypka skórna, łysienie, pokrzywka, świąd. Częstość nieznana: siniaki, obrzęk naczynioruchowy.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego. Często: ból stawów, ból mięśni.

Ze strony nerek i dróg moczowych. Częstość nieznana: zatrzymanie oddawania moczu.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych. Często: mężczyźni: zaburzenia ejakulacji, impotencja. Rzadko: kobiety: metrorragia, menorrhagia. Częstość nieznana: galaktoreja; mężczyźni: przerost; kobiety: krwawienie poporodowe³.

Zaburzenia ogólne. Często: zmęczenie, gorączka. Rzadko: obrzęk.

¹Przypadki myśli lub zachowań samobójczych obserwowano zarówno podczas leczenia escyталопramem-Teva, jak i bezpośrednio po jego zakończeniu.

²Te efekty uboczne zgłaszano dla całej klasy terapeutycznej leków SSRI.

³Ten objaw został zarejestrowany dla całej klasy terapeutycznej SSRI/SSRI-N (patrz sekcje „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”, „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Wydłużenie odcinka QT

W okresie pogwarancyjnym zgłaszano przypadki wydłużenia odcinka QT, w szczególności arytmii typu torsade de pointes, głównie u pacjentek z hipokaliemią, istniejącym wcześniej wydłużeniem odcinka QT lub innymi chorobami serca.

Charakterystyczne dla klasy działania leków SSRI

Badania epidemiologiczne, przede wszystkim przeprowadzone wśród pacjentów w wieku powyżej 50 lat, wykazały zwiększone ryzyko złamania kości u pacjentów przyjmujących SSRI i trójcykliczne leki przeciwdepresyjne. Mechanizm tego zjawiska jest nieznany.

Objawy odstawienia po nagłym przerwaniu leczenia

Przerywanie leczenia SSRI/SSRI-N (szczególnie nagłe) zwykle prowadzi do wystąpienia objawów odstawienia. Najczęściej zgłaszane były: zawroty głowy, zaburzenia czuciowe (w tym parestezje i uczucie uderzenia prądem), zaburzenia snu (w tym bezsenność i intensywne sny), pobudzenie lub niepokój, nudności i/lub wymioty, drżenie, dezorientacja, nadmierna potliwość, ból głowy, biegunka, kołatanie serca, niestabilność emocjonalna, drażliwość i zaburzenia widzenia. Objawy te są zazwyczaj łagodne lub umiarkowane i przemijające, jednak u niektórych pacjentów mogą być ciężkie i/lub długotrwałe. Dlatego zaleca się stopniowe odstawianie escyталопramu-Teva poprzez zmniejszanie dawki przez kilka tygodni lub miesięcy, w zależności od stanu pacjenta.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu, chroniąc przed światłem i wilgocią, w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Tabletki 5 mg lub 15 mg: 14 tabletek w blisterze; 2 blistry w pudełku.

Tabletki 10 mg lub 20 mg: 14 tabletek w blisterze; 2 blistry w pudełku; 10 tabletek w blisterze; 3 lub 9 blisterów w pudełku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Sp. z o.o. Teva Operations Poland.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

ul. Mogilska 80, 31-546 Kraków, Polska.