Escytalopram Asino

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leczniczego leku Escytalopram Asino (Escitalopram Acino)

Skład:

substancja czynna: escytalopram;

1 tabletka zawiera escytalopramu oksalat (12,775 mg lub 25,55 mg) w przeliczeniu na escytalopram 10 mg lub 20 mg;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, sodowa sol kroskarboksymetanolu celulozy, hydroksypropylometyloceluloza (hipromeloza), dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, talk, stearynian magnezu;

powłoka „Opadry II White”: poliwinyloczyn alkoholowy, dwutlenek tytanu (E 171), glikol polietylenowy (makrogol), talk.

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 10 mg: tabletki o kształcie okrągłym, powierzchnia dwuwypukła, powlekane powłoką filmową białego koloru, z ryflowaniem;

tabletki 20 mg: tabletki o kształcie okrągłym, powierzchnia dwuwypukła, powlekane powłoką filmową białego koloru, z ryflowaniem.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwdzwojowe. Selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI). Kod ATC N06A B10.

Właściwości farmakologiczne

Farmakodynamika

Escytalopram Asino to selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI), charakteryzujący się wysoką powinnością do głównego miejsca wiązania. Wiąże się również z allosterycznym miejscem transportera serotoniny, przy czym powinność do tej okolicy jest 1000 razy niższa.

Escytalopram Asino nie wiąże się wcale lub wiąże się bardzo słabo z szeregiem receptorów, w szczególności z receptorami serotonergowymi 5-HT1A, 5-HT2, dopaminergowymi D1 i D2, adrenergicznymi α1, α2, β, histaminowymi H1, muszynowymi cholinergicznymi, receptory benzodiazepinowe oraz receptory opioidowe.

Hamowanie zwrotnego wychwytu 5-HT jest jedynym możliwym mechanizmem działania, który wyjaśnia efekty farmakodynamiczne i kliniczne escytalopramu.

Właściwości farmakodynamiczne

W jednym podwójnie ślepej, placebo kontrolowanym badaniu u zdrowych osób, wydłużenie interwału QTc (skorygowane według wzoru Friderici) od wartości wyjściowej wynosiło 4,3 ms (90 % CI: 2,2; 6,4) po podaniu leku w dawce 10 mg/dobę oraz 10,7 ms (90 % CI: 8,6; 12,8) po podaniu dawki wyższej od terapeutycznej – 30 mg/dobę (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”, „Działania niepożądane”, „Przedawkowanie”).

Skuteczność kliniczna

Epizody depresyjne duże. Skuteczność escytalopramu w leczeniu epizodów depresyjnych dużych w okresie ostrym została wykazana w 3 z 4 podwójnie ślepych, placebo kontrolowanych, krótkoterminowych (8-tygodniowych) badaniach. W długoterminowym badaniu zapobiegania nawrotom, 274 pacjentów, którzy odpowiedzieli na leczenie escytalopramem w dawce 10 lub 20 mg/dobę w początkowej 8-tygodniowej fazie otwartej, zostało losowo przydzielonych do kontynuacji przyjmowania escytalopramu w tej samej dawce lub placebo przez okres do 36 tygodni. W tym badaniu u pacjentów kontynuujących przyjmowanie escytalopramu obserwowano istotnie dłuższy czas do nawrotu w ciągu kolejnych 36 tygodni w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo.

Zaburzenie lękowe społeczne. Escytalopram Asino okazał się skuteczny w leczeniu zaburzenia lękowego społecznego zarówno w trzech krótkoterminowych (12-tygodniowych) badaniach, jak i w 6-miesięcznym badaniu zapobiegania nawrotom. W 24-tygodniowym badaniu optymalnej dawki wykazano skuteczność escytalopramu w dawkach 5, 10 i 20 mg.

Zaburzenie lękowe uogólnione. Escytalopram w dawkach 10 i 20 mg/dobę był skuteczny w 4 z 4 badań kontrolowanych placebo.

Zgodnie z połączonymi danymi trzech badań o podobnym projekcie, w których wzięło udział łącznie 421 pacjentów przyjmujących escytalopram oraz 419 pacjentów przyjmujących placebo, odpowiedź na leczenie odnotowano odpowiednio u 47,5 % i 28,9 % pacjentów, a remisja wystąpiła odpowiednio u 37,1 % i 20,8 % pacjentów. Trwały efekt obserwowano już od pierwszego tygodnia leczenia.

Efekt utrzymujący escytalopramu w dawce 20 mg/dobę został wykazany w 24–76-tygodniowym randomizowanym badaniu efektu utrzymującego, w którym wzięło udział 373 pacjentów odpowiadających na lek w trakcie wstępnego 12-tygodniowego leczenia w trybie otwartym.

Zaburzenie obsesyjno-kompulsywne. W randomizowanym, podwójnie ślepym badaniu klinicznym escytalopram w dawce 20 mg/dobę wykazał różnicę w stosunku do placebo pod względem całkowitego wyniku w skali Y-BOCS (Yale-Brown Obsessive Compulsive Scale – Skala oceny zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego Uniwersytetu Yale i Brown) po 12 tygodniach leczenia. Po 24 tygodniach zaobserwowano korzyści z zastosowania escytalopramu zarówno w dawce 10 mg/dobę, jak i 20 mg/dobę w porównaniu z placebo.

Skuteczność leku w zapobieganiu nawrotom została wykazana przy stosowaniu escytalopramu w dawkach 10 i 20 mg/dobę u pacjentów odpowiadających na escytalopram w 16-tygodniowym okresie otwartym i włączonych do 24-tygodniowego randomizowanego, podwójnie ślepego, placebo kontrolowanego okresu.

Farmakokinetyka

Wchłanianie escytalopramu jest praktycznie całkowite i nie zależy od przyjmowania pokarmu. Maksymalne stężenie w osoczu (Tmax) osiągane jest po 4 godzinach od przyjęcia.

Tak jak w przypadku racemicznego citalopramu, oczekiwana absolutna biodostępność escytalopramu wynosi około 80 %.

Rozkład

Objętość pozorna rozkładu (Vd,β/F) po doustnym przyjęciu leku wynosi około 12–26 l/kg. Biodostępność escytalopramu wynosi około 80 %. Wiązanie escytalopramu i jego głównych metabolitów z białkami osocza jest niższe niż 80 %.

Biota transformacja

Metabolizm zachodzi w wątrobie do metabolitów demetylowanych i didemetylowanych. Oba są farmakologicznie aktywne. Możliwe jest również utlenienie azotu z powstaniem metabolitu N-tlenku. Zarówno związek wyjściowy, jak i metabolity są częściowo wydalane w postaci glukuronidów. Przy wielokrotnym przyjmowaniu leku średnie stężenia metabolitu demetylowanego i didemetylowanego zwykle wynoszą odpowiednio 28–31 % i < 5 % stężenia escytalopramu. Biota transformacja escytalopramu do metabolitu demetylowanego jest głównie pośredniczona przez CYP2C19. Możliwy jest pewien udział enzymów CYP3A4 i CYP2D6 w tym procesie.

Eliminacja

Okres półtrwania (t½β) leku wynosi około 30 godzin. Klirens (Cloral) po doustnym przyjęciu wynosi około 0,6 l/min. Głównych metabolitów ma dłuższy okres półtrwania. Escytalopram i jego główne metabolity są wydalane przez wątrobę (drogą metaboliczną) i nerki. Większość dawki wydalana jest z moczem w postaci metabolitów.

Liniowość

Kinetyka escytalopramu jest liniowa. Stężenie stacjonarne osiągane jest po około 1 tygodniu. Średnie stężenia stacjonarne, wynoszące 50 nmol/l (zakres: 20–125 nmol/l), osiągane są przy dawce dobowej 10 mg.

Pacjenci w wieku podeszłym

U pacjentów w wieku powyżej 65 lat escytalopram jest wydalany wolniej niż u młodszych pacjentów. Ekspozycja systemowa (AUC) u zdrowych ochotników w wieku podeszłym jest o około 50 % wyższa niż u młodych zdrowych ochotników (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Niewydolność wątroby

U pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby lekkiego lub średniego stopnia ciężkości (klasy A i B wg skali Childa-Pugh) czas półtrwania był dwa razy dłuższy, a ekspozycja o 60 % wyższa niż u osób z prawidłową funkcją wątroby (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Niewydolność nerek

U pacjentów ze zmniejszoną funkcją nerek (CC [klirens kreatyniny] 10–53 ml/min) przy stosowaniu racemicznego citalopramu obserwowano dłuższy czas półtrwania i nieco większą ekspozycję. Stężenie metabolitów w osoczu nie było badane, ale może być podwyższone (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Polimorfizm

Pacjenci ze słabą funkcją metaboliczną CYP2C19 mieli dwukrotnie wyższe stężenie escytalopramu w osoczu niż pacjenci z normalną funkcją CYP2C19. Nie zaobserwowano istotnych zmian ekspozycji przy zmniejszonej funkcji CYP2D6 (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Dane kliniczne

Wskazania

Leczenie epizodów depresyjnych większych, zaburzeń paniki z lub bez agorafobii, zaburzeń lękowych społecznych (fobia społeczna), uogólnionych zaburzeń lękowych, zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych.

Przeciwwskazania

Podwyższona wrażliwość na escytalopram lub inne składniki leku. Jednoczesne leczenie niezwyborczymi, nieodwracalnymi inhibitorami monoaminooksydazy (I MAO) jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotonergowego z pobudzeniem, drżeniem, hipertermią i innymi objawami (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Łączne stosowanie escytalopramu i odwracalnych inhibitorów MAO typu A (np. moklobemid) lub odwracalnego nieselektywnego inhibitora MAO liniezolidu jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko zespołu serotonergowego (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Escytalopram jest przeciwwskazany u pacjentów z znanym wydłużeniem odstępu QT lub z wrodzonym zespołem wydłużonego odstępu QT.

Escytalopram jest przeciwwskazany do jednoczesnego stosowania z lekami, które mogą wydłużać odstęp QT (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji

Interakcje farmakodynamiczne

Kombinacje przeciwwskazane

Niezwyborcze, nieodwracalne I MAO. Opisywano poważne reakcje u pacjentów przyjmujących inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI) w połączeniu z niezwyborczym, nieodwracalnym I MAO oraz u pacjentów, którzy niedawno zakończyli leczenie SSRI i rozpoczęli przyjmowanie I MAO (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). W niektórych przypadkach rozwijał się zespół serotonergowy (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Kombinacja escytalopramu z niezwyborczymi, nieodwracalnymi I MAO jest przeciwwskazana. Leczenie escytalopramem należy rozpocząć 14 dni po zakończeniu stosowania nieodwracalnego I MAO. Leczenie niezwyborczymi, nieodwracalnymi I MAO należy rozpocząć nie wcześniej niż 7 dni po zakończeniu przyjmowania escytalopramu.

Odwracalny selektywny I MAO typu A (moklobemid). Ze względu na ryzyko zespołu serotonergowego, kombinacja escytalopramu z I MAO typu A moklobemidem jest przeciwwskazana (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Jeśli konieczność tej kombinacji zostanie potwierdzona, należy początkowo zastosować minimalne dawki zalecane z intensywnym monitorowaniem klinicznym.

Nieselektywny odwracalny inhibitor MAO (liniezolid). Antibiotyk liniezolid jest nieselektywnym odwracalnym inhibitorem MAO i nie powinien być przepisywany pacjentom przyjmującym escytalopram. Jeśli taka kombinacja jest konieczna, należy stosować minimalne dawki obu leków pod ścisłym nadzorem klinicznym (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Selektywny nieodwracalny inhibitor MAO typu B (selegilina). Kombinacja z selegiliną (nieodwracalny I MAO typu B) wymaga ostrożności ze względu na ryzyko zespołu serotonergowego.

Selegilina w dawkach do 10 mg/dobę włącznie była stosowana bezpiecznie razem z racemicznym cytalopramem.

Wydłużenie odstępu QT. Badania farmakokinetyczne i farmakodynamiczne dotyczące jednoczesnego stosowania escytalopramu z innymi lekami wydłużającymi odstęp QT nie były prowadzone. Przy stosowaniu escytalopramu razem z takimi lekami nie można wykluczyć wystąpienia efektu addytywnego. W związku z tym jednoczesne stosowanie escytalopramu z lekami wydłużającymi odstęp QT, takimi jak leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, leki przeciwpsychotyczne (np. pochodne fenylozyny, pimozyd, haloperidol), trójpierścieniowe antydepresanty, niektóre środki przeciwmikrobowe (np. sparfloksacyna, moxifloksacyna, erytromycyna do wstrzykiwania dożylnego, pentamidyna, środki przeciwmalarialne, w tym halofantryna), niektóre leki przeciwhistaminowe (astemizol, hydroksyzyna, mizolastyna), jest przeciwwskazane.

Kombinacje wymagające ostrożności

Leki serotonergiczne. Jednoczesne stosowanie z lekami serotonergicznymi, takimi jak opioidy (w tym tramadol) i tryptany (w tym sumatryptan), może prowadzić do zespołu serotonergowego.

Leki obniżające próg padaczkowy. SSRI mogą obniżać próg padaczkowy. Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leków, które mogą obniżać próg padaczkowy (np. antydepresanty (trójpierścieniowe, SSRI), neuroleptyki (fenotiazyny, tioksantheny, butyrofenony), meflokwinę, bupropion i tramadol).

Lit, tryptofan. Ponieważ odnotowano przypadki nasilenia działania przy jednoczesnym stosowaniu SSRI i litu lub tryptofanu, zaleca się ostrożne przepisywanie tych leków jednocześnie.

Hypericum perforatum (zioło św. Jana). Jednoczesne stosowanie SSRI i środków roślinnych zawierających zioło św. Jana może prowadzić do zwiększenia częstości działań niepożądanych.

Antykoagulany. Może dojść do zmiany działania antykoagulantów przy jednoczesnym stosowaniu z escytalopramem. Jeśli pacjenci przyjmują doustne antykoagulany, konieczne jest dokładne monitorowanie układu krzepnięcia krwi przed i po zastosowaniu escytalopramu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Jednoczesne stosowanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NSAID) nasila skłonność do krwawień (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Alkohol. Escytalopram nie wchodzi we wzajemne oddziaływanie farmakodynamiczne lub farmakokinetyczne z alkoholem. Jednak, podobnie jak w przypadku innych leków psychotropowych, kombinacja z alkoholem jest niepożądana.

Leki powodujące hipokaliemię/hipomagnezemię. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leków mogących powodować hipokaliemię/hipomagnezemię, ponieważ w takim przypadku zwiększa się ryzyko wystąpienia groźnych arytmii (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Interakcje farmakokinetyczne

Wpływ innych środków na farmakokinetykę escytalopramu

Metabolizm escytalopramu jest głównie pośredniczony przez CYP2C19. Enzymy CYP3A4 i CYP2D6 mogą również brać pewien udział w jego metabolizmie, choć w mniejszym stopniu. Metabolizm głównego metabolitu S-DCT (dymetylowanego escytalopramu), sądząc po wszystkim, częściowo jest katalizowany przez CYP2D6.

Wspólne przepisywanie escytalopramu i omeprazolu 30 mg raz dziennie (inhibitora CYP2C19) prowadzi do umiarkowanego (około 50 %) wzrostu stężenia escytalopramu w osoczu.

Jednoczesne stosowanie escytalopramu i cyklotydyny 400 mg dwa razy dziennie (umiarkowany ogólny inhibitor enzymów) powodowało umiarkowane (około 70 %) zwiększenie stężenia escytalopramu w osoczu. Należy zachować ostrożność przy łączonej terapii escytalopramem i cyklotydyną. Może być konieczna korekta dawki (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

W związku z tym przy jednoczesnym stosowaniu escytalopramu z inhibitorami CYP2C19 (np. omeprazolem, esomeprazolem, fluokonazolem, fluwoksaminy, lansoprazolem, tiklopidyną) oraz z cyklotydyną należy zachować ostrożność przy przepisywaniu maksymalnych dawek escytalopramu. Może być konieczne zmniejszenie dawki escytalopramu w zależności od oceny klinicznej.

Wpływ escytalopramu na farmakokinetykę innych środków

Escytalopram jest inhibitorem enzymu CYP2D6. Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu escytalopramu z lekami, które są głównie metabolizowane przez ten enzym i mają wąski zakres terapeutyczny, np. flekainidem, propafenonem i metoprololem (przy niewydolności serca), lub z niektórymi lekami wpływającymi na ośrodkowy układ nerwowy i głównie metabolizowanymi przez CYP2D6, np. antydepresantami, takimi jak dezypiramina, klozapina i nortryptylina, lub lekami przeciwpsychotycznymi, takimi jak rysperydon, tiorydazyna i haloperidol. Możliwa jest korekta dawki.

Kombinacja z dezypiraminą lub metoprololem prowadziła do podwojenia stężenia tych dwóch substratów CYP2D6 w osoczu.

W badaniach in vitro wykazano, że escytalopram może również powodować niewielkie hamowanie CYP2C19.

Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu z lekami, które są metabolizowane przez CYP2C19.

Szczególności stosowania

Poniższe informacje dotyczą terapeutycznej klasy selektywnych inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI).

Paradoksalny lęk

Niektórzy pacjenci z zaburzeniami lękowymi mogą odczuwać nasilenie lęku na początku leczenia lekami przeciwdrgawkowymi. Ta paradoksalna reakcja zwykle ustępuje w ciągu dwóch tygodni leczenia. Aby zmniejszyć prawdopodobieństwo efektu anksjogennego, zaleca się niską dawkę początkową (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Drżenie

Zastosowanie escytalopramu należy przerwać, jeśli u pacjenta wystąpi pierwszy napad drgawkowy lub częstsze napady (u pacjentów z rozpoznaną epilepsją). Należy unikać stosowania SSRI u pacjentów z niestabilną epilepsją, a u pacjentów z kontrolowaną epilepsją należy zapewnić ścisłą opiekę.

Mania

SSRI należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem manii/hipomanii. W przypadku wystąpienia stanu maniakalnego należy przerwać przyjmowanie SSRI.

Cukrzyca

U pacjentów z cukrzycą leczenie SSRI może zmieniać kontrolę glikemii. Dawkę insuliny i/lub doustnych leków hipoglikemicznych może być konieczne dostosować.

Samobójstwo, myśli samobójcze lub pogorszenie stanu klinicznego

Depresja wiąże się z ryzykiem myśli samobójczych, samozraniania i samobójstwa. Ryzyko to istnieje aż do osiągnięcia trwałej remisji. Ponieważ poprawa stanu może nie wystąpić w pierwszych tygodniach leczenia lub dłużej, pacjentów należy dokładnie obserwować do czasu poprawy ich stanu. Wiadomo, że ryzyko samobójstwa może wzrosnąć w wczesnych stadiach rekonwalescencji.

Inne stany, w których stosuje się escytalopram, mogą również wiązać się z ryzykiem zachowań samobójczych. Ponadto takie stany mogą występować współistotnie z dużym zaburzeniem depresyjnym. Te ostrzeżenia dotyczą również leczenia pacjentów z innymi zaburzeniami psychicznymi.

Pacjenci z wywiadem zachowań samobójczych przed rozpoczęciem leczenia mają najwyższe ryzyko myśli lub prób samobójczych i wymagają ścisłej obserwacji w trakcie leczenia. Metaanaliza badań wykazała zwiększone ryzyko zachowań samobójczych u pacjentów w wieku do 25 lat przyjmujących antydepresanty w porównaniu z tymi, którzy przyjmowali placebo. Szczególnie ważne jest ścisłe monitorowanie pacjentów z wysokim ryzykiem na początku leczenia i przy zmianie dawki.

Pacjentów i ich otoczenie należy poinformować o konieczności obserwowania pogorszenia stanu, zachowań samobójczych lub myśli oraz nietypowych zmian w zachowaniu i o konieczności natychmiastowej konsultacji medycznej w przypadku wystąpienia tych objawów.

Aktyzja / pobudzenie psychoruchowe

Stosowanie SSRI / SNRI (selektywnych inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny) wiąże się z rozwojem akatyzji – stanu charakteryzującego się przykrym, męczącym uczuciem niespokoju i potrzebą ruchu, często towarzyszonego niemożnością siedzenia lub stania w miejscu. Stan ten jest najbardziej prawdopodobny w pierwszych kilku tygodniach leczenia. Zwiększenie dawki może zaszkodzić pacjentom, u których wystąpiły takie objawy.

Hiponatremia

Hiponatremia, prawdopodobnie związana z zaburzeniem wydzielania hormonu antydiuretycznego, rzadko występuje podczas przyjmowania SSRI i zwykle ustępuje po odstawieniu leku. SSRI należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z grupy ryzyka (osoby starsze, obecność marskości wątroby lub jednoczesne leczenie lekami powodującymi hiponatremię).

Krwawienia

Podczas przyjmowania SSRI możliwe są krwawienia skórne, siniaki i purpura. SSRI/SNRI zwiększają ryzyko wystąpienia krwawień poporodowych (patrz sekcje „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią” i „Działania niepożądane”). Należy ostrożnie stosować SSRI u pacjentów leczonych jednocześnie lekami przeciwzakrzepowymi, lekami wpływającymi na funkcję płytek krwi (np. atypowymi lekami przeciwwszczypocznymi, fenotiazynami, trójpierścieniowymi antydepresantami, kwasem acetylosalicylowym i niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi, dipyrydamiolą i tyklopidyną) oraz u pacjentów z tendencją do krwawień.

Elektrowstrząsowa terapia (ECT)

Doświadczenie kliniczne jednoczesnego stosowania SSRI i ECT jest ograniczone, dlatego zaleca się ostrożność.

Odwrotne selektywne inhibitory MAO typu A

Nie zaleca się łączenia escytalopramu i inhibitorów MAO typu A ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotoniny.

Zespół serotoniny

Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu escytalopramu z lekami działającymi serotonienergicznie, takimi jak triptany (w tym sumatryptan), opioidy (w tym tramadol) i tryptofan.

Zgłaszano przypadki wystąpienia zespołu serotoniny u pacjentów przyjmujących SSRI jednocześnie z lekami serotonienergicznymi. Należy ostrożnie stosować escytalopram jednoczesnie z lekami działającymi serotonienergicznie. Połączenie takich objawów jak pobudzenie, drżenie, mioklonus, hipertermia może oznaczać rozwój tego stanu. W takim przypadku należy natychmiast przerwać stosowanie SSRI i leku serotonienergicznego oraz rozpocząć leczenie objawowe.

Zwrotnik

Jednoczesne stosowanie SSRI i roślinnych środków zawierających zwrotnik może prowadzić do zwiększenia częstości działań niepożądanych (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Objawy odstawienia

Objawy odstawienia po zakończeniu leczenia, szczególnie nagłego, są powszechne. W badaniach negatywne reakcje podczas przerywania terapii występowały u około 25% pacjentów przyjmujących escytalopram i u 15% pacjentów przyjmujących placebo.

Ryzyko objawów odstawienia może zależeć od kilku czynników, w tym długości i dawki, tempa zmniejszania dawki. Zawroty głowy, zaburzenia czuciowe (w tym parestezje, uczucie uderzenia prądem), zaburzenia snu (w tym bezsenność, intensywne sny), pobudzenie lub lęk, nudności i/lub wymioty, drżenie, dezorientacja, nadmierne pocenie się, ból głowy, biegunka, przyspieszone bicie serca, niestabilność emocjonalna, drażliwość i zaburzenia wzroku są najczęstszymi reakcjami. Zazwyczaj te objawy są łagodne lub umiarkowane, ale u niektórych pacjentów mogą być cięższe. Zazwyczaj pojawiają się w ciągu pierwszych kilku dni po zakończeniu leczenia, choć bardzo rzadko zgłaszano podobne objawy u pacjentów, którzy przypadkowo pominięli dawkę. Zwykle objawy odstawienia ustępują w ciągu 2 tygodni, ale mogą trwać dłużej (2–3 miesiące lub dłużej) u niektórych pacjentów. Dlatego zaleca się stopniowe zakończenie leczenia escytalopramem poprzez zmniejszanie dawki w ciągu kilku tygodni lub miesięcy, w zależności od stanu pacjenta (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Dysfunkcja seksualna

Selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI) / inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SNRI) mogą powodować objawy dysfunkcji seksualnej (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Zgłaszano przypadki trwałych dysfunkcji seksualnych, gdy objawy trwały pomimo odstawienia SSRI/SNRI.

Choroba niedokrwienna serca

Z uwagi na ograniczone doświadczenie kliniczne zaleca się ostrożność przy stosowaniu leku u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca.

Wydłużenie odcinka QT

Stwierdzono, że escytalopram powoduje zależne od dawki wydłużenie odcinka QT. W okresie po rejestracji zgłaszano przypadki wydłużenia odcinka QT i arytmii komorowych, w tym polimorficznej tachyarytmii komorowej (torsade de pointes), głównie u kobiet, pacjentów z hipokaliemią i pacjentów z wcześniejszym wydłużeniem odcinka QT lub innymi chorobami serca (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”, „Działania niepożądane”, „Przedawkowanie” i „Farmakodynamika”).

Należy ostrożnie stosować lek u pacjentów z wyraźną bradykardią oraz u pacjentów po niedawno przebytym ostrym zawałcie mięśnia serca lub z dekompensowaną niewydolnością serca.

Zaburzenia równowagi elektrolitowej, takie jak hipokaliemia i hipomagnezemia, zwiększają ryzyko wystąpienia złośliwych arytmii i powinny być skorygowane przed rozpoczęciem leczenia escytalopramem.

U pacjentów z chorobami serca o stabilnym przebiegu przed rozpoczęciem leczenia escytalopramem należy przeprowadzić dokładną ocenę parametrów EKG.

Jeśli podczas leczenia escytalopramem wystąpią objawy arytmii serca, leczenie należy przerwać i wykonać EKG.

Zamkniętokątowa jaskra

SSRI, w szczególności escytalopram, mogą wpływać na rozmiar źrenicy, prowadząc do midriazy. Ten efekt midriatyczny może zwęzić kąt komory przedniej oka, co prowadzi do podwyższenia ciśnienia wewnątrzgałkowego i zamkniętokątowej jaskry, szczególnie u predysponowanych pacjentów. Dlatego escytalopram należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zamkniętokątową jaskrą lub wywiadem jaskry.

Substancje pomocnicze

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na jedną tabletę, co oznacza praktycznie brak sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Ciąża. Dane kliniczne dotyczące stosowania escytalopramu u ciężarnych są ograniczone.

Badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną.

Escytalopram jest przeciwwskazany w ciąży, z wyjątkiem przypadków, gdy po dokładnym rozważeniu wszystkich ryzyk i korzyści wykazano konieczność jego zastosowania. Zaleca się dokładne badanie noworodków matek przyjmujących escytalopram w czasie ciąży, szczególnie w trzecim trymestrze. Należy unikać nagłego odstawienia leku w czasie ciąży.

U noworodków matek przyjmujących SSRI/SNRI w późnych stadiach ciąży możliwe są następujące objawy: duszność, sinica, apnea, drgawki, niestabilność temperatury, trudności z karmieniem, wymioty, hipoglikemia, nadciśnienie, niedociśnienie, nadreaktywność, drżenie, pobudzenie nerwowe, drażliwość, apatia, ciągłe płaczenie, senność i trudności ze snem. Objawy te mogą wynikać z efektów serotonienergicznych lub być objawami odstawienia. W większości przypadków takie powikłania pojawiają się natychmiast lub niedługo (do 24 godzin) po porodzie.

Dane epidemiologiczne wskazują, że stosowanie SSRI u ciężarnych może zwiększać ryzyko trwałej nadciśnienia płucnego u noworodków (do 5 przypadków na 1000 ciąż, według danych obserwacyjnych). W populacji ogólnej występuje od 1 do 2 przypadków na 1000 ciąż.

Karmienie piersią. Ponieważ escytalopram przenika do mleka matki, karmienie piersią nie jest zalecane w czasie leczenia.

Wyniki obserwacji wskazują na zwiększone ryzyko (poniżej 2 razy) krwawień poporodowych po stosowaniu SSRI lub SNRI w ciągu miesiąca przed porodem (patrz sekcje „Działania niepożądane” i „Szczególności stosowania”).

Niepłodność. Dane badań na zwierzętach wskazują, że escytalopram może wpływać na jakość nasienia. Zgodnie z doniesieniami o stosowaniu niektórych SSRI, wpływ na jakość nasienia jest odwracalny. Wpływ na płodność człowieka nie został zaobserwowany.

Wpływ na zdolność reagowania przy prowadzeniu pojazdów lub innych maszyn

Chociaż escytalopram nie wpływa na funkcjonowanie intelektualne lub psychoruchowe, każdy środek psychoaktywny może zaburzać umiejętności lub zdolność rozsądnego myślenia. Pacjentów należy uprzedzić o potencjalnym wpływie na prowadzenie pojazdów lub innych maszyn.

Sposób stosowania i dawki

Bezpieczeństwo stosowania dawek powyżej 20 mg dziennie nie zostało ustalone.

Escytalopram stosuje się dorosłym doustnie 1 raz dziennie niezależnie od przyjmowania pokarmu.

Epizod depresyjny większy

Zwykle stosuje się dawkę 10 mg 1 raz dziennie. W zależności od indywidualnej wrażliwości pacjenta dawkę dzienną można zwiększyć do maksymalnej – 20 mg.

Efekt antydepresyjny zwykle pojawia się po 2–4 tygodniach. Po ustąpieniu objawów leczenie należy kontynuować przez co najmniej 6 miesięcy w celu umocnienia efektu.

Zaburzenia paniki, z agorafobią lub bez niej

W pierwszym tygodniu zaleca się dawkę początkową 5 mg dziennie, zanim zwiększy się ją do 10 mg dziennie. Dawkę można następnie zwiększyć do maksymalnej – 20 mg dziennie, w zależności od indywidualnej wrażliwości pacjenta.

Maksymalny efekt w leczeniu zaburzeń paniki osiąga się po 3 miesiącach. Czas trwania leczenia wynosi kilka miesięcy i zależy od ciężkości choroby.

Zaburzenia lękowe społeczne (fobia społeczna)

Zwykle stosuje się dawkę 10 mg 1 raz dziennie. Zazwyczaj do złagodzenia objawów potrzeba 2–4 tygodni terapii. Następnie, w zależności od indywidualnej odpowiedzi pacjenta, dawkę można zmniejszyć do 5 mg lub zwiększyć do maksymalnej – 20 mg dziennie. Zaburzenia lękowe społeczne to choroba przewlekła, a w celu umocnienia efektu zaleca się kontynuowanie leczenia przez 12 tygodni.

Wykazano, że długotrwałe leczenie przez 6 miesięcy zapobiega nawrotom i może być stosowane indywidualnie; należy regularnie oceniać korzyści z leczenia.

Zaburzenia lękowe społeczne to wyraźnie zdefiniowany termin diagnostyczny oznaczający określone zaburzenie, które nie powinno być mylone z nadmierną nieśmiałością. Leczenie farmakologiczne wskazane jest jedynie wtedy, gdy zaburzenie znacząco utrudnia działalność zawodową i aktywność społeczną.

Znaczenie takiego leczenia w porównaniu z terapią poznawczo-behawioralną nie zostało ocenione. Leczenie farmakologiczne jest jednym z elementów ogólnej strategii leczenia pacjenta.

Zaburzenia lękowe uogólnione

Zwykle stosuje się dawkę 10 mg 1 raz dziennie. W zależności od indywidualnej wrażliwości dawkę można zwiększyć maksymalnie do 20 mg dziennie.

Długotrwałe leczenie badano co najmniej przez 6 miesięcy u pacjentów otrzymujących dawkę 20 mg dziennie; należy regularnie oceniać korzyści z leczenia (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne (OCD)

Zwykle początkowo stosuje się dawkę 10 mg 1 raz dziennie. W zależności od indywidualnej wrażliwości dawkę można zwiększyć do 20 mg dziennie. OCD to choroba przewlekła, leczenie powinno trwać wystarczająco długo, aby zapewnić pełne ustąpienie objawów, co może trwać kilka miesięcy lub dłużej. Korzyści z leczenia oraz dawkę leku należy regularnie oceniać (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Pacjenci w wieku podeszłym (od 65 roku życia)

Dawka początkowa wynosi 5 mg dziennie. W zależności od indywidualnej wrażliwości i nasilenia depresji dawkę dzienną można zwiększyć do maksymalnej – 10 mg dziennie (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Skuteczność escytalopramu w leczeniu zaburzeń lękowych społecznych u pacjentów w wieku podeszłym nie była oceniana.

Populacja pediatryczna

Escytalopram nie powinien być stosowany w leczeniu dzieci i młodzieży (do 18 roku życia) (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Niewydolność nerek

W przypadku niewydolności nerek lekkiego i umiarkowanego stopnia ograniczeń nie ma. Z ostrożnością należy stosować lek pacjentom z ciężką niewydolnością nerek (KKS <30 ml/min) (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Obniżona funkcja wątroby

Zalecana dawka początkowa przez pierwsze dwa tygodnie leczenia wynosi 5 mg dziennie dla pacjentów z niewydolnością wątroby lekkiego lub umiarkowanego stopnia. W zależności od indywidualnej odpowiedzi pacjenta dawkę można zwiększyć do 10 mg dziennie. Pacjentom z ciężką niewydolnością wątroby zaleca się stosowanie leku z ostrożnością i bardzo staranne dozowanie (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Obniżona aktywność izoenzymu CYP2C19

Dla pacjentów z obniżoną aktywnością izoenzymu CYP2C19 zalecana dawka początkowa przez pierwsze dwa tygodnie leczenia wynosi 5 mg dziennie. W zależności od indywidualnej odpowiedzi pacjenta dawkę można zwiększyć do 10 mg dziennie (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Objawy odstawienia pojawiające się po zakończeniu leczenia

Należy unikać nagłego odstawienia leku. Przy przerywaniu leczenia escytalopramem dawkę należy stopniowo zmniejszać przez co najmniej 1–2 tygodnie, aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia objawów odstawienia (patrz sekcje „Szczególne wskazania stosowania” i „Działania niepożądane”). Jeśli po zmniejszeniu dawki lub odstawieniu leku pojawiają się niepożądane objawy, może być wskazane powrót do wcześniej przepisanej dawki leku. Następnie lekarz może kontynuować zmniejszanie dawki, ale w sposób bardziej stopniowy.

Dzieci

Antydepresanty nie powinny być stosowane w leczeniu dzieci i młodzieży (do 18 roku życia). W badaniach klinicznych częściej obserwowano zachowania samobójcze (próby samobójcze i myśli samobójcze) oraz wrogość (głównie agresję, zachowanie opozycyjne i gniew) u dzieci i młodzieży przyjmujących antydepresanty w porównaniu z tymi, którzy przyjmowali placebo. Jeśli z klinicznego punktu widzenia podjęto decyzję o przepisaniu leku, należy zapewnić baczne obserwowanie występowania objawów samobójczych u pacjenta.

Przedawkowanie

Toksykologia. Dane kliniczne dotyczące przedawkowania escytalopramu są ograniczone. Wiele przypadków wynika z jednoczesnego przedawkowania innych leków. Zazwyczaj obserwowano łagodne objawy lub brak objawów przedawkowania. Doniesienia o śmiertelnych skutkach przedawkowania escytalopramu są rzadkie, większość przypadków obejmuje jednoczesne przedawkowanie innych leków. Dawkowanie escytalopramu w ilości 400–800 mg nie powodowało żadnych ciężkich objawów.

Objawy. Objawy przedawkowania escytalopramu to przede wszystkim objawy ze strony układu nerwowego środkowego (od zawrotów głowy, drżenia i pobudzenia aż po rzadkie przypadki zespołu serotoniny, drgawki i śpiączkę), układu pokarmowego (nudności, wymioty), układu sercowo-naczyniowego (hipotensja, tachykardia, wydłużenie odcinka QT, arytmia) oraz zaburzenia równowagi elektrolitowej/cieczy (hipokaliemia, hiponatremia).

Leczenie. Nie istnieje specyficzny antydot. Należy zapewnić odpowiednią funkcję układu oddechowego i adekwatną oksygenację. Możliwe jest zastosowanie przemywania żołądka i węgla aktywowanego. Zaleca się monitorowanie funkcji serca i życia oraz leczenie objawowe wspierające.

W przypadku przedawkowania zaleca się monitorowanie EKG u pacjentów z niewydolnością serca / bradyarytmią, u pacjentów jednoczesnie przyjmujących leki wydłużające odcinek QT, oraz u pacjentów z zaburzeniami metabolizmu leku, np. u pacjentów z niewydolnością wątroby.

Działania niepożądane

Działania niepożądane najczęściej występują w pierwszym lub drugim tygodniu leczenia, a ich częstość i nasilenie zazwyczaj stopniowo zmniejszają się podczas dalszej terapii.

Działania niepożądane znane dla leków z grupy SSRI oraz dla escytalopramu, obserwowane podczas badań z randomizacją i placebo oraz w praktyce klinicznej, przedstawiono poniżej według układów narządów i częstości występowania. Częstość występowania określono jako: bardzo częste (≥ 1/10), częste (od ≥ 1/100 do < 1/10), rzadkie (od ≥ 1/1000 do < 1/100), bardzo rzadkie (od ≥ 1/10000 do < 1/1000), nieznana częstość (nie można ustalić na podstawie dostępnych danych).

Z układy krwionośnego i limfatycznego: nieznana częstość — trombocytopenia.

Z układy odpornościowego: rzadkie — reakcje anafilaktyczne.

Z układy内分泌owego: nieznana częstość — zaburzenia wydzielania hormonu antydiuretycznego, hiperprolaktynemia.

Z metabolizmu i zaburzeń odżywiania: częste — zmniejszenie lub zwiększenie apetytu, przyrost masy ciała; rzadkie — utrata masy ciała; nieznana częstość — hiponatremia, anoreksja².

Z układy psychicznego: częste — niepokój, bezsenność, niepokój psychiczny, niepokój ruchowy, zaburzenia snu, w tym intensywne sny; rzadkie — skrzypienie zębami, pobudzenie, niepokój, napady paniki, dezorientacja; bardzo rzadkie — agresja, depersonalizacja, halucynacje; nieznana częstość — mania, myśli samobójcze, zachowania samobójcze¹.

Z układy nerwowego: bardzo częste — ból głowy; częste — bezsenność, senność, zawroty głowy, parestezje, drżenie; rzadkie — zaburzenia smaku, zaburzenia snu, omdlenia; bardzo rzadkie — zespół serotonergiczny; nieznana częstość — dyskinezy, zaburzenia ruchowe, drgawki, niepokój psychomotoryczny/akatyzja².

Z narządów wzroku: rzadkie — rozszerzenie źrenic, zamazanie widzenia.

Z narządów słuchu: rzadkie — szumy w uszach.

Z układy sercowo-naczyniowego: rzadkie — tachykardia; bardzo rzadkie — bradykardia; nieznana częstość — wydłużenie odcinka QT w EKG, arytmia komorowa, w tym torsade de pointes.

Z układy naczyniowego: nieznana częstość — hipotensja ortostatyczna.

Z układy oddechowego: częste — zapalenie zatok, ziewanie; rzadkie — krwawienie z nosa.

Z układy pokarmowego: bardzo częste — nudności; częste — biegunka, zaparcia, wymioty, suchość w ustach; rzadkie — krwawienia przewodu pokarmowego (w tym krwawienia z odbytu).

Z układy wątroby i dróg żółciowych: nieznana częstość — zapalenie wątroby, zmiany wyników funkcji wątroby.

Z układy skóry i tkanki podskórnej: częste — nadmierne pocenie się; rzadkie — wysypka, łysienie, pokrzywka, świąd; nieznana częstość — siniaki, obrzęki.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego: częste — bóle stawów, bóle mięśni.

Z układy nerek i dróg moczowych: nieznana częstość — zatrzymanie oddawania moczu.

Z układy rozrodczego i gruczołów mlekowych: częste — u mężczyzn: zaburzenia ejakulacji, impotencja; rzadkie — u kobiet: metroragia, menorygia; nieznana częstość — galaktoreja, krwawienie poporodowe³, u mężczyzn — priapizm.

Zaburzenia ogólne: częste — zmęczenie, gorączka; rzadkie — obrzęk.

¹ O przypadkach myśli i zachowań samobójczych zgłaszano podczas leczenia escytalopramem lub krótko po jego zakończeniu.

² Takie działania niepożądane są charakterystyczne dla leków z grupy SSRI.

³ Takie działania niepożądane występują podczas stosowania leków z grupy SSRI/SSRI-N (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Wydłużenie odcinka QT. W okresie po rejestracji zgłaszano przypadki wydłużenia odcinka QT oraz arytmii komorowej, w tym polimorficznej tachykardii komorowej (torsade de pointes), głównie u kobiet, u pacjentów z hipokaliemią oraz u pacjentów z wcześniejszym wydłużeniem odcinka QT lub inną chorobą serca (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Interakcje z innymi lekami i inne formy oddziaływania”, „Przedawkowanie” i „Farmakodynamika”).

Efekty charakterystyczne dla klasy SSRI. Badania epidemiologiczne, głównie u pacjentów w wieku powyżej 50 lat, wykazały zwiększone ryzyko złamania kości podczas stosowania SSRI, w tym escytalopramu, oraz antydepresyjnych trójcyklicznych. Mechanizm tego zjawiska jest nieznany.

Objawy odstawienia. Przerywanie leczenia SSRI (szczególnie nagłe) zazwyczaj powoduje objawy odstawienia. Zawroty głowy, zaburzenia czucia (w tym parestezje i uczucie uderzenia prądem), zaburzenia snu (w tym bezsenność i intensywne sny), pobudzenie lub niepokój, nudności i/lub wymioty, drżenie, dezorientacja, nadmierne pocenie się, ból głowy, biegunka, kołatanie serca, niestabilność emocjonalna, drażliwość i zaburzenia widzenia są najczęstszymi reakcjami. Zazwyczaj objawy te są łagodne lub umiarkowane i przechodzą samoistnie, jednak u niektórych pacjentów mogą być ciężkie i/lub trwałe. Dlatego zaleca się stopniowe odstawienie escytalopramu poprzez zmniejszanie dawki (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych i farmaceutycznych, a także pacjenci lub ich ustawieni reprezentanci, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci, w oryginalnym opakowaniu, w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Opakowanie. Po 10 tabletek w blistrze; po 1, 3 lub 6 blisterów w kartonowej paczce.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent. Sp. z o.o. „Farmastart”.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 03124, miasto Kijów, bulwar Wacława Havla, 8.

Wnioskodawca.

Sp. z o.o. „ASINO UKRAINA”.

Adres siedziby wnioskodawcy.

Ukraina, 03124, miasto Kijów, bulwar Wacława Havla, 8.

W przypadku wystąpienia działań niepożądanych lub pytań dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania leku prosimy o kontakt z działem nadzoru farmakologicznego Sp. z o.o. „ASINO UKRAINA” pod adresem: bulwar Wacława Havla, 8, miasto Kijów, 03124, tel./faks: +38 044 281 2333.