INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LĘKU Escitodar® (Escitodar)

Skład:

substancja czynna: escytalopram;

1 tabletka dozwolona do rozpraszania w jamie ustnej zawiera 12,775 mg szczawianu escytalopramu, co odpowiada 10 mg escytalopramu, lub 25,55 mg szczawianu escytalopramu, co odpowiada 20 mg escytalopramu;

substancje pomocnicze: polakrylin potasu, stężony kwas chlorowodorowy, laktoza jednowodna, celuloza mikrokryształowa, sodowa sól kroskarboksymetylowej celulozy (natrii croscarmellosum), acetylosulfamian potasu, dihydrochalkon neohesperydyny, aromat miętowy, stearyna magnezu.

Postać leku. Tabletki do rozpraszania w jamie ustnej.

Główne właściwości fizykochemiczne:

dawka 10 mg: tabletki od białej do prawie białej barwy, o kształcie okrągłym, z płaską powierzchnią, skośnymi krawędziami i oznaczeniem „10” po jednej stronie.

dawka 20 mg: tabletki od białej do prawie białej barwy, o kształcie okrągłym, z płaską powierzchnią, skośnymi krawędziami i oznaczeniem „20” po jednej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwdziałające depresji. Selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI). Kod ATC N06A B10.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Escytalopram to selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI), charakteryzujący się wysokim powinowactwem do głównego miejsca wiązania. Wiąże się również z alosterycznym miejscem transportera serotoniny, przy czym powinowactwo do tej struktury jest 1000 razy słabsze.

Escytalopram nie wykazuje w ogóle lub wykazuje bardzo słabe powinowactwo do szeregu receptorów, w tym do receptorów serotonergicznych 5-HT1A, 5-HT2, dopaminergicznych D1 i D2, α1-, α2-, β-adrenergicznych, histaminowych H1, muszynowych cholinergicznych, benzodiazepinowych oraz opioidowych.

Jedynym możliwym mechanizmem działania, który może wyjaśniać efekty farmakodynamiczne i kliniczne escytalopramu, jest hamowanie zwrotnego wychwytu 5-HT.

Właściwości farmakodynamiczne

W jednym podwójnym, ślepym, placebo-kontrolowanym badaniu parametrów EKG u zdrowych osób wydłużenie interwału QTc (skorygowanego według wzoru Fridericia) od wartości wyjściowej wynosiło 4,3 ms (90 % CI: 2,2; 6,4) po podaniu leku w dawce 10 mg/doba oraz 10,7 ms (90 % CI: 8,6; 12,8) po podaniu dawki wyższej niż terapeutyczna – 30 mg/doba.

Epizody depresyjne

Skuteczność escytalopramu w leczeniu epizodów depresyjnych w okresie ostrym została wykazana w trzech spośród czterech podwójnych, ślepych, placebo-kontrolowanych badań krótkoterminowych (8-tygodniowych). W długoterminowym badaniu zapobiegania nawrotom 274 pacjentów, którzy podczas wstępnego 8-tygodniowego otwartego etapu badania wykazali pozytywną odpowiedź na leczenie escytalopramem w dawce 10 mg/doba lub 20 mg/doba, zostało losowo przydzielonych do kontynuacji przyjmowania escytalopramu w tej samej dawce lub placebo przez okres do 36 tygodni. W tym badaniu u pacjentów kontynuujących przyjmowanie escytalopramu czas do nawrotu był statystycznie istotnie dłuższy w ciągu następnych 36 tygodni w porównaniu z pacjentami otrzymującymi placebo.

Zaburzenie lękowe społeczne

Escytalopram okazał się skuteczny w leczeniu zaburzenia lękowego społecznego zarówno w trzech badaniach krótkoterminowych (12-tygodniowych), jak i w sześciomiesięcznym badaniu zapobiegania nawrotom. W 24-tygodniowym badaniu optymalnej dawki wykazano skuteczność escytalopramu w dawkach 5 mg, 10 mg oraz 20 mg.

Zaburzenie lękowe uogólnione

Escytalopram w dawkach 10 mg i 20 mg na dobę okazał się skuteczny w czterech spośród czterech badań kontrolowanych placebo.

Zgodnie z połączonymi danymi trzech badań o podobnym schemacie, w których 421 pacjentów otrzymywało escytalopram, a 419 pacjentów otrzymywało placebo, pozytywna odpowiedź na leczenie wystąpiła odpowiednio u 47,5 % i 28,9 % pacjentów, a remisja wystąpiła u 37,1 % i 20,8 % pacjentów. Efekt trwał od pierwszego tygodnia leczenia.

Utrzymujący efekt escytalopramu w dawce 20 mg na dobę został wykazany w 24–76-tygodniowym randomizowanym badaniu utrzymującego efektu terapii z udziałem 373 pacjentów, którzy wykazali pozytywną odpowiedź na lek podczas wstępnego 12-tygodniowego leczenia w trybie otwartym.

Zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne

W randomizowanym, podwójnym ślepym badaniu klinicznym escytalopram w dawce 20 mg na dobę wykazał różnicę w stosunku do placebo w ogólnej liczbie punktów według skali Y-BOCS (Yale-Brown Obsessive Compulsive Scale – Skala Oceny Zaburzenia Obsesyjno-Kompulsyjnego Uniwersytetów Yale i Brown) po 12 tygodniach leczenia. Po 24 tygodniach zaobserwowano korzyści stosowania escytalopramu zarówno w dawce 10 mg na dobę, jak i 20 mg na dobę w porównaniu z placebo.

Skuteczność leku w zapobieganiu nawrotom została wykazana w dawkach 10 mg i 20 mg escytalopramu na dobę u pacjentów, którzy wykazali pozytywną odpowiedź na escytalopram w 16-tygodniowym badaniu otwartym i zostali włączeni do 24-tygodniowego randomizowanego, podwójnego ślepego, placebo-kontrolowanego badania.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie jest praktycznie całkowite i nie zależy od przyjęcia pokarmu. Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po 4 godzinach od przyjęcia. Jak w przypadku cytalopramu racemicznego, absolutna biodostępność escytalopramu wynosi około 80 %.

Rozkład

Objętość urojona rozkładu (Vd, β/F) po doustnym podaniu wynosi od 12 do 26 l/kg. Wiązanie escytalopramu i jego głównych metabolitów z białkami osocza jest mniejsze niż 80 %.

Biotransformacja

Metabolizm zachodzi w wątrobie do metabolitów demetylowanych i didemetylowanych. Oba są farmakologicznie aktywne. Azot może również ulegać utlenieniu do formy metabolitu N-tlenku. Zarówno metabolity, jak i związek pierwotny są częściowo wydalane w formie glukuronidów. Po wielokrotnym podaniu średnie stężenie metabolitów demetylowanych i didemetylowanych wynosi zwykle odpowiednio 28–31 % i <5 % w stosunku do stężenia escytalopramu. Biotransformacja escytalopramu do metabolitu demetylowanego zachodzi za pomocą cytochromu CYP2C19. Możliwy jest niewielki udział w tym procesie izoenzymów CYP3A4 i CYP2D6.

Eliminacja

Okres półtrwania (t½) leku wynosi około 30 godzin. Klirens po doustnym przyjęciu wynosi około 0,6 l/min. Okres półtrwania głównych metabolitów jest dłuższy. Escytalopram i jego główne metabolity są wydalane przez wątrobę (drogą metaboliczną) i nerki. Większość dawki wydalana jest w postaci metabolitów z moczem.

Liniowość

Kinetyka escytalopramu jest liniowa. Stężenie stanu stacjonarnego osiągane jest po około 1 tygodniu. Średnie stężenie stanu stacjonarnego wynoszące 50 nmol/l (od 20 do 125 nmol/l) osiągane jest przy dawce dobowej 10 mg.

Pacjenci w wieku podeszłym (od 65 roku życia)

U pacjentów w wieku od 65 lat escytalopram jest wydalany wolniej niż u młodszych pacjentów. Ilość substancji w krążeniu ogólnym, obliczona za pomocą farmakokinetycznego parametru „pole pod krzywą” (AUC), u pacjentów w wieku podeszłym jest o 50 % wyższa niż u młodych, zdrowych ochotników.

Uszkodzenie funkcji wątroby

U pacjentów z uszkodzeniem funkcji wątroby o lekkim lub umiarkowanym nasileniu (klasy A i B według skali Childa-Pugh) t½ był dwa razy dłuższy, a ekspozycja o 60 % wyższa niż u osób z prawidłową funkcją wątroby.

Uszkodzenie funkcji nerek

U pacjentów z obniżoną funkcją nerek (klirens kreatyniny 10–53 ml/min) po podaniu cytalopramu racemicznego obserwowano dłuższy czas półtrwania oraz nieco większą ekspozycję. Stężenie metabolitów w osoczu nie było badane, ale może być podwyższone.

Polimorfizm

Pacjenci ze słabą funkcją metaboliczną CYP2C19 mieli dwukrotnie wyższe stężenia escytalopramu w osoczu krwi niż pacjenci z normalną funkcją CYP2C19. Istotnych zmian ekspozycji przy obniżonej funkcji CYP2D6 nie zaobserwowano.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Leczenie epizodów depresyjnych większych, zaburzeń paniki z agorafobią lub bez agorafobii, zaburzeń lękowych społecznych (fobia społeczna), uogólnionych zaburzeń lękowych, zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na escytalopram lub na inne składniki leku.

Leczenie wspomagające nieselektywnymi, niereversyjnymi inhibitorami monoaminooksydazy (I MAO) — ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotonergowego, który objawia się pobudzeniem, drżeniem, nadgorączką i innymi objawami.

Łączne leczenie z zastosowaniem escytalopramu i odwracalnych I MAO typu A (np. moklobemid) lub odwracalnych nieselektywnych I MAO (np. linezolid) — ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotonergowego.

Jednoczesne stosowanie z lekami wydłużającymi odstęp QT; znane wydłużenie odstępu QT lub wrodzony zespół wydłużonego odstępu QT.

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje farmakodynamiczne

Nieselektywne, niereversyjne I MAO

Opisywano przypadki ciężkich reakcji u pacjentów przyjmujących inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (I ZW S) w połączeniu z nieselektywnym, niereversyjnym I MAO oraz u pacjentów, którzy niedawno przerwali leczenie I ZW S i rozpoczęli przyjmowanie I MAO (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Przeciwwskazane kombinacje W niektórych przypadkach rozwinął się zespół serotonergowy (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Kombinacja escytalopramu z nieselektywnymi, niereversyjnymi I MAO jest przeciwwskazana. Leczenie escytalopramem należy rozpocząć po upływie 14 dni od przerwania leczenia niereversyjnym I MAO. Leczenie nieselektywnymi, niereversyjnymi I MAO należy rozpocząć nie wcześniej niż po upływie 7 dni od przerwania przyjmowania escytalopramu.

Kombinacje wymagające ostrożności.

Odwracalny selektywny I MAO typu A (moklobemid)

Ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotonergowego kombinacja escytalopramu z I MAO typu A moklobemidem jest przeciwwskazana (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Jeśli konieczność tej kombinacji zostanie potwierdzona, należy początkowo zastosować minimalne dawki zalecane z wzmocnionym monitorowaniem klinicznym.

Nieselektywny, odwracalny inhibitor MAO (linezolid)

Antybiotyk linezolid jest nieselektywnym, odwracalnym inhibitorem MAO i nie powinien być przepisywany pacjentom przyjmującym escytalopram. Jeśli taka kombinacja jest konieczna, należy stosować minimalne dawki obu leków pod ścisłym nadzorem klinicznym (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Selektywny, niereversyjny inhibitor MAO typu B (selegilina)

Kombinacja z selegiliną (niereversyjny I MAO typu B) wymaga ostrożności ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotonergowego.

Selegilina w dawkach do 10 mg/dobę włącznie była stosowana bezpiecznie razem z racemicznym cytalopramem.

Leki wydłużające odstęp QT

Badania farmakokinetyczne i farmakodynamiczne dotyczące łączonego stosowania escytalopramu z innymi lekami wydłużającymi odstęp QT nie były prowadzone. Przy stosowaniu escytalopramu razem z takimi lekami nie można wykluczyć wystąpienia efektu addytywnego. W związku z tym jednoczesne stosowanie escytalopramu z lekami wydłużającymi odstęp QT, takimi jak leki przeciwarhythmiczne klasy IA i III, neuroleptyki (np. pochodne fenantiazyny, pimozyd, haloperidol), trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, niektóre środki przeciwmikrobowe (np. sparfloksacyna, moxifloksacyna, erytromycyna do wstrzykiwań dożylnych, pentamidyna, środki przeciwmalarialne, w szczególności halofantryna), niektóre leki przeciwhistaminowe (astemizol, hydroksyzyna, mizolastyna), jest przeciwwskazane.

Leki serotonergiczne

Jednoczesne stosowanie z lekami serotonergicznymi (np. tramadolem, sumatryptanem i innymi tryptanami) może prowadzić do zespołu serotonergowego.

Leki obniżające próg padaczkowy

I ZW S mogą obniżać próg padaczkowy. Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leków, które mogą obniżać próg padaczkowy, np. leków przeciwdepresyjnych (trójcyklicznych, I ZW S), neuroleptyków (fenantiazyny, tioksanteny, butyrofenony), meflochinę, bupropion i tramadol.

Lit, tryptofan

Ponieważ odnotowano przypadki nasilenia działania przy współbieżnym stosowaniu I ZW S i litu lub tryptofanu, zaleca się ostrożne przepisywanie tych leków jednocześnie.

Hypericum perforatum (z wierzbionu)

Jednoczesne stosowanie I ZW S i środków roślinnych zawierających wierzbion może prowadzić do zwiększenia częstości występowania reakcji niepożądanych.

Antykoagulants

Możliwa zmiana działania leków przeciwpakotycznych w wyniku jednoczesnego stosowania z escytalopramem. Jeśli pacjenci przyjmują doustne leki przeciwpakotyczne, konieczne jest dokładne monitorowanie układu krzepnięcia krwi przed i po zastosowaniu escytalopramu (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Jednoczesne stosowanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ) może nasilić skłonność do krwawień (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Alkohol

Escitodar® nie wchodzi w interakcję farmakodynamiczną ani farmakokinetyczną z alkoholem. Jednakże, podobnie jak w przypadku stosowania leków psychotropowych, kombinacja z alkoholem jest niepożądana.

Leki powodujące hipokaliemię/hipomagnezemię

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leków zdolnych do wywoływania hipokaliemii/hipomagnezemii, ponieważ w takim przypadku zwiększa się ryzyko wystąpienia arytmii złośliwych (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Interakcje farmakokinetyczne

Wpływ innych środków na farmakokinetykę escytalopramu

Metabolizm escytalopramu jest głównie pośredniczony przez CYP2C19. Enzymy CYP3A4 i CYP2D6 mogą również brać udział w jego metabolizmie, choć w mniejszym stopniu. Metabolizm głównego metabolitu S-DCT (dometylowanego escytalopramu), sądząc po wszystkim, częściowo jest katalizowany przez CYP2D6.

Wspólne przepisywanie escytalopramu i omeprazolu 30 mg raz dziennie (inhibitor CYP2C19) prowadzi do umiarkowanego wzrostu (około 50 %) stężenia escytalopramu w osoczu krwi.

Jednoczesne stosowanie escytalopramu i cyklosporyny 400 mg dwa razy dziennie (umiarkowany ogólny inhibitor enzymów) doprowadziło do umiarkowanego (około 70 %) zwiększenia stężenia escytalopramu w osoczu krwi. Należy zachować ostrożność w przypadku łączonego stosowania escytalopramu z cyklosporyną. Może zaistnieć potrzeba dostosowania dawki (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

W związku z tym, przy współbieżnym stosowaniu escytalopramu z inhibitorami CYP2C19 (np. omeprazolem, esomeprazolem, fluokonazolem, fluwoksaminem, lansoprazolem, tiklopidyną) oraz z cyklosporyną należy zachować ostrożność, jeśli przepisywane są dawki maksymalne escytalopramu. Może być konieczne zmniejszenie dawki escytalopramu w zależności od oceny klinicznej.

Wpływ escytalopramu na farmakokinetykę innych środków

Escytalopram jest inhibitorem enzymu CYP2D6. Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu escytalopramu z lekami, które są głównie metabolizowane przez ten enzym i mają wąski zakres terapeutyczny, np. flekainidem, propafenonem i metoprololem (w niewydolności serca), lub z niektórymi lekami wpływającymi na ośrodkowy układ nerwowy i metabolizowanymi głównie przez CYP2D6, np. z takimi lekami przeciwdepresyjnymi, jak desipramina, klozaprymina i nortryptylina, lub z takimi neuroleptykami, jak rysperydon, tiorydazyna i haloperidol. Może być potrzebna korekta dawki.

Kombinacja z desipraminą lub metoprololem prowadziła do podwojenia stężenia tych dwóch substratów CYP2D6 w osoczu.

W badaniach in vitro wykazano, że escytalopram może również powodować niewielkie hamowanie CYP2C19.

Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu z lekami, które są metabolizowane przez CYP2C19.

Szczególności stosowania.

Poniższe informacje dotyczą ogólnie leczenia klasą terapeutyczną SSRI.

Paradoksalna lękliwość

Niektórzy pacjenci z zaburzeniami lękowymi w początkowym okresie leczenia lekami przeciwdepresyjnymi mogą odczuwać nasilenie objawów lękowych. Ta paradoksalna reakcja zwykle ustępuje w ciągu dwóch tygodni leczenia. Aby zmniejszyć ryzyko efektu anksjogennego, zaleca się niską dawkę wstępną.

Ataki padaczkowe

Należy przerwać stosowanie escytalopramu, jeśli u pacjenta wystąpi pierwszy napad padaczkowy lub częstsze napady (u pacjentów z rozpoznaną padaczką). Stosowanie SSRI należy unikać u pacjentów z niestabilną padaczką, a u pacjentów z kontrolowaną padaczką należy zapewnić ścisłą obserwację.

Mania

SSRI należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem manii/hipomanii. W przypadku wystąpienia stanu maniakalnego należy przerwać leczenie SSRI.

Cukrzyca

U pacjentów z cukrzycą leczenie SSRI może wpływać na kontrolę glikemii. Dawkę insuliny i/lub doustnych leków hipoglikemicznych może być konieczne dostosować.

Samobójstwo, myśli samobójcze lub pogorszenie stanu klinicznego

Depresja wiąże się z ryzykiem myśli samobójczych, samouszkodzeń i samobójstw (zachowania samobójcze). Ryzyko to utrzymuje się aż do osiągnięcia trwałej remisji. Ponieważ poprawa stanu może nie wystąpić przez pierwsze tygodnie lub dłużej, pacjentów należy dokładnie obserwować do czasu poprawy ich stanu. Wiadomo, że ryzyko samobójstwa może wzrosnąć w wczesnym okresie poprawy.

Inne stany, w których stosuje się escytalopram, mogą również wiązać się z ryzykiem zachowań samobójczych. Ponadto mogą one współwystępować z dużym zaburzeniem depresyjnym. Te ostrzeżenia dotyczą również leczenia pacjentów z innymi zaburzeniami psychicznymi.

Pacjenci z wywiadem zachowań samobójczych przed rozpoczęciem leczenia mają najwyższe ryzyko myśli lub prób samobójczych i wymagają ścisłej obserwacji podczas leczenia. Metaanaliza placebo-kontrolowanych badań klinicznych z udziałem dorosłych pacjentów z zaburzeniami psychicznymi wykazała zwiększone ryzyko zachowań samobójczych u pacjentów w wieku do 25 roku życia w porównaniu z placebo. Szczególnie konieczna jest ścisła obserwacja pacjentów z wysokim ryzykiem na początku leczenia oraz przy zmianie dawki.

Pacjentów i/lub ich opiekunów należy poinformować o konieczności obserwowania pogorszenia stanu, myśli lub zachowań samobójczych oraz nietypowych zmian w zachowaniu i o konieczności natychmiastowej konsultacji medycznej w przypadku wystąpienia tych objawów.

Akatyzja

Stosowanie SSRI/SSRI-N wiąże się z rozwojem akatyzji — stanu charakteryzującego się przykrym, wyczerpującym uczuciem niepokoju i potrzebą poruszania się, często towarzyszy mu niemożność siedzenia lub stania w miejscu. Stan ten najprawdopodobniej może wystąpić w pierwszych kilku tygodniach leczenia. Zwiększenie dawki może zaszkodzić pacjentom, u których wystąpiły takie objawy.

Hiponatremia

Hiponatremia, prawdopodobnie związana z zaburzeniem wydzielania hormonu antydiuretycznego, rzadko występuje podczas stosowania SSRI i zwykle ustępuje po odstawieniu leku. SSRI należy stosować z ostrożnością u pacjentów z grupy ryzyka (zaawansowany wiek, obecność marskości wątroby lub jednoczesne leczenie lekami powodującymi hiponatremię).

Krwawienia

Podczas stosowania SSRI możliwe są krwawienia skórne, siniaki i purpura. SSRI/SSRI-N zwiększają ryzyko krwawień poporodowych. SSRI należy stosować z ostrożnością u pacjentów leczonych jednocześnie lekami przeciwkrzepliwymi, lekami wpływającymi na funkcję płytek krwi (np. atypowymi lekami przeciwpsychotycznymi, fenotiazynami, trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi, kwasem acetylosalicylowym i niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi, dipyrydynamolem i tyklopidyną) oraz u pacjentów z predyspozycją do krwawień.

Terapia elektrowstrząsowa (ECT)

Doświadczenie kliniczne jednoczesnego stosowania SSRI i ECT jest ograniczone, dlatego zaleca się ostrożność w przepisywaniu i stosowaniu.

Odwracalne, selektywne inhibitory MAO typu A

Nie zaleca się łączenia escytalopramu z inhibitorami MAO typu A ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotonergicznego.

Zespół serotonergiczny

Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu escytalopramu z lekami o działaniu serotonergicznym, takimi jak sumatryptan lub inne triptany, tramadol i tryptofan.

Były doniesienia o pojedynczych przypadkach zespołu serotonergicznego u pacjentów przyjmujących SSRI jednocześnie z lekami serotonergicznymi. Escytalopram należy stosować z ostrożnością jednoczesnie z lekami o działaniu serotonergicznym. Pojawienie się takich objawów jak niepokój, drżenie, mioklonus, hipertermia może oznaczać rozwój tego stanu. W takim przypadku należy natychmiast odstawić SSRI i lek serotonergiczy oraz rozpocząć leczenie objawowe.

Zwierzobój

Jednoczesne stosowanie SSRI i leków roślinnych zawierających zwierzobój (Hypericum perforatum) może prowadzić do zwiększenia częstości występowania działań niepożądanych.

Objawy odstawienia

Objawy odstawienia po zakończeniu leczenia, szczególnie nagłym, są powszechne. W badaniach negatywne reakcje po zakończeniu leczenia występowały u około 25% pacjentów leczonych escytalopramem oraz u 15% pacjentów przyjmujących placebo.

Ryzyko objawów odstawienia zależy od kilku czynników, w tym długości stosowania i dawki, tempa zmniejszania dawki. Zawroty głowy, zaburzenia czuciowe (w szczególności parestezje, uczucie uderzenia prądem), zaburzenia snu (w szczególności bezsenność, żywe sny), pobudzenie lub niepokój, nudności i/lub wymioty, drżenie, dezorientacja, nadmierne pocenie się, ból głowy, biegunka, kołatanie serca, niestabilność emocjonalna, drażliwość i zaburzenia wzroku są najczęstszymi reakcjami. Zazwyczaj te objawy są łagodne lub umiarkowane, ale u niektórych pacjentów mogą być ciężkie. Zazwyczaj pojawiają się w pierwszych kilku dniach po zakończeniu leczenia, ale były rzadkie doniesienia o podobnych objawach u pacjentów, którzy przypadkowo opuścili dawkę. Zazwyczaj objawy odstawienia ustępują w ciągu 2 tygodni, jednak mogą trwać dłużej (2–3 miesiące lub dłużej) u niektórych pacjentów. Dlatego zaleca się stopniowe odstawienie escytalopramu poprzez zmniejszanie dawki w ciągu kilku tygodni lub miesięcy, w zależności od stanu pacjenta.

Dysfunkcja seksualna

Stosowanie SSRI/SSRI-N może powodować objawy dysfunkcji seksualnej. Były doniesienia o długotrwałej dysfunkcji seksualnej, gdy objawy nie ustępowały nawet po odstawieniu leczenia SSRI/SSRI-N.

Choroba niedokrwienna serca

Z uwagi na ograniczone doświadczenie kliniczne, należy zachować ostrożność przy leczeniu pacjentów z chorobą wieńcową.

Wydlęganie odcinka QT

Stwierdzono, że escytalopram powoduje dawkozależne wydłużenie odcinka QT. W okresie postmarketingowym zgłaszano przypadki wydłużenia odcinka QT, arytmii komorowych, w szczególności tachykardii typu torsade de pointes, głównie u pacjentek z hipokaliemią lub wcześniejszym wydłużeniem odcinka QT lub innymi chorobami serca.

Zaleca się ostrożne stosowanie leku u pacjentów z istotną bradykardią lub u pacjentów po niedawnym ostrym zawałcie mięśnia sercowego lub z niestabilną niewydolnością serca.

Zaburzenia elektrolitowe, takie jak hipokaliemia i hipomagnezemia, zwiększają ryzyko wystąpienia arytmii złośliwych — należy je skorygować przed rozpoczęciem leczenia escytalopramem.

U pacjentów ze stabilną chorobą serca przed rozpoczęciem leczenia należy wykonać EKG.

Jeśli podczas leczenia escytalopramem wystąpią objawy arytmii serca, należy przerwać leczenie i wykonać EKG.

Zamkniętoprzedsionkowa jaskra

SSRI, w tym escytalopram, mogą wpływać na rozmiar źrenicy, co objawia się midriazą. Rozszerzenie źrenicy z kolei może powodować zwężenie kąta przedsionkowego oka i, jako konsekwencja, zwiększyć ciśnienie wewnątrzgałkowe i sprowokować zamkniętoprzedsionkową jaskrę, szczególnie u predysponowanych pacjentów. Dlatego escytalopram należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zamkniętoprzedsionkową jaskrą lub wywiadem jaskry.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Dane kliniczne dotyczące stosowania escytalopramu u ciężarnych są ograniczone.

W badaniach escytalopramu na zwierzętach obserwowano efekty embriotoksyczne i fetotoksyczne. Escytalopram jest przeciwwskazany w ciąży, z wyjątkiem przypadków, gdy po dokładnym rozważeniu wszystkich ryzyk i korzyści wyraźnie stwierdzono konieczność stosowania leku. Zaleca się dokładne badanie noworodków, których matki przyjmowały escytalopram w czasie ciąży, szczególnie w III trymestrze. Nie należy nagle przerywać stosowania leku w czasie ciąży.

U noworodków, których matki przyjmowały SSRI/SSRI-N w późnym okresie ciąży, możliwe są następujące objawy: niewydolność oddechowa, sinica, apnea, drgawki, niestabilność temperatury ciała, trudności z karmieniem, wymioty, hipoglikemia, nadciśnienie, niedociśnienie, nadreaktywność, drżenie, pobudzenie nerwowe, drażliwość, apatia, ciągły płacz, senność i trudności ze snem. Objawy te mogą wynikać zarówno z nadmiernej aktywności serotonergicznej, jak i być objawami odstawienia. Zazwyczaj takie powikłania pojawiają się bezpośrednio lub niedługo po porodzie (do 24 godzin).

Z danych epidemiologicznych wiadomo, że stosowanie SSRI u ciężarnych zwiększa ryzyko trwałej nadciśnienia płucnego u noworodków: do 5 przypadków na 1000 ciąż, według danych epidemiologicznych. W populacji ogólnej występuje od 1 do 2 przypadków na 1000 ciąż.

Karmienie piersią

Ponieważ escytalopram przenika do mleka matki, karmienie piersią w czasie leczenia nie jest zalecane. Wyniki obserwacji wskazują na zwiększone ryzyko (poniżej 2 razy) krwawień poporodowych po stosowaniu SSRI lub SSRI-N w ciągu miesiąca przed porodem.

Płodność

Dane badań na zwierzętach wskazują, że niektóre SSRI mogą wpływać na jakość nasienia. Doniesienia o stosowaniu niektórych SSRI u ludzi wskazują, że wpływ na jakość nasienia jest odwracalny. Wpływ na płodność człowieka nie został dotąd zaobserwowany.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i innych maszyn.

Chociaż escytalopram nie wpływa na funkcjonowanie intelektualne ani psychomotoryczne, każdy środek psychoaktywny może zaburzać umiejętności lub zdolność do rozsądnego myślenia. Pacjentów należy uprzedzić o ryzyku wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i innych maszyn.

Sposób stosowania i dawki.

Bezpieczeństwo stosowania dawek escytalopramu powyżej 20 mg na dobę nie zostało potwierdzone.

Escitodar® stosuje się dorosłym doustnie 1 raz na dobę niezależnie od przyjęcia pokarmu.

Epizod depresyjny większy

Zwykle należy przepisać 10 mg 1 raz na dobę. W zależności od indywidualnej wrażliwości pacjenta dawkę dobową można zwiększyć do maksymalnej – 20 mg.

Efekt antydepresyjny zwykle pojawia się po 2–4 tygodniach. Po ustąpieniu objawów leczenie należy kontynuować przez co najmniej 6 miesięcy w celu umocnienia efektu.

Zaburzenia paniki, z agorafobią lub bez niej

W pierwszym tygodniu zaleca się dawkę początkową 5 mg escytalopramu* na dobę, zanim dawkę zwiększy się do 10 mg na dobę. Następnie dawkę można zwiększyć do maksymalnej – 20 mg na dobę, w zależności od indywidualnej wrażliwości pacjenta.

Maksymalny efekt w leczeniu zaburzeń paniki osiąga się po 3 miesiącach. Czas trwania leczenia wynosi kilka miesięcy i zależy od ciężkości choroby.

Zaburzenia lękowe społeczne (fobia społeczna)

Zwykle należy przepisać 10 mg 1 raz na dobę. W zależności od indywidualnej wrażliwości pacjenta zaleca się zwiększenie dawki dobowej do maksymalnej – 20 mg na dobę.

Utrata objawów następuje zazwyczaj po 2–4 tygodniach leczenia.

Ponieważ zaburzenia lękowe społeczne to choroba przewlekła, minimalna zalecana długość leczenia w celu umocnienia osiągniętego efektu wynosi 12 tygodni. Aby zapobiec nawrotom choroby, lek można stosować przez 6 miesięcy, w zależności od indywidualnej reakcji pacjentów. Należy regularnie oceniać terapeutyczną korzyść leczenia.

Zaburzenia lękowe społeczne mają wyraźnie zdefiniowaną terminologię diagnostyczną określonej choroby, której nie należy mylić z nadmierną nieśmiałością. Farmakoterapia jest wskazana wyłącznie w przypadku zaburzeń istotnie wpływających na aktywność zawodową i społeczną człowieka. Skuteczność takiego leczenia w porównaniu z terapią kognitywno-behawioralną nie była badana. Farmakoterapia powinna być częścią ogólnej strategii terapeutycznej.

Zaburzenia lękowe uogólnione

Zwykle należy przepisać 10 mg 1 raz na dobę. W zależności od indywidualnej wrażliwości dawkę można zwiększyć maksymalnie do 20 mg na dobę.

Udowodniono, że długotrwałe leczenie przez 6 miesięcy zapobiega nawrotom i może być przepisywane indywidualnie. Należy regularnie oceniać terapeutyczną korzyść leczenia oraz dawkę.

Zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne (OCD)

Zwykle należy przepisa 10 mg 1 raz na dobę. W zależności od indywidualnej wrażliwości dawkę można zwiększyć do 20 mg na dobę. OCD to choroba przewlekła i leczenie powinno trwać wystarczająco długo do pełnego ustąpienia objawów, co może trwać kilka miesięcy lub nawet dłużej. Należy regularnie oceniać terapeutyczną korzyść leczenia oraz dawkę.

Pacjenci w wieku podeszłym (od 65 roku życia)

Dawka początkowa – 5 mg escytalopramu* na dobę. W zależności od indywidualnej wrażliwości oraz ciężkości depresji dawkę dobową można zwiększyć do maksymalnej – 10 mg na dobę. Skuteczność leku Escitodar® w leczeniu zaburzeń lękowych społecznych u pacjentów w wieku podeszłym nie była badana.

Populacja pediatryczna

Escitodar® nie powinien być stosowany w leczeniu dzieci i młodzieży (do 18 roku życia).

Niewydolność nerek

W przypadku niewydolności nerek o lekkim i średnim nasileniu nie jest wymagana korekta dawki. Z ostrożnością należy stosować lek u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min).

Obniżona funkcja wątroby

Dla pacjentów z lekką i umiarkowaną niewydolnością wątroby zalecana dawka początkowa w pierwszych dwóch tygodniach leczenia wynosi 5 mg escytalopramu* na dobę. W zależności od indywidualnej reakcji pacjenta dawkę można zwiększyć do 10 mg na dobę. W przypadku ciężkiego zaburzenia funkcji wątroby wymagana jest ostrożność w przepisywaniu oraz staranne dopasowanie dawki leku.

Obniżona aktywność izoenzymu CYP2C19

Dla pacjentów z niską aktywnością izoenzymu CYP2C19 zalecana dawka początkowa w pierwszych dwóch tygodniach leczenia wynosi 5 mg escytalopramu* na dobę. W zależności od indywidualnej reakcji pacjenta dawkę można zwiększyć do 10 mg na dobę.

Objawy odstawienia po zakończeniu leczenia

Należy unikać nagłego zakończenia stosowania tego leku. Dawkę escytalopramu należy stopniowo zmniejszać przez 1–2 tygodnie, aby uniknąć możliwych objawów odstawienia. Jeśli podczas stopniowego zmniejszania dawki wystąpią objawy odstawienia, można przywrócić wcześniejszą dawkę. W dalszym ciągu lekarz może kontynuować zmniejszanie dawki, ale bardziej stopniowo.

* Należy stosować lek o odpowiednim dawkowaniu escytalopramu.

Dzieci

Antydepresanty są przeciwwskazane w leczeniu dzieci do 18 roku życia. W przebiegu badań klinicznych u dzieci i młodzieży przyjmujących antydepresanty obserwowano częściej zachowania samobójcze (próby samobójcze i myśli samobójcze) oraz wrogość (głównie agresję, zachowanie opozycyjne i gniew) w porównaniu z tymi, którzy przyjmowali placebo. Jeśli z przyczyn klinicznych podjęto decyzję o przepisaniu leku, należy zapewnić dokładne monitorowanie wystąpienia objawów samobójczych u pacjenta.

Przedawkowanie.

Toksykologia. Dane kliniczne dotyczące przedawkowania escytalopramu są ograniczone. Wiele przypadków było spowodowanych jednoczesnym przedawkowaniem innych leków. Zazwyczaj obserwowano łagodne objawy lub brak objawów przedawkowania. Doniesienia o śmiertelnych skutkach przedawkowania escytalopramu są rzadkie, większość z nich obejmuje jednoczesne przedawkowanie innych leków. Dawkowanie escytalopramu w dawce 400–800 mg nie powodowało żadnych ciężkich objawów.

Objawy. Objawy przedawkowania escytalopramu to objawy ze strony układu nerwowego środkowego (od zawrotów głowy, drżenia i pobudzenia aż po rzadkie przypadki zespołu serotonergowego, drgawek i śpiączki), układu pokarmowego (nudności, wymioty), układu sercowo-naczyniowego (hipotensja, tachykardia, wydłużenie odcinka QT, arytmia) oraz zaburzenia równowagi elektrolitów/płynów (hipokaliemia, hiponatremia).

Leczenie. Nie ma specyficznego antydotum. Należy zapewnić prawidłowe funkcjonowanie układu oddechowego, zapewnić odpowiednie natlenienie. Możliwe jest stosowanie przemywania żołądka oraz węgla aktywowanego. Zaleca się monitorowanie czynności serca i funkcji życiowych wraz z leczeniem objawowym wspierającym.

W przypadku przedawkowania zaleca się monitorowanie EKG u pacjentów z niewydolnością serca/bradyarytmią, u pacjentów jednoczesnie przyjmujących leki wydłużające odcinek QT lub u pacjentów z zaburzeniami metabolizmu, np. przy niewydolności wątroby.

Efekty uboczne.

Efekty uboczne najczęściej występują w pierwszym lub drugim tygodniu leczenia, a ich częstość oraz nasilenie stopniowo zmniejszają się w trakcie dalszego leczenia.

Poniżej przedstawiono efekty uboczne leków z grupy SSRI oraz escytalopramu obserwowane podczas badań z randomizacją i placebo oraz w trakcie stosowania klinicznego.

Wszystkie efekty uboczne podano według układów narządów. Częstość określa się jako: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 – < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 – < 1/100), bardzo rzadko (≥ 1/10000 – < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Z udziałem narządów wzroku: rzadko — rozszerzenie źrenic, zamazanie widzenia.

Z udziałem narządów słuchu i aparatu przedsionkowego: rzadko — szumy w uszach.

Z udziałem układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i jamy opłucnowej: często — zapalenie zatok, ziewanie; rzadko — krwawienie z nosa.

Z udziałem przewodu pokarmowego: bardzo często — nudności; często — biegunka, zaparcia, wymioty, suchość w ustach; rzadko — krwawienia przewodu pokarmowego (w tym krwawienia z odbytu).

Z udziałem wątroby i dróg żółciowych: częstość nieznana — zapalenie wątroby, zmiany parametrów wątrobowych.

Z udziałem nerek i układu moczowego: częstość nieznana — zatrzymanie oddawania moczu.

Z udziałem układu endokrynnego: częstość nieznana — zaburzenia wydzielania hormonu antydiuretycznego.

Z udziałem przemiany materii i metabolizmu: często — zmniejszenie lub zwiększenie apetytu, przyrost masy ciała; rzadko — utrata masy ciała; częstość nieznana — hiponatremia, anoreksja².

Z udziałem układu nerwowego: bardzo często — ból głowy; często — bezsenność, senność, zawroty głowy, parestezje, drżenie; rzadko — zaburzenia smaku, zaburzenia snu, omdlenia; bardzo rzadko — zespół serotoniny; częstość nieznana — dyskineza, zaburzenia ruchowe, drgawki, niepokój psychomotoryczny/akatyzja².

Z udziałem psychiki: często — niepokój, niepokój, niepokojące sny, zmniejszenie libidum u mężczyzn i kobiet, anorgazmia u kobiet; rzadko — zgrzytanie zębami, pobudzenie, nerwowość, napady paniki, dezorientacja; bardzo rzadko — agresja, depersonalizacja, halucynacje; częstość nieznana — mania, myśli samobójcze, zachowanie samobójcze¹.

Z udziałem układu sercowo-naczyniowego: rzadko — tachykardia; bardzo rzadko — bradykardia; częstość nieznana — wydłużenie odcinka QT w EKG, arytmie komorowe, w tym torsade de pointes, hipotensja ortostatyczna.

Z udziałem krwi i układu limfatycznego: częstość nieznana — trombocytopenia.

Z udziałem układu immunologicznego: bardzo rzadko — reakcje anafilaktyczne.

Z udziałem skóry i tkanki podskórnej: często — nadmierne pocenie się; rzadko — wysypka, łysienie, pokrzywka, świąd; częstość nieznana — siniaki, obrzęk naczynioruchowy.

Z udziałem układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: często — ból stawów, ból mięśni.

Z udziałem układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: często — u mężczyzn: zaburzenia ejakulacji, impotencja; rzadko — u kobiet: metrorragia, menorrhagia; częstość nieznana — galaktoreja, u mężczyzn: zaburzenia erekcji, u kobiet: krwawienia poporodowe³.

Zaburzenia ogólne: często — zmęczenie, gorączka; rzadko — obrzęk.

¹ O przypadkach myśli i zachowań samobójczych zgłaszano podczas leczenia escytalopramem lub wkrótce po jego zakończeniu.

² Takie przypadki dotyczą całej klasy SSRI.

³ Takie przypadki dotyczą klasy terapeutycznej SSRI lub SSRI-N.

Wydluzenie odcinka QT

W okresie pogwarancyjnym zgłaszano przypadki wydłużenia odcinka QT, arytmii komorowych, w tym torsade de pointes, głównie u pacjentek z hipokaliemią, wstępnie istniejącym wydłużeniem odcinka QT lub innymi chorobami serca.

Efekty specyficzne dla klasy SSRI

Badania epidemiologiczne, głównie u pacjentów w wieku powyżej 50 lat, wykazały zwiększone ryzyko złamań kości podczas stosowania SSRI i trójcyklicznych leków przeciwdziałających depresji. Mechanizm tego zjawiska jest nieznany.

Objawy odstawienia po zakończeniu leczenia

Przerywanie leczenia SSRI (szczególnie nagłe) zwykle prowadzi do objawów odstawienia. Najczęstsze objawy to: zawroty głowy, zaburzenia czucia (w tym parestezje i uczucie porażenia prądem), zaburzenia snu (w tym bezsenność i intensywne sny), pobudzenie lub niepokój, nudności i/lub wymioty, drżenie, dezorientacja, nadmierne pocenie się, ból głowy, biegunka, kołatanie serca, niestabilność emocjonalna, drażliwość i zaburzenia widzenia. Objawy te są zazwyczaj łagodne lub umiarkowane i przemijające, jednak u niektórych pacjentów mogą być ciężkie i/lub długotrwałe. Dlatego zaleca się stopniowe odstawienie escitodaru® poprzez zmniejszanie dawki.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na ciągły nadzór nad stosunkiem korzyści do ryzyka stosowania danego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych i farmaceutycznych, jak również pacjenci lub ich uprawnieni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych i/lub braku skuteczności leku za pośrednictwem Zautomatyzowanego Systemu Informacyjnego do Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 15 tabletek w blistrze; po 2 blistry w opakowaniu.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. GenePharm S.A.

Farmapas S.A.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

18 km Meresonos Avenue, Pallini, 153 51, Grecja.

28 Octobriou 1, Agia Barbara, 123 51, Grecja

Wnioskodawca. Przedsiębiorstwo Farmaceutyczne „Darница” JSC.

Adres wnioskodawcy. Ukraina, 02093, miasto Kijów, ul. Boryspolska 13.