Erosil

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU EROSIL (EROSIL)

Skład:

substancja czynna: sildenafil;

1 tabletka zawiera cytrynian sildenafilu odpowiadający 100 % sildenafilu 50 mg lub 100 mg;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna; glukonian magnezu; cukier puder; stearyna wapniowa; aromat "Cytryna"; barwnik tartrazyna (E 102).

Postać farmaceutyczna. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: dwuwypukłe tabletki żółte lub żółto-brązowe z domieszkami, z rowkiem po jednej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki stosowane w leczeniu zaburzeń erekcji. Kod ATC G04BE03.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania. Sildenafil – lek do stosowania doustnego, przeznaczony do leczenia zaburzeń erekcji. W przypadku pobudzenia seksualnego lek przywraca obniżoną funkcję erekcyjną poprzez zwiększenie przepływu krwi do penisa.

Fizjologiczny mechanizm prowadzący do erekcji obejmuje uwalnianie tlenku azotu (NO) w ciałach jamistych podczas pobudzenia seksualnego. Uwalniane NO aktywuje enzym guanylan cyklazę, co stymuluje wzrost stężenia cyklicznego guanozynomonofosforanu (cGMP), co z kolei prowadzi do rozluźnienia mięśni gładkich ciał jamistych, sprzyjając dopływowi krwi.

Sildenafil jest silnym i selektywnym inhibitorem cGMP-specyficznego izoenzymu fosfodiesterazy typu 5 (PDE5) w ciałach jamistych, gdzie PDE5 odpowiada za rozkład cGMP. Działanie sildenafili na erekcję ma charakter obwodowy. Sildenafil nie wykazuje bezpośredniego działania rozkurczowego na izolowane ciała jamiste człowieka, ale silnie wzmacnia działanie rozkurczowe NO na ten typ tkanki. W przypadku aktywacji szlaku metabolicznego NO/cGMP, który zachodzi podczas stymulacji seksualnej, hamowanie przez sildenafil PDE5 prowadzi do wzrostu stężenia cGMP w ciałach jamistych. Dlatego, aby sildenafil wywołał pożądany efekt farmakologiczny, konieczne jest pobudzenie seksualne.

Wpływ na farmakodynamikę. Badania in vitro wykazały, że sildenafil jest selektywny wobec PDE5, która aktywnie uczestniczy w procesie erekcji. Wpływ sildenafili na PDE5 jest silniejszy niż na inne znane fosfodiesterazy. Ten efekt jest 10-krotnie silniejszy niż wpływ na PDE6, która uczestniczy w procesach fototransdukcji w siatkówce. W przypadku stosowania maksymalnych zalecanych dawek, selektywność sildenafili wobec PDE5 jest 80-krotnie wyższa niż wobec PDE1, 700-krotnie wyższa niż wobec PDE2, PDE3, PDE4, PDE7, PDE8, PDE9, PDE10 oraz PDE11. W szczególności, selektywność sildenafili wobec PDE5 jest 4000-krotnie wyższa niż wobec PDE3 – cAMP-specyficznej izoformy fosfodiesterazy, która uczestniczy w regulacji kurczliwości serca.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Sildenafil jest szybko wchłaniany. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w ciągu 30–120 minut (z medianą 60 minut) po doustnym podaniu na czczo. Średnia absolutna biodostępność po doustnym podaniu wynosi 41 % (w zakresie od 25 do 63 %). W zalecanym zakresie dawek (od 25 do 100 mg) wartości pola pod krzywą „stężenie-czas” (AUC) oraz Cmax sildenafili po doustnym podaniu wzrastają proporcjonalnie do dawki.

Podczas stosowania sildenafili podczas posiłku stopień wchłaniania jest obniżony, z przeciętnym wydłużeniem czasu do osiągnięcia maksymalnego stężenia (Tmax) o 60 minut oraz przeciętnym obniżeniem Cmax o 29 %.

Rozkład. Średni objętość rozkładu w stanie równowagi (Vd) wynosi 105 l, co wskazuje na rozkład leku w tkankach organizmu. Po jednorazowym doustnym podaniu sildenafili w dawce 100 mg średnie Cmax sildenafili wynosi około 440 ng/ml (współczynnik zmienności wynosi 40 %). Ponieważ wiązanie sildenafili i jego głównego metabolitu N-dewymetylowego z białkami osocza osiąga 96 %, średnie Cmax wolnego sildenafili wynosi 18 ng/ml (38 nmol). Stopień wiązania z białkami osocza nie zależy od ogólnych stężeń sildenafili.

U zdrowych ochotników, którzy jednorazowo przyjęli sildenafili w dawce 100 mg, po 90 minutach w ejakulacie wykryto mniej niż 0,0002 % (średnio 188 ng) podanej dawki.

Biotransformacja. Metabolizm sildenafili odbywa się głównie przy udziale mikrosomalnych izoenzymów wątroby CYP3A4 (główna droga) oraz CYP2C9 (droga uboczna). Główny krążący metabolit powstaje w wyniku demetylacji N sildenafili. Selektywność metabolitu wobec PDE5 jest porównywalna z selektywnością sildenafili, a aktywność metabolitu wobec PDE5 wynosi około 50 % aktywności substancji wyjściowej. Stężenie tego metabolitu w osoczu wynosi około 40 % stężenia sildenafili w osoczu krwi. Metabolit N-dewymetylowany ulega dalszemu metabolizmowi, a jego okres półtrwania wynosi około 4 godziny.

Eliminacja. Całkowity klirens sildenafili wynosi 41 l/godz., co powoduje okres półtrwania wynoszący 3–5 godzin. Zarówno po podaniu doustnym, jak i dożylnym, wydalanie sildenafili w postaci metabolitów odbywa się głównie z kałem (około 80 % podanej doustnie dawki) oraz w mniejszym stopniu z moczem (około 13 % podanej doustnie dawki).

Farmakokinetyka u szczególnych grup pacjentów.

Pacjenci w podeszłym wieku. U zdrowych ochotników w podeszłym wieku (powyżej 65 roku życia) stwierdzono obniżenie klirensu sildenafili, co prowadziło do wzrostu stężeń plazmatycznych sildenafili oraz jego aktywnego metabolitu N-dewymetylowanego o około 90 % w porównaniu do odpowiednich stężeń u zdrowych ochotników młodszego wieku (18–45 lat). Z powodu wiekowych różnic w wiązaniu z białkami osocza, odpowiedni wzrost stężenia wolnego sildenafili w osoczu wynosił około 40 %.

Niewydolność nerek. U ochotników z zaburzeniami funkcji nerek w stopniu lekkim i umiarkowanym (klirens kreatyniny 30–80 ml/min) farmakokinetyka sildenafili po jednorazowym doustnym podaniu w dawce 50 mg pozostała niezmieniona. Średnie wartości AUC oraz Cmax metabolitu N-dewymetylowanego wzrastały maksymalnie o 126 % i 73 % w porównaniu z wartościami u ochotników w tym samym wieku bez zaburzeń funkcji nerek. Jednak z powodu dużej indywidualnej zmienności, różnice te nie były statystycznie istotne. U ochotników z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny poniżej 30 ml/min) klirens sildenafili był obniżony, co prowadziło do średnich wzrostów AUC i Cmax odpowiednio o 100 % i 88 % w porównaniu z ochotnikami w tym samym wieku bez zaburzeń funkcji nerek. Ponadto wartości AUC i Cmax metabolitu N-dewymetylowanego istotnie wzrosły odpowiednio o 200 % i 79 %.

Niewydolność wątroby. U ochotników z marskością wątroby w stopniu lekkim i umiarkowanym (klasa A i B według klasyfikacji Childa-Puga) klirens sildenafili był obniżony, co prowadziło do wzrostu AUC (o 84 %) i Cmax (o 47 %) w porównaniu z wartościami u ochotników w tym samym wieku bez zaburzeń funkcji wątroby. Farmakokinetyka sildenafili u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby nie była badana.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Erosil zaleca się stosować mężczyznom z dysfunkcją erekcyjną, która definiowana jest jako niemożność osiągnięcia lub utrzymania erekcji prącia niezbędnego do udanego stosunku.

Dla skutecznego działania Erosilu wymagane jest pobudzenie seksualne.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na syldenafil lub którykolwiek z innych składników leku.
• Jednoczesne stosowanie z donatorami tlenku azotu (np. amylonitrytem) lub nitratami w jakiejkolwiek formie, ponieważ wiadomo, że syldenafil wpływa na szlaki metabolizmu tlenku azotu/cyklicznego monofosforanu guanozyny (cGMP) i potencjuje hipotensyjny efekt nitratów.
• Jednoczesne stosowanie inhibitorów PDE5 (w tym syldenafila) z agonistami guanylanocyklazy, takimi jak ryocyguat, jest przeciwwskazane, ponieważ może prowadzić do hipotensji objawowej (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).
• Stany, w których nie zaleca się aktywności seksualnej (np. ciężkie zaburzenia układu sercowo-naczyniowego, takie jak niestabilna dławica piersiowa lub niewydolność serca w zaawansowanym stopniu).
• Utrata wzroku w jednym oku z powodu niezatokowej przedniej neuropatii nerwu wzrokowego, niezależnie od tego, czy stan ten jest związany z wcześniejszym stosowaniem inhibitorów PDE5, czy nie.
• Obecność takich chorób, jak zaburzenia funkcji wątroby w ciężkim stopniu, hipotensja tętnicza (ciśnienie tętnicze poniżej 90/50 mmHg), niedawny udar lub zawał mięśnia sercowego oraz znane dziedziczne choroby zwyrodnieniowe siatkówki, takie jak retinitis pigmentosa (niewielka liczba takich pacjentów ma genetyczne zaburzenia fosfodiesteraz siatkówki), ponieważ bezpieczeństwo syldenafila nie zostało zbadane w tych podgrupach pacjentów.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Wpływ innych leków na syldenafil.

Badania in vitro. Metabolizm syldenafila odbywa się głównie za udziałem izoformy 3A4 (główna droga) oraz izoformy 2C9 (droga uboczna) cytochromu P450 (CYP). Dlatego inhibitory tych izoenzymów mogą obniżać klirens syldenafila, a induktory tych izoenzymów mogą zwiększać klirens syldenafila.

Badania in vivo. Wyniki badań wykazały obniżenie klirensu syldenafila przy jednoczesnym stosowaniu z inhibitorami CYP3A4 (takimi jak ketokonazol, erytromycyna, cyklotydyna). Chociaż przy jednoczesnym stosowaniu syldenafila i inhibitorów CYP3A4 nie zaobserwowano wzrostu częstości działań niepożądanych, należy rozważyć możliwość zastosowania dawki początkowej syldenafila 25 mg.

Jednoczesne stosowanie inhibitora proteazy HIV rytonawiru, bardzo silnego inhibitora P450, w stanie stacjonarnym (500 mg raz dziennie) oraz syldenafila (dawka pojedyncza 100 mg) prowadziło do wzrostu Cmax syldenafila o 300 % (4-krotnie) oraz wzrostu AUC plazmatycznej syldenafila o 1000 % (11-krotnie). Po 24 godzinach poziom syldenafila we krwi nadal wynosił około 200 ng/ml w porównaniu do około 5 ng/ml charakterystycznego dla stosowania syldenafila samodzielnie, co jest zgodne z istotnym wpływem rytonawiru na szeroki zakres substratów P450. Syldenafil nie wpływa na farmakokinetykę rytonawiru. Ze względu na te dane farmakokinetyczne jednoczesne stosowanie syldenafila i rytonawiru nie jest zalecane (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”); w każdym przypadku maksymalna dawka syldenafila nie powinna w żadnym wypadku przekraczać 25 mg w ciągu 48 godzin.

Jednoczesne stosowanie inhibitora proteazy HIV saquinawiru, inhibitora CYP3A4, w dawce zapewniającej stężenie w stanie stacjonarnym (1200 mg trzy razy dziennie) oraz syldenafila (100 mg pojedynczo) prowadziło do wzrostu Cmax syldenafila o 140 % oraz zwiększenia AUC syldenafila o 210 %. Nie zaobserwowano wpływu syldenafila na farmakokinetykę saquinawiru. Oczekuje się, że silniejsi inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol i itrakonazol, będą miały silniejszy wpływ.

Przy stosowaniu syldenafila (100 mg pojedynczo) oraz erytromycyny, umiarkowanego inhibitora CYP3A4, w stanie równowagi (500 mg dwa razy dziennie przez 5 dni) zaobserwowano wzrost AUC syldenafila o 182 %. U zdrowych ochotników płci męskiej nie zaobserwowano wpływu azitromycyny (500 mg dziennie przez 3 dni) na AUC, Cmax, Tmax, stałą szybkości eliminacji oraz późniejszy okres półtrwania syldenafila lub jego głównego krążącego metabolitu. Cyklotydyna (inhibitor cytochromu P450 oraz niespecyficzny inhibitor CYP3A4) w dawce 800 mg przy jednoczesnym stosowaniu z syldenafilem w dawce 50 mg u zdrowych ochotników prowadziła do wzrostu stężenia syldenafila w osoczu o 56 %.

Sok grejpfrutowy jest słabym inhibitorem CYP3A4 w ścianie jelita i może powodować umiarkowany wzrost poziomu syldenafila w osoczu krwi.

Jednoczesne stosowanie środków przeciwwskazowych (wodorotlenek magnezu/wodorotlenek glinu) nie wpływało na biodostępność syldenafila.

Chociaż nie przeprowadzono badań specyficznych interakcji ze wszystkimi lekami, istnieją dane wskazujące, że farmakokinetyka syldenafila nie zmieniała się przy jednoczesnym stosowaniu z lekami należącymi do grupy inhibitorów CYP2C9 (tolbutamid, warfaryna, fenytoina), grupy inhibitorów CYP2D6 (takich jak selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne), grupy diuretyków tiazydowych i podobnych do tiazydowych, moczówkowych i oszczędzających potas diuretyków, inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę (ECA), antagonistów wapnia, antagonistów β-adrenoreceptorów lub induktorów metabolizmu CYP450 (takich jak ryfampicyna, barbiturany).

W trakcie badania z udziałem zdrowych ochotników płci męskiej jednoczesne stosowanie antagonisty endoteliny bosentanu (umiarkowanego induktora CYP3A4, CYP2C9 oraz potencjalnie CYP2C19) w stanie równowagi (125 mg dwa razy dziennie) oraz syldenafila w stanie równowagi (80 mg trzy razy dziennie) prowadziło do zmniejszenia AUC i Cmax syldenafila odpowiednio o 62,6 % i 55,4 %. Dlatego jednoczesne stosowanie tak silnych induktorów CYP3A4, jak ryfampicyna, może prowadzić do bardziej wyraźnego obniżenia stężenia syldenafila w osoczu krwi.

Nikorandyl stanowi hybrydę aktywatora kanałów wapniowych i nitratu. Składnik nitratowy powoduje możliwość jego poważnej interakcji z syldenafilem.

Wpływ syldenafila na inne leki.

Badania in vitro. Syldenafil jest słabym inhibitorem izoform 1A2, 2C9, 2C19, 2D6, 2E1 oraz 3A4 cytochromu P450 (IC50 > 150 µmol). Ponieważ maksymalne stężenia plazmatyczne syldenafila wynoszą około 1 µmol, wpływ leku Erosil na klirens substratów tych izoenzymów jest mało prawdopodobny.

Brak danych dotyczących interakcji syldenafila z takimi niespecyficznymi inhibitorami fosfodiesterazy, jak teofilina i dipirydamol.

Badania in vivo. Ponieważ wiadomo, że syldenafil wpływa na metabolizm NO-cGMP, ustalono, że syldenafil potencjuje działanie hipotensyjne nitratów, dlatego jego jednoczesne stosowanie z donatorami NO lub z nitratami w jakiejkolwiek formie jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Ryocyguat. Donoszono o addytywnym ogólnoustrojowym efekcie obniżenia ciśnienia tętniczego przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów PDE5 z ryocyguatem. Dane badań wskazują, że ryocyguat wzmaga działanie hipotensyjne inhibitorów PDE5. U pacjentów biorących udział w badaniu nie zaobserwowano pozytywnego efektu klinicznego przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów PDE5 z ryocyguatem. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie ryocyguatu z inhibitorami PDE5, w tym z syldenafilem (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Jednoczesne stosowanie syldenafila i blokerów α-adrenoreceptorów może prowadzić do rozwoju objawowej hipotensji u niektórych podatnych pacjentów. Taka reakcja występowała najczęściej w ciągu 4 godzin po podaniu syldenafila. W trakcie badań specyficznych interakcji leków bloker α-adrenoreceptorów doksazozyna (4 mg i 8 mg) oraz syldenafil (25 mg, 50 mg i 100 mg) podawano jednocześnie pacjentom z łagodnym przerostem prostaty, których stan był ustabilizowany przy stosowaniu doksazozyny. W tych populacjach zaobserwowano średnie dodatkowe obniżenie ciśnienia tętniczego w pozycji leżącej o 7/7 mmHg, 9/5 mmHg, 8/4 mmHg oraz średnie obniżenie ciśnienia tętniczego w pozycji stojącej o 6/6 mmHg, 11/4 mmHg, 4/5 mmHg odpowiednio. Przy jednoczesnym stosowaniu syldenafila i doksazozyny u pacjentów, których stan był ustabilizowany przy stosowaniu doksazozyny, czasem donoszono o rozwoju objawowej hipotensji ortostatycznej, a także o przypadkach zawrotów głowy i stanów przedomdleniowych, ale bez omdleń.

Nie zaobserwowano istotnych interakcji przy jednoczesnym stosowaniu syldenafila (50 mg) i tolbutamidu (250 mg) lub warfaryny (40 mg), które metabolizowane są przez CYP2C9.

Syldenafil (50 mg) nie powodował wydłużenia czasu krwawienia spowodowanego przez kwas acetylosalicylowy (150 mg).

Syldenafil (50 mg) nie potencjował działania hipotensyjnego alkoholu u zdrowych ochotników przy średnim maksymalnym stężeniu etanolu we krwi 80 mg/dl.

U pacjentów stosujących syldenafil nie zaobserwowano żadnych różnic w profilu działań niepożądanych w porównaniu z placebo przy jednoczesnym stosowaniu takich klas leków przeciwnadciśnieniowych, jak diuretyki, blokery β-adrenoreceptorów, inhibitory ECA, antagonistów angiotensyny II, leków przeciwnadciśnieniowych (rozkurczowych i o działaniu centralnym), blokerów neuronów adrenergicznych, blokerów kanałów wapniowych oraz blokerów α-adrenoreceptorów. W badaniu interakcji przy jednoczesnym stosowaniu syldenafila (100 mg) i amlodypiny u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym zaobserwowano dodatkowe obniżenie ciśnienia skurczowego w pozycji leżącej o 8 mmHg. Odpowiednie obniżenie ciśnienia rozkurczowego wyniosło 7 mmHg. Wielkość tych dodatkowych spadków ciśnienia tętniczego była porównywalna z obserwowanymi przy stosowaniu samego syldenafila u zdrowych ochotników (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Syldenafil w dawce 100 mg nie wpływał na parametry farmakokinetyczne inhibitorów proteazy HIV saquinawiru i rytonawiru, które są substratami CYP3A4.

U zdrowych ochotników płci męskiej stosowanie syldenafila w stanie równowagi (80 mg trzy razy dziennie) prowadziło do wzrostu AUC i Cmax bosentanu (125 mg dwa razy dziennie) odpowiednio o 49,8 % i 42 %.

Dodanie pojedynczej dawki syldenafila do leczenia sacubitryl/valsartanem w stanie równowagi u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym wiązało się ze znacznie większym obniżeniem ciśnienia tętniczego w porównaniu z monoterapią sacubitryl/valsartanem. Dlatego należy zachować ostrożność przy rozpoczynaniu stosowania syldenafila u pacjentów leczonych sacubitryl/valsartanem.

Szczególne środki ostrożności.

Przed rozpoczęciem terapii należy zebrać wywiad medyczny i przeprowadzić badanie fizykalne w celu rozpoznania zaburzeń erekcji oraz ustalenia ich możliwych przyczyn.

Czynniki ryzyka chorób układu sercowo-naczyniowego. Ponieważ aktywność seksualna wiąże się z pewnym ryzykiem ze strony serca, przed rozpoczęciem jakiejkolwiek terapii zaburzeń erekcji lekarz powinien ocenić stan układu sercowo-naczyniowego pacjenta. Sildenafil wywiera działanie rozszerzające naczynia, które objawia się lekkim i krótkotrwałym obniżeniem ciśnienia tętniczego (patrz sekcja „Farmakodynamika”). Przed przepisaniem sildenafilu lekarz powinien dokładnie rozważyć, czy taki efekt nie może negatywnie wpłynąć na pacjentów z określonymi chorobami współistniejącymi, szczególnie w połączeniu z aktywnością seksualną. Do pacjentów szczególnie wrażliwych na działanie wazodylatacyjne należą osoby z obturacją drogu odpływowego lewej komory (np. zwężenie aorty, przerostowa kardiomiopatia obturacyjna) oraz pacjenci z rzadkim zespołem wieloukładowej atrofii, którego przejawem jest ciężkie zaburzenie regulacji ciśnienia tętniczego przez układ nerwowy autonomiczny.

Erosil nasila działanie hipotensyjne nitratów (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Zgłaszano ciężkie działania niepożądane ze strony układu sercowo-naczyniowego, w tym zawał mięśnia sercowego, niestabilną dławicę piersiową, nagłą śmierć sercową, arytmie komorowe, udary mózgu, przemijające ataki niedokrwienne, nadciśnienie tętnicze i hipotensję tętniczą, które czasowo pokrywały się z zastosowaniem sildenafilu. U większości, choć nie wszystkich pacjentów, istniały czynniki ryzyka chorób układu sercowo-naczyniowego. Wiele takich działań niepożądanych obserwowano podczas lub bezpośrednio po stosunku seksualnym, a jedynie kilka wystąpiło niedługo po zastosowaniu Erosilu bez aktywności seksualnej. Dlatego niemożliwe jest ustalenie, czy rozwój tych działań niepożądanych jest bezpośrednio związany z czynnikami ryzyka, czy też ich rozwój jest spowodowany innymi czynnikami.

Priapizm. Leki stosowane w leczeniu zaburzeń erekcji, w tym sildenafil, należy stosować z ostrożnością u pacjentów z anatomicznymi deformacjami penisa (takimi jak ugięcie, włóknienie jamiste lub choroba Peyroniego) lub u pacjentów z chorobami sprzyjającymi rozwojowi priapizmu (takimi jak anemia sierpowata, szpiczak mnogi lub białaczka).

Zgłaszano przypadki przedłużonej erekcji i priapizmu. Jeśli erekcja trwa dłużej niż 4 godziny, pacjent powinien natychmiast skontaktować się z lekarzem. W przypadku braku natychmiastowego leczenia priapizm może prowadzić do uszkodzenia tkanek penisa i trwałej utraty potencji.

Stosowanie jednoczesne z innymi inhibitorem PDE5 lub innymi lekami stosowanymi w leczeniu zaburzeń erekcji. Bezpieczeństwo i skuteczność jednoczesnego stosowania sildenafilu z innymi inhibitorami PDE5 lub innymi lekami stosowanymi w leczeniu nadciśnienia tętniczego płucnego zawierającymi sildenafil (np. Revatio) lub z innymi lekami stosowanymi w leczeniu zaburzeń erekcji nie zostały przebadane. Dlatego stosowanie takich kombinacji nie jest zalecane.

Wpływ na wzrok. Pojawiły się pojedyncze doniesienia o wystąpieniu zaburzeń wzroku związanych ze stosowaniem sildenafilu i innych inhibitorów PDE5 (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Spontaniczne doniesienia oraz doniesienia z badań obserwacyjnych dotyczyły przypadków niezatorowej przedniej neuropatii nerwu wzrokowego, stanu rzadkiego, opisywanego jako związany z zastosowaniem sildenafilu i innych inhibitorów PDE5 (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjentów należy uprzedzić, że w przypadku nagłego zaburzenia wzroku należy natychmiast przerwać stosowanie leku Erosil i skontaktować się z lekarzem (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Stosowanie jednoczesne z rytonawirem. Jednoczesne stosowanie sildenafilu i rytonawiru nie jest zalecane (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Stosowanie jednoczesne z blokerami α-adrenoreceptorów. U pacjentów przyjmujących blokery α-adrenoreceptorów stosowanie sildenafilu należy prowadzić z ostrożnością, ponieważ taka kombinacja może prowadzić do hipotensji symptomatycznej u niektórych predysponowanych pacjentów. Hipotensja symptomatyczna występuje zazwyczaj w ciągu 4 godzin po podaniu sildenafilu. Aby zminimalizować możliwość rozwoju hipotensji ortostatycznej u pacjentów przyjmujących blokery α-adrenoreceptorów, należy najpierw ustabilizować ich stan za pomocą tych leków przed rozpoczęciem stosowania sildenafilu. Należy również rozważyć możliwość zastosowania dawki początkowej 25 mg. Ponadto pacjentów należy poinstruować, jak postępować w przypadku wystąpienia objawów hipotensji ortostatycznej.

Wpływ na krwawienia. Badania płytek krwi człowieka wykazały, że in vitro sildenafil nasila działanie przeciwagregacyjne sodu nitroprusyku. Nie ma żadnych informacji dotyczących bezpieczeństwa stosowania sildenafilu u pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia krwi lub ostrym wrzodziejącym zapaleniu żołądka. Dlatego stosowanie sildenafilu u pacjentów z takimi schorzeniami jest możliwe jedynie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka.

Preparat Erosil zawiera laktozę, dlatego nie należy go stosować mężczyznom z takimi rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami, jak nietolerancja galaktozy, niedostateczność laktozy Lapp lub zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Po podaniu dawki 100 mg zdrowym ochotnikom nie zaobserwowano wpływu na morfologię ani ruchliwość plemników (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Utrata słuchu. Lekarze powinni zalecić pacjentom przerwanie stosowania inhibitorów PDE5, w tym leku Erosil, oraz natychmiastową konsultację medyczną w przypadku nagłego obniżenia lub utraty słuchu. O tych zjawiskach, które mogą również towarzyszyć szumom w uszach i zawrotom głowy, zgłaszano w czasowym związku z zastosowaniem inhibitorów PDE5, w tym leku Erosil. Niemożliwe jest ustalenie, czy te zjawiska są bezpośrednio związane ze stosowaniem inhibitorów PDE5, czy też z innymi czynnikami.

Stosowanie jednoczesne z lekami obniżającymi ciśnienie tętnicze. Sildenafil wywiera działanie rozszerzające naczynia na poziomie ogólnoustrojowym i może dalsze obniżać ciśnienie tętnicze u pacjentów przyjmujących leki hipotensyjne. W badaniu interakcji leków przy jednoczesnym stosowaniu amlodypiny (5 mg lub 10 mg) i sildenafilu (100 mg) doustnie zaobserwowano średnie dodatkowe obniżenie ciśnienia skurczowego o 8 mm Hg i rozkurczowego o 7 mm Hg.

Choroby przenoszone drogą płciową. Stosowanie leku Erosil nie chroni przed chorobami przenoszonymi drogą płciową. Należy rozważyć możliwość poinformowania pacjentów o konieczności podjęcia odpowiednich środków zapobiegawczych chroniących przed chorobami przenoszonymi drogą płciową, w tym wirusem HIV.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Erosil nie jest przeznaczony do stosowania u kobiet.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Erosil może mieć nieznaczny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn. Ponieważ w trakcie badań stosowania sildenafilu zgłaszano przypadki zawrotów głowy i zaburzeń ze strony narządu wzroku, pacjenci powinni upewnić się, jaka jest ich indywidualna reakcja na lek Erosil, zanim usiądą za kierownicą pojazdu lub będą obsługiwać inne maszyny.

Sposób stosowania i dawki.

Lek stosuje się doustnie.

Dorośli. Zalecana dawka leku Erosil wynosi 50 mg i stosuje się ją w razie potrzeby około godzinę przed aktywnością seksualną. W zależności od skuteczności i tolerancji leku dawkę można zwiększyć do 100 mg lub zmniejszyć do 25 mg. Maksymalna zalecana dawka wynosi 100 mg. Częstotliwość stosowania maksymalnej zalecanej dawki leku to raz na dobę. Działanie leku Erosil może wystąpić później, jeśli stosuje się go podczas jedzenia, w porównaniu do stosowania na czczo.

Pacjenci w podeszłym wieku. Nie ma potrzeby dostosowywania dawki pacjentom w podeszłym wieku (≥ 65 lat).

Pacjenci z niewydolnością nerek. Dla pacjentów z niewydolnością nerek lekkiego i umiarkowanego stopnia ciężkości (klirens kreatyniny 30–80 ml/min) zalecana dawka leku jest taka sama jak podana powyżej w sekcji „Dorośli”.

Ponieważ u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) klirens syldenafilu jest obniżony, należy rozważyć możliwość zastosowania dawki 25 mg. W zależności od skuteczności i tolerancji leku, dawkę można w razie potrzeby stopniowo zwiększyć do 50 mg, a następnie do 100 mg.

Pacjenci z niewydolnością wątroby. Ponieważ u pacjentów z niewydolnością wątroby (np. z marskością) klirens syldenafilu jest obniżony, należy rozważyć możliwość zastosowania dawki 25 mg. W zależności od skuteczności i tolerancji leku, dawkę można w razie potrzeby stopniowo zwiększyć do 50 mg, a następnie do 100 mg.

Pacjenci stosujący inne leki. Jeśli pacjenci stosują jednocześnie inhibitory CYP3A4 (z wyjątkiem rytonawiru, którego jednoczesne stosowanie z syldenafilem nie jest zalecane, patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” ), należy rozważyć możliwość zastosowania dawki początkowej 25 mg.

W celu zminimalizowania możliwego rozwoju hipotensji ortostatycznej u pacjentów stosujących blokery α-adrenoreceptorów, należy ustabilizować stan takich pacjentów za pomocą blokerów α-adrenoreceptorów przed rozpoczęciem stosowania syldenafilu. Należy również rozważyć możliwość zastosowania dawki początkowej 25 mg (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Dzieci.

Lek nie jest wskazany do stosowania u pacjentów w wieku do 18 lat.

Przedawkowanie.

W trakcie badań klinicznych z udziałem ochotników, przy stosowaniu jednorazowej dawki syldenafilu do 800 mg, reakcje niepożądane były podobne do tych obserwowanych przy niższych dawkach syldenafilu, ale występowały częściej i były cięższe. Stosowanie syldenafilu w dawce 200 mg nie prowadziło do zwiększenia skuteczności, ale powodowało wzrost liczby wystąpień reakcji niepożądanych (ból głowy, zaczerwienienie skóry, zawroty głowy, dolegliwości żołądkowo-jelitowe, kongestia nosa, zaburzenia ze strony narządu wzroku).

W przypadku przedawkowania, w razie potrzeby, stosuje się standardowe środki wspomagające. Przyspieszenie klirensu syldenafilu podczas dializy hemodializacyjnej jest mało prawdopodobne ze względu na wysoki stopień wiązania leku z białkami osocza i brak eliminacji syldenafilu z moczem.

Działania niepożądane.

Najczęściej zgłaszane działania niepożądane to ból głowy, zaczerwienienie twarzy, niestrawność, kongescja nosa, ból pleców, zawroty głowy, nudności, uczucie gorąca, zaburzenia wzroku, cyjanopsja i zaciemnienie pola widzenia.

Działania niepożądane podano poniżej zgodnie z klasyfikacją „układ-organ-klasa” oraz częstością występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 – < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 – < 1/100) i bardzo rzadko (≥ 1/10 000 – < 1/1000). W ramach każdej grupy częstości działania niepożądane wymieniono w kolejności malejącej ich powagi.

Zakażenia i inwazje: rzadko – rinitis.

Układ odpornościowy: rzadko – nadwrażliwość.

Układ nerwowy: bardzo często – ból głowy; często – zawroty głowy; rzadko – senność, hipestezja; bardzo rzadko – udar mózgu, przejściowe ataki niedokrwienne, drgawki*, nawroty drgawek*, omdlenia.

Układ wzroku: często – zaburzenia percepcji koloru**, zaburzenia wzroku, zaciemnienie pola widzenia; rzadko – zaburzenia łzawienia***, ból oka, fotofobia, fotopsje, nadkrwienie oczu, jasność widzenia, zapalenie spojówek; bardzo rzadko – niezatokowa przednia niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego*, zamknięcie naczyń siatkówki*, krwotok siatkówkowy, retinopatia tętnicza, zaburzenia siatkówki, jaskra, defekty pola widzenia, podwójne widzenie, obniżenie ostrości wzroku, krótkowzroczność, astenopia, unoszące się zmętnienia ciała szklistego, zaburzenia tęczówki, midriaza, pojawianie się świecących kręgów wokół źródła światła (halo) w polu widzenia, obrzęk oka, opuchlizna oka, zaburzenia oka, nadkrwienie spojówek, podrażnienie oka, nieprawidłowe uczucia w oku, obrzęk powiek, odbarwienie twardówki.

Układ słuchu: rzadko – zawroty głowy, szumy w uszach; bardzo rzadko – głuchota.

Układ sercowo-naczyniowy: często – zaczerwienienie twarzy, uczucie gorąca; rzadko – tachykardia, kołatania serca, nadciśnienie/hipotensja tętnicza; bardzo rzadko – nagła śmierć sercowa*, zawał mięśnia sercowego, arytmia komorowa*, migotanie przedsionków, niestabilna dławica piersiowa.

Układ oddechowy: często – kongescja nosa; rzadko – krwawienie z nosa, kongescja zatok przynosowych; bardzo rzadko – uczucie ucisku w gardle, obrzęk błony śluzowej nosa, suchość w nosie.

Układ pokarmowy: często – nudności, niestrawność; rzadko – choroba refluksowa przełyku, wymioty, ból w górnej części brzucha, suchość w ustach; bardzo rzadko – hipestezja jamy ustnej.

Skóra i tkanka podskórna: rzadko – wysypka; bardzo rzadko – zespół Stevensa-Johnsona*, toksyczny epidermalny zespół martwiczy*.

Układ mięśniowo-szkieletowy: rzadko – mialgia, ból kończyn.

Układ moczowy: rzadko – hematuria.

Układ rozrodczy: bardzo rzadko – krwawienie z penisa, priapizm*, hematospemia, przedłużona erekcja.

Zaburzenia ogólne: rzadko – ból w klatce piersiowej, zwiększona zmęczliwość, uczucie gorąca; bardzo rzadko – podrażnienie.

Badania laboratoryjne: rzadko – zwiększona częstość akcji serca.

* Zgłoszone wyłącznie podczas badań klinicznych.

** Zaburzenia percepcji koloru: chloropsja, chromatopsja, cyjanopsja, erytropsja, ksantopsja.

*** Zaburzenia łzawienia: suchość oczu, zaburzenia łzawienia oraz zwiększone łzawienie.

Poniższe zjawiska obserwowano u < 2 % pacjentów podczas badań klinicznych, związek przyczynowy nie został ustalony. Zgłoszenia obejmowały zjawiska, które mogły mieć prawdopodobny związek z zastosowaniem syldenafilu. Zjawiska nie wymienione wcześniej były łagodne, a zgłoszenia bardzo nieprecyzyjne, aby miały znaczenie.

Zaburzenia ogólne: obrzęk twarzy, reakcje fotouczulenia, szok, astenia, ból, nagłe upadki, ból brzucha, nagłe urazy.

Układ sercowo-naczyniowy: dławica piersiowa, blok AV, migrena, hipotensja ortostatyczna, niedokrwienie mięśnia sercowego, zakrzepica naczyń mózgowych, nagła zatrzymanie pracy serca, odchylenia wyników EKG, kardiomiopatia.

Układ pokarmowy: glositis, kolitis, dysfagia, zapalenie żołądka, gastroenteritis, zapalenie przełyku, stomatitis, zaburzenia wyników badań wątroby, krwawienie z odbytu, zapalenie dziąseł.

Układ krwi i chłonny: anemia, leukopenia.

Układ metaboliczny i odżywianie: pragnienie, obrzęk, podagra, niestabilny cukrzyca, hiperglikemia, obrzęki obwodowe, hiperurykemia, hipoglikemia, hipernatremia.

Układ mięśniowo-szkieletowy: artretyt, artroza, zerwanie ścięgna, zapalenie powięzi ścięgnistej, ból kości, miastenia, zapalenie maziowicy.

Układ nerwowy: ataksja, neuralgia, neuropatia, parestezje, drżenie, zawroty głowy, depresja, bezsenność, nietypowe sny, obniżenie odruchów.

Układ oddechowy: astma, duszność, zapalenie krtani, zapalenie gardła, zapalenie zatok, zapalenie oskrzeli, zwiększone wydzielanie śliny, nasilenie kaszlu.

Skóra: pokrzywka, opryszczka, swędzenie, nadmierne pocenie się, owrzodzenia skóry, kontaktowe zapalenie skóry, zespół odspajający.

Zmysły: nagłe osłabienie lub utrata słuchu, ból w uchu, krwotok do oka, zaćma, suchość oczu.

Układ moczowy: zapalenie pęcherza, nikturia, zwiększone częstotliwość oddawania moczu, powiększenie gruczołów piersiowych, nietrzymanie moczu, zaburzenia ejakulacji, obrzęk narządów płciowych, anorgazmia.

Działania niepożądane, o których zgłaszano w populacji o nieznanej liczebności. Te zjawiska zostały wskazane zarówno ze względu na ich powagę, częstość zgłaszania, brak wyraźnego alternatywnego związku, jak i ze względu na kombinację tych czynników.

Zjawiska sercowo-naczyniowe i mózgowo-naczyniowe. Zgłaszano ciężkie zjawiska sercowo-naczyniowe, mózgowo-naczyniowe i naczyniowe, w tym krwotok mózgowy, krwotok podpajęczynówkowy i wewnątrz mózgowy oraz krwotok płucny, które były powiązane czasowo z zastosowaniem syldenafilu. U większości pacjentów, choć nie wszystkich, występowały czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego. Zgłaszano, że wiele z tych zjawisk wystąpiło podczas lub bezpośrednio po aktywności seksualnej, a kilka zjawisk pojawiało się bezpośrednio po zastosowaniu syldenafilu bez aktywności seksualnej. Inne zjawiska pojawiały się w ciągu następnych godzin lub dni po zastosowaniu syldenafilu i aktywności seksualnej. Nie można ustalić, czy te zjawiska są związane z zastosowaniem syldenafilu, z aktywnością seksualną, z istniejącymi czynnikami ryzyka, z kombinacją tych czynników czy z innymi czynnikami.

Układ krwionośny i chłonny: kryz wazookluzowy.

W małym, wcześnie przerwanym badaniu zastosowania syldenafilu u pacjentów z nadciśnieniem płucnym wtórnym do anemii sierpowatej, podczas zastosowania syldenafilu częściej zgłaszano wystąpienie kryzów wazookluzowych wymagających hospitalizacji niż przy zastosowaniu placebo. Kliniczne znaczenie tych informacji dla pacjentów stosujących lek Erosil w celu leczenia dysfunkcji erektilnej jest nieznane.

Specyficzne uczucia.

Słuch. Zgłaszano przypadki nagłego osłabienia lub utraty słuchu powiązane czasowo z zastosowaniem syldenafilu. W niektórych przypadkach zgłaszano obecność stanów medycznych i innych czynników, które mogły przyczynić się do rozwoju działań niepożądanych ze strony słuchu. W wielu przypadkach brak informacji o dalszej obserwacji medycznej. Nie można ustalić, czy te zjawiska są bezpośrednio związane z zastosowaniem syldenafilu, z istniejącymi czynnikami ryzyka utraty słuchu, z kombinacją tych czynników czy z innymi czynnikami.

Wzrok. Tymczasowa utrata wzroku, zaczerwienienie oczu, pieczenie w oku, zwiększenie ciśnienia wewnątrzgałkowego, obrzęk siatkówki, choroby naczyń siatkówki lub krwotok, odklejenie ciała szklistego.

Zgłaszano przypadki niezatokowej przedniej niedokrwiennej neuropatii nerwu wzrokowego, powodującej osłabienie wzroku, w tym trwałą utratę wzroku, powiązane czasowo z zastosowaniem inhibitorów PDE5, w tym syldenafilu. U wielu pacjentów, choć nie wszystkich, występowały anatomiczne lub naczyniowe czynniki ryzyka rozwoju niezatokowej przedniej niedokrwiennej neuropatii nerwu wzrokowego, w tym (ale nie ograniczając się do): niskie stosunek średnicy wydrążenia do tarczy nerwu wzrokowego (tarcza nerwu wzrokowego w stanie zastoju), wiek powyżej 50 lat, nadciśnienie tętnicze, choroba wieńcowa, hiperlipidemia i palenie tytoniu. Nie można ustalić, czy te zjawiska są bezpośrednio związane z zastosowaniem inhibitorów PDE5, z istniejącymi anatomicznymi lub naczyniowymi czynnikami ryzyka, z kombinacją tych wszystkich czynników czy z innymi czynnikami.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem tego leku. Lekarze powinni zgłaszać wszystkie podejrzewane działania niepożądane zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25°C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 1, 2 lub 4 tabletki w blisterze; po 1 blisterze nr 1, nr 2 lub nr 4; lub po 2 blisterach nr 4 w pudełku z tektury.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producent.

TOV „ASTRAFARM”, Ukraina.

Miejsce zamieszkania producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

08132, obwód kijowski, rejon kijewsko-słowiański, miasto Wiszniewe, ul. Kijewska 6.