Ergos®

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU EKGOS® (ERGOS®)

Skład:

substancja czynna: syldenafil;

1 tabletka zawiera 50 mg syldenafilo;

substancje pomocnicze: laktoza monohydrat, magnezu glukonian, cukier pudra, stearyna wapniowa, aromat "Cytryna", barwnik tartrazyna (E 102).

Postać farmaceutyczna. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: dwuwypukłe żółte tabletki z plamkami, z ryflowaniem lub bez ryflowania z jednej strony i logo firmy z drugiej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane w zaburzeniach erekcji. Syldenafil. Kod ATX G04B E03.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania. Sildenafil jest lekiem stosowanym doustnie, przeznaczonym do leczenia zaburzeń erekcji. W warunkach pobudzenia seksualnego lek przywraca osłabioną funkcję erekcyjną, zwiększając przepływ krwi do penisa.

Fizjologiczny mechanizm prowadzący do erekcji obejmuje uwalnianie tlenku azotu (NO) w ciałach jamistych podczas pobudzenia seksualnego. Uwalniany tlenek azotu aktywuje enzym guanyloциклazę, który stymuluje wzrost stężenia cyklicznego guanozynomonofosforanu (cGMP), co z kolei prowadzi do rozluźnienia mięśni gładkich ciał jamistych, sprzyjając dopływowi krwi.

Sildenafil jest silnym i selektywnym inhibitorem cGMP-specyficznej fosfodiesterazy typu 5 (PDE-5) w ciałach jamistych, gdzie PDE-5 odpowiada za rozkład cGMP. Działanie sildenafili na erekcję ma charakter obwodowy. Sildenafil nie wykazuje bezpośredniego działania rozkurczowego na izolowane ciała jamiste człowieka, ale silnie wzmacnia działanie rozkurczowe NO na ten typ tkanki. W przypadku aktywacji szlaku metabolicznego NO/cGMP, który zachodzi podczas stymulacji seksualnej, hamowanie przez sildenafil PDE-5 prowadzi do wzrostu stężenia cGMP w ciałach jamistych. Dlatego, aby sildenafil wywołał pożądany efekt farmakologiczny, konieczne jest pobudzenie seksualne.

Wpływ na farmakodynamikę. Badania in vitro wykazały, że sildenafil wykazuje selektywność wobec PDE-5, która aktywnie uczestniczy w procesie erekcji. Wpływ sildenafili na PDE-5 jest silniejszy niż na inne znane fosfodiesterazy. Ten efekt jest 10-krotnie silniejszy niż wpływ na PDE-6, która uczestniczy w procesach fototransdukcji w siatkówce. Po podaniu maksymalnych zalecanych dawek selektywność sildenafili wobec PDE-5 jest 80 razy wyższa niż wobec PDE-1, 700 razy wyższa niż wobec PDE-2, PDE-3, PDE-4, PDE-7, PDE-8, PDE-9, PDE-10 i PDE-11. W szczególności selektywność sildenafili wobec PDE-5 jest 4000 razy wyższa niż wobec PDE-3 – izoformy cAMP-specyficznej fosfodiesterazy, która uczestniczy w regulacji kurczliwości mięśnia sercowego.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Sildenafil jest szybko wchłaniany. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w ciągu 30–120 minut (z medianą 60 minut) po jego doustnym podaniu na czczo. Średnia całkowita biodostępność po podaniu doustnym wynosi 41 % (w zakresie od 25 do 63 %). W zalecanych zakresach dawek (od 25 do 100 mg) pole pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie – czas” (AUC) oraz Cmax sildenafili po podaniu doustnym wzrastają proporcjonalnie do dawki.

Podczas przyjmowania sildenafili wraz z posiłkiem stopień wchłaniania jest obniżony, co powoduje średnie wydłużenie czasu do osiągnięcia maksymalnego stężenia (Tmax) do 60 minut oraz średnie obniżenie Cmax o 29 %.

Rozkład. Średni objętość rozkładu w stanie równowagi (Vd) wynosi 105 litrów, co wskazuje na rozkład leku w tkankach organizmu. Po jednorazowym doustnym podaniu sildenafili w dawce 100 mg średnie maksymalne całkowite stężenie sildenafili w osoczu wynosi około 440 ng/ml (współczynnik zmienności wynosi 40 %). Ponieważ wiązanie sildenafili i jego głównego metabolitu N-detylowego z białkami osocza osiąga 96 %, średnie Cmax wolnego sildenafili wynosi 18 ng/ml (38 nmol). Stopień wiązania z białkami osocza nie zależy od całkowitych stężeń sildenafili.

U zdrowych ochotników, którzy jednorazowo przyjęli sildenafil w dawce 100 mg, po 90 minutach w ejakulacie wykryto mniej niż 0,0002 % (średnio 188 ng) podanej dawki.

Biotransformacja. Metabolizm sildenafili odbywa się głównie przy udziale mikrosomalnych izoenzymów wątroby CYP3A4 (główna droga) oraz CYP2C9 (droga wtórna). Główny krążący metabolit powstaje w wyniku demetylacji N sildenafili. Selektywność metabolitu wobec PDE-5 jest porównywalna z selektywnością sildenafili, a aktywność metabolitu wobec PDE-5 wynosi około 50 % aktywności substancji wyjściowej. Stężenie tego metabolitu w osoczu wynosi około 40 % stężenia sildenafili w osoczu krwi. Metabolit N-detylowany ulega dalszemu metabolizmowi, a jego okres półwylądowania wynosi około 4 godziny.

Eliminacja. Całkowity klirens sildenafili wynosi 41 l/h, co powoduje okres półwylądowania trwający 3–5 godziny. Zarówno po podaniu doustnym, jak i dożylnym, wydalanie sildenafili w postaci metabolitów odbywa się głównie z kałem (około 80 % podanej dawki doustnej) i w mniejszym stopniu z moczem (około 13 % podanej dawki doustnej).

Farmakokinetyka u specjalnych grup pacjentów.

Pacjenci w wieku starszym. U zdrowych ochotników w wieku starszym (65 lat i więcej) obserwowano obniżenie klirensu sildenafili, co prowadziło do wzrostu stężeń sildenafili i jego aktywnego metabolitu N-detylowego w osoczu o około 90 % w porównaniu z odpowiednimi stężeniami u młodszych zdrowych ochotników (18–45 lat). Z powodu wiekowych różnic w wiązaniu z białkami osocza krwi, odpowiedni wzrost stężenia wolnego sildenafili w osoczu wynosił około 40 %.

Niewydolność nerek. U ochotników z zaburzeniami funkcji nerek w stopniu łagodnym i umiarkowanym (klirens kreatyniny 30–80 ml/min) farmakokinetyka sildenafili po jednorazowym doustnym podaniu w dawce 50 mg pozostawała niezmieniona. Średnie wartości AUC i Cmax metabolitu N-detylowego wzrastały maksymalnie o 126 % i 73 % odpowiednio w porównaniu z tymi wartościami u ochotników w tym samym wieku bez zaburzeń funkcji nerek. Jednakże z powodu dużej indywidualnej zmienności te różnice nie były statystycznie istotne. U ochotników z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny poniżej 30 ml/min) klirens sildenafili był obniżony, co prowadziło do średniego wzrostu AUC i Cmax o 100 % i 88 % odpowiednio w porównaniu z ochotnikami w tym samym wieku bez zaburzeń funkcji nerek. Ponadto wartości AUC i Cmax metabolitu N-detylowego istotnie wzrosły o 200 % i 79 % odpowiednio.

Niewydolność wątroby. U ochotników z marskością wątroby w stopniu łagodnym i umiarkowanym (klasy A i B wg klasyfikacji Childa-Pugha) klirens sildenafili był obniżony, co prowadziło do wzrostu AUC (o 84 %) i Cmax (o 47 %) w porównaniu z odpowiednimi wartościami u ochotników w tym samym wieku bez zaburzeń funkcji wątroby. Farmakokinetyka sildenafili u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby nie była badana.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Ergos® zaleca się stosować mężczyznom z dysfunkcją erekcyjną, definiowaną jako niemożność osiągnięcia lub utrzymania erekcji penisa niezbędnego do skutecznego stosunku seksualnego.

Dla skutecznego działania leku Ergos® wymagane jest pobudzenie seksualne.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych leku.
• Jednoczesne stosowanie donatorów tlenku azotu (np. nitrytu amylu) lub nitratów w dowolnej formie, ponieważ wiadomo, że sildenafil oddziałuje na szlaki metabolizmu tlenku azotu (NO)/cyklicznego guanozynomonofosforanu (cGMP) i potencjuje działanie hipotensyjne nitratów.
• Jednoczesne stosowanie inhibitorów PDE-5 (w tym sildenafilu) z agonistami cyklazy guanylowej, takimi jak ryocyguat, ponieważ może to prowadzić do hipotensji objawowej (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).
• Stan, w którym nie zaleca się aktywności seksualnej (np. ciężkie zaburzenia sercowo-naczyniowe, takie jak niestabilna dławica piersiowa lub niewydolność serca w ciężkim stopniu).
• Utrata wzroku w jednym oku z powodu niezatokowej przedniej ischemicznej neuropatii nerwu wzrokowego, niezależnie od tego, czy stan ten jest związany z wcześniejszym stosowaniem inhibitorów PDE-5 czy nie.
• Obecność takich chorób jak zaburzenia funkcji wątroby w ciężkim stopniu, hipotensja tętnicza (ciśnienie tętnicze poniżej 90/50 mmHg), niedawno przebitego udaru mózgu lub zawału mięśnia sercowego oraz znane dziedziczne choroby zwyrodnieniowe siatkówki, takie jak retinopatia pigmentowa (niewielka liczba takich pacjentów ma genetyczne zaburzenia fosfodiesteraz siatkówki), ponieważ bezpieczeństwo stosowania sildenafilu nie zostało zbadane w tych podgrupach pacjentów.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Wpływ innych leków na sildenafil.

Badania in vitro. Metabolizm sildenafilu zachodzi głównie przy udziale izoformy 3A4 (główna droga) i izoformy 2C9 (droga drugorzędna) cytochromu P450 (CYP). Dlatego inhibitory tych izoenzymów mogą obniżać klirens sildenafilu, a induktory tych izoenzymów mogą zwiększać klirens sildenafilu.

Badania in vivo. Analiza farmakokinetyki populacyjnej danych z badań klinicznych wykazała obniżenie klirensu sildenafilu przy jednoczesnym stosowaniu z inhibitorami CYP3A4 (np. ketokonazolem, erytromycyną, cytydyną). Chociaż przy jednoczesnym stosowaniu sildenafilu i inhibitorów CYP3A4 nie obserwowano zwiększenia częstości działań niepożądanych, należy rozważyć możliwość zastosowania dawki początkowej sildenafilu 25 mg.

Jednoczesne stosowanie inhibitora proteazy HIV rytonawiru, bardzo silnego inhibitora P450, w stanie stężenia równowagi (500 mg raz na dobę) i sildenafilu (dawka pojedyncza 100 mg) prowadziło do zwiększenia Cmax sildenafilu o 300% (4-krotnie) i zwiększenia AUC plazmatycznej sildenafilu o 1000% (11-krotnie). Po 24 godzinach poziom plazmatyczny sildenafilu nadal wynosił około 200 ng/ml w porównaniu do około 5 ng/ml charakterystycznych dla stosowania samodzielnie sildenafilu, co jest zgodne z istotnym wpływem rytonawiru na szeroki zakres substratów P450. Sildenafil nie wpływa na farmakokinetykę rytonawiru. Ze względu na te dane farmakokinetyczne jednoczesne stosowanie sildenafilu i rytonawiru nie jest zalecane (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”); w każdym przypadku maksymalna dawka sildenafilu nigdy nie powinna przekraczać 25 mg w ciągu 48 godzin.

Jednoczesne stosowanie inhibitora proteazy HIV saquinawiru, inhibitora CYP3A4, w dawce zapewniającej stężenie równowagi (1200 mg trzy razy na dobę) i sildenafilu (100 mg pojedynczo) prowadziło do zwiększenia Cmax sildenafilu o 140% i wzrostu AUC sildenafilu o 210%. Nie stwierdzono wpływu sildenafilu na farmakokinetykę saquinawiru (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Przewiduje się, że silniejsi inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol i itrakonazol, będą wywierać silniejszy wpływ.

Przy stosowaniu sildenafilu (100 mg pojedynczo) i erytromycyny, umiarkowanego inhibitora CYP3A4, w stanie równowagi (500 mg dwa razy na dobę przez 5 dni) zaobserwowano zwiększenie AUC sildenafilu o 182%. U zdrowych ochotników męskich nie zaobserwowano wpływu azytromycyny (500 mg na dobę przez 3 dni) na AUC, Cmax, Tmax, stałą szybkości eliminacji oraz późniejszy okres półtrwania sildenafilu lub jego głównego krążącego metabolitu. Cymetydyna (inhibitor cytochromu P450 i niespecyficzny inhibitor CYP3A4) w dawce 800 mg przy jednoczesnym stosowaniu z sildenafilem w dawce 50 mg u zdrowych ochotników prowadziła do zwiększenia stężenia plazmatycznego sildenafilu o 56%.

Sok grejpfrutowy jest słabym inhibitorem CYP3A4 w ścianie jelita i może powodować umiarkowane zwiększenie poziomu sildenafilu w osoczu krwi.

Pojedyncze stosowanie środków przeciwwskazowych (wodorotlenek magnezu/wodorotlenek glinu) nie wpływało na biodostępność sildenafilu.

Chociaż nie przeprowadzono badań specyficznych interakcji ze wszystkimi lekami (według danych analizy farmakokinetyki populacyjnej), farmakokinetyka sildenafilu nie zmieniała się przy jednoczesnym stosowaniu z lekami należącymi do grupy inhibitorów CYP2C9 (tolbutamid, warfaryna, fenytoina), grupy inhibitorów CYP2D6 (np. selektywne inhibitory ponownego wychwytu serotoniny, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne), grupy diuretyków tiazydowych i podobnych do tiazydów, pętlowych i zatrzymujących potas diuretyków, inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę, antagonistów wapnia, antagonistów β-adrenoreceptorów lub induktorów metabolizmu CYP450 (np. ryfampicyna, barbiturany).

W trakcie badania z udziałem zdrowych ochotników męskich jednoczesne stosowanie antagonisty endoteliny bosentanu (umiarkowany induktor CYP3A4, CYP2C9 i potencjalnie CYP2C19) w stanie równowagi (125 mg dwa razy na dobę) i sildenafilu w stanie równowagi (80 mg trzy razy na dobę) prowadziło do zmniejszenia AUC i Cmax sildenafilu o 62,6% i 55,4% odpowiednio. Dlatego jednoczesne stosowanie tak silnych induktorów CYP3A4, jak ryfampicyna, może prowadzić do bardziej wyraźnego obniżenia stężenia sildenafilu w osoczu krwi.

Nikorandyl stanowi hybrydę aktywatora kanałów wapniowych i nitratu. Składnik nitratowy powoduje możliwość poważnej interakcji z sildenafilem.

Wpływ sildenafilu na inne leki.

Badania in vitro. Sildenafil jest słabym inhibitorem izoform 1A2, 2C9, 2C19, 2D6, 2E1 i 3A4 cytochromu P450 (IC50 >150 μmol). Ponieważ szczytowe stężenia plazmatyczne sildenafilu wynoszą około 1 μmol, wpływ leku na klirens substratów tych izoenzymów jest mało prawdopodobny.

Brak danych dotyczących interakcji między sildenafilem a niespecyficznymi inhibitorami fosfodiesterazy, takimi jak teofilina i dipyrydamol.

Badania in vivo. Ponieważ wiadomo, że sildenafil wpływa na metabolizm NO/cGMP, ustalono, że sildenafil potencjuje działanie hipotensyjne nitratów, dlatego jego jednoczesne stosowanie z donatorami tlenku azotu lub z nitratami w dowolnej formie jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Ryocyguat. Badania przedkliniczne wykazały addytywny systemowy efekt obniżenia ciśnienia tętniczego przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów PDE-5 z ryocyguatem. Badania kliniczne wykazały, że ryocyguat nasila działanie hipotensyjne inhibitorów PDE-5. U pacjentów biorących udział w badaniu nie zaobserwowano pozytywnego efektu klinicznego przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów PDE-5 z ryocyguatem. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie ryocyguatu z inhibitorami PDE-5, w tym z sildenafilem (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Jednoczesne stosowanie sildenafilu i blokerów α-adrenoreceptorów może prowadzić do rozwoju objawowej hipotensji u niektórych podatnych pacjentów. Taka reakcja najczęściej występowała w ciągu 4 godzin po podaniu sildenafilu (patrz sekcje „Szczególne wskazania stosowania” i „Sposób stosowania i dawki”). W trakcie trzech badań specyficznej interakcji blokerów α-adrenoreceptorów doksazozynu (4 mg i 8 mg) i sildenafilu (25 mg, 50 mg i 100 mg) stosowano jednocześnie pacjentom z łagodnym przerostem prostaty, u których stan został ustabilizowany przy stosowaniu doksazozynu. W tych populacjach zaobserwowano średnie dodatkowe obniżenie ciśnienia tętniczego w pozycji leżącej o 7/7 mmHg, 9/5 mmHg i 8/4 mmHg oraz średnie obniżenie ciśnienia tętniczego w pozycji stojącej o 6/6 mmHg, 11/4 mmHg, 4/5 mmHg odpowiednio. Przy jednoczesnym stosowaniu sildenafilu i doksazozynu u pacjentów, u których stan został ustabilizowany przy stosowaniu doksazozynu, czasem raportowano rozwój objawowej hipotensji ortostatycznej. W tych raportach chodziło o przypadki zawrotów głowy i stanów przedomdleniowych, ale bez omdleń.

Nie zaobserwowano istotnych interakcji przy jednoczesnym stosowaniu sildenafilu (50 mg) i tolbutamidu (250 mg) lub warfaryny (40 mg), które metabolizowane są przez CYP2C9.

Sildenafil (50 mg) nie powodował wydłużenia czasu krwawienia spowodowanego stosowaniem kwasu acetylosalicylowego (150 mg).

Sildenafil (50 mg) nie potencjował działania hipotensyjnego alkoholu u zdrowych ochotników przy średnim maksymalnym stężeniu etanolu we krwi wynoszącym 80 mg/dl.

U pacjentów stosujących sildenafil nie zaobserwowano żadnych różnic w profilu działań niepożądanych w porównaniu do placebo przy jednoczesnym stosowaniu takich klas leków hipotensyjnych, jak diuretyki, blokery β-adrenoreceptorów, inhibitory ACE, antagonisty angiotensyny II, leki przeciwhypertensyjne (rozkurczowe naczyń i działania centralnego), blokery neuronów adrenergicznych, blokery kanałów wapniowych i blokery α-adrenoreceptorów. W specjalnym badaniu interakcji przy jednoczesnym stosowaniu sildenafilu (100 mg) i amlodypiny u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym zaobserwowano dodatkowe obniżenie ciśnienia tętniczego skurczowego w pozycji leżącej o 8 mmHg. Odpowiednie obniżenie ciśnienia tętniczego rozkurczowego wynosiło 7 mmHg. Wielkość tych dodatkowych spadków ciśnienia tętniczego była porównywalna z tymi obserwowanymi przy stosowaniu samego sildenafilu u zdrowych ochotników (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Sildenafil w dawce 100 mg nie wpływał na parametry farmakokinetyczne inhibitorów proteazy HIV, saquinawiru i rytonawiru, które są substratami CYP3A4.

U zdrowych ochotników męskich stosowanie sildenafilu w stanie równowagi (80 mg trzy razy na dobę) prowadziło do zwiększenia AUC i Cmax bosentanu (125 mg dwa razy dziennie) o 49,8% i 42% odpowiednio.

Dodanie pojedynczej dawki sildenafilu do sacubitrylu/valsartanu w stanie równowagi u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym wiązało się z istotnie większym obniżeniem ciśnienia tętniczego w porównaniu z przyjmowaniem tylko sacubitrylu/valsartanu. Dlatego należy zachować ostrożność przy rozpoczynaniu stosowania sildenafilu u pacjentów otrzymujących leczenie sacubitrylem/valsartanem.

Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania.

Przed rozpoczęciem leczenia należy zebrać wywiad medyczny oraz przeprowadzić badanie fizykalne w celu zdiagnozowania dysfunkcji erektylnej i określenia jej możliwych przyczyn.

Czynniki ryzyka chorób układu sercowo-naczyniowego. Ponieważ aktywność seksualna wiąże się z pewnym ryzykiem dla serca, przed rozpoczęciem jakiegokolwiek leczenia dysfunkcji erektylnej lekarz powinien ocenić stan układu sercowo-naczyniowego pacjenta. Sildenafil wykazuje działanie naczyniorozkurczające, które objawia się nieznacznym i krótkotrwałym obniżeniem ciśnienia tętniczego (patrz sekcja „Farmakodynamika”). Przed przepisaniem sildenafilu lekarz powinien dokładnie rozważyć, czy taki efekt nie może niekorzystnie wpłynąć na pacjentów z pewnymi chorobami współistniejącymi, szczególnie w połączeniu z aktywnością seksualną. Do pacjentów szczególnie wrażliwych na działanie leków rozszerzających naczynia należą osoby z obturacją drogów odpływu z lewej komory serca (np. zwężenie ujścia aorty, przerostowa kardiomiopatia zwężająca) oraz pacjenci z rzadkim zespołem wieloukładowej atrofii, którego przejawem jest ciężkie zaburzenie regulacji ciśnienia tętniczego przez układ nerwowy autonomiczny.

Sildenafil wzmacnia działanie hipotensyjne nitratów (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

W okresie pogwarancyjnym zgłaszano ciężkie działania niepożądane ze strony układu sercowo-naczyniowego, w tym zawał mięśnia sercowego, niestabilną dławicę piersiową, nagłą śmierć sercową, arytmie komorowe, krwotoki mózgowe, przejściowy atak niedokrwienny, nadciśnienie tętnicze oraz hipotensję tętniczą, które czasowo pokrywały się ze stosowaniem sildenafilu. Większość, choć nie wszystkich pacjentów, miała czynniki ryzyka chorób układu sercowo-naczyniowego. Wiele z tych działań niepożądanych wystąpiło podczas lub bezpośrednio po stosunku seksualnym, a jedynie kilka miało miejsce niedługo po zażyciu sildenafilu bez aktywności seksualnej. Dlatego niemożliwe jest ustalenie, czy wystąpienie tych działań niepożądanych jest bezpośrednio związane z czynnikami ryzyka, czy też ich rozwój jest spowodowany innymi czynnikami.

Przetrwała erekcja (przepizm). Leki stosowane w leczeniu dysfunkcji erektylnej, w tym sildenafil, należy stosować z ostrożnością u pacjentów z anatomiczną deformacją prącia (ugięcie, fibroza ciał jamistych lub choroba Peyroniego) oraz u pacjentów z chorobami predysponującymi do rozwoju przepizmu (np. anemia sierpowata, szpiczak mnogi lub białaczka).

Po wprowadzeniu sildenafilu na rynek zgłaszano przypadki przedłużonej erekcji i przepizmu. Jeśli erekcja trwa dłużej niż 4 godziny, pacjent powinien natychmiast skontaktować się z lekarzem. W przypadku braku natychmiastowego leczenia przepizm może prowadzić do uszkodzenia tkanki prącia i trwałej utracie potencji.

Stosowanie jednoczesne z innymi inhibitorami PDE-5 lub innymi lekami stosowanymi w leczeniu dysfunkcji erektylnej. Bezpieczeństwo i skuteczność jednoczesnego stosowania sildenafilu z innymi inhibitorami PDE-5 lub innymi lekami stosowanymi w leczeniu nadciśnienia płucnego zawierającymi sildenafil, czy też z innymi lekami stosowanymi w leczeniu dysfunkcji erektylnej, nie zostały przebadane. Dlatego stosowanie takich kombinacji nie jest zalecane.

Wpływ na wzrok. Spontaniczne doniesienia o wystąpieniu zaburzeń wzroku pojawiały się w czasie stosowania sildenafilu i innych inhibitorów PDE-5 (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Spontaniczne doniesienia oraz obserwacje w badaniach nadzorczych dotyczyły przypadków niezatorowej przedniej neuropatii nerwu wzrokowego – rzadkiego stanu – w czasie stosowania sildenafilu i innych inhibitorów PDE-5 (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjentów należy uprzedzić, że w przypadku nagłego zaburzenia widzenia należy natychmiast przerwać stosowanie leku Ergos® i skontaktować się z lekarzem (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Stosowanie jednoczesne z rytonawirem. Jednoczesne stosowanie sildenafilu i rytonawiru nie jest zalecane (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Stosowanie jednoczesne z blokerami α-adrenoreceptorów. U pacjentów stosujących blokery α-adrenoreceptorów należy stosować sildenafil z ostrożnością, ponieważ ta kombinacja może prowadzić do hipotensji symptomaticznej u niektórych predysponowanych pacjentów. Hipotensja symptomaticzna pojawia się zazwyczaj w ciągu 4 godzin od zażycia sildenafilu. W celu zminimalizowania ryzyka hipotensji ortostatycznej u pacjentów stosujących blokery α-adrenoreceptorów, należy ustabilizować ich stan za pomocą tych leków przed rozpoczęciem stosowania sildenafilu. Należy również rozważyć możliwość zastosowania dawki początkowej 25 mg (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Ponadto pacjentów należy poinstruować, jak postępować w przypadku wystąpienia objawów hipotensji ortostatycznej.

Wpływ na krwawienia. Badania płytek krwi człowieka wykazały, że in vitro sildenafil wzmacnia działanie przeciwagregacyjne sodu nitroprusydku. Nie ma żadnych informacji dotyczących bezpieczeństwa stosowania sildenafilu u pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia krwi lub z ostrym wrzodem żołądka lub dwunastnicy. W związku z tym stosowanie sildenafilu u pacjentów z tą grupy jest możliwe jedynie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka.

Po podaniu dawki 100 mg zdrowym ochotnikom nie zaobserwowano wpływu na morfologię ani ruchliwość plemników (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Utrata słuchu. Lekarze powinni zalecić pacjentom natychmiastowe przerwanie stosowania leku Ergos® i skontaktowanie się z lekarzem w przypadku nagłego osłabienia lub utraty słuchu. O tych zjawiskach, które mogą również towarzyszyć szumom w uszach i zawrotom głowy, zgłaszano w czasie stosowania inhibitorów PDE-5, w tym Ergos®. Nie można ustalić, czy te zjawiska są bezpośrednio związane ze stosowaniem inhibitorów PDE-5, czy też z innymi czynnikami.

Stosowanie jednoczesne z lekami hipotensyjnymi. Sildenafil wywiera działanie naczyniorozkurczające i może dalszy spadek ciśnienia tętniczego u pacjentów stosujących leki hipotensyjne. W jednym z badań nad interakcjami lekowymi jednoczesne podanie amlodypiny (5 mg lub 10 mg) i sildenafilu (100 mg) doustnie wiązało się ze średnią dodatkową redukcją ciśnienia skurczowego o 8 mmHg, a rozkurczowego – o 7 mmHg.

Choroby przenoszone drogą płciową. Stosowanie leku Ergos® nie chroni przed chorobami przenoszonymi drogą płciową. Należy rozważyć możliwość poinformowania pacjentów o konieczności podjęcia odpowiednich środków zapobiegawczych w celu ochrony przed chorobami przenoszonymi drogą płciową, w tym wirusem HIV.

Lek zawiera laktozę. Nie należy go stosować mężczyznom z rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami, takimi jak nietolerancja galaktozy, niedostateczność laktozy Lap-pa lub zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Skład leku zawiera cukier pudrowy. W przypadku stwierdzonej nietolerancji niektórych cukrów należy skonsultować się z lekarzem przed zastosowaniem tego leku.

Skład leku zawiera barwnik E 102, który może powodować wystąpienie reakcji alergicznych podczas jego stosowania.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ergos® nie jest przeznaczony do stosowania u kobiet.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami.

Nie przeprowadzono badań wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami. Ponieważ w trakcie badań klinicznych z zastosowaniem sildenafilu zgłaszano przypadki zawrotów głowy i zaburzeń ze strony narządu wzroku, pacjenci przed siadaniem za kierownicą pojazdu mechanicznego lub pracą z innymi urządzeniami powinni upewnić się, jaka jest ich indywidualna reakcja na lek Ergos®.

Sposób stosowania i dawki.

Lek stosuje się doustnie.

Dorośli. Zalecana dawka leku Ergos® wynosi 50 mg, stosuje się ją w razie potrzeby około godzinę przed aktywnością seksualną. W zależności od skuteczności i tolerancji leku dawkę można zwiększyć do 100 mg lub zmniejszyć do 25 mg* w tabletach. Maksymalna zalecana dawka wynosi 100 mg. Częstotliwość stosowania maksymalnej zalecanej dawki leku to 1 raz na dobę. W przypadku stosowania leku podczas spożywania pokarmu jego działanie może wystąpić później niż przy stosowaniu na czczo.

Pacjenci w wieku podeszłym. Nie ma potrzeby dostosowywania dawki u pacjentów w wieku podeszłym (≥ 65 lat).

Pacjenci z niewydolnością nerek. U pacjentów z niewydolnością nerek o łagodnym i umiarkowanym nasileniu (klirens kreatyniny 30–80 ml/min) zalecana dawka leku jest taka sama jak podana powyżej w sekcji „Dorośli”.

U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) klirens syldenafilu jest obniżony, dlatego należy rozważyć możliwość zastosowania dawki 25 mg*. W zależności od skuteczności i tolerancji leku, dawkę można w razie potrzeby stopniowo zwiększyć do 50 mg, a następnie do 100 mg.

Pacjenci z niewydolnością wątroby. U pacjentów z niewydolnością wątroby (np. z marskością wątroby) klirens syldenafilu jest obniżony, dlatego należy rozważyć możliwość zastosowania dawki 25 mg*. W zależności od skuteczności i tolerancji leku, dawkę można w razie potrzeby stopniowo zwiększyć do 50 mg, a następnie do 100 mg.

Pacjenci stosujący inne leki. Jeśli pacjenci stosują jednocześnie inhibitory CYP3A4 (z wyjątkiem rytonawiru, którego jednoczesne stosowanie z syldenafilem nie jest zalecane, patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”*), należy rozważyć możliwość zastosowania dawki początkowej 25 mg*.

W celu zminimalizowania możliwego rozwoju hipotensji ortostatycznej u pacjentów stosujących blokery α-adrenoreceptorów, należy ustabilizować stan takich pacjentów za pomocą blokerów α-adrenoreceptorów przed rozpoczęciem stosowania syldenafilu. Należy również rozważyć możliwość zastosowania dawki początkowej 25 mg* (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

*Stosować lek w odpowiednim dawkowaniu.

Dzieci.

Lek nie jest wskazany do stosowania u osób poniżej 18. roku życia.

Przedawkowanie.

W trakcie badań klinicznych z udziałem ochotników, przy jednorazowym stosowaniu syldenafilu w dawce do 800 mg, reakcje niepożądane były podobne do tych obserwowanych przy niższych dawkach syldenafilu, ale występowały częściej i były cięższe. Stosowanie syldenafilu w dawce 200 mg nie prowadziło do zwiększenia skuteczności, ale powodowało wzrost liczby przypadków wystąpienia działań niepożądanych (bóle głowy, zawroty głowy, rumień, zaburzenia trawienia, zatkany nos, zaburzenia ze strony narządu wzroku).

W przypadku przedawkowania stosuje się w razie potrzeby standardowe środki wspierające. Przyspieszenie klirensu syldenafilu podczas hemodializy jest mało prawdopodobne ze względu na wysoki stopień wiązania leku z białkami osocza krwi oraz brak wydalania syldenafilu z moczem.

Efekty uboczne.

Najczęstszymi efektami ubocznymi zgłaszanymi w badaniach klinicznych u pacjentów przyjmujących sildenafil były ból głowy, zaczerwienienie skóry twarzy, wzdęcia, kongesja nosa, ból pleców, zawroty głowy, nudności, uczucie gorąca, zaburzenia wzroku, cyjanopsja oraz zaciemnienie pola widzenia. Informacje dotyczące efektów ubocznych zebrane w okresie postmarketingowym obejmują ponad 10 lat doświadczenia z zastosowaniem sildenafilu. Poniżej wymieniono wszystkie klinicznie istotne efekty uboczne występujące w badaniach klinicznych z użyciem sildenafilu, których częstość występowania była wyższa niż po podaniu placebo, pogrupowane według układów organizmu i częstości: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100, <1/10), rzadko (≥1/1000, <1/100), bardzo rzadko (≥1/10000, <1/1000).

Dołączono również częstość występowania klinicznie istotnych efektów ubocznych zgłoszonych w doświadczeniu pogrupowanym jako nieznane.

W każdej grupie efekty uboczne są wymienione według malejącej częstości występowania.

Choroby zakaźne i inwazyjne

Rzadko: rinitis.

Układ odpornościowy

Rzadko: podwyższona wrażliwość.

Układ nerwowy

Bardzo często: ból głowy.

Często: zawroty głowy.

Rzadko: senność, hipestezja.

Bardzo rzadko: udar mózgu, przejściowe ataki niedokrwienne, drgawki*, nawracające drgawki*, omdlenia.

Układ wzroku

Często: zaburzenia postrzegania barw**, zaburzenia wzroku, zaciemnienie pola widzenia.

Rzadko: zaburzenia wydzielania łez***, ból oka, fotofobia, fotopsje, zaczerwienienie oczu, jasność widzenia, zapalenie spojówek, hipereemia twardówki.

Bardzo rzadko: niezastoinowa przednia neuropatia nerwu wzrokowego*, zatorowość naczyń siatkówki*, krwawienie siatkówkowe, retinopatia arteriosklerotyczna, zaburzenia siatkówki, jaskra, defekty pola widzenia, podwójne widzenie, obniżenie ostrości wzroku, krótkowzroczność, astenopia, unoszące się zmętnienia ciała szklistego, zaburzenia tęczówki, midriaza, pojawianie się świecących kręgów wokół źródła światła (halo) w polu widzenia, obrzęk oczu, obrzęk powiek, zaburzenia oczu, zaczerwienienie spojówek, podrażnienie oczu, niepokojące odczucia w oku, obrzęk powiek, odbarwienie twardówki.

Układ słuchu i przedsionkowy

Rzadko: zawroty głowy, szumy w uszach.

Bardzo rzadko: głuchota.

Układ sercowo-naczyniowy

Rzadko: tachykardia, uczucie przyspieszonego serca.

Bardzo rzadko: nagła śmierć sercowa*, zawał mięśnia sercowego, arytmia komorowa*, migotanie przedsionków, niestabilna dławica piersiowa.

Układ naczyniowy

Często: zaczerwienienie twarzy, uczucie gorąca.

Rzadko: nadciśnienie tętnicze, hipotensja tętnicza.

Układ oddechowy, narządy klatki piersiowej i śródpiersza

Często: kongesja nosa.

Rzadko: krwawienie z nosa, kongesja zatok przynosowych.

Bardzo rzadko: uczucie ucisku w gardle, obrzęk błony śluzowej nosa, suchość w nosie.

Układ pokarmowy

Często: nudności, wzdęcia.

Rzadko: choroba refluksowa przełyku, wymioty, ból w górnej części brzucha, suchość w ustach.

Bardzo rzadko: hipestezja jamy ustnej.

Skóra i tkanka podskórna

Rzadko: wysypka.

Bardzo rzadko: zespół Stevensa-Johnsona*, toksyczny epidermalny nekrolioza*.

Układ mięśniowo-szkieletowy i tkanka łączna

Rzadko: mialgia, ból kończyn.

Układ moczowy

Rzadko: hematuria.

Układ rozrodczy i gruczoły mlekowe

Bardzo rzadko: krwawienie z prącia, stany priapizmu*, hematospermia, przedłużona erekcja.

Stan ogólny i reakcje w miejscu podania

Rzadko: ból w klatce piersiowej, zwiększona zmęczalność, uczucie gorąca.

Bardzo rzadko: podrażnienie.

Badania

Rzadko: zwiększona częstość skurczów serca.

* Zgłoszone wyłącznie podczas badań po rejestracji leku.

** Zaburzenia postrzegania barw: chloropsja, chromatopsja, cyjanopsja, erytropsja, ksantopsja.

*** Zaburzenia wydzielania łez: suchość oczu, zaburzenia wydzielania łez i zwiększone wydzielanie łez.

Poniższe zjawiska obserwowano u < 2 % pacjentów w trakcie kontrolowanych badań klinicznych z użyciem sildenafilu; związek przyczynowy nie został ustalony. Zgłoszenia obejmowały zjawiska, które mogły mieć prawdopodobny związek z zastosowaniem leku. Zjawiska nie wymienione były łagodne, a zgłoszenia bardzo niedokładne, aby mieć znaczenie.

Ogólne: obrzęk twarzy, reakcje fotowrażliwości, szok, astenia, ból, nagłe upadki, ból brzucha, nagłe urazy.

Układ sercowo-naczyniowy: dławica piersiowa, blok AV, migrena, hipotensja ortostatyczna, niedokrwienie mięśnia sercowego, zakrzepica naczyń mózgu, nagła zatrzymanie pracy serca, zaburzenia wyników EKG, kardiomiopatia.

Układ pokarmowy: glosyt, kolit, dysfagia, gastritis, gastroenteritis, zapalenie przełyku, stomatyt, zaburzenia wyników testów wątrobowych, krwawienie z odbytu, zapalenie dziąseł.

Układ krwi i układ limfatyczny: anemia, leukopenia.

Zaburzenia przemiany materii i odżywiania: pragnienie, obrzęk, podagra, niestabilny cukrzyca, hiperglikemia, obrzęki obwodowe, hiperurykemia, hipoglikemia, hipernatremia.

Układ mięśniowo-szkieletowy: artretyt, artroza, zerwanie ścięgna, zapalenie pochwy ścięgnowej, ból kości, miastenia, zapalenie maziowców.

Układ nerwowy: ataksja, neuralgia, neuropatia, parestezje, drżenie, zawroty głowy, depresja, bezsenność, nietypowe sny, obniżenie odruchów.

Układ oddechowy: astma, duszność, zapalenie krtani, zapalenie gardła, zapalenie zatok, zapalenie oskrzeli, zwiększone wydzielanie śliny, nasilenie kaszlu.

Skóra: pokrzywka, opryszczka, swędzenie, zwiększona potliwość, owrzodzenia skóry, kontaktowe zapalenie skóry, egzfoliatywny zapalenie skóry.

Zaburzenia zmysłowe: nagłe obniżenie lub utrata słuchu, ból w uszach, krwawienie do oka, zaćma, suchość oczu.

Układ moczowo-płciowy: zapalenie pęcherza, nocne oddawanie moczu, częstsze oddawanie moczu, powiększenie piersi, nietrzymanie moczu, zaburzenia ejakulacji, obrzęk narządów płciowych, anorgazmia.

Doświadczenie po rejestracji. Ponieważ te reakcje są zgłaszane dobrowolnie, a zgłoszenia pochodzą z populacji o nieznanej liczbie, nie zawsze można wiarygodnie oszacować ich częstość ani ustalić związek przyczynowy z ekspozycją na lek. Zjawiska te zostały wymienione ze względu na ich powagę, częstość zgłaszania, brak jasnego alternatywnego związku lub kombinację tych czynników.

Zjawiska sercowo-naczyniowe i mózgowonaczyniowe. Zgłaszano poważne zdarzenia sercowo-naczyniowe, mózgowonaczyniowe i naczyniowe, w tym krwawienie mózgowe, krwotok podpajęczynkowy i wewnątrz mózgowe oraz krwawienie płucne, które były czasowo powiązane z zastosowaniem sildenafilu. Większość, ale nie wszystkich pacjentów, miała czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego. Wiele z tych zjawisk wystąpiło podczas lub bezpośrednio po aktywności seksualnej, a kilka pojawiało się bezpośrednio po zastosowaniu sildenafilu bez aktywności seksualnej. Inne zjawiska pojawiały się w ciągu kilku godzin lub dni po zastosowaniu sildenafilu i aktywności seksualnej. Nie można ustalić, czy te zjawiska są związane z zastosowaniem leku, aktywnością seksualną, istniejącymi czynnikami ryzyka, kombinacją tych czynników lub innymi czynnikami.

Układ krwionośny i limfatyczny: kryz wazookluzyjny. W małym, przedwcześnie zakończonym badaniu leku Revatio (sildenafil) u pacjentów z nadciśnieniem płucnym wtórnym do anemii sierpowatej, stosowanie sildenafilu wiązało się z częstszym występowaniem kryzów wazookluzyjnych wymagających hospitalizacji w porównaniu do placebo. Kliniczne znaczenie tych informacji dla pacjentów stosujących sildenafil w celu leczenia dysfunkcji erekcji jest nieznane.

Układ nerwowy: lęk, przejściowa globalna amnezja.

Zaburzenia zmysłowe.

Słuch. Po wprowadzeniu leku na rynek zgłaszano przypadki nagłego obniżenia lub utraty słuchu, czasowo powiązane z zastosowaniem sildenafilu. W niektórych przypadkach stwierdzano stan chorobowy i inne czynniki, które mogły przyczynić się do rozwoju efektów ubocznych ze strony narządu słuchu. W wielu przypadkach brak informacji o dalszej obserwacji medycznej. Nie można ustalić, czy te zjawiska są bezpośrednio związane z zastosowaniem leku, istniejącymi czynnikami ryzyka utraty słuchu, kombinacją tych czynników czy innymi czynnikami.

Wzrok: tymczasowa utrata wzroku, zaczerwienienie oczu, pieczenie w oczach, zwiększenie ciśnienia wewnątrzgałkowego, obrzęk siatkówki, choroby naczyń siatkówki lub krwawienie, odluznienie ciała szklistego.

Rzadko zgłaszano przypadki niezastoinowej przedniej neuropatii nerwu wzrokowego, powodującej obniżenie wzroku, w tym trwałą utratę wzroku, które były czasowo powiązane z zastosowaniem inhibitorów PDE-5, w tym sildenafilu. Wiele, ale nie wszystkich pacjentów, miało istniejące anatomiczne lub naczyniowe czynniki ryzyka rozwoju niezastoinowej przedniej neuropatii nerwu wzrokowego, w tym (ale nie ograniczając się do): niski stosunek średnicy zagłębienia do tarczy nerwu wzrokowego (zastoinowa tarcza nerwu wzrokowego), wiek powyżej 50 lat, nadciśnienie tętnicze, choroba wieńcowa, hiperlipidemia i palenie tytoniu. Nie można ustalić, czy te zjawiska są bezpośrednio związane z zastosowaniem inhibitorów PDE-5, istniejącymi anatomicznymi lub naczyniowymi czynnikami ryzyka, kombinacją tych czynników czy innymi czynnikami.

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych.

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem tego leku. Lekarze powinni zgłaszać wszystkie podejrzewane efekty uboczne zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 1, 2 lub 4 tabletki w blisterze; 1 blister w pudełku; po 4 tabletki w blisterze; 2 blistry w pudełku.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent.

Spółka farmaceutyczna „FarCoS” sp. z o.o.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 08290, obwód kijowski, miasto Irpin, osiedle miasta Hostomel, ul. Święto-Pokrowska 360.