EMCEF® 1000

INSTRUKCJA dot. stosowania leku EMCEF® 1000

Skład:

substancja czynna: ceftriakson;

1 fiolka zawiera 1000 mg ceftryaksonu w postaci sodowej, przeliczonej na ceftryakson.

Postać farmaceutyczna. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: krystaliczny proszek od białego do żółto-pomarańczowego.

Grupa farmakoterapeutyczna.
Środki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Inne antybiotyki beta-laktamowe. Cefalosporyny III pokolenia. Ceftryakson. Kod ATC J01D D04.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Ceftryakson hamuje synteza ściany komórkowej bakterii poprzez przyłączanie się do białek wiążących penicylinę, w wyniku czego zatrzymuje się biosynteza ściany komórkowej (peptydoglikanu), co prowadzi do lizy komórki bakteryjnej i jej śmierci.

Odporność

Odporność bakterii na ceftryakson może rozwijać się w wyniku działania jednego lub kilku mechanizmów:

• Hydrolizy przez β-laktamazy, w tym β-laktamazy o szerokim spektrum działania, karbapenemazy oraz enzymy typu Amp C, które mogą być indukowane lub trwale zahamowane u niektórych beztlenowych bakterii Gram-ujemnych.
• Obniżonej powinności białek wiążących penicylinę do ceftryaksonu.
• Nieprzepuszczalności zewnętrznej błony u bakterii Gram-ujemnych.
• Bakteryjnych pomp efliuksowych.

Granice wartości przy oznaczaniu wrażliwości

Tabela 1

Wartości graniczne dla minimalnego stężenia hamującego wzrost, ustalone przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST)

a Wnioskowanie o wrażliwości oparte jest na wrażliwości na cefoksytynę.

b Wnioskowanie o wrażliwości oparte jest na wrażliwości na penicylinę.

c Rzadkie izolaty o stężeniu hamującym minimalnym przekraczającym granice wrażliwości. W przypadku wystąpienia takiej sytuacji należy przeprowadzić ponowne testowanie, a w przypadku potwierdzenia – przesłać do laboratorium referencyjnego.

d Granice wrażliwości dotyczą dobowej dawki dożylnej 1 g × 1 oraz wysokiej dawki co najmniej 2 g × 1.

Generalnie wrażliwe gatunki

Dodatnie względem Grama aeroby

Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę)£, koagulazo-ujemne bakterie z rodzaju Staphylococcus (wrażliwe na metycylinę)£, Streptococcus pyogenes (grupa A), Streptococcus agalactiae (grupa B), Streptococcus pneumoniae, Streptococci grupy Viridans.

Ujemne względem Grama aeroby

Borrelia burgdorferi, Haemophilus influenzae, Haemophilus parainfluenzae, Moraxella catarrhalis, Neisseria gonorrhoeae, Neisseria meningitidis, Proteus mirabilis, Providencia spp., Treponema pallidum.

Gatunki, które mogą nabywać oporności

Dodatnie względem Grama aeroby

Staphylococcus epidermidis+, Staphylococcus haemolyticus+, Staphylococcus hominis+.

Ujemne względem Grama aeroby

Citrobacter freundii, Enterobacter aerogenes, Enterobacter cloacae, Escherichia coli%, Klebsiella pneumoniae%, Klebsiella oxytoca%, Morganella morganii, Proteus vulgaris, Serratia marcescens.

Beztlenowce

Bacteroides spp., Fusobacterium spp., Peptostreptococcus spp., Clostridium perfringens.

Organizmy oporne

Dodatnie względem Grama aeroby

Enterococcus spp., Listeria monocytogenes.

Ujemne względem Grama aeroby

Acinetobacter baumannii, Pseudomonas aeruginosa, Stenotrophomonas maltophilia.

Beztlenowce

Clostridium difficile.

Inne

Chlamydia spp., Chlamydophila spp., Mycoplasma spp., Legionella spp., Ureaplasma urealyticum.

£ Wszystkie bakterie z rodzaju Staphylococcus oporne na metycylinę są oporne na ceftryksone.

• Częstość występowania oporności > 50% co najmniej w jednym regionie.

% Szczepy produkujące β-laktamazy o szerokim spektrum działania są zawsze oporne.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Podanie wewnątrzmięśniowe

Po wstrzyknięciu wewnątrzmięśniowym średnie maksymalne stężenie ceftryksonu we krwi osiąga około połowy wartości obserwowanej po podaniu dożylnym równoważnej dawki. Maksymalne stężenie we krwi po jednorazowym wstrzyknięciu wewnątrzmięśniowym 1 g leku wynosi 81 mg/l i osiągane jest po 2–3 godzinach od podania. Pole pod krzywą „stężenie – czas” we krwi po podaniu wewnątrzmięśniowym jest równe polu po podaniu dożylnym równoważnej dawki.

Podanie dożylne

Po dożylnej bolusowej podaniu ceftryksonu w dawkach 500 mg i 1 g średnie maksymalne stężenie ceftryksonu we krwi wynosi odpowiednio około 120 i 200 mg/l. Po dożylnej infuzji ceftryksonu w dawkach 500 mg, 1 g i 2 g stężenie ceftryksonu we krwi wynosi odpowiednio około 80, 150 i 250 mg/l.

Rozkład.

Objętość rozkładu ceftryksonu wynosi 7–12 l. Stężenia znacznie przekraczające minimalne stężenie hamujące dla większości istotnych patogenów infekcji stwierdza się w tkankach, w tym w płucach, sercu, dróg żółciowych, wątrobie, migdałkach, uchu środkowym i wyściółce nosa, kościach, a także w płynie mózgowo-rdzeniowym, opłucnej i płynie stawowym, sekrecie prostaty. Obserwowano wzrost średniego maksymalnego stężenia w osoczu o 8–15% (Cmax) przy podawaniu powtarzanym; stan równowagi osiągany był w większości przypadków w ciągu 48–72 godzin, w zależności od drogi podania.

Przenikanie do poszczególnych tkanek

Ceftryksone przenika przez opony mózgowe. Przenikanie jest bardziej wyraźne w przypadku zapalenia opon mózgowych. Średnie maksymalne stężenie ceftryksonu w płynie mózgowo-rdzeniowym u pacjentów z bakteryjnym zapaleniem opon mózgowych osiąga do 25% wartości w osoczu w porównaniu do 2% u pacjentów bez zapalenia opon mózgowych. Maksymalne stężenie ceftryksonu w płynie mózgowo-rdzeniowym osiągane jest około 4–6 godzin po wstrzyknięciu dożylnym. Ceftryksone przenika przez barierę łożyskową, a jego obecność w małych stężeniach oczekuje się w mleku matki (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Łączenie z białkami

Ceftryksone odwracalnie łączy się z albuminą. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 95% przy stężeniu we krwi mniejszym niż 100 mg/l. Wiązanie ulega nasyceniu, a stopień wiązania zmniejsza się wraz ze wzrostem stężenia (do 85% przy stężeniu we krwi 300 mg/l).

Biologiczna transformacja

Ceftryksone nie podlega metabolizmowi systemowemu, a przekształca się w nieaktywne metabolity pod wpływem flory jelitowej.

Wydalanie

Ogólny klirens osoczowy ceftryksonu (związanego i niespójnego) wynosi 10–22 ml/min. Klirens nerkowy wynosi 5–12 ml/min. 50–60% ceftryksonu wydala się w niezmienionej postaci przez nerki, głównie przez filtrację kłębuszkową, 40–50% – w niezmienionej postaci z żółcią. Okres półtrwania ceftryksonu u dorosłych wynosi około 8 godzin.

Pacjenci z niewydolnością nerek lub wątroby

U chorych z zaburzeniem funkcji nerek lub wątroby farmakokinetyka ceftryksonu zmienia się w niewielkim stopniu, obserwuje się jedynie nieznaczne wydłużenie okresu półtrwania (mniej niż dwukrotnie), nawet u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek.

Względnie umiarkowane wydłużenie okresu półtrwania przy zaburzeniu funkcji nerek wyjaśnia się kompensacyjnym zwiększeniem klirensu pozanerkowego w wyniku zmniejszenia się wiązania z białkami i odpowiednim zwiększeniem klirensu pozanerkowego ogólnego ceftryksonu.

U pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby okres półtrwania ceftryksonu nie wydłuża się wskutek kompensacyjnego zwiększenia klirensu nerkowego. Ma to również miejsce w wyniku zwiększenia się frakcji wolnej ceftryksonu we krwi, co sprzyja paradoksalnemu zwiększeniu się ogólnego klirensu leku przy zwiększeniu objętości rozkładu równolegle do ogólnego klirensu.

Pacjenci w wieku podeszłym

U pacjentów w wieku powyżej 75 lat średni okres półtrwania jest zazwyczaj 2–3 razy dłuższy niż u młodszych dorosłych.

Dzieci

Okres półtrwania ceftryksonu jest wydłużony u noworodków w wieku do 14 dni. Stężenie wolnego ceftryksonu może dalej wzrastać w wyniku działania takich czynników, jak zmniejszenie filtracji kłębuszkowej i zaburzenia wiązania z białkami. U dzieci okres półtrwania jest krótszy niż u noworodków lub dorosłych.

Klirens osoczowy i objętość rozkładu ogólnego ceftryksonu są wyższe u noworodków, niemowląt i dzieci niż u dorosłych.

Liniowość/nieliniowość

Farmakokinetyka ceftryksonu jest nieliniowa, a wszystkie główne parametry farmakokinetyczne, z wyjątkiem okresu półtrwania, zależą od dawki, opartej na ogólnym stężeniu leku, i zmniejszają się w mniejszym stopniu niż proporcjonalnie do dawki. Nieliniowość obserwuje się w wyniku nasycenia wiązania z białkami osocza krwi i dlatego jest widoczna dla ogólnego ceftryksonu we krwi, a dla wolnego (niespójnego) – nie.

Związek farmakokinetyczny/farmakodynamiczny

Tak jak w przypadku innych beta-laktamów, wskaźnik farmakokinetyczny/farmakodynamiczny, który wykazuje najlepszą korelację z efektywnością in vivo, to procent przedziału dawkowania, w którym stężenie niespójne pozostaje powyżej minimalnego stężenia hamującego ceftryksone dla poszczególnych docelowych gatunków (tj. % T > minimalne stężenie hamujące).

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

EMCEF® 1000 stosuje się w leczeniu poniższych infekcji u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków donoszonych (od momentu urodzenia):

• bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych;
• zapalenie płuc nabyte spoza szpitala;
• zapalenie płuc nabyte w szpitalu;
• ostra zapalenie ucha środkowego;
• infekcje wewnątrzbrzuszne;
• skomplikowane infekcje dróg moczowych (w tym naczyniowica);
• infekcje kości i stawów;
• skomplikowane infekcje skóry i tkanek miękkich;
• rzęsistakowica;
• kiła;
• bakteryjne zapalenie wsierdzia.

EMCEF® 1000 może być stosowany w:

• leczeniu zaostrzenia przewlekłej obturacyjnej choroby płuc u dorosłych;
• leczeniu rozsianej boreliozy Lyme’a [wczesnej (II stadium) i późnej (III stadium)] u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków od 15. dnia życia;
• profilaktyce przeciwinfekcyjnej przed zabiegami chirurgicznymi;
• leczeniu pacjentów z neutropenią, u których wystąpiła gorączka i podejrzenie bakteryjnej infekcji;
• leczeniu pacjentów z bakteriemią, która rozwinęła się w związku z którąkolwiek z powyższych infekcji lub gdy istnieje podejrzenie którejś z tych infekcji.

EMCEF® 1000 należy stosować w połączeniu z innymi lekami przeciwbakteryjnymi, jeśli zakres możliwych patogenów bakteryjnych nie mieści się w zakresie jego działania (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Należy wziąć pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące odpowiedniego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na ceftryaksone lub na dowolny inny cefalosporynę. Wywiad wskazujący na ciężkie reakcje nadwrażliwościowe (np. reakcje anafilaktyczne) na inne leki β-laktamowe (penicyliny, monobaktamy i karbapenemy).

Ceftryaksone jest przeciwwskazane:

• noworodkom przedwczesnym w wieku ≤ 41 tygodni, uwzględniając okres rozwoju wewnątrzmacicznego (wiek ciążowy + wiek po urodzeniu)*

• noworodkom donoszonym (w wieku ≤ 28 dni):

• z hiperbilirubinemią, żółtaczką, hipoproteinemią lub kwasoczą, ponieważ w tych stanach wiązanie bilirubiny jest prawdopodobnie zaburzone*

• wymagającym (lub u których przewiduje się potrzebę) podania wewnętrznie kątowego leków wapniowych lub roztworów do infuzji zawierających wapń, ze względu na ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Działania niepożądane”).

* Badania in vitro wykazały, że ceftryaksone może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą surowicy krwi, co wiąże się z ryzykiem rozwoju encefalopatii bilirubinowej u tych pacjentów.

Przed wstrzyknięciem wewnątrzmięśniowym ceftryaksonu należy koniecznie wykluczyć przeciwwskazania do stosowania lidokainy, jeśli jest ona stosowana jako rozpuszczalnik (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Patrz instrukcja stosowania lidokainy, w szczególności przeciwwskazania.

Roztworów ceftryaksonu zawierających lidokainę nigdy nie należy podawać dożylnie.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Roztworów zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, nie należy stosować do rekonstytucji leku EMCEF® 1000 w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania otrzymanego roztworu do podania dożylnego, ponieważ może dojść do powstawania osadów. Osady soli wapniowej ceftryaksonu mogą również powstawać przy mieszaniu ceftryaksonu z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym. Ceftryaksone nie można podawać jednocześnie z roztworami dożylnymi zawierającymi wapń, w tym z roztworami zawierającymi wapń przeznaczonymi do długotrwałych infuzji, takimi jak roztwory do żywienia pozajelitowego, za pomocą systemu typu Y. Jednak pozostałym pacjentom, z wyjątkiem noworodków, ceftryaksone i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem dokładnego przemywania systemu roztworem kompatybilnym między infuzjami. Badania in vitro z wykorzystaniem osocza krwi pępowinowej dorosłych i noworodków wykazały, że noworodki są narażone na zwiększone ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Sposób dawkowania i stosowania”, „Działania niepożądane”).

Stosowanie leku w połączeniu z doustnymi lekami przeciwpłytkowymi może nasilać działanie przeciw witaminie K i zwiększać ryzyko krwawienia. Zaleca się częste sprawdzanie międzynarodowego znormalizowanego stosunku (INR) i odpowiednie dostosowanie dawki leku przeciwwitaminy K zarówno podczas, jak i po terapii ceftryaksonem (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Istnieją sprzeczne dane dotyczące potencjalnego nasilenia toksycznego wpływu aminoglikozydów na nerki przy ich jednoczesnym stosowaniu z cefalosporynami. W takich przypadkach należy dokładnie przestrzegać zaleceń dotyczących monitorowania stężenia aminoglikozydów (oraz funkcji nerek) w praktyce klinicznej.

W badaniu in vitro przy stosowaniu chloramfenikolu w połączeniu z ceftryaksonem obserwowano efekty antagonistyczne. Kliniczne znaczenie tych danych jest nieznane.

Nie odnotowano przypadków interakcji między ceftryaksonem a doustnymi lekami zawierającymi wapń ani między ceftryaksonem podawanym wstrzyknięciem wewnątrzmięśniowym a lekami zawierającymi wapń (do podania dożylnego lub doustnego).

U pacjentów stosujących ceftryaksone możliwe są wyniki fałszywie dodatnie testu Coombsa.

Ceftryaksone, podobnie jak inne antybiotyki, może powodować fałszywie dodatnie wyniki badania na galaktozemię.

Podobnie, przy oznaczaniu glukozy w moczu metodami nieloenzymatycznymi wyniki mogą być fałszywie dodatnie. Z tego powodu w okresie stosowania ceftryaksonu należy oznaczać poziom glukozy w moczu metodami enzymatycznymi.

Nie zaobserwowano zaburzeń funkcji nerek po jednoczesnym stosowaniu dużych dawek ceftryaksonu i silnych diuretyków (np. furosemidu).

Jednoczesne stosowanie probenecydu nie zmniejsza wydalania ceftryaksonu.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania.

Reakcje nadwrażliwościowe.

Tak jak w przypadku wszystkich antybiotyków β-laktamowych, opisywano przypadki ciężkich reakcji nadwrażliwościowych, czasem zakończone śmiercią (patrz dział „Efekty uboczne”). Reakcje nadwrażliwościowe mogą również postępować do zespołu Kounisa, ciężkiego stanu alergicznego, który może prowadzić do zawału mięśnia sercowego (patrz dział „Efekty uboczne”). W przypadku ciężkich reakcji nadwrażliwościowych należy natychmiast przerwać stosowanie ceftryksonu i podjąć odpowiednie środki zaradcze. Przed rozpoczęciem leczenia należy ustalić, czy pacjent ma w wywiadzie ciężkie reakcje nadwrażliwościowe na ceftrykson, inne cefalosporyny lub inne rodzaje środków β-laktamowych. Ceftrykson należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem nieciężkiej nadwrażliwości na inne leki β-laktamowe.

Podczas stosowania ceftryksonu opisywano ciężkie reakcje skórne [zespołu Stevensa-Johnsona lub zespół Lyella/ toksyczny epidermalny nekroliz oraz reakcja lekowa z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (DRESS)], które mogą być groźne dla życia lub śmiertelne; jednak częstość tych zjawisk nie jest znana.

Reakcja Jarischa-Herxhejmera (RJH).

U niektórych pacjentów zakażonych spiralowcami może wystąpić reakcja Jarischa-Herxhejmera (RJH) na początku leczenia ceftryksonem. RJH jest zazwyczaj samoopisującym się stanem, ale może wymagać leczenia objawowego. W przypadku wystąpienia takiej reakcji nie należy przerywać leczenia antybiotykiem.

Interakcje z lekami zawierającymi wapń.

U noworodków przedwczesnych i urodzonych w terminie w wieku poniżej 1 miesiąca obserwowano przypadki wytrącania się soli wapniowej ceftryksonu w płucach i nerkach, zakończone śmiercią. Co najmniej jednemu z tych pacjentów podawano ceftrykson i wapń w różnych czasach i za pomocą różnych systemów do infuzji dożylnej. Nie odnotowano potwierdzonych przypadków wytrącania się osadów wewnątrznaczyniowych poza noworodkami, którym podawano ceftrykson i roztwory zawierające wapń lub inne leki zawierające wapń. Badania in vitro wykazały, że noworodki są narażone na zwiększone ryzyko wytrącania się soli wapniowej ceftryksonu w porównaniu z pacjentami z innych grup wiekowych.

Podczas stosowania ceftryksonu pacjentom w każdym wieku nie wolno mieszać ani podawać jednocześnie żadnych roztworów do wstrzykiwania dożylnego zawierających wapń, nawet przy użyciu różnych systemów infuzyjnych lub podawaniu leków w różnych miejscach infuzyjnych. Jednak pacjentom w wieku powyżej 28 dnia życia ceftrykson i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem podawania leków przez różne systemy infuzyjne w różnych miejscach ciała lub wymiany lub dokładnego przepłukania systemu infuzyjnego między podawaniem tych środków roztworem soli fizjologicznej, aby zapobiec wytrącaniu się osadu. U pacjentów wymagających ciągłej infuzji roztworów zawierających wapń do żywienia dożylnego (PN), personel medyczny może rozważyć przepisanie alternatywnych środków przeciwbakteryjnych, których stosowanie nie wiąże się z podobnym ryzykiem wytrącania się osadu. Jeżeli stosowanie ceftryksonu u pacjentów wymagających ciągłego żywienia dożylnego zostanie uznane za konieczne, roztwory do PN i ceftrykson mogą być podawane jednocześnie, choć przez różne systemy infuzyjne i w różnych miejscach ciała. Można również tymczasowo przerwać podawanie roztworów do PN na czas infuzji ceftryksonu i przepłukać systemy infuzyjne między podawaniem roztworów (patrz działy „Przeciwwskazania”, „Efekty uboczne” oraz „Niezgodność”).

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność leku u noworodków, niemowląt i dzieci zostały potwierdzone dla dawek opisanych w dziale „Sposób stosowania i dawki”. Badania wykazały, że ceftrykson, podobnie jak niektóre inne cefalosporyny, może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą osocza krwi.

EMCEF® 1000 jest przeciwwskazany u przedwczesnych i urodzonych w terminie noworodków, u których istnieje ryzyko rozwoju encefalopatii bilirubinowej (patrz dział „Przeciwwskazania”).

Immunooposredniczona anemia hemolityczna.

Przypadki immunooposredniczonej anemii hemolitycznej obserwowano u pacjentów przyjmujących leki przeciwbakteryjne z grupy cefalosporyn, w tym EMCEF® 1000 (patrz dział „Efekty uboczne”). Ciężkie przypadki anemii hemolitycznej, w tym zakończone śmiercią, odnotowano zarówno u dorosłych, jak i u dzieci podczas leczenia tym lekiem.

W przypadku wystąpienia anemii u pacjenta podczas stosowania ceftryksonu należy rozważyć rozpoznanie anemii związanej ze stosowaniem cefalosporyn i przerwać stosowanie ceftryksonu do ustalenia etiologii choroby.

Długotrwałe leczenie.

Podczas długotrwałego leczenia należy regularnie wykonywać rozwinięty morfologiczny badanie krwi.

Zapalenie jelita grubego / nadmierny wzrost mikroorganizmów opornych.

Zarejestrowano przypadki zapalenia jelita grubego i zapalenia jelita grubego pseudobłoniastego związane ze stosowaniem środków przeciwbakteryjnych podczas leczenia niemal wszystkimi antybiotykami, w tym ceftryksonem. Ciężkość tych chorób może wahać się od lekkiej do stanu zagrożonego życiem. Dlatego ważne jest, aby uwzględnić możliwość takiego rozpoznania u pacjentów, u których podczas lub po zakończeniu stosowania ceftryksonu wystąpiły biegunki (patrz dział „Efekty uboczne”). Należy rozważyć przerwanie terapii ceftryksonem i zastosowanie odpowiednich środków przeciw Clostridium difficile. Nie należy stosować leków hamujących perystaltykę.

Podobnie jak przy stosowaniu innych środków przeciwbakteryjnych, mogą wystąpić nadkażenia spowodowane mikroorganizmami opornymi na lek.

Ciężka niewydolność nerek i wątroby.

W przypadku ciężkiej niewydolności nerek i wątroby zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku (patrz dział „Sposób stosowania i dawki”).

Wpływ na wyniki badań serologicznych.

Podczas stosowania leku EMCEF® 1000 test Coombsa może dawać wyniki fałszywie pozytywne. EMCEF® 1000 może również powodować fałszywie pozytywne wyniki testu na obecność galaktozemia (patrz dział „Efekty uboczne”).

Przy oznaczaniu glukozy w moczu metodami nieenzymatycznymi mogą wystąpić fałszywie pozytywne wyniki. Podczas stosowania leku EMCEF® 1000 poziom glukozy w moczu należy oznaczać metodami enzymatycznymi (patrz dział „Efekty uboczne”).

Sód.

Każdy gram leku EMCEF® 1000 zawiera 3,6 mmol sodu. Należy to wziąć pod uwagę u pacjentów przestrzegających diety z kontrolowaną zawartością sodu.

Zakres działania przeciwbakteryjnego.

Ceftrykson ma ograniczony zakres działania przeciwbakteryjnego i może być niewłaściwy do stosowania jako monoterapia w leczeniu niektórych rodzajów infekcji, z wyjątkiem przypadków, gdy patogen został już potwierdzony (patrz dział „Sposób stosowania i dawki”). W przypadku infekcji polimikrobiotycznych, gdy wśród podejrzewanych patogenów występują mikroorganizmy oporne na ceftrykson, należy rozważyć stosowanie dodatkowych antybiotyków.

Stosowanie lidokainy.

Jeśli jako rozpuszczalnik stosuje się roztwór lidokainy, ceftrykson można podawać wyłącznie do wewnątrzmięśniowo. Przed podaniem leku należy koniecznie uwzględnić przeciwwskazania, środki ostrożności i inną odpowiednią informację zawartą w ulotce do lidokainy (patrz dział „Przeciwwskazania”). Roztworu lidokainy nie wolno podawać dożylnie w żadnym przypadku.

Choroba kamicy żółciowej.

W przypadku obecności cieni na USG należy rozważyć możliwość wytrącania się soli wapniowej ceftryksonu. Cienie, błędnie interpretowane jako kamienie żółciowe, obserwowano na USG pęcherzyka żółciowego, a częstość ich występowania wzrastała przy stosowaniu ceftryksonu w dawce 1 g/dobę i wyższej. Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu leku u dzieci. Takie wytrącenia znikają po zakończeniu leczenia ceftryksonem. W rzadkich przypadkach wytrącanie się soli wapniowej ceftryksonu wiązało się z objawami klinicznymi. W przypadku wystąpienia objawów zaleca się zachowawcze, niechirurgiczne leczenie, a lekarz powinien podjąć decyzję o przerwaniu stosowania leku, kierując się oceną stosunku korzyści do ryzyka w danym przypadku (patrz dział „Efekty uboczne”).

Zastój żółci.

Zarejestrowano przypadki zapalenia trzustki, które mogły być spowodowane niedrożnością dróg żółciowych u pacjentów przyjmujących EMCEF® 1000 (patrz dział „Efekty uboczne”). Większość z tych pacjentów miała czynniki ryzyka rozwoju cholestazy i powstawania szlamu żółciowego, takie jak wcześniejsze intensywne leczenie, ciężka choroba i pełne żywienie dożylne. Nie można wykluczyć, że wytrącanie się osadów w drogach żółciowych w wyniku stosowania leku może być czynnikiem inicjującym lub dodatkowym w rozwoju tego zaburzenia.

Kamica nerek.

Zarejestrowano przypadki powstawania kamieni nerkowych, które ustępowały po zakończeniu stosowania ceftryksonu (patrz dział „Efekty uboczne”). W przypadku wystąpienia objawów należy wykonać badanie ultrasonograficzne. Decyzję o stosowaniu leku u pacjentów z wywiadem kamicy nerek lub hiperkalciurii podejmuje lekarz, kierując się oceną stosunku korzyści do ryzyka w danym przypadku.

Encefalopatia.

Opisywano przypadki encefalopatii podczas stosowania ceftryksonu (patrz dział „Efekty uboczne”), szczególnie u pacjentów starszych z ciężką niewydolnością nerek (patrz dział „Sposób stosowania i dawki”) lub zaburzeniami układu nerwowego centralnego (CNS). Jeżeli podejrzewa się encefalopatię związaną ze stosowaniem ceftryksonu (np. obniżenie poziomu świadomości, zmiany stanu psychicznego, mioklonie, drgawki), należy rozważyć przerwanie stosowania ceftryksonu.

Unieszkodliwianie leku.

Należy minimalizować wpływanie leku na środowisko zewnętrzne. Należy zapobiegać dostawaniu się leku do kanalizacji lub odpadów domowych. Nieużywany lek po zakończeniu leczenia lub po upływie terminu ważności należy oddać w oryginalnym opakowaniu dostawcy (lekarzowi lub farmaceucie) w celu właściwego unieszkodliwienia.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Ceftrykson przenika przez barierę łożyskową. Dane dotyczące stosowania ceftryksonu u kobiet w ciąży są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ na zarodek/płód, rozwój okołoporodowy i poporodowy. Ceftrykson można stosować w ciąży, w szczególności w pierwszym trymestrze, tylko wtedy, gdy korzyść przewyższa ryzyko.

Karmienie piersią.

Ceftrykson przenika do mleka matki w niskich stężeniach, ale przy stosowaniu leku w dawkach terapeutycznych nie spodziewa się wpływu na niemowlęta karmione piersią. Niemniej nie można wykluczyć ryzyka wystąpienia biegunki i grzybicy błon śluzowych. Należy uwzględnić możliwość sensybilizacji. Należy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub o przerwaniu/stanowieniu stosowania ceftryksonu, biorąc pod uwagę korzyści płynące z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z terapii dla kobiety.

Płodność.

Badania funkcji rozrodczych nie wykazały oznak niepożądanego wpływu na płodność mężczyzn i kobiet.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami.

Podczas stosowania leku mogą wystąpić efekty uboczne (np. zawroty głowy), które mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych lub pracy z urządzeniami. Pacjentów należy uprzedzić o możliwości wystąpienia takich reakcji.

Sposób stosowania i dawki.

Dozowanie

Dawkę leku dobiera się indywidualnie w zależności od ciężkości, wrażliwości, lokalizacji i typu infekcji, a także od wieku oraz czynności wątroby i nerek pacjenta.

W celu profilaktyki przedoperacyjnej infekcji ceftryaksonek należy podawać w ciągu 30–90 minut przed zabiegiem chirurgicznym.

Poniżej podano ogólne zalecane dawki. W szczególnie ciężkich przypadkach należy stosować najwyższą z zalecanych dawek.

Dorośli i dzieci w wieku od 12 lat (≥ 50 kg).

Tabela 2

* W przypadku potwierdzonej bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej z zaleconych dawek.

** W przypadku stosowania dawek przekraczających 2 g na dobę należy rozważyć podawanie leku 2 razy na dobę (w odstępach 12-godzinnych).

Wskazania u dorosłych i dzieci w wieku od 12 lat (≥ 50 kg), wymagających specjalnych schematów dawkowania.

Ostre zapalenie ucha środkowego

Można zastosować jednorazową dawkę wstrzykiwaną do mięśnia w ilości 1–2 g leku.

Niektóre dane wskazują, że w przypadku ciężkiego stanu pacjenta lub nieskuteczności wcześniejszej terapii ceftryaksone może być skuteczny przy wstrzykiwaniu do mięśnia w dawce 1–2 g na dobę przez 3 dni.

Profilaktyka zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją

2 g jednorazowo przed operacją.

Gonoreja

Jednorazowa dawka 500 mg wstrzykiwana do mięśnia.

Zastrzykowiec

Zalecana dawka to 500 mg – 1 g 1 raz na dobę, z możliwością zwiększenia dawki do 2 g 1 raz na dobę przez 10–14 dni w przypadku zastrzykowca neurologicznego. Zalecenia dotyczące dawkowania w zastrzykowcu, w tym zastrzykowcu neurologicznym, oparte są na ograniczonych danych. Należy również wziąć pod uwagę krajowe lub lokalne wytyczne.

Uogólnione borelioza Lyme’a [wczesna (II stadium) i późna (III stadium) ].

Po 2 g 1 raz na dobę przez 14–21 dni. Zalecana długość leczenia może się różnić, należy również wziąć pod uwagę krajowe lub lokalne wytyczne.

Dzieci

Dzieciom o masie ciała > 50 kg należy stosować zwykłe dawki dla dorosłych.

Tabela 3

* W przypadku potwierdzonej bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej z zalecanych dawek.

** W przypadku dawek przekraczających 2 g na dobę należy rozważyć podawanie leku dwa razy dziennie (w odstępie 12 godzin).

Wskazania u noworodków, niemowląt i dzieci do 12 roku życia (< 50 kg), wymagające specjalnych schematów dawkowania

Profilaktyka zakażeń przedoperacyjnych w miejscu zabiegu chirurgicznego

50–80 mg/kg podawane jednorazowo przed operacją.

Zastrzeżenie (łajkowe)

Zalecana dawka dla dzieci: 75–100 mg/kg (maksymalnie 4 g) raz na dobę przez 10–14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania w zastrzeżeniu, w tym w zastrzeżeniu neurologicznym, opierają się na bardzo ograniczonych danych. Należy również brać pod uwagę rekomendacje krajowe lub lokalne.

Uogólnione zakażenie boreliozą Lyme’a [(wczesne (II stadium) i późne (III stadium) ].

50–80 mg/kg raz na dobę przez 14–21 dni. Zalecana długość leczenia może się różnić; należy również uwzględnić rekomendacje krajowe lub lokalne.

Ostre zapalenie ucha środkowego

W wczesnym leczeniu ostrego zapalenia ucha środkowego można stosować jednorazową wstrzyknięcie domięśniowe ceftryaksonu w dawce 50 mg/kg. Niektóre dane wskazują, że u dzieci w ciężkim stanie lub przy niepowodzeniu wcześniejszej terapii ceftryakson może być skuteczny przy domięśniowym podawaniu w dawce 50 mg/kg na dobę przez 3 dni.

Noworodki w wieku 0–14 dni

Ceftryakson jest przeciwwskazany u wcześniaków w wieku do 41 tygodnia uwzględniając okres rozwoju wewnątrzmacicznego (wiek ciążowy + wiek po urodzeniu).

Tabela 4

* W przypadku potwierdzonej bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej z zaleconych dawek.

Nie należy przekraczać maksymalnej dawki dobowej 50 mg/kg masy ciała.

Wskazania u noworodków w wieku 0–14 dni, wymagające specjalnych schematów dawkowania

Ostre zapalenie ucha środkowego

Do wstępnego leczenia ostrego zapalenia ucha środkowego można zastosować jednorazową wstrzyknięcie domięśniowe ceftryksonezu w dawce 50 mg/kg masy ciała.

Profilaktyka zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją

20–50 mg/kg masy ciała jednorazowo przed operacją.

Zastrzykowiec

Zalecana dawka to 50 mg/kg masy ciała raz na dobę przez 10–14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania w zastrzykowcu, w tym neurosyfilisie, oparte są na bardzo ograniczonych danych. Należy również wziąć pod uwagę rekomendacje krajowe lub lokalne.

Czas trwania leczenia

Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby. Z uwagi na ogólne zalecenia dotyczące terapii antybiotykowej, stosowanie ceftryksonezu należy kontynuować przez 48–72 godziny po ustąpieniu gorączki lub potwierdzeniu eliminacji infekcji bakteryjnej.

Pacjenci w wieku podeszłym

Przy dobrej funkcji nerek i wątroby nie jest wymagana korekta dawki u pacjentów w wieku podeszłym.

Pacjenci z niewydolnością wątroby

Dostępne dane wskazują, że nie ma potrzeby korygowania dawki u pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby, pod warunkiem zachowania prawidłowej funkcji nerek.

Brak danych dotyczących pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci z niewydolnością nerek

U pacjentów z zaburzoną funkcją nerek nie ma potrzeby zmniejszania dawki ceftryksonezu, o ile funkcja nerek nie jest upośledzona. W przypadku niewydolności nerek w stadium przedkońcowym (klirens kreatyniny poniżej 10 ml/min) dobowe dawki ceftryksonezu nie powinny przekraczać 2 g.

Pacjentom poddawanym dializie nie należy dodatkowo podawać leku po dializie. Ceftryksonez nie jest usuwany z organizmu podczas dializy otrzewnowej ani hemodializy. Zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leczenia.

Pacjenci z ciężkim upośledzeniem funkcji wątroby i nerek

W przypadku jednoczesnego ciężkiego upośledzenia funkcji nerek i wątroby zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leczenia.

Sposób podania

Podanie domięśniowe

Lek można podawać w formie głębokiego wstrzyknięcia domięśniowego. Iniekcję domięśniową należy wykonywać w centralną część stosunkowo dużego mięśnia. Zaleca się nie podawać więcej niż 1 g w jednym miejscu.

Jeśli jako rozpuszczalnik stosuje się lidokainę, otrzymany roztwór nigdy nie powinien być podawany dożylnie (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Zaleca się zapoznanie się z instrukcją medycznego stosowania lidokainy.

Podanie dożylne

Lek można podawać w formie dożylnej infuzji trwającej co najmniej 30 minut (preferowana metoda) lub w formie powolnego wstrzyknięcia dożylnego trwającego ponad 5 minut. Przerwane dożylne podawanie powinno odbywać się w ciągu 5 minut, najlepiej do dużych żył. Dawki dożylne w dawce 50 mg/kg masy ciała lub wyższe należy podawać w formie infuzji niemowlętom i dzieciom do 12 roku życia. Noworodkom dawki dożylne należy podawać w ciągu 60 minut w celu zmniejszenia potencjalnego ryzyka encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Podanie domięśniowe należy rozważyć w przypadku, gdy droga dożylna jest niemożliwa lub mniej odpowiednia dla pacjenta. Dawki przekraczające 2 g należy podawać dożylnie.

Ceftryksonez jest przeciwwskazany u noworodków (≤ 28 dni), którzy wymagają (lub u których przewiduje się konieczność) leczenia roztworami dożyciowymi zawierającymi wapń, w tym roztworami infuzyjnymi zawierającymi wapń, takimi jak żywienie dożylne, ze względu na ryzyko powstawania osadów soli wapniowych ceftryksonezu (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Nie można stosować rozpuszczalników zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, do rozpuszczania ceftryksonezu w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania odtworzonego roztworu do podania dożyciowego, ponieważ może dojść do powstawania osadów. Powstawanie osadów soli wapniowych ceftryksonezu może również wystąpić podczas mieszania ceftryksonezu z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym do podania dożyciowego. W związku z tym nie można mieszać ani jednoczesnie podawać ceftryksonezu z roztworami zawierającymi wapń (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Niezgodność”).

W celu profilaktyki zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją ceftryksonez należy podawać 30–90 minut przed zabiegiem chirurgicznym.

Sposób przygotowania

Stężenie do wstrzyknięcia dożylnego: 100 mg/ml.

Stężenie do infuzji dożylnej: 50 mg/ml.

Szczegóły dotyczące przechowywania odtworzonego roztworu leku znajdują się w sekcji „Warunki przechowywania”.

Ceftryksonezu nie można mieszać w jednej strzykawce z żadnym innym lekiem, z wyjątkiem 1 % roztworu chlorowodorku lidokainy (tylko do podania domięśniowego). Linie infuzyjne należy płukać po każdym podaniu leku.

Do wstrzyknięcia dożylnego 1 g ceftryksonezu należy rozpuścić w 10 ml wody do wstrzykiwań. Wstrzyknięcie wykonuje się bezpośrednio do żyły lub do systemu do infuzji dożylnej trwającej ponad 5 minut.

Do wstrzyknięcia domięśniowego 1 g ceftryksonezu należy rozpuścić w 3,5 ml 1 % roztworu chlorowodorku lidokainy. Lek należy podawać w formie głębokiego wstrzyknięcia domięśniowego. Dawki przekraczające 1 g należy podzielić i podać w więcej niż jednym miejscu.

Dzieci.

Lek stosuje się u dzieci zgodnie z dawkowaniem podanym w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Przedawkowanie

W przypadku przedawkowania mogą wystąpić nudności, wymioty, biegunka.

Hemodializa czy dializa otrzewnowa nie zmniejszają stężenia leku. Nie istnieje specyficzny przeciwdziałacz. Leczenie przedawkowania jest objawowe.

Reakcje niepożądane.

Najczęściej obserwowanymi reakcjami niepożądanymi podczas stosowania ceftryksoponu są eozynofilia, leukopenia, trombocytopenia, biegunka, wysypka oraz podwyższenie stężenia enzymów wątrobowych.

Zakażenia i inwazje: grzybicze zakażenia narządów płciowych, kolit pseudomembranowy, nadkażenia.

Układ krwiotwórczy i układ limfatyczny: eozynofilia, leukopenia, trombocytopenia, granulocytopenia, anemia, anemia hemolityczna, zaburzenia krzepliwości krwi, agranulocytoza.

Układ sercowo-naczyniowy: zespół Kounisa.

Układ odpornościowy: wstrząs anafilaktyczny, reakcje anafilaktyczne, reakcje anafilaktydopodobne, nadwrażliwość, reakcja Jarischa-Herxheima.

Układ nerwowy: ból głowy, zawroty głowy, drgawki, encefalopatia.

Układ słuchu i równowagi: zawroty głowy.

Układ oddechowy: skurcz oskrzeli.

Układ pokarmowy: stolica wodnista, biegunka, nudności, wymioty, zapalenie trzustki, zapalenie jamy ustnej, zapalenie języka.

Układ wątrobowo-żółciowy: podwyższenie stężenia enzymów wątrobowych, osady w pęcherzu żółciowym, żółtaczka jądrowa, zapalenie wątroby1, zapalenie wątroby cholesteryczne1, 2.

Skóra i tkanka podskórna: wysypka, świąd, pokrzywka, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze zapalenie nabłonka, wielopostaciowa rumień, ostrze ogólne egzantematyczne pustulosis, reakcja lekowa z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (DRESS).

Układ moczowy: hematuria, glukozuria, oliguria, powstawanie osadów w nerkach (odwracalne).

Ogólne zaburzenia i reakcje w miejscu podania leku: zapalenie żył, ból w miejscu wstrzyknięcia; gorączka, dreszcze, obrzęk.

Badania laboratoryjne: podwyższenie stężenia kreatyniny we krwi, wyniki fałszywie dodatnie testu Coombsa, wyniki fałszywie dodatnie badania na galaktozemię, wyniki fałszywie dodatnie nieenzymatycznych metod oznaczania glukozy.

1 Zazwyczaj ma charakter odwracalny po odstawieniu ceftryksoponu.

2 Zob. rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”.

Zakażenia i inwazje.

Przypadki biegunki po zastosowaniu ceftryksoponu mogą być związane z Clostridium difficile. Należy podać odpowiednią ilość płynów i elektrolitów (zob. rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”).

Osady soli wapniowej ceftryksoponu.

Zarejestrowano rzadkie przypadki ciężkich reakcji niepożądanych, czasem zakończone śmiertelnie, u noworodków przedwczesnych i dojrzałych (w wieku < 28 dni), którym podawano dożylne ceftryksopon i leki zawierające wapń. Podczas badań sekcyjnych w płucach i nerkach wykryto osady soli wapniowej ceftryksoponu. Wysokie ryzyko powstawania osadów u noworodków wynika z ich małej objętości krwi oraz dłuższego okresu półtrwania ceftryksoponu niż u dorosłych (zob. rozdziały „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów w nerkach, głównie u dzieci w wieku powyżej 3 lat, które otrzymywały wysokie dawki dobowe leku (np. ≥ 80 mg/kg/dobę) lub dawki całkowite przekraczające 10 g, a także posiadały dodatkowe czynniki ryzyka (np. ograniczone spożycie płynów lub leżenie w łóżku). Ryzyko powstawania osadów wzrasta u pacjentów ograniczonych w ruchomości lub u chorych z odwodnieniem. Osady mogą występować z objawami lub być bezobjawowe, mogą prowadzić do niewydolności nerek i braku wydzielania moczu oraz znikają po odstawieniu ceftryksoponu (zob. rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów soli wapniowej ceftryksoponu w pęcherzu żółciowym, głównie u pacjentów, którym lek podawano w dawkach wyższych niż zalecana dawka standardowa. Według danych z badań prospektywnych u dzieci częstość powstawania osadów po podaniu dożylnym leku była różna – w niektórych badaniach powyżej 30%. Przy powolnym podawaniu leku (w ciągu 20–30 minut) częstość powstawania osadów wydaje się być niższa. Powstawanie osadów zazwyczaj nie towarzyszą objawy, ale w rzadkich przypadkach pojawiały się takie objawy kliniczne jak ból, nudności i wymioty. W takich przypadkach zaleca się leczenie objawowe. Po odstawieniu ceftryksoponu osady zazwyczaj znikają (zob. rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”).

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Przygotowany roztwór przechowywać nie dłużej niż 6 godzin w temperaturze pokojowej i nie dłużej niż 24 godziny w temperaturze 6 °C.

Niezgodność.

Nie można mieszać z roztworami zawierającymi wapń, takimi jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, ze względu na możliwość powstawania osadów.

Ceftryksoponu nie należy mieszać ani podawać jednocześnie z roztworami zawierającymi wapń, w tym z roztworami do żywienia pozajelitowego (zob. rozdziały „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”, „Sposób dawkowania i stosowania” oraz „Reakcje niepożądane”).

Ceftryksopon jest niezgodny z amsakrynom, wancomycyną, flukonazolem i aminoglikozydami.

Nie należy mieszać ani dodawać do innych leków, z wyjątkiem tych wymienionych w rozdziale „Sposób dawkowania i stosowania”.

Niezgodny z roztworami zawierającymi inne antybiotyki.

Opakowanie.

1000 mg proszku w fiolce. 1 fiolka w opakowaniu tekturowym.

Warunki odmowy. Na receptę.

Producent.

Nectar Lifesciences Limited-Unit VI.

Miejsce produkcji i adres działalności.

Wioska Bhatolikalan, obok Jharmajri, E.P.I.P., P.W. Barotiwala, Tehsil Baddi, Dystrykt Solan, Himachal Pradesh, 174103, Indie.