Ekvator

INSTRUKCJA stosowania leku leczniczego EKVATOR (EKVATOR)

Skład:

substancje czynne: lisynopril, amlodypina;

1 tabletka zawiera:

20 mg lisynoprilu (w postaci 21,76 mg lisynoprilu dihydratu);

10 mg amlodypiny (w postaci 13,88 mg amlodypiny bezylatu);

substancje pomocnicze: stearynian magnezu, skrobioglikolan sodu (typ A), celuloza mikrokryształowa.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: białe lub prawie białe, okrągłe, dwuwypukłe tabletki z grawerem „СF3” po jednej stronie. Średnica: 11 mm.

Grupa farmakoterapeutyczna. Inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE) w połączeniu z blokerami kanałów wapniowych. Lisynopril i amlodypina. Kod ATC C09B B03.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Ekvator to lek kombinowany o stałej kombinacji dawek substancji czynnych – lizynoprylu i amlodypiny.

Lizynopryl

Lizynopryl to inhibitor enzymu peptydylodipeptydazy. Hamuje on enzym konwertujący angiotensynę I w wazokonstryktorowy peptyd angiotensynę II. Angiotensyna II stymuluje również wydzielanie aldosteronu przez korę nadnerczy. Inhibicja ACE prowadzi do obniżenia stężenia angiotensyny II, w wyniku czego zmniejsza się działanie wazopresyjne i zmniejsza się wydzielanie aldosteronu. Obniżenie tego ostatniego może prowadzić do zwiększenia stężenia potasu w osoczu.

Ponieważ mechanizm działania lizynoprylu polegający na obniżeniu ciśnienia tętniczego opiera się na hamowaniu układu renina-angiotensyna-aldosteron, lizynopryl obniża ciśnienie tętnicze nawet u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym o niskim stężeniu reniny. ACE jest identyczny z kininazą II – enzymem powodującym degradację bradykininy. Rola zwiększonych stężeniu bradykininy, potężnego peptydu wazodylatacyjnego, w efektach terapeutycznych lizynoprylu nie została jeszcze wyjaśniona.

Amlodypina.

Amlodypina to pochodna dihydropirydyny, inhibitor napływu jonów wapnia (bloker wolnych kanałów wapniowych lub antagonist jonów wapnia), który blokuje ich napływ przez błony do komórek mięśnia sercowego i naczyń.

Mechanizm działania hipotensyjnego amlodypiny wynika z bezpośredniego rozkurczowego wpływu na mięśnie gładkie naczyń.

Dokładne przyczyny pozytywnego działania amlodypiny w dławicy piersiowej nie są jeszcze w pełni poznane; jednak wiadomo, że zmniejszenie ogólnego obciążenia niedokrwiennego następuje dzięki dwóm mechanizmom:

• Amlodypina powoduje rozszerzenie arterioł obwodowych i tym samym zmniejsza ogólną obciążalność naczkową serca (obciążenie następcze). Ponieważ częstość skurczów serca pozostaje stabilna, rozładowanie serca prowadzi do zmniejszenia zużycia energii przez mięsień sercowy i zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen.
• Mechanizm działania amlodypiny może również obejmować rozszerzenie głównych tętnic wieńcowych i arterioł, zarówno normalnych, jak i znajdujących się w strefie niedokrwienia. W efekcie zwiększa się poziom dopływu tlenu do mięśnia sercowego u pacjentów z dławicą wazospastyczną (dławica Prinzmetala lub dławica wariantna).

Stosowanie amlodypiny raz dziennie prowadzi do klinicznie istotnego obniżenia ciśnienia tętniczego u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym zarówno w pozycji pionowej, jak i leżącej przez 24 godziny. Ze względu na powolny początek działania nie występuje szybki efekt hipotensyjny.

U pacjentów z dławicą piersiową jednorazowa dawka dzienna amlodypiny zwiększa tolerancję obciążenia fizycznego, wydłuża czas do wystąpienia napadu dławicy, opóźnia rozwój depresji odcinka ST (o 1 mm), a także zmniejsza częstość napadów dławicy i częstość stosowania nitrogliceryny.

Amlodypina nie wykazuje żadnego niekorzystnego wpływu na metabolizm ani stężenie lipidów w osoczu krwi i może być stosowana w leczeniu chorych na astmę oskrzelową, cukrzycę typu II i padaczkę.

Farmakokinetyka.

Lizynopryl

Lizynopryl to doustny inhibitor ACE, który nie zawiera grupy sulfhydrylowej.

Wchłanianie

Po podaniu doustnym stężenie leku w osoczu krwi osiąga maksimum po 7 godzinach, choć u pacjentów z ostrym zawałem mięśnia sercowego obserwowano tendencję do nieznacznego opóźnienia czasu osiągnięcia maksymalnego stężenia w surowicy krwi. Na podstawie danych dotyczących wydalania z moczem średni stopień wchłaniania lizynoprylu wynosi około 25%, a zmienność u różnych pacjentów wynosi od 6% do 60% w badanym zakresie dawek (od 5 do 80 mg). U pacjentów z niewydolnością serca absolutna biodostępność lizynoprylu zmniejsza się do około 16%. Wchłanianie lizynoprylu nie zależy od spożycia posiłku.

Rozkład

Lizynopryl nie wiąże się z białkami surowicy krwi, z wyjątkiem cyrkulującego ACE. Badania na szczurach wykazały, że lizynopryl słabo przenika przez barierę krew-mózg.

Wydalanie.

Lizynopryl nie jest metabolizowany w organizmie i wydala się w niezmienionej postaci z moczem. Po wielokrotnym podawaniu efektywny okres półwydalenia lizynoprylu wynosi 12,6 godziny. Klirens nerkowy lizynoprylu u zdrowych ochotników wynosi około 50 ml/min. Obniżenie stężenia w surowicy krwi ma długi terminalny okres półwydalenia, co nie sprzyja akumulacji substancji czynnej w organizmie. Prawdopodobnie ten terminalny okres półwydalenia odzwierciedla nasycenie wiązania z ACE i nie ma charakteru zależnego od dawki.

Właściwości farmakokinetyczne u szczególnych grup pacjentów.

Niewydolność wątroby.

Zaburzenia funkcji wątroby u pacjentów z marskością wątroby prowadziły do zmniejszenia wchłaniania lizynoprylu (około 30% według danych dotyczących wydalania z moczem), jednak działanie leku zwiększyło się (około 50%) w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami z powodu zmniejszenia klirensu.

Niewydolność nerek.

W przypadku zaburzeń funkcji nerek zmniejsza się wydalanie lizynoprylu, ponieważ lizynopryl wydala się z nerkami, ale to zmniejszenie staje się klinicznie istotne tylko przy szybkości filtracji kłębuszkowej mniejszej niż 30 ml/min. Przy łagodnej i umiarkowanej niewydolności nerek (klirens kreatyniny od 30 do 80 ml/min) średnia wartość pola pod krzywą „stężenie–czas” (AUC) zwiększa się tylko o 13%, natomiast przy ciężkiej niewydolności nerek (klirens kreatyniny od 5 do 30 ml/min) obserwuje się zwiększenie średniej wartości AUC 4,5-krotnie. Lizynopryl może być usuwany z organizmu podczas hemodializy. Po 4 godzinach hemodializy stężenie lizynoprylu w osoczu krwi zmniejsza się średnio o 60%, a klirens dializy wynosi od 40 do 55 ml/min.

Niewydolność serca.

U pacjentów z niewydolnością serca stwierdza się wyższe stężenie lizynoprylu w osoczu krwi w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami (zwiększenie AUC średnio o 125%), ale na podstawie danych dotyczących wydalania z moczem wchłanianie lizynoprylu u nich zmniejsza się o około 16% w porównaniu ze zdrowymi osobami.

Pacjenci w podeszłym wieku.

U pacjentów w podeszłym wieku obserwuje się wyższe stężenie lizynoprylu we krwi i wyższe wartości AUC (około 60% wyższe) w porównaniu z wartościami u młodszych pacjentów.

Amlodypina.

Wchłanianie, rozkład, wiązanie z białkami osocza

Po podaniu terapeutycznych dawek amlodypina jest dobrze wchłaniana, osiągając maksymalne stężenie w osoczu krwi po 6–12 godzinach od podania. Absolutna biodostępność szacowana jest na 64–80%. Objętość rozkładu wynosi około 21 l/kg. Badania in vitro wykazały, że około 97,5% krążącej amlodypiny wiąże się z białkami osocza.

Spożycie posiłku nie wpływa na biodostępność amlodypiny.

Biotransformacja i wydalanie.

Terminalny okres półwydalenia z osocza krwi wynosi około 35–50 godzin i odpowiada stosowaniu leku raz dziennie. Amlodypina jest intensywnie metabolizowana w wątrobie do nieaktywnego metabolitu, a tylko 10% pierwotnej substancji i 60% metabolitów wydala się z moczem.

Właściwości farmakokinetyczne u szczególnych grup pacjentów.

Niewydolność wątroby.

Dane kliniczne dotyczące stosowania amlodypiny u pacjentów z niewydolnością wątroby są bardzo ograniczone. U pacjentów z niewydolnością wątroby klirens amlodypiny jest zmniejszony, co prowadzi do wydłużenia okresu półwydalenia i AUC o około 40–60%.

Pacjenci w podeszłym wieku.

Czas osiągnięcia maksymalnego stężenia leku w osoczu krwi u pacjentów w podeszłym wieku i młodszych pacjentów jest praktycznie taki sam. U pacjentów w podeszłym wieku obserwuje się tendencję do zmniejszenia klirensu amlodypiny, co prowadzi do zwiększenia AUC i okresu półwydalenia.

Zwiększenie AUC i okresu półwydalenia u pacjentów z niewydolnością serca odpowiadało oczekiwanym wynikom dla tej grupy wiekowej.

Lek kombinowany o stałej dawce

Nie opisano interakcji farmakokinetycznych między aktywnymi składnikami leku Ekvator, tabletek. Parametry farmakokinetyczne (AUC, Cmax, tmax, t1/2) nie różniły się od tych po podaniu składników aktywnych oddzielnie.

Spożycie posiłku nie wpływa na wchłanianie leku Ekvator, tabletek, w przewodzie pokarmowym.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Przetętnicze nadciśnienie tętnicze u dorosłych.

Terapia zastępcza u pacjentów z odpowiednim kontrolowaniem ciśnienia tętniczego podczas jednoczesnego stosowania lecinoprilu i amlodypiny w określonych dawkach.

Przeciwwskazania.

Związane z lecinoprilem:

• podwyższona wrażliwość na lecinopril lub inny inhibitor ACE;
• obrzęk naczynioruchowy związany ze stosowaniem inhibitora ACE w wywiadzie;
• obrzęk naczynioruchowy dziedziczny lub idiopatyczny;
• ciąża lub planowanie ciąży, okres karmienia piersią (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”);
• jednoczesne stosowanie leku Ekvator z lekami zawierającymi aliskiren jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub niewydolnością nerek (prędkość filtracji kłębuszkowej < 60 ml/min/1,73 m²) (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”);
• jednoczesne stosowanie z sakubitrilem/valsartanem; nie zaleca się rozpoczynania stosowania Ekvatoru wcześniej niż po upływie 36 godzin od przyjęcia ostatniej dawki sakubitrilu/valsartanu (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Związane z amlodypiną:

• podwyższona wrażliwość na amlodypinę lub inne pochodne dihydropirydyny;
• ciężka hipotensja tętnicza;
• wstrząs (w tym kardiogenny);
• obturacja drogi odpływu z lewej komory (zwężenie zastawki aortalnej w zaawansowanym stopniu);
• niestabilność hemodynamiczna niewydolność serca po ostrym zawałcie mięśnia sercowego.

Związane z lekiem Ekvator:

• wszystkie powyższe przeciwwskazania związane ze stosowaniem pojedynczych składników dotyczą również leku kombinowanego Ekvator;
• podwyższona wrażliwość na którąkolwiek z substancji pomocniczych leku Ekvator (patrz sekcja „Skład”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje związane z lecinoprilem.

Środki obniżające ciśnienie tętnicze

Jednoczesne stosowanie lecinoprilu z innymi lekami obniżającymi ciśnienie tętnicze (np. nitrogliceryną i innymi nitratami lub innymi lekami rozszerzającymi naczynia) może prowadzić do dodatkowego obniżenia ciśnienia tętniczego.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS)

Wiadomo, że podwójna blokada RAAS przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów ACE, blokerów receptora angiotensyny II (ARB) lub aliskirenu wiąże się z zwiększonego ryzykiem wystąpienia hipotensji tętniczej, hiperkaliemii i zaburzeń funkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek) w porównaniu z monoterapią (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenie i środki ostrożności”).

Leki mogące zwiększyć ryzyko wystąpienia obrzęku naczynioruchowego

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z sakubitrilem/valsartanem jest przeciwwskazane ze względu na zwiększone ryzyko obrzęku naczynioruchowego (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z inhibitorami mTOR (np. temsirolimus, sirolimus, everolimus) lub inhibitorami neutralnej endopeptydazy (np. racecadotryl), lub tkankowym aktywatorem plazminogenu, lub wildagliptynem może prowadzić do zwiększenia ryzyka obrzęku naczynioruchowego (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Diuretyki

Dodanie diuretyku do terapii lecinoprilem zazwyczaj wzmocni działanie przeciwciśnieniowe. U pacjentów, którzy już stosują diuretyki, a szczególnie u tych, którym leczenie diuretykiem zostało niedawno przepisane, przy dodaniu lecinoprilu rzadko może wystąpić nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego. Ryzyko hipotensji objawowej podczas stosowania lecinoprilu można zminimalizować poprzez odstawienie diuretyku przed rozpoczęciem leczenia lecinoprilem (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Sposób stosowania i dawki”).

Suplementy diety lub substytuty soli zawierające potas, diuretyki zatrzymujące potas i inne leki mogące zwiększyć stężenie potasu w surowicy krwi

Chociaż stężenie potasu w surowicy krwi zazwyczaj pozostaje w granicach normy, u niektórych pacjentów leczonych lecinoprilem może wystąpić hiperkaliemia. Diuretyki zatrzymujące potas (takie jak spironolakton, triamteren lub amilorid), suplementy diety lub substytuty soli zawierające potas mogą prowadzić do istotnego wzrostu stężenia potasu w surowicy krwi, szczególnie u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek. Przy jednoczesnym stosowaniu lecinoprilu z innymi lekami zwiększającymi stężenie potasu w surowicy krwi, takimi jak trimetoprym i ko-trimoksazol (trimetoprym/sulfametoksazol), należy zachować ostrożność, ponieważ działanie trimetoprymu jest podobne do działania diuretyków zatrzymujących potas, takich jak amilorid. W związku z tym jednoczesne stosowanie lecinoprilu z wymienionymi powyżej lekami nie jest zalecane. W razie konieczności jednoczesnego stosowania leki należy stosować z ostrożnością i okresowo monitorować stężenie potasu w surowicy krwi (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Cyklosporyna. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i cyklosporyny może prowadzić do hiperkaliemii. Zaleca się monitorowanie stężenia potasu w surowicy krwi.

Heparyna. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i heparyny może prowadzić do hiperkaliemii. Zaleca się monitorowanie stężenia potasu w surowicy krwi.

Jeśli lecinopril jest stosowany jednocześnie z diuretykiem zatrzymującym potas, hipokaliemia wywołana przez diuretyk może być zmniejszona.

Leki litowe

Podczas jednoczesnego stosowania leków litowych i inhibitorów ACE obserwowano odwracalne zwiększenie stężenia litu w surowicy krwi i toksyczność. Jednoczesne stosowanie diuretyków tiazydowych może zwiększać ryzyko wystąpienia toksyczności litu i nasilać już zwiększoną toksyczność litu na tle stosowania inhibitorów ACE. Jednoczesne stosowanie lecinoprilu i leków litowych nie jest zalecane, ale w przypadku wykazanej konieczności stosowania tej kombinacji należy dokładnie monitorować stężenie litu w surowicy krwi (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki niesteroidowe przeciwzapalne (NSAID), w tym kwas acetylosalicylowy

≥ 3 g/dobę

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z NSAID (kwas acetylosalicylowy w dawce wywierającej działanie przeciwzapalne, inhibitory cyklooksygenazy-2 (COX-2) i nieselektywne NSAID) może prowadzić do zmniejszenia działania przeciwciśnieniowego inhibitorów ACE. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i NSAID może prowadzić do zwiększenia ryzyka pogorszenia funkcji nerek, w tym rozwoju ostrej niewydolności nerek, oraz zwiększenia stężenia potasu w surowicy krwi, szczególnie u pacjentów ze zmniejszoną funkcją nerek. Te efekty są odwracalne. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu terapii kombinowanej, szczególnie u pacjentów starszych. Pacjenci powinni otrzymywać odpowiednią ilość płynów, a zaleca się dokładne monitorowanie funkcji nerek zarówno na początku terapii kombinowanej, jak i w trakcie leczenia.

Złoto

Reakcje nitrytoidne (objawy wazodilatacji, w tym hiperemia, nudności, zawroty głowy i hipotensja tętnicza, które mogą być bardzo ciężkie) po podaniu leku dożylnego zawierającego złoto (np. sodu aurotiomalatu) odnotowano częściej u pacjentów leczonych inhibitorami ACE.

Trójpierścieniowe leki przeciwdrgawkowe/antypsychotyki/narkotyki

Jednoczesne stosowanie niektórych środków znieczulających, trójpierścieniowych leków przeciwdrgawkowych i antypsychotyków z inhibitorami ACE może prowadzić do dalszego obniżenia ciśnienia tętniczego (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Sympatomietyki

Sympatomietyki mogą zmniejszać działanie przeciwciśnieniowe inhibitorów ACE.

Leki hipoglikemiczne

Wiadomo, że jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i leków hipoglikemicznych (insulina, doustne leki hipoglikemiczne) może nasilać działanie hipoglikemiczne z ryzykiem wystąpienia hipoglikemii. Zjawisko to występuje najczęściej w pierwszych tygodniach terapii kombinowanej i u pacjentów z niewydolnością nerek.

Leki hamujące funkcję szpiku kostnego (immunosupresyjne, allopurinol, prokainamid)

Jednoczesne stosowanie z lecinoprilem zwiększa ryzyko neutropenii i/lub agranulocytozy (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Kwas acetylosalicylowy, trombolityki, beta-blokery, nitraty

Lecinopril można stosować jednoczesnie z kwasem acetylosalicylowym (w dawkach kardiologicznych), trombolitykami, beta-blokerami i/lub nitratami.

Interakcje związane z amlodypiną

Wpływ innych leków na amlodypinę

Inhibitory izoenzymu CYP3A4

Jednoczesne stosowanie amlodypiny z silnymi lub umiarkowanymi inhibitorami CYP3A4 (inhibitory proteazy, fungicydy azolowe, makrolidy, takie jak erytromycyna lub klaritromycyna, werapamil lub diltiazem) może prowadzić do istotnego wzrostu stężenia amlodypiny, co zwiększa ryzyko wystąpienia hipotensji tętniczej. Kliniczne objawy tych zmian farmakokinetycznych mogą być bardziej wyraźne u pacjentów starszych. W związku z tym zaleca się nadzór lekarski nad pacjentami oraz korektę dawki amlodypiny, jeśli będzie to konieczne.

Klaritromycyna jest inhibitorem CYP3A4. Istnieje zwiększone ryzyko hipotensji u pacjentów przyjmujących klaritromycynę z amlodypiną. Przy jednoczesnym stosowaniu amlodypiny z klaritromycyną zaleca się ścisły nadzór lekarski nad pacjentami.

Induktory izoenzymu CYP3A4

Przy jednoczesnym stosowaniu z znanymi induktorami izoenzymu CYP3A4 stężenie amlodypiny we krwi może się zmieniać. Dlatego należy monitorować ciśnienie tętnicze i w razie potrzeby korygować dawkę leków podczas i po terapii kombinowanej, szczególnie przy stosowaniu silnych induktorów izoenzymu CYP3A4 (takich jak ryfampicyna, Hypericum perforatum).

Nie zaleca się przyjmowania amlodypiny z grejpfrutem lub sokiem grejpfrutowym, ponieważ u niektórych pacjentów może to prowadzić do zwiększenia biodostępności amlodypiny, co zwiększa jej działanie hipotensyjne.

Dantrolen (infuzja)

W badaniach na zwierzętach po podaniu werapamilu i dożylnej infuzji dantrolenu obserwowano migotanie komór i niewydolność sercowo-naczyniową z towarzyszącą hiperkaliemią i dalszym skutkiem śmiertelnym. Ze względu na ryzyko wystąpienia hiperkaliemii zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania blokerów kanałów wapniowych, takich jak amlodypina, u pacjentów skłonnych do gorączki złośliwej, a także w leczeniu gorączki złośliwej.

Wpływ amlodypiny na inne leki

Działanie hipotensyjne amlodypiny nasila działanie innych leków o właściwościach przeciwciśnieniowych.

Takrolimus

Jednoczesne stosowanie takrolimusu i amlodypiny może prowadzić do zwiększenia stężenia takrolimusu we krwi; mechanizm tej interakcji nie został w pełni poznany. Aby uniknąć toksycznego działania takrolimusu, należy monitorować stężenie takrolimusu we krwi w trakcie terapii amlodypiną i w razie potrzeby korygować dawkę takrolimusu.

Inhibitory mTOR

Takie inhibitory mTOR, jak sirolimus, temsirolimus i everolimus, są substratami CYP3A. Amlodypina jest słabym inhibitorem CYP3A. Przy jednoczesnym stosowaniu amlodypiny z inhibitorami mTOR może nasilać się działanie tych ostatnich.

Cyklosporyna

Dotychczas nie przeprowadzono badań interakcji cyklosporyny i amlodypiny u zdrowych ochotników ani innych populacji, z wyjątkiem pacjentów po przeszczepie nerki, u których obserwowano wzrost stężenia cyklosporyny we krwi (średnio o 0–40%). W związku z tym u tych pacjentów należy monitorować stężenie cyklosporyny we krwi w trakcie terapii amlodypiną i w razie potrzeby zmniejszyć dawkę cyklosporyny.

Simwastatyna

Jednoczesne stosowanie powtarzanych dawek 10 mg amlodypiny i 80 mg simwastatyny prowadziło do zwiększenia stężenia simwastatyny o 77% w porównaniu z odpowiednim stężeniem przy monoterapii simwastatyną. Dawka simwastatyny u pacjentów stosujących amlodypinę powinna być ograniczona do 20 mg dziennie.

Wiadomo, że w badaniach klinicznych interakcji amlodypina nie wpływała na farmakokinetykę atorwastatyny, digoksyny ani warfaryny.

Szczególności stosowania.

Wszystkie poniżej wymienione szczególności stosowania związane z zastosowaniem poszczególnych składników dotyczą również leku kombinowanego Ekvator.

Szczególności stosowania związane z lizynoprylem

Hipotensja objawowa

Hipotensja objawowa rzadko występuje u pacjentów z niepowiknaną nadciśnieniem tętniczym.

Istotne obniżenie ciśnienia tętniczego może wystąpić u pacjentów z obniżoną objętością krwi krążącej w wyniku stosowania diuretyków, surowej diety bezsoli, dializy, biegunki, wymiotów, a także u pacjentów z wyraźną nadciśnieniem tętniczym zależnym od reniny (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” i „Działania niepożądane”).

U pacjentów z niewydolnością serca, towarzyszącą lub nie niewydolności nerek, odnotowano przypadki wystąpienia hipotensji objawowej. Takie przypadki są najbardziej prawdopodobne u pacjentów z cięższym stopniem niewydolności serca w wyniku przyjmowania dużych dawek diuretyków pętlowych, hiponatremii lub niewydolności nerek funkcjonalnej. U pacjentów z podwyższonym ryzykiem hipotensji objawowej należy obserwować parametry efektu hipotensyjnego po podaniu dawki początkowej. Te rekomendacje dotyczą pacjentów z chorobą niedokrwienną serca lub chorobami mózgowymi, u których nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego może prowadzić do zawału mięśnia sercowego lub udaru. W przypadku rozwoju hipotensji tętniczej należy położyć pacjenta na plecach, zapewnić mu pozycję poziomą z uniesionymi kończynami dolnymi i uzupełnić utratę płynu (wstrzykiwanie dożylnie roztworu fizjologicznego), jeśli jest to konieczne. Przejściowa hipotensja tętnicza nie jest przeciwwskazaniem do stosowania leku, a dalsze dawkowanie zazwyczaj nie powoduje problemów po podwyższeniu ciśnienia tętniczego w wyniku zwiększenia objętości krwi krążącej.

U niektórych pacjentów z niewydolnością serca z normalnym lub obniżonym ciśnieniem tętniczym lizynopryl może spowodować dodatkowe obniżenie ogólnoustrojowego ciśnienia tętniczego. Jest to znany efekt i zazwyczaj nie stanowi powodu do przerwania terapii. Jeśli hipotensja tętnicza staje się objawowa, może być konieczne zmniejszenie dawki lub przerwanie przyjmowania lizynoprylu.

Hipotensja tętnicza w ostrym zespole wieńcowym.

Leczenie lizynoprylem nie powinno być rozpoczynane u pacjentów z ostrym zawałem mięśnia sercowego, którzy są narażeni na dalsze poważne pogorszenie hemodynamiki po leczeniu lekami rozszerzającymi naczynia. Są to pacjenci z ciśnieniem skurczowym 100 mm Hg lub niższym lub z wstrząsem kardiogennym. W ciągu pierwszych 3 dni po zawałach mięśnia sercowego dawkę należy zmniejszyć, jeśli ciśnienie skurczowe wynosi 120 mm Hg lub mniej. Dawkę utrzymującą należy zmniejszyć do 5 mg lub tymczasowo do 2,5 mg, jeśli ciśnienie skurczowe wynosi 100 mm Hg lub mniej. W przypadku utrzymującej się hipotensji tętniczej (ciśnienie skurczowe poniżej 90 mm Hg utrzymujące się ponad 1 godzinę) lizynopryl należy odstawić.

Stenoza zastawki aortalnej i mitralnej/hipertroficzna kardiomiopatia

Jak wszystkie inhibitory ACE, lizynopryl należy przepisywać z ostrożnością pacjentom ze stenozą zastawki mitralnej i zastawką wylotu lewej komory, taką jak stenoza aortalna lub hipertroficzna kardiomiopatia.

Niewydolność nerek

W przypadku zaburzeń funkcji nerek (klirens kreatyniny < 80 ml/min) dawkę początkową lizynoprylu należy dostosować w zależności od klirensu kreatyniny pacjenta, a następnie w zależności od reakcji pacjenta na leczenie. Rutynowa kontrola stężenia potasu i stężenia kreatyniny jest częścią standardowej praktyki medycznej leczenia takich pacjentów.

U pacjentów z niewydolnością serca hipotensja tętnicza po rozpoczęciu leczenia inhibitorami ACE może prowadzić do dalszego pogorszenia funkcji nerek. W takich przypadkach zgłaszano ostra niewydolność nerek, zazwyczaj odwracalną.

U niektórych pacjentów z dwustronną stenozą tętnic nerkowych lub ze stenozą tętnicy jedynego nerki, którzy otrzymywali inhibitory ACE, możliwe jest zwiększenie stężenia mocznika we krwi i kreatyniny w surowicy krwi, zazwyczaj odwracalne po odstawieniu leku. Jest to szczególnie prawdopodobne u pacjentów z niewydolnością nerek.

W przypadku obecności u pacjenta również nadciśnienia tętniczego naczyniowo-nerek istnieje zwiększony ryzyko rozwoju ciężkiej hipotensji tętniczej i niewydolności nerek. Leczenie takich pacjentów należy rozpoczynać pod ścisłym nadzorem medycznym z niskich dawek i ostrożnie dozować. Ponieważ leczenie diuretykami może sprzyjać rozwojowi powyższych stanów, należy je przerwać, a funkcję nerek należy kontrolować w pierwszych tygodniach terapii lizynoprylem.

U niektórych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym bez wyraźnego wcześniejszego nadciśnienia tętniczego naczyniowo-nerek odnotowano zwiększenie stężenia mocznika we krwi i kreatyniny w surowicy krwi, zazwyczaj niewielkie i przejściowe, szczególnie w przypadkach, gdy lizynopryl stosowano jednocześnie z diuretykiem. Jest to szczególnie prawdopodobne u pacjentów z wcześniejszą niewydolnością nerek. Może być konieczne zmniejszenie dawki i/lub odstawienie diuretyku i/lub lizynoprylu.

W przypadku ostrym zawału mięśnia sercowego leczenie lizynoprylem nie należy rozpoczynać u pacjentów z objawami niewydolności nerek, które określono jako stężenie kreatyniny w surowicy krwi przekraczające 177 µmol/l i/lub proteinurię przekraczającą 500 mg/24 godziny. W przypadku rozwoju zaburzeń funkcji nerek podczas leczenia lizynoprylem (stężenie kreatyniny w surowicy krwi większe niż 265 µmol/l lub dwa razy przekraczające odpowiednią wartość przed rozpoczęciem leczenia), lekarz powinien rozważyć konieczność odstawienia lizynoprylu.

Proteinuria

Znane są rzadkie przypadki proteinurii u pacjentów, szczególnie przy obniżonej funkcji nerek lub po wysokich dawkach lizynoprylu. W przypadku klinicznie istotnej proteinurii (powyżej 1 g/dobę) lek może być przepisany tylko po ocenie korzyści z leczenia i potencjalnego ryzyka oraz przy stałym monitorowaniu parametrów klinicznych i biochemicznych pacjenta.

Podwyższona wrażliwość, obrzęk naczynioruchowy

Zgłaszano pojedyncze przypadki obrzęku naczynioruchowego twarzy, rąk i nóg, warg, języka, fałdów głosowych i/lub krtani u pacjentów, którzy otrzymywali inhibitory ACE, w tym lizynopryl. Obrzęk naczynioruchowy może wystąpić w dowolnym momencie podczas leczenia. W takich przypadkach należy natychmiast odstawić lizynopryl, przepisać odpowiednie leczenie, zapewnić obserwację medyczną, aby upewnić się o zniknięciu wszystkich objawów przed wypisaniem pacjenta. Nawet w przypadkach obrzęku języka, który nie towarzyszy niewydolności oddechowej, pacjenci mogą wymagać długotrwałej obserwacji, ponieważ leczenie lekami przeciwhistaminowymi i kortykosteroidami może być niewystarczające.

Bardzo rzadko zgłaszano przypadki śmierci w wyniku obrzęku naczynioruchowego związanego z obrzękiem krtani lub języka. U pacjentów z uszkodzeniem języka, fałdów głosowych lub krtani może wystąpić obturacja dróg oddechowych, szczególnie u pacjentów, którzy wcześniej przeszli operację dróg oddechowych. W takich przypadkach należy natychmiast udzielić pomocy medycznej. Może to obejmować podanie adrenaliny i/lub wsparcie w utrzymaniu drożności dróg oddechowych. Pacjent powinien przebywać pod ścisłym nadzorem lekarza aż do całkowitego i stabilnego zniknięcia objawów.

Inhibitory ACE powodują obrzęk naczynioruchowy u pacjentów rasy czarnoskórej częściej niż u pacjentów innych ras.

Pacjenci, u których wcześniej obserwowano obrzęk naczynioruchowy niezwiązany z leczeniem inhibitorami ACE, mogą być bardziej skłonni do rozwoju obrzęku naczynioruchowego podczas stosowania inhibitora ACE (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z sakubitrilem/walsartanem jest przeciwwskazane ze względu na zwiększone ryzyko rozwoju obrzęku naczynioruchowego. Leczenie sakubitrilem/walsartanem należy rozpocząć nie wcześniej niż po 36 godzinach od przyjęcia ostatniej dawki lizynoprylu. Leczenie lizynoprylem należy rozpocząć nie wcześniej niż po 36 godzinach od przyjęcia ostatniej dawki sakubitrilu/walsartanu (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z raczekadotrylem, inhibitorami mTOR (np. sirolimus, everolimus, temsirolimus) i wyldaglipyptynem może prowadzić do zwiększenia ryzyka rozwoju obrzęku naczynioruchowego (np. obrzęk dróg oddechowych lub języka z niewydolnością oddechową lub bez niej) (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Pacjentom, którzy już przyjmują inhibitory ACE, należy z ostrożnością rozpoczynać leczenie raczekadotrylem, inhibitorami mTOR i wyldaglipyptynem.

Reakcje anafilaktyczne u pacjentów poddawanych hemodializie

Zgłaszano reakcje anafilaktyczne u pacjentów poddawanych dializie z użyciem wysokoprzepływowych membran dializacyjnych o wysokiej przepuszczalności (np. AN 69) i jednocześnie otrzymujących inhibitor ACE. Należy rozważyć możliwość zastosowania innego typu membrany dializacyjnej lub leku przeciwnadciśnieniowego innego typu tym pacjentom.

Reakcje anafilaktyczne podczas aferezy lipoprotein o niskiej gęstości (LDL)

W pojedynczych przypadkach u pacjentów, którzy otrzymywali inhibitory ACE podczas aferezy lipoprotein o niskiej gęstości (LDL) z dekstranu siarczanem, wystąpiły reakcje anafilaktyczne zagrożone życia. Pojawienie się takich reakcji można uniknąć, jeśli zaprzestanie się terapii inhibitorami ACE przed każdym seansem aferezy.

Desensytyzacja

U pacjentów, którzy otrzymują inhibitory ACE podczas desensytyzacji jadem owadów (np. jadem Hymenoptera), występują trwałe reakcje anafilaktyczne. U takich pacjentów udało się uniknąć reakcji anafilaktycznych poprzez tymczasowe odstawienie inhibitorów ACE, ale ponownie się one pojawiały po przypadkowym przyjęciu leku.

Niewydolność wątroby

W rzadkich przypadkach przyjmowanie inhibitorów ACE towarzyszył zespół rozpoczynający się od żółtaczki cholestotycznej, postępujący do martwicy fulminantnej i (czasem) prowadzący do śmierci. Mechanizm rozwoju tego zespołu jest niejasny. Pacjentom, którzy otrzymują lizynopryl i u których rozwija się żółtaczka lub znacznie zwiększa aktywność enzymów wątrobowych, należy przerwać stosowanie lizynoprylu i przebywać pod odpowiednim nadzorem medycznym.

Neutropenia/agranulocytoza

Zgłaszano neutropenię/agranulocytozę, trombocytopenię i anemię u pacjentów, którzy otrzymywali inhibitory ACE. U pacjentów z normalną funkcją nerek bez innych czynników ryzyka neutropenia rozwija się rzadko. Neutropenia i agranulocytoza są odwracalne i znikają po odstawieniu inhibitora ACE.

Lizynopryl należy przepisywać z szczególną ostrożnością pacjentom z chorobami tkanki łącznej, podczas leczenia immunosupresyjnego, allopurinolem lub prokainamidem lub przy połączeniu tych czynników ryzyka, szczególnie przy wcześniejszym zaburzeniu funkcji nerek. U niektórych z tych pacjentów rozwijały się poważne choroby zakaźne, które w kilku przypadkach nie odpowiadały na intensywną terapię antybiotykami. Okresowo podczas leczenia lizynoprylem zaleca się przeprowadzanie badań laboratoryjnych (badanie krwi z oznaczeniem wzoru leukocytarnego) u tych pacjentów, a także ostrzec ich o konieczności zgłaszania pierwszych objawów choroby zakaźnej.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS)

Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, blokerów receptora angiotensyny II (ARB II) lub aliskirenu zwiększa ryzyko rozwoju hipotensji tętniczej, hiperkaliemii i zaburzeń funkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek). Z tego powodu podwójna blokada RAAS przez jednoczesne stosowanie z inhibitorami ACE, ARB II lub aliskirenu nie jest zalecana (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Jeśli podwójna blokada RAAS jest absolutnie wskazana, konieczna jest ścisła obserwacja przez specjalistę i obowiązkowy monitoring funkcji nerek, równowagi wodno-elektrolitowej i ciśnienia tętniczego.

Inhibitory ACE i ARB II nie powinny być stosowane jednocześnie pacjentom z nerczką cukrzycową.

Rasa

U pacjentów rasy czarnoskórej inhibitory ACE częściej powodują obrzęk naczynioruchowy niż u pacjentów innych ras. Jak i w przypadku stosowania innych inhibitorów ACE, u pacjentów rasy czarnoskórej lizynopryl może być mniej skuteczny w obniżaniu ciśnienia tętniczego niż u pacjentów innych ras, co prawdopodobnie wynika z wyższego częstości stanów z niskim poziomem reniny u pacjentów rasy czarnoskórej cierpiących na nadciśnienie tętnicze.

Kaszel

Zgłaszano kaszel podczas stosowania inhibitorów ACE. Kaszel jest zazwyczaj nieproduktywny, utrzymujący się i znika po odstawieniu leku. Kaszel wywołany przyjmowaniem inhibitorów ACE należy uwzględnić przy rozpoznaniu różnicowym kaszlu.

Zabiegi chirurgiczne/anesztezja

U pacjentów, którym przeprowadza się duże zabiegi chirurgiczne lub podczas ogólnej anestezji lekami powodującymi hipotensję tętniczą, lizynopryl może blokować tworzenie angiotensyny II po kompensacyjnym wydzielaniu reniny. Jeśli rozwija się hipotensja tętnicza, prawdopodobnie w wyniku powyższego mechanizmu, można przeprowadzić korektę poprzez zwiększenie objętości krwi krążącej.

Hiperkaliemia

Inhibitory ACE mogą spowodować rozwój hiperkaliemii, ponieważ hamują wydzielanie aldosteronu. Zazwyczaj ten efekt jest klinicznie nieistotny u pacjentów z normalną funkcją nerek. Jednak u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek, cukrzycą typu II i/lub u pacjentów, którzy przyjmują suplementy diety zawierające potas (w tym zamienniki soli), diuretyki zatrzymujące potas (np. spironolakton, triamteren lub amilorid), a także u pacjentów, którzy przyjmują inne leki, które mogą zwiększać zawartość potasu w surowicy krwi (np. heparyna, trimetoprymina lub lek kombinowany ko-trimoksazol (trimetoprymina/sulfametoksazol)), a szczególnie antagonistów aldosteronu lub blokerów receptora angiotensyny, może rozwinąć się hiperkaliemia. Należy ostrożnie stosować diuretyki zatrzymujące potas i blokery receptora angiotensyny pacjentom, którzy przyjmują inhibitory ACE. W razie konieczności jednoczesnego stosowania powyższych leków zaleca się regularny monitoring stężenia potasu w surowicy krwi i funkcji nerek (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Pacjenci z cukrzycą

U pacjentów z cukrzycą, którzy przyjmują doustne leki hipoglikemiczne lub otrzymują insulinę, w ciągu pierwszego miesiąca leczenia inhibitory ACE należy dokładnie monitorować poziom glukozy we krwi (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Leki litu

Nie zaleca się kombinacji leków litu i lizynoprylu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Szczególności stosowania związane z amlodypiną

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania amlodypiny w kryzie nadciśnieniowym nie zostały ustalone.

Niewydolność serca

Pacjentom z niewydolnością serca amlodypinę należy stosować z ostrożnością. Wiadomo, że w długotrwałym badaniu placebo-kontrolowanym z udziałem pacjentów z ciężką niewydolnością serca (klasa III i IV według klasyfikacji New York Heart Association, NYHA) w grupie stosowania amlodypiny obrzęk płuc rejestrowano częściej niż w grupie placebo.

Blokery kanałów wapniowych, w tym amlodypina, należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z niewydolnością serca, ponieważ zwiększają one ryzyko zdarzeń sercowo-naczyniowych i śmiertelności w przyszłości.

Niewydolność wątroby

U pacjentów z niewydolnością wątroby obserwuje się wydłużenie okresu półtrwania amlodypiny i zwiększenie wartości AUC, jednak odpowiednie rekomendacje dotyczące dawkowania nie zostały opracowane. Dlatego stosowanie amlodypiny należy rozpoczynać od minimalnej dawki w zakresie dawkowania. Rozpoczynanie leczenia i zwiększanie dawki należy prowadzić z ostrożnością. U pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby może być konieczne powolne dozowanie dawki i ścisła obserwacja.

Pacjenci starsi

Pacjentom starszym zwiększać dawkę należy z ostrożnością (patrz sekcje „Farmakokinetyka” i „Sposób stosowania i dawki”).

Niewydolność nerek

Takim pacjentom amlodypinę można przepisać w dawkach standardowych. Zmiany stężenia amlodypiny w osoczu krwi nie korelują ze stopniem niewydolności nerek. Amlodypina nie jest usuwana za pomocą dializy.

Szczególności stosowania związane z lekiem Ekvator

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę, czyli jest praktycznie wolny od sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Lek Ekvator jest przeciwwskazany w ciąży i u kobiet planujących zajść w ciążę (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Doświadczenie stosowania lizynoprylu i amlodypiny u kobiet w ciąży w odpowiednich kontrolowanych badaniach klinicznych jest niewystarczające. Jednak stosowanie obu substancji czynnych nie jest zalecane lub jest przeciwwskazane (informacje dotyczące substancji czynnych patrz w sekcji „Skład”).

Jeśli podczas leczenia lekiem Ekvator potwierdzi się ciążę, należy natychmiast przerwać jego stosowanie, a jeśli konieczne − zastąpić innym lekiem dozwolonym w ciąży (patrz sekcja „Szczególności stosowania”).

Nie należy rozpoczynać stosowania leku Ekvator w czasie ciąży. Jeśli kontynuacja leczenia lekiem Ekvator uznana zostanie za konieczną, pacjentki planujące zajść w ciążę należy przepisać na alternatywne leki przeciwnadciśnieniowe o znanym profilu bezpieczeństwa stosowania w czasie ciąży.

Stosowanie lizynoprylu

Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka teratogenności związane z stosowaniem inhibitorów ACE w pierwszym trymestrze ciąży nie są przekonujące, jednak pewne zwiększenie ryzyka nie jest wykluczone. Jeśli kontynuacja leczenia inhibitory ACE uznana zostanie za konieczną, pacjentki planujące zajść w ciążę należy przepisać na alternatywne leki przeciwnadciśnieniowe o znanym profilu bezpieczeństwa stosowania w czasie ciąży. Po potwierdzeniu ciąży należy natychmiast przerwać leczenie inhibitory ACE i w razie potrzeby rozpocząć leczenie alternatywne.

Wiadomo, że stosowanie inhibitorów ACE w drugim i trzecim trymestrze ciąży powoduje fetotoksyczność (obniżenie funkcji nerek, małopłodowie, spowolnienie kostnienia czaszki) i toksyczność noworodkową (niewydolność nerek, hipotensja tętnicza, hiperkaliemia). Jeśli inhibitor ACE był stosowany od drugiego trymestru ciąży, zaleca się badanie ultrasonograficzne funkcji nerek i czaszki. Za noworodkami i niemowlętami, których matki przyjmowały inhibitory ACE, zaleca się ścisłą obserwację w celu wczesnego wykrycia hipotensji tętniczej (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególności stosowania”).

Stosowanie amlodypiny

Bezpieczeństwo stosowania amlodypiny u kobiet w ciąży nie zostało ustalone.

Wiadomo, że w badaniach na zwierzętach obserwowano toksyczność rozrodczą przy stosowaniu wysokich dawek. Stosowanie w czasie ciąży możliwe jest tylko w przypadku braku bezpieczniejszego leczenia alternatywnego, a także w tych przypadkach, gdy samo schorzenie wiąże się z dużym ryzykiem dla matki i płodu.

Okres karmienia piersią.

Brak informacji dotyczących stosowania lizynoprylu w okresie karmienia piersią. Amlodypina wydzielana jest w mleku matki. Ilość amlodypiny otrzymywana przez dziecko z mlekiem matki szacuje się na zakres międzykwartylowy 3–7%, maksimum – 15%. Wpływ amlodypiny na dziecko nie został oceniony.

Lek Ekvator jest przeciwwskazany w okresie karmienia piersią, należy stosować alternatywne leki o ustalonym profilu bezpieczeństwa, szczególnie w przypadku karmienia piersią noworodka lub dziecka przedwczesnego (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Płodność

Brak danych z odpowiednich kontrolowanych badań klinicznych dotyczących wpływu lizynoprylu i amlodypiny na płodność.

Stosowanie amlodypiny

Zgłaszano odwracalne zmiany biochemiczne w główkach plemników u niektórych pacjentów, którzy otrzymywali blokery kanałów wapniowych. Brakuje danych klinicznych dotyczących możliwego wpływu amlodypiny na płodność.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami.

Związane z lizynoprylem

Przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami należy wziąć pod uwagę możliwość rozwoju zawrotów głowy lub zmęczenia.

Związane z amlodypiną

Amlodypina może powodować nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i pracy z innymi urządzeniami. U pacjentów, którzy odczuwają zawroty głowy, ból głowy, zmęczenie lub nudności, może być zaburzona zdolność do reagowania. Zaleca się zachowanie ostrożności, szczególnie na początku leczenia.

Zgodnie z powyższym, lek Ekvator może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i pracy z innymi urządzeniami (szczególnie na początku leczenia).

Sposób stosowania i dawki.

Dawki

Zalecana dawka to 1 tabletka na dobę. Maksymalna dawka dobową to 1 tabletka.

Ogólnie leki kombinowane o ustalonych dawkach nie nadają się do terapii wstępnej.

Lek Ekvator, tabletki 20 mg/10 mg, wskazany jest wyłącznie dla pacjentów, u których odpowiednie dawki utrzymujące lisinoprilu i amlodypiny wynoszą odpowiednio 20 mg i 10 mg. W razie potrzeby można rozważyć stosowanie leku Ekvator o innych dawkach poszczególnych składników.

Niewydolność nerek

Dawkowanie u pacjentów z niewydolnością nerek należy dostosować indywidualnie, stosując oddzielne składniki leku – lisinopril i amlodypinę – w celu doboru optymalnej dawki wstępnej i utrzymującej.

Podczas leczenia lekiem Ekvator należy monitorować funkcję nerek oraz stężenie potasu i sodu w osoczu. W przypadku pogorszenia funkcji nerek należy przerwać stosowanie leku Ekvator i zastąpić go odpowiednio dobranymi oddzielnymi składnikami. Amlodypina nie jest usuwana podczas dializy.

Niewydolność wątroby

Nie opracowano jeszcze zaleceń dotyczących dawkowania u pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby, dlatego dobór dawek u tych pacjentów należy prowadzić ostrożnie, rozpoczynając od najniższej dawki w zakresie dawkowania (patrz sekcje „Farmakokinetyka” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”). Dobór optymalnej dawki wstępnej i utrzymującej u pacjentów z niewydolnością wątroby należy prowadzić indywidualnie, stosując swobodną kombinację lisinoprilu i amlodypiny.

Farmakokinetyki amlodypiny przy ciężkiej niewydolności wątroby nie badano. Stosowanie amlodypiny u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby należy rozpoczynać od najniższej dawki, a dobowanie dawek należy prowadzić powoli.

Pacjenci w wieku podeszłym (od 65 roku życia)

Lek należy przepisywać pacjentom w wieku podeszłym z ostrożnością.

Wiadomo, że w badaniach klinicznych nie obserwowano wpływu wieku na profil skuteczności i bezpieczeństwa amlodypiny lub lisinoprilu. W celu doboru optymalnej dawki utrzymującej u pacjentów w wieku podeszłym, dobowanie dawek należy prowadzić indywidualnie, stosując swobodną kombinację lisinoprilu i amlodypiny.

Sposób stosowania.

Doustnie. Ponieważ jedzenie nie wpływa na wchłanianie leku, Ekvator można przyjmować niezależnie od posiłku, czyli przed, podczas lub po jedzeniu.

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku Ekvator u dzieci (do 18 roku życia) nie zostały ustalone.

Przedawkowanie.

Nie ma danych dotyczących przedawkowania leku Ekvator u ludzi.

Przedawkowanie lisinoprilu

Dane dotyczące przedawkowania u ludzi są ograniczone. Objawy związane z przedawkowaniem inhibitorów ACE mogą obejmować hipotensję tętniczą, szok cyrkulacyjny, zaburzenia równowagi elektrolitycznej, niewydolność nerek, hipwentylację, tachykardię, przyspieszone bicie serca, bradykardię, zawroty głowy, lęk i kaszel. W przypadku przedawkowania zaleca się wlewanie roztworu fizjologicznego dożylnie. W przypadku rozwoju hipotensji tętniczej pacjenta należy ułożyć w pozycji leżącej. Można również rozważyć stosowanie infuzji angiotensyny II i/lub wlewu dożylnego katecholamin.

Jeśli przyjęcie leku miało miejsce niedawno, należy podjąć działania mające na celu usunięcie lisinoprilu (np. wywołanie wymiotów, przemywanie żołądka, podanie sorbentów i siarczanu sodu). Lisinopril można usunąć z krwiobiegu ogólnoustrojowego poprzez dializę hemodyalizacyjną (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”). W przypadku rozwoju bradykardii opornej na leczenie farmakologiczne wskazane jest założenie sztucznego stymulatora serca. Wymagana jest stała kontrola podstawowych wskaźników czynności życiowych, stężenia elektrolitów oraz stężenia kreatyniny w osoczu.

Przedawkowanie amlodypiny

Dane dotyczące celowego przedawkowania u ludzi są ograniczone.

Objawy

Przedawkowanie może prowadzić do nadmiernej wazodylatacji obwodowej z odruchową tachykardią. Zarejestrowano również nasilone i długotrwałe hipotensję tętniczą, aż po szok z końcowym skutkiem śmiertelnym.

Rzadko zgłaszano rozwój niekardiogennego obrzęku płuc jako następstwo przedawkowania amlodypiny, który może występować z opóźnionym początkiem (24–48 godzin po przyjęciu) i wymagać sztucznej wentylacji płuc. Czynnikami sprzyjającymi rozwojowi niekardiogennego obrzęku płuc mogą być wczesne działania resuscytacyjne (w tym obciążenie płynami) w celu utrzymania perfuzji i frakcji wyrzutowej serca.

Leczenie

W przypadku klinicznie istotnej hipotensji tętniczej spowodowanej przedawkowaniem amlodypiny należy podejmować aktywne działania wspierające układ sercowo-naczyniowy, w tym częste monitorowanie parametrów układu sercowo-naczyniowego i oddechowego; pacjenta należy ułożyć w pozycji leżącej z uniesionymi kończynami dolnymi i kontrolować objętość krwi krążącej oraz diurezę.

W przypadku braku przeciwwskazań może być konieczne podawanie wazopresorów w celu przywrócenia tonusu naczyniowego i ciśnienia tętniczego. Wlewanie dożylnego glukonianu wapnia może mieć pozytywny wpływ na cofnięcie efektów spowodowanych blokadą kanałów wapniowych.

W niektórych przypadkach może być skuteczne przemywanie żołądka. Wiadomo, że w badaniach u zdrowych ochotników podanie węgla aktywnego w ciągu 2 godzin po przyjęciu 10 mg amlodypiny zmniejszyło szybkość wchłaniania amlodypiny.

Ponieważ amlodypina w znacznym stopniu wiąże się z białkami osocza, dializa jest nieskuteczna.

Przedawkowanie lekiem Ekvator może prowadzić do nadmiernej wazodylatacji obwodowej z nasiloną hipotensją tętniczą i ostrą niewydolnością naczyniową, zaburzenia równowagi elektrolitycznej, niewydolność nerek, hipwentylację, tachykardię, przyspieszone bicie serca, bradykardię, zawroty głowy, lęk i kaszel. Zaleca się leczenie objawowe (nadanie pacjentowi pozycji leżącej, obserwacja i w razie potrzeby wspieranie czynności układu sercowo-naczyniowego i oddechowego, ciśnienia tętniczego, objętości krwi krążącej i równowagi elektrolitycznej, a także stężenia kreatyniny w osoczu). W przypadku nasilonej hipotensji tętniczej pacjenta należy ułożyć w pozycji leżącej z uniesionymi kończynami dolnymi; jeśli podanie płynów nie przyniesie wystarczającego efektu, może być konieczna terapia wspierająca w postaci podawania wazopresorów obwodowych, o ile nie ma przeciwwskazań do ich stosowania. Można również rozważyć stosowanie infuzji angiotensyny II. Wlewanie dożylnego glukonianu wapnia może wykazać pozytywny wpływ na cofnięcie efektów spowodowanych blokadą kanałów wapniowych.

Lisinopril można usunąć z krwiobiegu ogólnoustrojowego poprzez dializę hemodyalizacyjną. Nie zaleca się stosowania wysokoprzepływowych membran poliakrylonitrylowych podczas dializy.

Efekty uboczne.

Częstotliwość określa się następująco: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); rzadko (od ≥ 1/1 000 do < 1/100); pojedyncze przypadki (od ≥ 1/10 000 do < 1/1 000); rzadkie (< 1/10 000); częstotliwość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

W ramach każdej grupy częstotliwości efekty uboczne wymieniono w kolejności zmniejszającego się nasilenia.

Efekty uboczne obserwowane i zarejestrowane podczas leczenia lizynoprylem oraz amlodypinem stosowanymi oddzielnie:

*Zgłaszano zespół objawów, który może obejmować jeden lub więcej z następujących objawów: gorączka, zapalenie naczyń, ból mięśni, ból mięśniowo-stawowy/ból stawowy/zapalenie stawów, pozytywna reakcja na antyciała antyjądrowe (ANA), zwiększona szybkość osiadania erytrocytów (SOE), eozynofilia i leukocytoza, wysypka skórna, nadwrażliwość na światło lub inne zmiany skóry.

**Najczęściej kojarzone z obtorem żółciowym.

Dane z badań klinicznych dotyczące bezpieczeństwa pozwalają przypuszczać, że lizynopryl jest ogólnie dobrze tolerowany przez dzieci i młodzież z nadciśnieniem tętniczym, a profil bezpieczeństwa w tej grupie wiekowej jest porównywalny z profilem u dorosłych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku odgrywa ważną rolę i pozwala kontynuować monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania leku. Osobom pracującym w ochronie zdrowia zaleca się zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych poprzez państwowy system zgłaszania działań niepożądanych.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 ºC, w oryginalnym opakowaniu, aby chronić przed wpływem światła i wilgoci. Lek należy przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci!

Opakowanie. Po 10 tabletów w blisterze; po 1, 3 lub 6 blisterów w pudełku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Spółka akcyjna „Gedeon Richter”, Węgry.

Miejsce pochodzenia producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

H-1103, Budapeszt, ul. Demréti 19–21, Węgry.