Efemerin

INSTRUKCJA stosowania leku leczniczego EFMERIN (EFMERIN)

Skład:

substancja czynna: ceftriakson;

1 fiolka zawiera ceftriaksonu sodu odpowiadającego ceftriaksonowi 1 g lub 2 g.

Postać leku. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: krystaliczny proszek od białego do żółtawego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Inne antybiotyki beta-laktamowe. Cefalosporyny III pokolenia. Ceftriakson. Kod ATC J01D D04.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Ceftryaksolon hamuje syntezę ściany komórkowej bakterii po przyłączeniu się do białek wiążących penicylinę. W efekcie zatrzymuje się biosynteza ściany komórkowej (peptydoglikanu), co prowadzi do lizy komórki bakteryjnej i jej śmierci.

Odporność

Odporność bakterii na ceftryaksolon może rozwijać się w wyniku działania jednego lub kilku mechanizmów:

• hydrolizy przez β-laktamazy, w tym β-laktamazy o szerokim spektrum działania, karbapenemazy oraz enzymy typu Amp C, które mogą być indukowane lub trwale zahamowane u niektórych beztlenowych bakterii Gram-ujemnych;
• obniżonego powinowactwa białek wiążących penicylinę do ceftryaksolonu;
• niewnikalności zewnętrznej błony w bakteriach Gram-ujemnych;
• bakteryjnego pompy wypompowującej (efluksowej).

Wartości progowe przy oznaczaniu wrażliwości

Wartości progowe dla minimalnego stężenia hamującego (MIC), określone przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST)

a. Wnioskowanie o wrażliwości oparte jest na wrażliwości na cefoksymę;

b. Wnioskowanie o wrażliwości oparte jest na wrażliwości na penicylinę;

c. rzadko występują izolaty, których minimalna stężenie hamujące przekracza granice wrażliwości. W przypadku takiego zjawiska należy przeprowadzić ponowne testowanie, a w przypadku potwierdzenia – wysłać materiał do laboratorium referencyjnego;

d. granice wrażliwości dotyczą dobowej dawki wewnątrzżylnej 1 g × 1 oraz wysokiej dawki co najmniej 2 g × 1

Skuteczność kliniczna wobec określonych patogenów

Stopień oporności poszczególnych gatunków może się różnić w zależności od regionu geograficznego i czasu. Wskazane jest uzyskiwanie lokalnych informacji dotyczących oporności mikroorganizmów, szczególnie podczas leczenia ciężkich zakażeń. W razie potrzeby należy skonsultować się ze specjalistą, jeśli lokalny poziom oporności jest taki, że korzyść z zastosowania leku, przynajmniej w odniesieniu do niektórych typów zakażeń, pozostaje wątpliwa.

Ogólnie wrażliwe gatunki

Dodatnie względem Grama aeroby

Staphylococcus aureus (wrażliwy na metycylinę)1, koagulazododatnie bakterie z rodzaju Staphylococcus (wrażliwe na metycylinę)1, Streptococcus pyogenes (grupa A), Streptococcus agalactiae (grupa B), Streptococcus pneumoniae, Streptococci grupy Viridans.

Ujemne względem Grama aeroby

Borrelia burgdorferi, Haemophilus influenzae, Haemophilus parainfluenzae, Moraxella catarrhalis, Neisseria gonorrhoeae, Neisseria meningitidis, Proteus mirabilis, Providencia spp., Treponema pallidum.

Gatunki, wobec których nabyta oporność może stanowić problem

Dodatnie względem Grama aeroby

Staphylococcus epidermidis2, Staphylococcus haemolyticus2, Staphylococcus hominis2.

Ujemne względem Grama aeroby

Citrobacter freundii, Enterobacter aerogenes, Enterobacter cloacae, Escherichia coli3, Klebsiella pneumoniae3, Klebsiella oxytoca3, Morganella morganii, Proteus vulgaris, Serratia marcescens.

Anaeroby

Bacteroides spp., Fusobacterium spp., Peptostreptococcus spp., Clostridium perfringens.

Wstępnie oporne mikroorganizmy

Dodatnie względem Grama aeroby

Enterococcus spp., Listeria monocytogenes.

Ujemne względem Grama aeroby

Acinetobacter baumannii, Pseudomonas aeruginosa, Stenotrophomonas maltophilia.

Anaeroby

Clostridium difficile.

Inne

Chlamydia spp., Chlamydophila spp., Mycoplasma spp., Legionella spp., Ureaplasma urealyticum

1 Wszystkie metycylinooporne bakterie z rodzaju Staphylococcus są oporne na ceftryksone.

2 Częstość oporności >50 % co najmniej w jednym regionie.

3 Szczepy produkujące beta-laktamazy o szerokim spektrum działania są zawsze oporne.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Podanie do mięśnia

Po wstrzyknięciu wewnętrznomięśniowym średnie maksymalne stężenie ceftryksonu we krwi osiąga około połowy wartości obserwowanej po podaniu dożylnym równoważnej dawki. Maksymalne stężenie we krwi po jednorazowym wstrzyknięciu wewnętrznomięśniowym 1 g leku wynosi 81 mg/l i osiągane jest 2–3 godziny po podaniu. Pole pod krzywą „stężenie – czas” we krwi po podaniu wewnętrznomięśniowym jest równe polu po podaniu dożylnym równoważnej dawki.

Podanie dożylnie

Po dożylnej iniekcji bolusowej ceftryksonu w dawce 500 mg i 1 g średnie maksymalne stężenie ceftryksonu we krwi wynosi odpowiednio około 120 i 200 mg/l. Po dożylnej infuzji ceftryksonu w dawce 500 mg, 1 g i 2 g stężenie ceftryksonu we krwi wynosi odpowiednio około 80, 150 i 250 mg/l.

Rozkład

Objętość rozkładu ceftryksonu wynosi 7–12 l. Stężenia znacznie przekraczające minimalne stężenia hamujące dla większości istotnych patogenów zakażeń stwierdza się w tkankach, w tym w płucach, sercu, dróg żółciowych, wątrobie, migdałkach, uchu środkowym i błonie śluzowej nosa, kościach, a także w płynie mózgowo-rdzeniowym, płynie opłucnowym i płynie stawowym, sekrecie prostaty. Po ponownym podaniu obserwowano wzrost średniego maksymalnego stężenia we krwi o 8–15 % (Cmax); stan równowagi osiągany był w większości przypadków w ciągu 48–72 godzin, w zależności od drogi podania.

Przenikanie do poszczególnych tkanek

Ceftrykson przenika przez opony mózgowe. Przenikanie jest bardziej wyraźne w przypadku zapalenia opon mózgowych. Średnie maksymalne stężenie ceftryksonu w płynie mózgowo-rdzeniowym u pacjentów z bakteryjnym zapaleniem opon mózgowych osiąga do 25 % stężenia we krwi, w porównaniu do 2 % u pacjentów bez zapalenia opon mózgowych. Maksymalne stężenia ceftryksonu w płynie mózgowo-rdzeniowym osiągane są około 4–6 godzin po wstrzyknięciu dożylnym. Ceftrykson przenika przez barierę łożyskową, a jego obecność w małych stężeniach oczekuje się również w mleku matki (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Wiązanie z białkami osocza

Ceftrykson wiąże się odwracalnie z albuminą. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 95 % przy stężeniu we krwi poniżej 100 mg/l. Wiązanie ulega nasyceniu, a stopień wiązania maleje wraz ze wzrostem stężenia (do 85 % przy stężeniu we krwi 300 mg/l).

Metabolizm

Ceftrykson nie ulega metabolizmowi systemowemu, a przekształca się w metabolity nieaktywne pod wpływem flory jelitowej.

Wydalanie

Ogólny klirens osoczowy ceftryksonu (związanego i niezwiązanego) wynosi 10–22 ml/min. Klirens nerkowy wynosi 5–12 ml/min. 50–60 % ceftryksonu wydzielane jest w postaci niezmienionej przez nerki, głównie poprzez filtrację kłębuszkową, 40–50 % – w postaci niezmienionej z żółcią. Okres półtrwania ceftryksonu u dorosłych wynosi około 8 godzin.

Pacjenci z niewydolnością nerek lub wątroby

U chorych z naruszeniem funkcji nerek i wątroby farmakokinetyka ceftryksonu zmienia się w niewielkim stopniu, obserwuje się jedynie nieznaczne wydłużenie okresu półtrwania (mniej niż dwukrotne), nawet u pacjentów z ciężkim uszkodzeniem funkcji nerek.

Względnie umiarkowane wydłużenie okresu półtrwania przy zaburzeniu funkcji nerek wyjaśnia się kompensacyjnym zwiększeniem klirensu pozanerkowego w wyniku zmniejszenia się wiązania z białkami i odpowiednim zwiększeniem się klirensu pozanerkowego ogólnego ceftryksonu.

U pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby okres półtrwania ceftryksonu nie wydłuża się wskutek kompensacyjnego zwiększenia się klirensu nerkowego. Ma to również miejsce w wyniku zwiększenia się frakcji wolnej ceftryksonu we krwi, co sprzyja pozornemu paradoksalnemu zwiększeniu się ogólnego klirensu leku przy jednoczesnym zwiększeniu się objętości rozkładu równolegle do ogólnego klirensu.

Pacjenci w wieku podeszłym

U pacjentów w wieku 75 lat i więcej średni okres półtrwania jest zazwyczaj 2–3 razy dłuższy niż u młodych dorosłych.

Dzieci

Okres półtrwania ceftryksonu jest wydłużony u noworodków w wieku do 14 dni. Stężenie wolnego ceftryksonu może dalej wzrastać w wyniku takich czynników jak zmniejszenie filtracji kłębuszkowej i zaburzenia wiązania z białkami krwi. U dzieci okres półtrwania jest krótszy niż u noworodków lub dorosłych.

Klirens osoczowy i objętość rozkładu ogólnego ceftryksonu są wyższe u noworodków, niemowląt i dzieci niż u dorosłych.

Liniowość/nieliniowość

Farmakokinetyka ceftryksonu ma charakter nieliniowy. Wszystkie główne parametry farmakokinetyczne oparte na ogólnych stężeniach leku, z wyjątkiem okresu półtrwania, zależą od dawki. Nieliniowość jest wynikiem nasycenia wiązania z białkami osocza i dlatego dotyczy ogólnego ceftryksonu we krwi, a nie dotyczy ceftryksonu wolnego (niezwiązanego).

Zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna

Tak jak w przypadku innych beta-laktamów, indeks farmakokinetyczno-farmakodynamiczny, który wykazuje najlepszą korelację z efektywnością in vivo, to procent przedziału dawkowania, w którym stężenie niezwiązane pozostaje powyżej minimalnego stężenia hamującego ceftrykson dla poszczególnych docelowych gatunków (tj. %T > minimalne stężenie hamujące).

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Ceftryakson stosuje się w leczeniu poniższych infekcji u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków dojrzałych (od momentu urodzenia):

• bakteryjny zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych;
• zapalenie płuc nabyte spoza szpitala;
• zapalenie płuc nabyte w szpitalu;
• ostre zapalenie ucha środkowego;
• infekcje wewnątrzbrzuszne;
• skomplikowane infekcje dróg moczowych (w tym naczyniorób);
• infekcje kości i stawów;
• skomplikowane infekcje skóry i tkanek miękkich;
• gruźlica;
• kiła;
• błonica;
• bakteryjny zapalenie wsierdzia.

Efemerin można stosować w:

• leczeniu zaostrzenia przewlekłej obturacyjnej choroby płuc u dorosłych;
• leczeniu rozsianej boreliozy Lyme’a (wczesnej (etap II) i późnej (etap III)) u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków od 15. dnia życia;
• profilaktyce przedoperacyjnej infekcji w miejscu zabiegu chirurgicznego;
• leczeniu pacjentów z neutropenią, u których wystąpiła gorączka z podejrzeniem infekcji bakteryjnej;
• leczeniu pacjentów z bakteriemią, która pojawiła się w związku z którąkolwiek z powyższych infekcji, lub gdy istnieje podejrzenie którejś z tych infekcji.

Efemerin należy stosować łącznie z innymi lekami przeciwbakteryjnymi, jeśli zakres możliwych patogenów bakteryjnych nie mieści się w jego spektrum działania (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Należy brać pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące odpowiedniego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na ceftryakson lub na dowolny inny cefalosporynę, lub na którykolwiek z substancji pomocniczych. W wywiadzie ciężkie reakcje nadwrażliwości (np. reakcje anafilaktyczne) na inne typy antybiotyków beta-laktamowych (penicyliny, monobaktamy i karbapenemy).

Ceftryakson jest przeciwwskazany:

u przedwczesnie urodzonych noworodków w wieku ≤ 41 tygodni, uwzględniając okres rozwoju wewnątrzmacicznego (wiek ciążowy + wiek po urodzeniu)*;

u noworodków dojrzałych (w wieku ≤ 28 dni):

• z hiperbilirubinemią, żółtaczką, hipoproteynemią lub kwasością, ponieważ w tych stanach wiązanie bilirubiny jest prawdopodobnie zaburzone*;
• którzy wymagają (lub u których przewiduje się potrzebę) wstrzykiwania wewnętrznowożnego leków zawierających wapń lub roztworów do infuzji zawierających wapń, ze względu na ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”, „Reakcje niepożądane”, „Niezgodność”).

* Badania in vitro wykazały, że ceftryakson może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą surowicy krwi, co wiąże się z ryzykiem rozwoju encefalopatii bilirubinowej u takich pacjentów.

Przed wstrzyknięciem ceftryaksonu do mięśni należy koniecznie wykluczyć przeciwwskazania do stosowania lidokainy, jeśli stosuje się ją jako rozpuszczalnik (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”), patrz instrukcja do stosowania medycznego lidokainy, szczególnie sekcja „Przeciwwskazania”.

Roztworów ceftryaksonu zawierających lidokainę nigdy nie wolno podawać dożylne.

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Roztworów zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, nie należy używać do rekonstytucji leku Efemerin w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania odtworzonego roztworu do podania dożylnego, ponieważ może dojść do powstawania osadu. Osady soli wapniowej ceftryaksonu mogą również powstawać podczas mieszania ceftryaksonu z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym. Ceftryaksonu nie wolno podawać jednocześnie z roztworami dożylnymi zawierającymi wapń, w tym z roztworami zawierającymi wapń do długotrwałych infuzji, takimi jak roztwory do żywienia pozajelitowego, za pomocą systemu typu Y. Jednak pacjentom, z wyjątkiem noworodków, ceftryakson i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem dokładnego przepłukania systemu cieczą zgodną pomiędzy infuzjami. W badaniach in vitro z wykorzystaniem osocza krwi pępowinowej dorosłych i noworodków wykazano, że u noworodków istnieje zwiększony ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”, „Reakcje niepożądane”, „Niezgodność”).

Stosowanie łączone leku z doustnymi lekami przeciwpłytkowymi może nasilać działanie antagonisty witaminy K i ryzyko krwawienia. Zaleca się częste sprawdzanie międzynarodowego znormalizowanego wskaźnika (INR) i odpowiednie dostosowanie dawki antagonisty witaminy K zarówno podczas, jak i po terapii ceftryaksonem (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Istnieją sprzeczne dane dotyczące potencjalnego nasilenia toksycznego wpływu aminoglikozydów na nerki przy ich jednoczesnym stosowaniu z cefalosporynami. W takich przypadkach należy dokładnie przestrzegać zaleceń dotyczących monitorowania stężenia aminoglikozydów (oraz funkcji nerek) w praktyce klinicznej.

W badaniu in vitro przy stosowaniu chloramfenikolu w połączeniu z ceftryaksonem zaobserwowano efekty antagonistyczne. Kliniczne znaczenie tych danych jest nieznane.

Nie odnotowano przypadków interakcji między ceftryaksonem a doustnymi lekami zawierającymi wapń ani między ceftryaksonem do wstrzykiwań domięśniowych a lekami zawierającymi wapń (do podania dożylnego lub doustnego).

U pacjentów stosujących ceftryakson możliwe są wyniki fałszywie dodatnie testu Coombsa.

Ceftryakson, podobnie jak inne antybiotyki, może powodować fałszywie dodatnie wyniki badania na galaktozemię.

Podobnie, przy oznaczaniu glukozy w moczu metodami nieenzymatycznymi wyniki mogą być fałszywie dodatnie. Z tego powodu w okresie stosowania ceftryaksonu należy oznaczać poziom glukozy w moczu metodami enzymatycznymi.

Nie obserwowano zaburzeń funkcji nerek po jednoczesnym stosowaniu dużych dawek ceftryaksonu i silnych diuretyków (np. furosemidu).

Jednoczesne stosowanie probenecydu nie zmniejsza wydalania ceftryaksonu.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Reakcje nadwrażliwości.

Tak jak w przypadku wszystkich antybiotyków beta-laktamowych, donoszono o przypadkach ciężkich reakcji nadwrażliwości, czasem zakończonych śmiercią (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Reakcje nadwrażliwości mogą również postępować do zespołu Kounisa, ciężkiego stanu alergicznego, który może prowadzić do zawału mięśnia sercowego (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). W przypadku ciężkich reakcji nadwrażliwości należy natychmiast przerwać stosowanie ceftryaksonu i podjąć odpowiednie działania ratunkowe. Przed rozpoczęciem leczenia należy ustalić, czy pacjent ma w wywiadzie ciężkie reakcje nadwrażliwości na ceftryakson, inne cephalosporyny lub inne leki beta-laktamowe. Ceftryakson należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem nieciężkiej nadwrażliwości na inne leki beta-laktamowe.

Podczas stosowania ceftryaksonu donoszono o ciężkich reakcjach skórnych (zespół Stevensa-Johnsona, zespół Lyella/nekroliza epidermy toksyczna oraz reakcja lekowa z eozynofilią i objawami systemowymi – DRESS), które mogą być zagrażające życiu lub śmiertelne; donoszono o takich przypadkach podczas leczenia ceftryaksonem, jednak częstość tych zjawisk jest nieznana (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Interakcje z lekami zawierającymi wapń.

U przedwcześnie urodzonych i urodzonych w terminie niemowląt w wieku do 1 miesiąca życia opisano przypadki powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu w płucach i nerkach, które zakończyły się śmiercią. Co najmniej jednemu z tych pacjentów ceftryakson i preparaty zawierające wapń podawano w różnych czasach i za pomocą różnych systemów do wlewu dożylnego. Według dostępnych danych naukowych nie stwierdzono potwierdzonych przypadków powstawania wewnątrznaczyniowych osadów, z wyjątkiem noworodków, którym podawano ceftryakson i roztwory zawierające wapń lub inne leki zawierające wapń. Badania in vitro wykazały, że noworodki mają większe ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu w porównaniu do pacjentów z innych grup wiekowych.

Ceftryaksonu nie wolno mieszać ani podawać jednocześnie z żadnymi roztworami do wlewu dożylnego zawierającymi wapń, niezależnie od wieku pacjenta, nawet przy użyciu różnych systemów infuzyjnych lub podawaniu leków do różnych miejsc infuzji. Jednak pacjentom w wieku od 28 dnia życia ceftryakson i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem podawania leków przez różne systemy infuzyjne do różnych miejsc ciała lub wymiany lub dokładnego przepłukania systemu infuzyjnego między podaniem tych środków roztworem soli fizjologicznej, aby zapobiec powstawaniu osadów. Pacjentom wymagającym ciągłego wlewu roztworów zawierających wapń w celu pełnego żywienia dożylnej (PN), pracownicy medyczni mogą rozważyć zastosowanie alternatywnych środków przeciwbakteryjnych, których stosowanie nie wiąże się z podobnym ryzykiem powstawania osadów. Jeśli u pacjentów wymagających ciągłego żywienia dożylnego uznano za konieczne zastosowanie ceftryaksonu, roztwory PN i ceftryakson można podawać jednocześnie, ale za pomocą różnych systemów infuzyjnych i do różnych miejsc ciała. Można również chwilowo wstrzymać podawanie roztworów PN na czas infuzji ceftryaksonu i przepłukać systemy infuzyjne między podawaniem roztworów (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Efekty niepożądane”, „Farmakokinetyka” oraz „Niezgodność”).

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania ceftryaksonu u noworodków, niemowląt i dzieci ustalono dla dawek opisanych w sekcji „Sposób stosowania i dawki” (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Badania wykazały, że ceftryakson, podobnie jak niektóre inne cefalosporyny, może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą osocza.

Efemerin jest przeciwwskazany u przedwcześnie urodzonych i urodzonych w terminie noworodków, u których istnieje ryzyko rozwoju encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Immunooposredniczona anemia hemolityczna.

Przypadki immunooposredniczonej anemii hemolitycznej obserwowano u pacjentów przyjmujących antybiotyki z grupy cefalosporyn, w tym ceftryakson (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Ciężkie przypadki anemii hemolitycznej, w tym zakończone śmiercią, odnotowano zarówno u dorosłych, jak i u dzieci podczas leczenia ceftryaksonem.

Jeśli podczas stosowania ceftryaksonu u pacjenta wystąpi anemia, należy rozważyć rozpoznanie anemii związanej ze stosowaniem cefalosporyn i przerwać stosowanie ceftryaksonu do ustalenia etiologii choroby.

Leczenie długoterminowe.

Podczas leczenia długotrwałego należy regularnie wykonywać rozwinięty morfologiczny badanie krwi.

Zapalenie okrężnicy / nadmierny wzrost mikroorganizmów opornych.

Przypadki zapalenia okrężnicy i zapalenia okrężnicy pseudobłoniastego, związane z podawaniem środków przeciwbakteryjnych, odnotowano podczas stosowania prawie wszystkich antybiotyków, w tym ceftryaksonu. Ciężkość tych chorób może wahać się od łagodnej do zagrażającej życiu. Dlatego ważne jest, aby uwzględnić możliwość takiego rozpoznania u pacjentów, u których wystąpiła biegunka podczas lub po zakończeniu stosowania ceftryaksonu (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Należy rozważyć przerwanie terapii ceftryaksonem i zastosowanie odpowiednich środków przeciwko Clostridium difficile. Leków hamujących perystaltykę nie należy stosować.

Tak jak w przypadku stosowania innych środków przeciwbakteryjnych, mogą wystąpić nadkażenia spowodowane mikroorganizmami opornymi na lek.

Ciężka niewydolność nerek i wątroby.

W przypadku ciężkiej niewydolności nerek i wątroby zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Wpływ na wyniki badań serologicznych.

Podczas stosowania leku test Coombsa może dawać wyniki fałszywie pozytywne. Ceftryakson może również powodować fałszywie pozytywne wyniki testu na obecność galaktozurii (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Podczas oznaczania glukozy w moczu metodami nieenzymatycznymi mogą wystąpić fałszywie pozytywne wyniki. W trakcie stosowania leku poziom glukozy w moczu należy oznaczać metodami enzymatycznymi (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Stosowanie ceftryaksonu może powodować fałszywe obniżenie poziomu glukozy we krwi otrzymywane przez niektóre systemy kontroli poziomu glukozy. Należy zapoznać się z instrukcjami obsługi dla każdego konkretnego systemu. W razie potrzeby należy stosować alternatywne metody testowania.

Sód.

Ten lek zawiera 3,6 mmol sodu. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu u pacjentów stosujących dietę o ograniczonej zawartości sodu.

Zakres działania przeciwbakteryjnego.

Ceftryakson ma ograniczony zakres działania przeciwbakteryjnego i może być nieodpowiedni do stosowania jako monoterapia w leczeniu niektórych typów infekcji, z wyjątkiem przypadków, gdy patogen został już potwierdzony (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). W przypadku infekcji polimikrobiotycznych, gdy wśród podejrzanych patogenów występują mikroorganizmy oporne na ceftryakson, należy rozważyć zastosowanie dodatkowych antybiotyków.

Stosowanie lidokainy.

Jeśli jako rozpuszczalnika stosuje się roztwór lidokainy, ceftryakson można podawać wyłącznie do wewnątrzmięśniowo. Przed podaniem leku należy koniecznie wziąć pod uwagę przeciwwskazania, środki ostrożności i inną odpowiednią informację zawartą w ulotce do lidokainy (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Roztworu lidokainy w żadnym wypadku nie wolno podawać dożylnie.

Kamica żółciowa.

W przypadku występowania cieni na USG należy rozważyć możliwość powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksonu. Cienie, które błędnie uznawano za kamienie żółciowe, obserwowano na USG pęcherza żółciowego, a częstość ich występowania wzrastała przy stosowaniu ceftryaksonu w dawce 1 g/dobę i wyższej. Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu leku u dzieci. Takie osady znikają po zakończeniu leczenia ceftryaksonem. W rzadkich przypadkach powstawanie osadów soli wapniowej ceftryaksonu wiązano z objawami klinicznymi. W przypadku wystąpienia objawów zaleca się leczenie zachowawcze, niechirurgiczne, a lekarz powinien podjąć decyzję o przerwaniu stosowania leku, biorąc pod uwagę ocenę korzyści i ryzyka w danym przypadku (patrz sekcja „Efekty niepożądane”).

Staz żółciowy.

Przypadki zapalenia trzustki, prawdopodobnie spowodowanego niedrożnością dróg żółciowych, odnotowano u pacjentów przyjmujących ceftryakson (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Większość z tych pacjentów miała czynniki ryzyka rozwoju cholestazy i powstawania błota żółciowego, takie jak wcześniejsza intensywna terapia, ciężka choroba i pełne żywienie dożylne. Nie można wykluczyć, że inicjującym lub dodatkowym czynnikiem rozwoju tego zaburzenia może być powstawanie osadów w drogach żółciowych w wyniku stosowania leku.

Kamica nerkowa.

Zarejestrowano przypadki powstawania kamieni nerkowych, które ustąpiły po zakończeniu stosowania ceftryaksonu (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). W przypadku wystąpienia objawów należy wykonać badanie ultrasonograficzne. Decyzję o stosowaniu leku u pacjentów z wywiadem kamieni nerkowych lub hiperkalciurii podejmuje lekarz, biorąc pod uwagę ocenę korzyści i ryzyka w danym przypadku.

Reakcja Jarischa-Herxhejmera (JHR).

U niektórych pacjentów z infekcjami spirochetowymi może wystąpić reakcja Jarischa-Herxhejmera (JHR) na początku leczenia ceftryaksonem. JHR jest zazwyczaj stanem samoograniczającym się lub może wymagać leczenia objawowego. W przypadku wystąpienia takiej reakcji nie należy przerywać leczenia antybiotykiem.

Encefalopatia.

Donoszono o encefalopatii podczas stosowania ceftryaksonu (patrz sekcja „Efekty niepożądane”), szczególnie u starszych pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”) lub zaburzeniami układu nerwowego. Jeśli podejrzewa się encefalopatię związaną ze stosowaniem ceftryaksonu (np. obniżenie poziomu świadomości, zmiany stanu psychicznego, mioklonie, drgawki), należy rozważyć przerwanie stosowania ceftryaksonu.

Unieszkodliwianie nieużywanego leku i leku z przeterminowanym terminem ważności.

Należy zminimalizować wpływanie leku na środowisko. Leku nie należy wyrzucać do ścieków ani do odpadów komunalnych. Do unieszkodliwiania należy wykorzystać tzw. system zbierania odpadów, jeśli taki jest dostępny.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Ceftryakson przenika przez barierę łożyskową. Dane dotyczące stosowania ceftryaksonu u ciężarnych kobiet są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ na zarodek/płód, rozwój okołoporodowy i poporodowy. W czasie ciąży, szczególnie w I trymestrze, ceftryakson można stosować tylko wtedy, gdy korzyść przewyższa ryzyko.

Karmienie piersią.

Ceftryakson przenika do mleka matki w niskich stężeniach, ale przy stosowaniu leku w dawkach terapeutycznych nie oczekuje się wpływu na niemowlę karmione piersią. Niemniej nie można wykluczyć ryzyka wystąpienia biegunki i grzybicy błon śluzowych. Należy wziąć pod uwagę możliwość sensybilizacji. Należy podjąć decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub o przerwaniu/odmowie stosowania ceftryaksonu, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z terapii dla kobiety.

Plodność.

Badania funkcji rozrodczych nie wykazały objawów niepożądanego wpływu na płodność mężczyzn lub kobiet.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Podczas leczenia ceftryaksonem mogą wystąpić takie efekty niepożądane jak zawroty głowy, które mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z złożonymi mechanizmami (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). Pacjenci powinni zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Dozowanie

Dawka leku zależy od ciężkości, wrażliwości, lokalizacji i typu infekcji, a także od wieku oraz czynności wątroby i nerek pacjenta.

Poniższe dawki są ogólnie zalecanymi dla tych wskazań. W szczególnie ciężkich przypadkach należy stosować najwyższą dawkę z zalecanego zakresu.

Dorośli i dzieci w wieku od 12 lat (≥ 50 kg)

* W przypadku potwierdzonej bakteriemii dokumentalnie należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

** W przypadku stosowania dawek przekraczających 2 g na dobę należy rozważyć podawanie leku dwa razy na dobę (w odstępach 12-godzinnych).

Wskazania u dorosłych i dzieci w wieku od 12 lat (≥ 50 kg), wymagających specjalnych schematów dawkowania

Ostre zapalenie ucha środkowego

Można zastosować jednorazową dawkę wstrzymaną do mięśnia w ilości 1–2 g Efemerinu.

Niektóre dane wskazują, że w przypadku ciężkiego stanu pacjenta lub nieskutecznej poprzedniej terapii ceftryksakson może być skuteczny przy podaniu do mięśnia w dawce 1–2 g na dobę przez 3 dni.

Profilaktyka zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją

2 g jednorazowo przed operacją.

Zakażenie gonokokowe (gonoreja)

Dawka jednorazowa – 500 mg do mięśnia.

Zastrzykowica (przeziębienie)

Zalecanymi dawkami są 500 mg – 1 g jeden raz na dobę, z możliwością zwiększenia dawki do 2 g jeden raz na dobę w przypadku zastrzykowicy nerwowej przez okres 10–14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania w zastrzykowicy, w tym zastrzykowicy nerwowej, oparte są na ograniczonych danych. Należy również wziąć pod uwagę rekomendacje krajowe lub lokalne.

Rozsiane borelioza (wczesna (II stadium) i późna (III stadium))

Po 2 g jeden raz na dobę przez 14–21 dni. Zalecana długość leczenia może się różnić, należy również wziąć pod uwagę rekomendacje krajowe lub lokalne.

Dzieci

Noworodki, niemowlęta i dzieci w wieku od 15 dnia życia do 12 roku życia (˂ 50 kg)

Dzieciom o masie ciała 50 kg należy stosować zwykłe dawki dorosłych.

* W przypadku potwierdzonej dokumentalnie bakteremii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

** W przypadku zastosowania dawek przekraczających 2 g na dobę, należy rozważyć podawanie leku dwa razy na dobę (w odstępach 12-godzinnych).

Wskazania u noworodków, niemowląt i dzieci w wieku od 15 dnia życia do 12 roku życia (˂50 kg), wymagających specjalnych schematów dawkowania.

Ostre zapalenie ucha środkowego

Do wstępnego leczenia ostrego zapalenia ucha środkowego można zastosować jednorazową wstrzyknięcie wewnętrznomięśniowe leku w dawce 50 mg/kg. Niektóre dane wskazują, że w przypadku ciężkiego stanu dziecka lub nieskutecznego wcześniejszego leczenia ceftryakson może być skuteczny przy wstrzyknięciu wewnętrznomięśniowym w dawce 50 mg/kg na dobę przez 3 dni.

Profilaktyka zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją

50–80 mg/kg jednorazowo przed operacją.

Zastrzykowiec

Ogólnie zalecane dawki to 75–100 mg/kg (maksymalnie 4 g) raz na dobę przez 10–14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania w zastrzykowcu, w tym w zastrzykowcu neurologicznym, oparte są na bardzo ograniczonych danych. Należy również wziąć pod uwagę rekomendacje krajowe lub lokalne.

Rozsiane boreliozy Lyme’a (wczesne (II etap) i późne (III etap))

50–80 mg/kg raz na dobę przez 14–21 dni. Zalecana długość leczenia może się różnić, należy również wziąć pod uwagę rekomendacje krajowe lub lokalne.

Noworodki w wieku do 14 dnia życia

Efemerin jest przeciwwskazany u przedwcześnie urodzonych noworodków w wieku ≤ 41 tygodni, uwzględniając okres rozwoju wewnątrzmacicznego (wiek ciążowy + wiek po urodzeniu).

* W przypadku potwierdzonej dokumentacją bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

Nie należy przekraczać maksymalnej dobowej dawki 50 mg/kg masy ciała.

Wskazania u noworodków w wieku do 14 dni, wymagających specjalnych schematów dawkowania.

Ostre zapalenie ucha środkowego

Do wstępnego leczenia ostrego zapalenia ucha środkowego można zastosować pojedynczą wstrzyknięcie domięśniowe Efemerinu w dawce 50 mg/kg masy ciała.

Profilaktyka zakażeń chirurgicznych przed zabiegiem operacyjnym

20–50 mg/kg masy ciała jednorazowo przed operacją.

Zastrzeżenie

Ogólnie zalecaną dawką jest 50 mg/kg masy ciała raz dziennie przez 10–14 dni. Zalecenia dotyczące dawkowania w zastrzeżeniu, w tym w neurozastrzeżeniu, oparte są na bardzo ograniczonych danych. Należy również uwzględnić krajowe lub lokalne zalecenia.

Czas trwania leczenia

Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby. Zgodnie z ogólnymi zaleceniami dotyczącymi terapii antybiotykowej, leczenie ceftryaksonem należy kontynuować przez 48–72 godziny po ustąpieniu gorączki lub potwierdzeniu eliminacji infekcji bakteryjnej.

Pacjenci w podeszłym wieku

Przy dobrej funkcji nerek i wątroby nie jest wymagana korekta dawki u pacjentów w podeszłym wieku.

Pacjenci z niewydolnością wątroby

Dostępne dane wskazują, że nie ma potrzeby korekty dawki u pacjentów z łagodną lub umiarkowaną niewydolnością wątroby, o ile funkcja nerek nie jest zaburzona.

Brak danych dotyczących badań u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci z niewydolnością nerek

U pacjentów z zaburzoną funkcją nerek nie ma potrzeby obniżania dawki ceftryaksonu, o ile funkcja nerek nie jest zaburzona. Tylko w przypadku niewydolności nerek w stadium przedostatecznym (klirens kreatyniny poniżej 10 ml/min) dobową dawkę ceftryaksonu nie należy przekraczać 2 g.

U pacjentów poddawanych dializie nie ma potrzeby dodatkowego podawania leku po dializie. Ceftryakson nie jest usuwany z organizmu podczas dializy peritonealnej ani hemodializy. Zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leczenia.

Pacjenci z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby i nerek

W przypadku jednoczesnego ciężkiego zaburzenia funkcji nerek i wątroby zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leczenia.

Sposób podania

Podanie domięśniowe

Efemerin można podawać drogą głębokiego wstrzyknięcia domięśniowego. Wstrzyknięcie domięśniowe należy wykonywać do środka stosunkowo dużej masy mięśniowej. Zaleca się podawanie nie więcej niż 1 g w jednym miejscu.

Jeśli lidokaina jest stosowana jako rozpuszczalnik, otrzymany roztwór nigdy nie powinien być podawany dożylnie (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Aby uzyskać szczegółowe informacje, zaleca się zapoznanie się z instrukcją dotyczącą medycznego zastosowania lidokainy.

Podanie dożylne

Efemerin można podawać drogą dożylnej infuzji trwającej nie krócej niż 30 minut (preferowana droga) lub drogą powolnego wstrzyknięcia dożylnego trwającego nie dłużej niż 5 minut. Przerwane dożylne podawanie należy wykonywać przez

5 minut, najlepiej do dużych żył. Dawki dożylne w dawce 50 mg/kg masy ciała lub wyższe należy podawać drogą infuzyjną niemowlętom i dzieciom do 12 roku życia. Noworodkom dawki dożylne należy podawać w ciągu 60 minut w celu zmniejszenia potencjalnego ryzyka encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Należy rozważyć podanie domięśniowe, gdy droga dożylna jest niemożliwa lub mniej odpowiednia dla pacjenta. Dawki przekraczające 2 g należy podawać dożylnie.

Ceftryakson jest przeciwwskazany u noworodków (≤ 28 dni), którzy wymagają (lub u których przewiduje się potrzebę) leczenia wlewkami zawierającymi wapń, w tym roztworami dożyciowymi zawierającymi wapń, takimi jak żywienie pozajelitowe, ze względu na ryzyko powstawania osadów soli ceftryaksonu z wapniem (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Nie można stosować rozpuszczalników zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, do rozpuszczania ceftryaksonu w fiolkach ani do dalszego rozcieńczania odtworzonego roztworu do podania dożylnego, ponieważ może dojść do powstawania osadów. Powstawanie osadów soli ceftryaksonu z wapniem może również wystąpić podczas mieszania ceftryaksonu z roztworami zawierającymi wapń w jednym zestawie do infuzji dożylnych. Dlatego nie wolno mieszać ani jednoczesnego podawać ceftryaksonu z roztworami zawierającymi wapń (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Niezgodność”).

W celu profilaktyki zakażeń chirurgicznych przed zabiegiem operacyjnym ceftryakson należy podawać 30–90 minut przed zabiegiem chirurgicznym.

Zasady przygotowania roztworu.

Do wstrzyknięcia domięśniowego należy rozpuścić:

• 0,5 g w 2 ml 1 % roztworu lidokainy;
• 1 g w 3,5 ml 1 % roztworu lidokainy.

Do wstrzyknięcia dożylnego należy rozpuścić:

• 0,5 g w 5 ml wody do wstrzykiwań;
• 1 g w 10 ml wody do wstrzykiwań.

Do infuzji dożylnej 2 g Efemerinu należy rozpuścić w 40 ml jednego z następujących roztworów infuzyjnych pozbawionych jonów wapnia: 0,9 % chlorek sodu, 0,45 % chlorek sodu + 2,5 % glukoza, 5 % glukoza, 10 % glukoza, 6 % dekstran w 5 % roztworze glukozy, 6–10 % modyfikowany skrobiowy hydroksyetylowy, woda do wstrzykiwań.

Objętość robocza 2 g Efemerinu wynosi 1,37 ml w wodzie do wstrzykiwań.

Po dodaniu 40 ml wody do wstrzykiwań końcowa stężenie odtworzonego roztworu wynosi 48,34 mg/ml.

Zaleca się stosowanie świeżo przygotowanego roztworu do wstrzykiwań. Przygotowany roztwór (z rozpuszczalnikiem 1 % roztworem hydrochloranu lidokainy) jest stabilny przez 24 godziny przy przechowywaniu w temperaturze 2–8 °C lub przez 6 godzin przy przechowywaniu w temperaturze pokojowej.

Nie należy mieszać roztworu ceftryaksonu w tym samym strzykawce z żadnymi innymi lekami, z wyjątkiem 1 % roztworu hydrochloranu lidokainy (tylko do wstrzykiwań domięśniowych).

Po każdym zastosowaniu należy przepłukać zestaw do infuzji.

Dzieci.

Lek należy stosować dzieciom zgodnie z dawkowaniem wskazanym w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Przedawkowanie.

W przypadku przedawkowania możliwe są nudności, wymioty, biegunka. W przypadku przedawkowania hemodializa lub dializa peritonealna nie zmniejszają nadmiernych stężeń leku we krwi. Nie istnieje specyficzny antydot. Leczenie przedawkowania jest objawowe.

Efekty uboczne.

Najczęściej obserwowane działania niepożądane po zastosowaniu ceftryaksone to eozynofilia, leukopenia, trombocytopenia, biegunka, wysypka oraz podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych.

Częstość występowania niepożądanych reakcji po ceftryaksone ustalono na podstawie danych z badań klinicznych.

Zjawiska sklasyfikowano według częstości w następujący sposób: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 < 1/10), nieczęsto (≥ 1/1000 < 1/100), rzadko (≥ 1/10000 < 1/1000), częstość nieznana (niemożliwe do oszacowania na podstawie dostępnych danych).

Zakażenia i inwazje: nieczęsto – grzybicze infekcje narządów płciowych; rzadko – kolit pseudobłoniasty^b; częstość nieznana^a – nadkażenie^b.

Układ krwiotwórczy i układ limfatyczny: często – eozynofilia, leukopenia, trombocytopenia; nieczęsto – granulocytopenia, anemia, zaburzenia krzepnięcia; częstość nieznana^a – anemia hemolityczna^b, agranulocytoza.

Układ sercowo-naczyniowy: częstość nieznana^a – zespół Kounisa^b.

Układ odpornościowy: częstość nieznana^a – wstrząs anafilaktyczny, reakcje anafilaktyczne, reakcje anafilaktycznopodobne, reakcje nadwrażliwości^b, reakcja Jarischa-Herxheimera^b.

Układ nerwowy: nieczęsto – ból głowy, zawroty głowy; rzadko – encefalopatia; częstość nieznana^a – drgawki.

Układ słuchu i równowagi: częstość nieznana^a – zawroty głowy.

Układ oddechowy, klatka piersiowa i śródpiersie: rzadko – skurcz oskrzeli.

Układ pokarmowy: często – biegunka^b, stolce wodniste; nieczęsto – nudności, wymioty; częstość nieznana^a – zapalenie trzustki^b, zapalenie jamy ustnej, zapalenie języka.

Układ wątrobowo-żółciowy: często – podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych; częstość nieznana^a – osady w pęcherzu żółciowym^b, żółtaczka jądrowa, zapalenie wątroby^c, cholesteryczne zapalenie wątroby^bc.

Skóra i tkanka podskórna: często – wysypka; nieczęsto – swędzenie; rzadko – pokrzywka; częstość nieznana^a – zespół Stevensa-Johnsona^b, toksyczny epidermalny nekroliz^b, erytema wielopostaciowe, ostra ogólnoustrojowa pustulka egzantematyczna, reakcja lekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi (zespołu DRESS)^b.

Układ moczowy i nerki: rzadko – hematuria, glukozuria; częstość nieznana^a – oliguria, powstawanie osadów w nerkach (odwracalne).

Ogólne zaburzenia i reakcje w miejscu podania leku: nieczęsto – zapalenie żył, ból w miejscu wstrzyknięcia, uczucie gorąca; rzadko – obrzęk, dreszcze.

Badania laboratoryjne: nieczęsto – podwyższenie poziomu kreatyniny we krwi; częstość nieznana^a – fałszywie dodatni wynik testu Coombsa^b, fałszywie dodatni wynik badania na galaktozemię^b, fałszywie dodatni wynik nieenzymatycznych metod oznaczania glukozy^b.

^a Dane z raportów po wprowadzeniu na rynek. Ponieważ informacje o tych reakcjach są zgłaszane dobrowolnie przez populację o nieokreślonej liczbie, nie można wiarygodnie oszacować ich częstości, dlatego częstość jest określana jako nieznana.

^b Zob. sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”.

^c Zazwyczaj odwracalne po odstawieniu ceftryaksone.

Zakażenia i inwazje.

Przypadki biegunki po zastosowaniu ceftryaksone mogą być związane z Clostridium difficile. Należy podać odpowiednią ilość płynów i elektrolitów (zob. sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Osady soli wapniowej ceftryaksone.

Zarejestrowano rzadkie przypadki ciężkich działań niepożądanych, czasem zakończonych śmiercią, u noworodków przedwczesnych i dojrzałych (w wieku < 28 dni), którym podawano wewnątrznie ceftryaksone i leki zawierające wapń. Podczas sekcji zwłok w płucach i nerkach wykryto osady soli wapniowej ceftryaksone. Wysokie ryzyko powstawania osadów u noworodków wynika z ich małej objętości krwi oraz dłuższego niż u dorosłych okresu półwydalenia ceftryaksone (zob. sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania” oraz „Farmakodynamika”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów w nerkach, głównie u dzieci w wieku powyżej 3 lat, które otrzymywały wysokie dawki dobowe leku (np. ≥ 80 mg/kg/dobę) lub dawki całkowite powyżej 10 gramów, a także miały dodatkowe czynniki ryzyka (np. ograniczone spożycie płynów lub leżenie w łóżku). Ryzyko powstawania osadów wzrasta u pacjentów pozbawionych ruchomości lub u chorych z odwodnieniem. Osady mogą występować z objawami lub być bezobjawowe, mogą prowadzić do niewydolności nerek i anurii oraz ustępują po odstawieniu ceftryaksone (zob. sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów soli wapniowej ceftryaksone w pęcherzu żółciowym, głównie u pacjentów, którym lek podawano w dawkach wyższych niż zalecana dawka standardowa. Według danych z badań prospektywnych częstość powstawania osadów po wstrzyknięciu dożylnym u dzieci była różna, w niektórych badaniach – powyżej 30%. Przy powolnym podawaniu leku (w ciągu 20–30 minut) częstość powstawania osadów jest niższa. Powstawanie osadów zazwyczaj nie jest objawowe, ale w rzadkich przypadkach wystąpiły takie objawy kliniczne jak ból, nudności i wymioty. W takich przypadkach zaleca się leczenie objawowe. Po odstawieniu ceftryaksone osady zazwyczaj ustępują (zob. sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku jest ważnym procederem. Pozwala to na kontynuowanie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka dla danego leku. Osoby pracujące w służbie zdrowia powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu farmakologii.

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przygotowany roztwór przechowywać nie dłużej niż 6 godzin w temperaturze pokojowej i nie dłużej niż 24 godziny w temperaturze od 2 do 8 °C.

Niezgodność.

Ceftryaksone jest niezgodny z amsakryną, wancomycyną, flukonazolem i aminoglikozydami.

Nie należy mieszać ani dodawać do innych leków, z wyjątkiem tych, które są wymienione w sekcji „Sposób stosowania i dawki”. Ceftryaksone nie należy mieszać z roztworami zawierającymi wapń, takimi jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, ze względu na możliwość powstawania osadów. Ceftryaksone nie należy mieszać ani podawać jednocześnie z roztworami zawierającymi wapń, w tym z roztworami do żywienia pozajelitowego (zob. sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania” i „Działania niepożądane”).

W przypadku łączenia z innymi antybiotykami należy stosować oddzielne strzykawki lub roztwory.

Opakowanie.

1 g lub 2 g leku w fiolce szklanej zamkniętej korkiem gumowym i aluminiową pokrywką z elementem flip-off, jedna fiolka w pudełku.

Kategoria dystrybucji.

Na receptę.

Producent.

Ananta Medikear Limited.

Miejsce produkcji i adres siedziby działalności.

Chak 17 ML, Agro food park Road, RIICO Industrial Area, Udaipurwati, Sri Ganganagar-335002 (Rajasthan), Indie.

Wnioskodawca.

Ananta Medikear Ltd.

Miejsce zamieszkania wnioskodawcy i/lub przedstawiciela wnioskodawcy.

Suite 1, 2 Station Court, Imperial Wharf, Townmead Road, Fulham, Londyn, Wielka Brytania.