Duodart

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leku Duodart™ (Duodart)

Skład:

substancje czynne: dutasteryda, tamsulozyny hydrochloran;

1 kapsułka zawiera 0,5 mg dutasterydu i 0,4 mg tamsulozyny hydrochloranu;

dodatkowe substancje: monodiglicerydy kwasu kaprylowego, butylohydroksytoluen (E 321), żelatyna, glikol, ditlenek tytanu (E 171), tlenek żelaza żółty (E 172), trójglicerydy o średniej długości łańcucha oraz lecytyna; celuloza mikrokryształowa, dyspersja kopolimeru metakrylanowego, talk, trietylocytrynian;

otoczka twardej kapsułki: karagenan (E 407), chlorek potasu, dwutlenek tytanu (E 171), FD&C Yellow 6 (E 110), hydroksypropyloza, wosk karbowski, skrobia kukurydziana, tlenek żelaza czerwony (E 172), atrament SW-9008 Black Ink (lak, glikol propylenowy, tlenek żelaza czarny (E 172), wodorotlenek potasu).

Postać leku. Kapsułki twarde.

Główne właściwości fizykochemiczne: twarda kapsułka wydłużonego kształtu z korpuskiem koloru brązowego i pokrywką koloru pomarańczowego z oznaczeniem GS czarnym atramentem. 7CZ

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki stosowane w łagodnym przerostcie gruczołu krokowego. Antagonisty receptora α1-adrenergicznego. Kod ATC G04CA52.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika. Duodart to kombinacja dwóch leków: dutasterydu, podwójnego inhibitora 5α-reduktazy (5ARI), oraz tamsulozyny hydrochloranu, antagonisty receptorów adrenergicznych α1a i α1d. Te leki wykazują wzajemnie uzupełniające się mechanizmy działania, dzięki którym szybko osłabia się oddawanie moczu, zmniejsza się ryzyko ostrej retencji moczu (ORU) oraz zmniejsza się prawdopodobieństwo konieczności przeprowadzenia operacji chirurgicznej z powodu łagodnego przerostu prostaty.

Nie oczekuje się, że efekty farmakodynamiczne stałej dawkowanej kombinacji dutasterydu i tamsulozyny będą się różnić od tych, które występują przy jednoczesnym stosowaniu dutasterydu i tamsulozyny jako oddzielnych składników.

Dutasteryd

Dutasteryd hamuje aktywność zarówno izoformy typu 1, jak i typu 2 enzymu 5-alfa-reduktazy, odpowiedzialnego za przekształcanie testosteronu w dihydrotestosteron (DHT). DHT jest androgenem, który przede wszystkim odpowiada za wzrost prostaty i rozwój łagodnego przerostu gruczołu krokowego. Tamsulozyna hamuje aktywność receptorów α1a i α1d w mięśniach gładkich stromy prostaty i szyjce pęcherza moczowego. Oколо 75 % receptorów α1 w prostaty to receptory podtypu α1a.

Tamsulozyna

Tamsulozyna zwiększa maksymalną prędkość przepływu moczu poprzez obniżenie napięcia mięśni gładkich cewki moczowej i prostaty, co likwiduje przeszkodę. Lek zmniejsza również nasilenie objawów podrażnienia i obturacji, w których istotną rolę odgrywa nietrzymanie moczu oraz skurcze mięśni gładkich dolnych dróg moczowych. Taki efekt osiąga się w trakcie długotrwałej terapii. Konieczność interwencji operacyjnej lub kateteryzacji znacząco się zmniejsza.

Antagoniści receptorów α1-adrenergicznych mogą obniżać ciśnienie krwi poprzez zmniejszenie ogólnego oporu obwodowego. W badaniach dotyczących wpływu tamsulozyny nie zaobserwowano klinicznie istotnego obniżenia ciśnienia krwi.

Farmakokinetyka.

Wykazano bioekwiwalencję między podaniem kombinacji dutasteryd-tamsulozyna a jednoczesnym podaniem oddzielnych dawek dutasterydu i tamsulozyny w postaci kapsułek.

Badania bioekwiwalencji pojedynczych dawek przeprowadzono zarówno na czczo, jak i po posiłku. W porównaniu ze stanem na czczo, przy stosowaniu po posiłku zaobserwowano 30 % spadek Cmax (maksymalnej stężenia) tamsulozyny w składzie kombinacji dutasteryd-tamsulozyna. Jedzenie nie wpływało na AUC (pole pod krzywą farmakokinetyczną) tamsulozyny.

Wchłanianie

Dutasteryd

Po doustnym podaniu pojedynczej dawki 0,5 mg dutasterydu czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu wynosił 1–3 godziny. Biodostępność absolutna wynosiła około 60 %. Spożycie posiłku nie wpływało na biodostępność dutasterydu.

<Tamsulozyna

Tamsulozyna jest wchłaniana z przewodu pokarmowego i jest niemal całkowicie biodostępna. Zarówno szybkość, jak i stopień wchłaniania tamsulozyny są zmniejszone, jeśli przyjmuje się ją w ciągu 30 minut po jedzeniu. Jednolitość wchłaniania zapewnia się poprzez przyjmowanie Duodartu o tej samej porze dnia po spożyciu tego samego rodzaju posiłku. Stężenie tamsulozyny w osoczu krwi jest proporcjonalne do dawki.

Po przyjęciu pojedynczej dawki tamsulozyny po posiłku maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po około 6 godzinach. Stężenie stacjonarne osiągane jest w 5. dniu wielokrotnego podawania. Średnie stężenie stacjonarne (Cmax) u pacjentów jest o około dwie trzecie wyższe niż stężenie po pojedynczym podaniu tamsulozyny. Choć to zjawisko obserwowano u pacjentów starszych, tego samego wyniku można oczekiwać u młodszych pacjentów.

Rozkład

Dutasteryd

Dutasteryd charakteryzuje się dużą objętością rozkładu (300–500 l) i wysokim powinowactwem do białek osocza (>99,5 %). Po codziennym podawaniu dawek stężenie dutasterydu w osoczu osiąga 65 % stężenia stacjonarnego po 1 miesiącu i około 90 % po 3 miesiącach.

Stężenie stacjonarne w osoczu (Css), wynoszące około 40 ng/ml, osiągane jest po 6 miesiącach podawania dawki 0,5 mg na dobę. Średnia wartość przenikania dutasterydu z osocza do płynu nasieniowego wynosi 11,5 %.

<Tamsulozyna

U mężczyzn tamsulozyna wiąże się z białkami osocza w około 99 %. Objętość rozkładu jest niewielka (około 0,2 l/kg).

Metabolizm

Dutasteryd

Dutasteryd jest aktywnie metabolizowany in vivo. In vitro dutasteryd jest metabolizowany przez cytochrom P450 3A4 i 3A5, tworząc trzy monohydroksylowane metabolity i jeden dihydroksylowany metabolit.

Po doustnym podaniu dutasterydu w dawce 0,5 mg/dobę do osiągnięcia stężenia stacjonarnego 1,0–15,4 % (średnia wartość – 5,4 %) podanej dawki dutasterydu wydalane jest w kale w niezmienionej postaci. Reszta wydalana jest w kale w postaci 4 głównych metabolitów, które zawierają 39 %, 21 %, 7 % i 7 % każdej z substancji powiązanych z lekiem, oraz 6 metabolitów ubocznych (mniej niż 5 % każdy). W moczu człowieka wykryto jedynie śladowe ilości niezmienionego dutasterydu (mniej niż 0,1 % dawki).

<Tamsulozyna

Enantio-merowa biokonwersja z tamsulozyny hydrochloranu [izomer R(-)] do izomeru S(+) u człowieka nie zachodzi. Tamsulozyna hydrochloran jest aktywnie metabolizowana przez enzymy cytochromu P450 w wątrobie, a mniej niż 10 % dawki wydalane jest w moczu w niezmienionej postaci. Jednak profil farmakokinetyczny metabolitów u człowieka nie został ustalony. Wyniki badań in vitro wskazują, że do metabolizmu tamsulozyny zaangażowane są enzymy CYP3A4 i CYP2D6, a także niewielki udział innych izoenzymów CYP.

Hamowanie aktywności enzymów biorących udział w wątrobowym metabolizmie może prowadzić do wzmocnienia działania tamsulozyny. Przed wydaleniem z moczem metabolity tamsulozyny hydrochloranu podlegają intensywnemu wiązaniu z glukuronidem lub siarczanem.

Wydalanie

Dutasteryd

Wydalanie dutasterydu zależy od dawki, a ten proces należy opisać jako przebiegający dwoma równoległymi drogami: jedna jest nasycana przy klinicznie istotnych stężeniach, a druga – nienasycana. Przy niskich stężeniach w osoczu (poniżej 3 ng/ml) dutasteryd jest szybko wydalany zarówno drogą zależną od stężenia, jak i niezależną od stężenia. Po podaniu pojedynczych dawek 5 mg lub mniejszych zaobserwowano oznaki szybkiego klirensu i ustalono okres półtrwania wynoszący od 3 do 9 dni.

Przy stężeniach terapeutycznych po wielokrotnym podawaniu dawki 0,5 mg/dobę dominuje wolniejsza, liniowa droga wydalania, a okres półtrwania wynosi około 3–5 tygodni.

<Tamsulozyna

Tamsulozyna i jej metabolity są wydalane głównie z moczem, w którym około 9 % dawki występuje w postaci niezmienionej substancji czynnej.

Po podaniu dożylnym lub doustnym w postaci leku o natychmiastowym uwalnianiu okres półtrwania tamsulozyny w osoczu krwi waha się w granicach od 5 do 7 godzin. Ze względu na kinetykę farmakokinetyczną regulowaną szybkością wchłaniania, rzeczywisty okres półtrwania tamsulozyny podanej po posiłku w kapsułkach o modyfikowanym uwalnianiu wynosi około 10 godzin, a w stężeniu stacjonarnym u pacjentów – około 13 godzin.

Pacjenci w podeszłym wieku

Dutasteryd

Farmakokinetykę dutasterydu oceniano u 36 zdrowych mężczyzn w wieku od 24 do 87 lat po podaniu pojedynczej dawki 5 mg. Nie zaobserwowano istotnej zależności wpływu dutasterydu od wieku pacjenta, jednak okres półtrwania był krótszy u mężczyzn poniżej 50 roku życia. Nie stwierdzono różnic statystycznych w okresie półtrwania przy porównywaniu grupy badanych w wieku 50–69 lat z grupą badanych powyżej 70 roku życia.

<Tamsulozyna

Badanie porównawcze krzyżowe dotyczące ogólnego wpływu tamsulozyny hydrochloranu (AUC (pole pod krzywą farmakokinetyczną)) i okresu półtrwania wskazuje, że działanie farmakokinetyczne tamsulozyny hydrochloranu może być nieco dłuższe u pacjentów w podeszłym wieku w porównaniu z młodymi zdrowymi ochotnikami płci męskiej. Klirens własny nie zależy od wiązania tamsulozyny hydrochloranu z alfa-1-kwasowym glikoproteiną, ale zmniejsza się z wiekiem pacjenta, w wyniku czego całkowite działanie jest o 40 % silniejsze (AUC) u pacjentów w wieku od 55 do 75 lat w porównaniu z działaniem u pacjentów w wieku 20–32 lat.

Niewydolność nerek

Dutasteryd

Wpływ niewydolności nerek na farmakokinetykę dutasterydu nie był badany. Jednak w moczu człowieka wykryto mniej niż 0,1 % dawki dutasterydu 0,5 mg w stężeniu stacjonarnym, dlatego nie należy oczekiwać klinicznie istotnego wzrostu stężenia dutasterydu w osoczu krwi u pacjentów z niewydolnością nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

<Tamsulozyna

Farmakokinetykę tamsulozyny hydrochloranu porównywano u 6 pacjentów z niewydolnością nerek od lekkiej do umiarkowanej (30 ≤ CLcr < 70 ml/min/1,73 m²) lub od umiarkowanej do ciężkiej (10 ≤ CLcr < 30 ml/min/1,73 m²) oraz u 6 badanych z normalnym klirensiem (CLcr < 90 ml/min/1,73 m²). Choć w całkowitym stężeniu tamsulozyny hydrochloranu w osoczu krwi zaobserwowano zmiany wynikające ze zmiennego wiązania z alfa-1-kwasowym glikoproteiną, stężenie niezwiązanego (aktywnego) tamsulozyny hydrochloranu, jak również klirens własny, pozostawały względnie stabilne. Dlatego pacjentom z niewydolnością nerek nie jest wymagana korekta dawki tamsulozyny hydrochloranu w kapsułkach. Jednak pacjenci z niewydolnością nerek w stadium terminalnym (CLcr < 10 ml/min/1,73 m²) nie byli badani.

Niewydolność wątroby

Dutasteryd

Wpływ niewydolności wątroby na farmakokinetykę dutasterydu nie był badany (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Ponieważ dutasteryd jest wydalany głównie poprzez metabolizm, oczekuje się, że stężenia dutasterydu w osoczu krwi u tych pacjentów będą podwyższone, a okres półtrwania – dłuższy (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” i „Szczególne środki ostrożności”).

<Tamsulozyna

Farmakokinetykę tamsulozyny hydrochloranu porównywano u 8 pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby (klasyfikacja Childa-Pugha: stopnie A i B) i u 8 badanych z normalną funkcją wątroby. Choć zaobserwowano zmiany w całkowitym stężeniu tamsulozyny hydrochloranu w osoczu wynikające ze zmiennego wiązania z alfa-1-kwasowym glikoproteiną, stężenie niezwiązanego (aktywnego) tamsulozyny hydrochloranu nie ulegało istotnym zmianom, zaobserwowano jedynie umiarkowaną (32 %) zmianę klirensu własnego niezwiązanego tamsulozyny hydrochloranu. Dlatego pacjenci z umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby nie wymagają korekty dawki tamsulozyny hydrochloranu. Działanie tamsulozyny hydrochloranu nie było badane u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby.

Bezpieczeństwo i badania kliniczne.

<Niewydolność serca

W 4-letnim badaniu klinicznym stosowania dutasterydu w połączeniu z tamsulozyną w leczeniu łagodnego przerostu gruczołu krokowego u 4844 mężczyzn (badanie CombAT) częstość występowania niewydolności serca (pojęcie zbiorcze) w grupie terapii kombinowanej była wyższa (14/1610, 0,9 %) niż w każdej z grup monoterapii dutasterydem (4/1623, 0,2 %) lub tamsulozyną (10/1611, 0,6 %).

W oddzielnym 4-letnim klinicznym badaniu porównawczym z placebo dotyczącego chemoprewencji chemicznej dutasterydem z udziałem 8231 mężczyzn w wieku od 50 do 75 lat z poprzednimi negatywnymi wynikami biopsji raka prostaty i wyjściowym poziomem PSA między 2,5 ng/ml a 10,0 ng/ml u mężczyzn w wieku od 50 do 60 lat lub 3 ng/ml a 10,0 ng/ml u mężczyzn powyżej 60 roku życia (badanie REDUCE) stwierdzono, że częstość występowania niewydolności serca u pacjentów przyjmujących dutasteryd 0,5 mg 1 raz dziennie (30/4105, 0,7 %) była wyższa w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo (16/4126, 0,4 %). Analiza retrospektywna tego badania wykazała wyższą częstość niewydolności serca u pacjentów przyjmujących dutasteryd i bloker alfa jednocześnie (12/1152, 1,0 %) w porównaniu z podmiotami przyjmującymi dutasteryd bez blokera alfa (18/2953, 0,6 %), placebo i bloker alfa (1/1399, <0,1 %) lub placebo bez blokera alfa (15/2727, 0,6 %). Nie stwierdzono związku przyczynowego między stosowaniem dutasterydu (samodzielnym lub w połączeniu z blokerami alfa) a wystąpieniem niewydolności serca (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

<Rak prostaty i nowotwory o niskim stopniu zróżnicowania

W 4-letnim badaniu, w którym badano działanie dutasterydu w porównaniu z placebo u 8231 mężczyzn w wieku od 50 do 75 lat z poprzednimi negatywnymi wynikami biopsji raka prostaty i wyjściowym poziomem PSA między 2,5 ng/ml a 10,0 ng/ml u mężczyzn w wieku od 50 do 60 lat lub 3 ng/ml a 10,0 ng/ml u mężczyzn powyżej 60 roku życia (badanie REDUCE), u 6706 podmiotów wykonano biopsję igłową prostaty (obowiązkową zgodnie z pierwotnym protokołem), której dane wykorzystano do analizy zróżnicowania według skali Gleasona. W badaniu wykryto 1517 pacjentów z rozpoznaniem raka prostaty. Większość guzów prostaty (70 %), wykrytych za pomocą biopsji, w obu grupach leczenia miała wysoki stopień zróżnicowania (5–6 punktów według skali Gleasona).

W grupie dutasterydu odnotowano wyższą częstość (n = 29, 0,9 %) raka prostaty o niskim stopniu zróżnicowania (8–10 punktów według skali Gleasona) w porównaniu z grupą placebo (n = 19, 0,6 %) (p = 0,15). W pierwszych 2 latach badania liczba pacjentów z rakiem prostaty o wyniku 8–10 punktów według skali Gleasona była taka sama w grupie dutasterydu (n = 17, 0,5 %) i w grupie placebo (n = 18, 0,5 %). W latach 3–4 więcej przypadków raka prostaty o wyniku 8–10 punktów według skali Gleasona zdiagnozowano w grupie dutasterydu (n = 12, 0,5 %) w porównaniu z grupą placebo (n = 1, < 0,1 %) (p = 0,0035). Brak danych dotyczących wpływu na ryzyko rozwoju raka prostaty u mężczyzn przyjmujących dutasteryd przez ponad 4 lata. Odsetek pacjentów z rozpoznaniem raka prostaty o wyniku 8–10 punktów według skali Gleasona pozostawał stały w różnych okresach badania (lata 1–2, lata 3–4) w grupie dutasterydu (0,5 % w każdym okresie), podczas gdy w grupie placebo odsetek pacjentów z rakiem prostaty o niskim stopniu zróżnicowania (8–10 punktów według skali Gleasona) był niższy w latach 3–4 niż w latach 1–2 (< 0,1 % i 0,5 % odpowiednio) (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”). Nie stwierdzono różnicy w częstości występowania raka prostaty o wyniku 7–10 punktów według skali Gleasona (p = 0,81).

W 4-letnim klinicznym badaniu leczenia łagodnego przerostu gruczołu krokowego (Combat), w którym pierwotny protokół nie przewidywał obowiązkowej biopsji i wszystkie rozpoznania raka prostaty ustalono na podstawie biopsji wskazanej, częstość przypadków raka prostaty o wyniku 8–10 punktów według skali Gleasona wynosiła 0,5 % (n = 8) w grupie dutasterydu, 0,7 % (n = 11) w grupie tamsulozyny i 0,3 % (n = 5) w grupie terapii kombinowanej.

Związek między stosowaniem dutasterydu a wystąpieniem raka prostaty o niskim stopniu zróżnicowania pozostaje niejasny.

<Rak piersi u mężczyzn

Dwa badania przypadków-kontrolne epidemiologiczne, jedno przeprowadzone w USA (n = 339 przypadków raka piersi i n = 6780 w grupie kontrolnej), a drugie w Wielkiej Brytanii (n = 398 przypadków raka piersi i n = 3930 w grupie kontrolnej) w bazach danych opieki zdrowotnej, nie wykazały zwiększenia ryzyka rozwoju raka piersi u mężczyzn przy stosowaniu inhibitorów 5α-reduktazy. Wyniki pierwszego badania nie wykazały pozytywnego związku z rakiem piersi (względne ryzyko dla ≥ 1 roku stosowania przed rozpoznaniem raka piersi w porównaniu z < 1 roku stosowania: 0,70; 95 % CI 0,34, 1,45). W drugim badaniu oszacowano względne ryzyko raka piersi związane ze stosowaniem inhibitorów 5α-reduktazy w porównaniu z brakiem stosowania, które wyniosło 1,08; 95 % CI 0,62, 1,87).

Nie stwierdzono związku przyczynowego między przypadkami raka piersi u mężczyzn a długotrwałym stosowaniem dutasterydu.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Leczenie umiarkowanych i ciężkich objawów łagodnego przerostu gruczołu krokowego.

Zmniejszenie ryzyka wystąpienia nagłego zatrzymania moczu i potrzeby interwencji chirurgicznej u pacjentów z umiarkowanymi i ciężkimi objawami łagodnego przerostu gruczołu krokowego.

Przeciwwskazania.

Duodart nie stosuje się w leczeniu kobiet i dzieci (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Duodart jest przeciwwskazany u chorych z podwyższoną wrażliwością na dutasteryd, inne inhibitory 5α-reduktazy, tamsulozynę (w tym tamsulozyna wywołana przez angioedem), inne składniki leku lub na soję i orzechy ziemne.

Duodart jest przeciwwskazany u chorych z wywiadem ortostatycznej hipotensji tętniczej.

Duodart jest przeciwwskazany u chorych z ciężkim schyłkiem funkcji wątroby.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Badania interakcji leku Duodart z innymi lekami nie były prowadzone. Poniżej przedstawiono dostępną informację dotyczącą poszczególnych składników.

Dutasteryd

W celu zapoznania się z informacją dotyczącą obniżenia stężenia antygenu specyficznego dla prostaty (PSA) w surowicy krwi podczas leczenia dutasterydem oraz rekomendacjami dotyczącymi wykrywania raka gruczołu krokowego, patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”.

Wpływ innych leków na farmakokinetykę dutasterydu

Stosowanie razem z inhibitorami CYP3A4 i/lub białka P-glikoproteiny

Dutasteryd jest głównie wydalany drogą metabolizmu. Badania in vitro wskazują, że katalizatorami metabolizmu są CYP3A4 i CYP3A5. Oficjalnych badań interakcji z silnymi inhibitorami CYP3A4 nie przeprowadzono. Jednak w badaniu farmakokinetyki populacyjnej stężenia dutasterydu w surowicy krwi były średnio 1,6–1,8 razy wyższe u niewielkiej liczby pacjentów, którzy jednocześnie leczono werapamilem lub diltiazemem (umiarkowanymi inhibitorami CYP3A4 i inhibitorami białka P-glikoproteiny), niż u innych pacjentów.

Przy długotrwałym stosowaniu kombinacji dutasterydu z lekami, które są silnymi inhibitorami enzymu CYP3A4 (np. rytonawir, indynawir, nefazodon, itrakonazol, ketokonazol podawane doustnie), stężenie dutasterydu w surowicy krwi może wzrosnąć. Dalsze hamowanie 5α-reduktazy przy wzmocnionej aktywności dutasterydu jest mało prawdopodobne. Jednak możliwe jest zmniejszenie częstości podawania dawek dutasterydu w przypadku wystąpienia działań niepożądanych. Należy zaznaczyć, że w przypadku hamowania aktywności enzymu przez dłuższy czas, okres półtrwania może stać się jeszcze dłuższy, a wspomagająca terapia może w takim przypadku trwać ponad 6 miesięcy, zanim osiągnięte zostanie nowe stężenie równowagowe.

Stosowanie 12 g cholestyraminy 1 godzinę po podaniu jednorazowej dawki 5 mg dutasterydu nie wpływało na farmakokinetykę dutasterydu.

Wpływ dutasterydu na farmakokinetykę innych leków

W małym badaniu (N=24) trwającym dwa tygodnie z udziałem zdrowych mężczyzn, dutasteryd (0,5 mg na dobę) nie wpływał na farmakokinetykę tamsulozyny ani terazozyny. W tym badaniu nie zaobserwowano również oznak interakcji farmakodynamicznej.

Dutasteryd nie wpływa na farmakokinetykę warfaryny ani digoksyny. Wskazuje to, że dutasteryd nie hamuje/ nie indukuje aktywności enzymu CYP2C9 ani białka przenośnika P-glikoproteiny. Dane badań interakcji in vitro wskazują, że dutasteryd nie hamuje enzymów CYP1A2, CYP2D6, CYP2C9, CYP2C19 ani CYP3A4.

Tamsulozyna

Jednoczesne stosowanie tamsulozyny hydrochloranu z lekami, które mogą obniżać ciśnienie tętnicze, w tym z lekami przeciwbólowymi, inhibitorami fosfodiesterazy 5 oraz innymi blokerami alfa-1-adrenergicznymi, może teoretycznie prowadzić do wzmocnionej działania hipotensyjnego. Duodart nie powinien być stosowany w połączeniu z innymi blokerami alfa-1-adrenergicznymi.

Jednoczesne stosowanie tamsulozyny hydrochloranu i ketokonazolu (silnego inhibitora CYP3A4) zwiększa Cmax i AUC tamsulozyny hydrochloranu odpowiednio 2,2 i 2,8 razy.

Wspólne stosowanie tamsulozyny hydrochloranu i paroksetyny (silnego inhibitora CYP2D6) zwiększa Cmax i AUC tamsulozyny hydrochloranu odpowiednio 1,3 i 1,6 razy. Analogiczny wzrost można oczekiwać u pacjentów z słabym metabolizmem CYP2D6 w porównaniu z pacjentami o intensywnym metabolizmie przy jednoczesnym stosowaniu silnych inhibitorów CYP3A4.

Efekt jednoczesnego stosowania obu inhibitorów CYP3A4 i inhibitorów CYP2D6 z tamsulozyną nie był klinicznie badany, jednak potencjalnie może znacząco zwiększyć stężenie tamsulozyny (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Jednoczesne stosowanie tamsulozyny hydrochloranu (0,4 mg) i cykloheksyny (400 mg co 6 godzin przez 6 dni) prowadziło do zmniejszenia klirensu (26%) i zwiększenia AUC (pola pod krzywą farmakokinetyczną) (44%) tamsulozyny hydrochloranu. Duodart należy stosować z ostrożnością w połączeniu z cykloheksyną.

Wyczerpujące badanie interakcji tamsulozyny hydrochloranu i warfaryny nie zostało przeprowadzone. Wyniki ograniczonych badań in vitro i in vivo są niewystarczające. Jednoczesne leczenie warfaryną i tamsulozyną hydrochloranem należy prowadzić z ostrożnością.

Nie zaobserwowano żadnych interakcji, gdy tamsulozynę hydrochloran podawano jednocześnie z atenololem, enalaprilem, nifedypinem lub teofiliną. Jednoczesne stosowanie furosemidu prowadzi do obniżenia stężeń tamsulozyny w surowicy krwi, jednak ponieważ te stężenia pozostają w granicach normy, nie jest wymagana korekta dawki.

W warunkach in vitro żaden z leków: diazepan, propranolol, trichlormetyazyna, chloromadinon, amitryptylina, diklofenak, glibenklamid ani symwastatyna nie zmienia wolnej frakcji tamsulozyny w osoczu krwi ludzkiej. Tamsulozyna również nie zmienia wolnych frakcji diazepamu, propranololu, trichlormetyazyny i chloromadinonu.

Nie zaobserwowano żadnych interakcji na poziomie metabolizmu wątrobowego podczas badań in vitro z frakcjami mikrosomalnymi wątroby (układ enzymów cytochromu P450 odpowiedzialnych za metabolizm leków) z amitryptyliną, salbutamolem i glibenklamidem. Jednak diklofenak może zwiększać szybkość wydalania tamsulozyny.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Leczenie skojarzone należy stosować po dokładnej analizie stosunku korzyści do ryzyka ze względu na potencjalne zwiększenie ryzyka działań niepożądanych (w tym niewydolności serca) oraz po rozważeniu dostępnych terapii alternatywnych, w tym monoterapii.

Działania niepożądane ze strony układu sercowo-naczyniowego

Wyniki dwóch 4-letnich badań klinicznych wykazały, że częstość występowania niewydolności serca (pojęcie ogólne obejmujące wszystkie zgłoszenia, głównie niewydolność serca i przewlekłą niewydolność serca) była wyższa u osób leczonych kombinacją dutasterydu z blokerem alfa, głównie tamsulozyną, w porównaniu z osobami nie poddawanymi tej kombinacji leczenia. Częstość niewydolności serca była niska (≤ 1%) i zmienna w poszczególnych badaniach. W żadnym z badań nie stwierdzono dysproporcji w częstości występowania działań niepożądanych sercowo-naczyniowych. Nie stwierdzono związku przyczynowego między stosowaniem dutasterydu (osobno lub w połączeniu z blokerami alfa) a wystąpieniem niewydolności serca („Właściwości farmakologiczne”).

Przeprowadzono metaanalizę 12 randomizowanych, kontrolowanych placebo lub porównawczych badań klinicznych (n=18802), w której oceniano ryzyko wystąpienia działań niepożądanych ze strony układu sercowo-naczyniowego podczas stosowania dutasterydu (w porównaniu z grupą kontrolną). Nie stwierdzono trwałego, istotnego statystycznie zwiększenia ryzyka niewydolności serca (RR 1,05; 95% CI 0,71, 1,57), zawału mięśnia sercowego (RR 1,00; 95% CI 0,77, 1,30) ani udaru mózgu (RR 1,20; 95% CI 0,88, 1,64).

Rak gruczołu krokowego i nowotwory o wysokim stopniu zróżnicowania wg skali Gleasona (nisko zróżnicowane)

W trakcie 4-letniego badania klinicznego z udziałem ponad 8000 mężczyzn w wieku od 50 do 75 lat z ujemną wcześniejszą biopsją raka gruczołu krokowego i poziomem PSA w zakresie od 2,5 ng/ml do 10,0 ng/ml (badanie REDUCE) u 1517 mężczyzn rozpoznano raka gruczołu krokowego. Stwierdzono wyższą częstość występowania raka gruczołu krokowego o stopniu zróżnicowania 8–10 wg skali Gleasona w grupie dutasterydu (n=29, 0,9%) w porównaniu z grupą placebo (n=19, 0,6%). Nie stwierdzono związku przyczynowego między stosowaniem dutasterydu a wystąpieniem nisko zróżnicowanego raka gruczołu krokowego. Kliniczna istotność tej cyfrowej nierównowagi nie została ustalona.

Mężczyźni stosujący Duodart powinni regularnie poddawać się badaniom mającym na celu ocenę ryzyka rozwoju raka gruczołu krokowego, w tym badaniu na poziom antygenu specyficznego dla prostaty (PSA).

W dodatkowym, kolejnym 2-letnim obserwacyjnym badaniu pierwotnych pacjentów stosujących dutasteryd jako profilaktykę chemiczną (badanie REDUCE) stwierdzono niską częstość nowych przypadków raka gruczołu krokowego (grupa dutasterydu [n=14, 1,2%] i grupa placebo [n=7, 0,7%]) oraz brak nowych przypadków raka gruczołu krokowego o stopniu zróżnicowania 8–10 wg skali Gleasona.

Długotrwałe, kolejne (do 18 lat) obserwacje pacjentów z badania klinicznego z zastosowaniem innego inhibitora 5α-reduktazy (finasterydu) jako profilaktyki chemicznej nie wykazały istotnej statystycznie różnicy między grupami finasterydu i placebo w zakresie przeżycia ogólnego (HR 1,02, 95% CI 0,97–1,08) ani przeżycia po rozpoznaniu raka gruczołu krokowego (HR 1,01, 95% CI 0,85–1,20).

Wpływ na antygen specyficzny dla prostaty (PSA)

Poziom antygenu specyficznego dla prostaty (PSA) jest ważnym elementem procesu przesiewowego mającego na celu wykrycie raka gruczołu krokowego. Dutasteryd może obniżać stężenie PSA w surowicy u pacjentów o około 50% po 6 miesiącach leczenia.

Pacjenci przyjmujący Duodart powinni mieć nowy poziom podstawowy PSA ustalony po 6 miesiącach od rozpoczęcia leczenia tym lekiem. Następnie ten poziom należy regularnie kontrolować. Każde potwierdzone zwiększenie poziomu PSA od najniższego poziomu podczas leczenia Duodartem może wskazywać na obecność raka gruczołu krokowego lub niestosowanie się do zaleceń leczenia Duodartem i wymaga dokładnego zbadania, nawet jeśli wartości PSA mieszczą się w normie u mężczyzn nie leczonych inhibitorami 5α-reduktazy. Podczas interpretacji wartości PSA u pacjentów leczonych Duodartem należy uwzględniać poprzednie wartości PSA do porównania.

Stosowanie Duodartu nie wpływa na stosowanie poziomu antygenu specyficznego dla prostaty do diagnostyki raka gruczołu krokowego po ustaleniu nowego poziomu podstawowego.

Ogólny poziom surowicznego antygenu specyficznego dla prostaty wraca do poziomu wyjściowego w ciągu 6 miesięcy po zakończeniu leczenia.

Stosunek wolnego antygenu specyficznego dla prostaty do całkowitego pozostaje stały nawet podczas leczenia Duodartem. Jeśli lekarz zdecyduje się wykorzystać procentowy wskaźnik wolnego antygenu specyficznego dla prostaty w celu wykrycia raka gruczołu krokowego u pacjenta leczonego Duodartem, nie jest konieczna korekta wartości wolnego antygenu specyficznego dla prostaty.

Przed rozpoczęciem leczenia Duodartem oraz okresowo podczas terapii pacjenci z łagodnym przerostem prostaty powinni poddać się badaniu rektalnemu palcem oraz innym badaniom mającym na celu wykrycie raka gruczołu krokowego.

Niewydolność nerek

Leczenie pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 10 ml/min) należy prowadzić ostrożnie, ponieważ farmakokinetyka dutasterydu u tych pacjentów nie była badana.

Przetnożenie tętnicze

Podobnie jak w przypadku innych blokerów alfa1-adrenergicznych, ortostatyczne przetnożenie tętnicze może wystąpić u pacjentów leczonych tamsulozyną i w rzadkich przypadkach może prowadzić do omdlenia.

W przypadku pierwszych objawów ortostatycznego przetnożenia tętniczego (zawroty głowy, osłabienie) pacjentów rozpoczynających leczenie Duodartem należy umieścić w pozycji siedzącej lub leżącej, aż do ustąpienia objawów.

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu blokerów alfa-adrenergicznych, w tym tamsulozyny, oraz inhibitorów 5-fosfodiesterazy. Blokery alfa-adrenergiczne i inhibitory 5-fosfodiesterazy są lekami rozszerzającymi naczynia i mogą obniżać ciśnienie tętnicze. Jednoczesne stosowanie tych dwóch klas leków może potencjalnie prowadzić do symptomaticznego przetnożenia tętniczego (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Chirurgiczny zespół atonicznej tęczówki

Podczas operacji zaćmy i jaskry u niektórych pacjentów, którzy wcześniej przyjmowali tamsulozynę, obserwowano wewnątrzoperacyjny zespół atonicznej tęczówki (İSAR, odmiana zespołu wąskiej źrenicy). Chirurgiczny zespół atonicznej tęczówki może zwiększyć ryzyko powikłań okularnych podczas lub po operacji. Dlatego leczenie Duodartem nie jest zalecane pacjentom, u których planuje się operację zaćmy.

Podczas badania przedoperacyjnego lekarz okulista i jego zespół powinni ustalić, czy pacjentowi wcześniej lub aktualnie przepisano Duodart. To pozwoli przewidzieć potencjalne wystąpienie wewnątrzoperacyjnego zespołu atonicznej tęczówki podczas operacji.

Otrzymano pojedyncze doniesienia o pozytywnym efekcie zaprzestania stosowania tamsulozyny 1–2 tygodnie przed operacją zaćmy i jaskry, jednak korzyści i optymalny czas zaprzestania leczenia przed operacją zaćmy i jaskry nie zostały ustalone.

Niehermetyczne kapsułki

Dutasteryd jest wchłaniany przez skórę, dlatego kobiety i dzieci powinny unikać kontaktu z uszkodzonymi kapsułkami. Jeśli ciecz z kapsułki dotrze do skóry, należy natychmiast wypłukać ją wodą z mydłem.

Inhibitory CYP3A4 i CYP2D6

Jednoczesne stosowanie tamsulozyny chlorowodorku z silnymi inhibitorami CYP3A4 (np. ketokonazolem) lub – w mniejszym stopniu – z silnymi inhibitorami CYP2D6 (np. paroksetyną) może zwiększać stężenie tamsulozyny (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Dlatego nie zaleca się stosowania tamsulozyny pacjentom leczonym silnymi inhibitorami CYP3A4 oraz zaleca się ostrożność przy stosowaniu tamsulozyny u pacjentów leczonych umiarkowanymi inhibitorami CYP3A4 (np. erytromycyną), silnymi lub umiarkowanymi inhibitorami CYP2D6, kombinacją inhibitorów CYP3A4 i CYP2D6 lub u pacjentów o słabej metabolizacji CYP2D6.

Niewydolność wątroby

Wpływ niewydolności wątroby na farmakokinetykę dutasterydu nie był badany. Ze względu na intensywny metabolizm dutasterydu oraz 3–5-tygodniowy okres półtrwania leczenie dutasterydem u pacjentów z niewydolnością wątroby o lekkim lub umiarkowanym nasileniu należy prowadzić ostrożnie (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Przeciwwskazania”, „Właściwości farmakologiczne”).

Składniki pomocnicze

Duodart zawiera barwnik FD&C Yellow 6 (E 110), który może powodować reakcje alergiczne.

Rak piersi u mężczyzn

Zgłaszano rzadkie przypadki raka piersi u mężczyzn podczas badań klinicznych i w okresie postmarketingowym. Badania epidemiologiczne wskazują jednak na brak zwiększonego ryzyka rozwoju raka piersi u mężczyzn stosujących inhibitory 5α-reduktazy. Lekarze powinni poinstruować pacjentów o konieczności natychmiastowego zgłaszania wszelkich zmian w tkance piersi, takich jak wydzielanie z brodawki sutkowej lub obrzęk.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Duodart jest przeciwwskazany w leczeniu kobiet. Nie przeprowadzono badań oceniających wpływ Duodartu na ciążę, karmienie piersią ani płodność. Poniżej przedstawiono informacje dotyczące stosowania każdego składnika oddzielnie.

Płodność.

Dutasteryd wpływa na parametry nasienia (zmniejszenie liczby plemników, objętości nasienia i ruchomości plemników). Nie można wykluczyć ryzyka obniżenia płodności u mężczyzn.

Nie przeprowadzono oceny wpływu chlorowodorku tamsulozyny na liczbę lub funkcję plemników.

Ciąża.

Podobnie jak inne inhibitory 5α-reduktazy, dutasteryd przeszkadza w przekształcaniu testosteronu w dihydrotestosteron, co może hamować rozwój zewnętrznych narządów płciowych u płodu męskiego. W badaniach stwierdzono niewielką ilość dutasterydu w nasieniu. Nie wiadomo, czy dutasteryd dostający się do organizmu kobiety z nasieniem mężczyzny leczonego Duodartem wpływa na płód męskiego.

Tak jak w przypadku stosowania innych inhibitorów 5α-reduktazy, zaleca się stosowanie prezerwatywy podczas stosunku seksualnego, jeśli kobieta jest w ciąży, a mężczyzna jest leczony Duodartem, w celu zapobieżenia dostaniu się nasienia do organizmu kobiety.

Nie ma dowodów, że podawanie chlorowodorku tamsulozyny ciężarnym samicom szczurów i królików w dawkach przekraczających terapeutyczne negatywnie wpływa na płód.

Karmienie piersią.

Nie wiadomo, czy dutasteryd i tamsulozyna przenikają do mleka matki.

***Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Nie przeprowadzono badań oceniających wpływ Duodartu na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn. Pacjentów należy jednak poinformować o możliwym wystąpieniu objawów związanych z ortostatycznym przetnożeniem tętniczym, w szczególności zawrotów głowy, podczas stosowania Duodartu.

Sposób stosowania i dawki.

Dorośli (w tym pacjenci w podeszłym wieku)

Zalecana dawka Duodarta to 1 kapsułka (0,5 mg/0,4 mg) raz dziennie. Lek należy przyjmować doustnie, 30 minut po spożyciu posiłku, w tym samym czasie każdego dnia. Kapsułkę należy połknąć całą, nie wolno jej otwierać ani żuć, ponieważ kontakt z zawartością kapsułki może powodować podrażnienie błony śluzowej jamy ustnej i gardła.

Duodart można stosować jako zamiennik leczenia skojarzonego dutaserydem i tamsulozyna hydrochloranem w celu ułatwienia terapii.

Zastąpienie dutaserydu lub tamsulozyny hydrochloranu monoterapii lekiem Duodart jest możliwe, jeśli jest to uzasadnione klinicznie.

Niewydolność nerek

Farmakokinetyka Duodarta u pacjentów z niewydolnością nerek nie była badana. Nie trzeba zmieniać dawki leku u tych pacjentów (patrz sekcje „Szczególne wskazania dotyczące stosowania” i „Farmakokinetyka”).

Niewydolność wątroby

Farmakokinetyka Duodarta u pacjentów z niewydolnością wątroby nie była badana, dlatego lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością wątroby (patrz sekcje „Szczególne wskazania dotyczące stosowania” i „Farmakokinetyka”). Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Dzieci.

Stosowanie jest przeciwwskazane.

Przedawkowanie.

Nie ma danych dotyczących przypadków przedawkowania Duodarta. Poniżej przedstawiono informacje dotyczące stosowania każdego składnika oddzielnie.

Dutaseryd

W badaniach klinicznych jednorazowe dawki dutaserydu do 40 mg/dobę (80 razy wyższe niż dawki terapeutyczne) podawane przez 7 dni nie wywołały obaw dotyczących bezpieczeństwa stosowania u ochotników. W badaniach klinicznych stosowano dawki dutaserydu 5 mg/dobę przez 6 miesięcy bez wystąpienia dodatkowych działań niepożądanych w porównaniu z dawką 0,5 mg/dobę.

Nie istnieje specyficzny antydotum, dlatego w przypadku możliwego przedawkowania stosuje się leczenie objawowe i wspierające.

Tamsulozyna

Zgłaszano przypadki ostrego przedawkowania tamsulozyny hydrochloranem w dawce 5 mg, które spowodowały ostry stan hipotensji tętniczej (ciśnienie tętnicze skurczowe 70 mm/Hg), wymioty i biegunkę. Leczenie polegało na podaniu infuzji płynów, po której pacjent poczuł ulgę tego samego dnia. W przypadku ostrej hipotensji tętniczej po przedawkowaniu tamsulozyny hydrochloranu należy zapewnić wsparcie działania układu sercowo-naczyniowego. Pacjent powinien przyjąć pozycję poziomą w celu przywrócenia ciśnienia tętniczego i normalizacji częstości akcji serca. Jeśli to nie pomaga, należy podać substytuty osocza, a w razie potrzeby – leki zwężające naczynia. Należy monitorować funkcję nerek i stosować leczenie wspierające ogólne. Dializa może okazać się nieskuteczna, ponieważ tamsulozyna hydrochloran niemal w 100% wiąże się z białkami osocza.

W przypadku przedawkowania, aby zapobiec wchłanianiu leku, należy wywołać u pacjenta wymioty. Jeśli przyjęto duże dawki leku, należy przeprowadzić przemywanie żołądka, podać węgiel aktywowany oraz środek przeczyszczający, np. siarczan sodu.

Efekty uboczne

Badania kliniczne dotyczące stosowania Duodart nie były przeprowadzane, jednak wykazano bioekwiwalentność Duodart w przypadku jednoczesnego stosowania dutasterydu i tamsulozyny. Informacje dotyczące współdziałania pochodzą z badania CombAT (kombinacja Avodarta i tamsulozyny), w którym porównywano kombinację dutasterydu w dawce 0,5 mg i tamsulozyny 0,4 mg raz dziennie przez 4 lata lub monoterapię tymi lekami.

Informacje dotyczące działań niepożądanych każdego składnika oddzielnie (dutasteryd i tamsulozyna) przedstawiono poniżej. Nie wszystkie działania niepożądane obserwowane przy stosowaniu każdego składnika oddzielnie były zgłaszane podczas stosowania Duodart, dlatego informacje dotyczące działań niepożądanych związanych z oddzielnym stosowaniem składników Duodart zostały również uwzględnione w niniejszej instrukcji.

Zgodnie z 4-letnim badaniem CombAT odsetek działań niepożądanych wyznaczonych przez badaczy w pierwszym, drugim, trzecim i czwartym roku leczenia był następujący: odpowiednio 22 %, 6 %, 4 % i 2 % przy terapii kombinowanej dutasteryd + tamsulozyna; 15 %, 6 %, 3 % i 2 % przy monoterapii dutasterydem; 13 %, 5 %, 2 % i 2 % przy monoterapii tamsulozyną. Wyższy odsetek działań niepożądanych w grupie otrzymującej terapię kombinowaną w pierwszym roku leczenia wynikał z większej częstości zaburzeń rozrodczych, a mianowicie zaburzeń ejakulacji, które występowały w tej grupie.

Działania niepożądane występujące z częstością ≥1 % w pierwszym roku stosowania, według analiz badawczych CombAT, REDUCE oraz klinicznych badań monoterapii składnikami Duodart, przedstawiono w tabeli.

Informacje dotyczące działań niepożądanych tamsulozyny oparte są na danych dostępnych w odpowiednich źródłach medycznych. Częstość ich występowania może wzrastać przy jednoczesnym stosowaniu dutasterydu i tamsulozyny.

Częstość występowania działań niepożądanych wykrytych w badaniach klinicznych: często (≥ 1/100 – < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 – < 1/100), bardzo rzadko (≥ 1/10000 – < 1/1000), niezwykle rzadko (< 1/10000). Działania niepożądane sklasyfikowane według klas układów narządów przedstawiono w kolejności zmniejszającej się ciężkości.

a Дутастерид + тамсулозин: w badaniu CombAT częstość tych działań niepożądanych zmniejszała się z każdym kolejnym rokiem od 1. do 4.

b Wyniki badań monoterapii dobrej jakości przerostu gruczołu krokowego leczonym dutasterydem.

c Z podstawowych informacji o bezpieczeństwie tamsulozyny dla krajów UE.

d Badanie REDUCE.

1 Ogólne pojęcie „niewydolność serca” obejmuje: niewydolność serca, zastój serca, niewydolność lewej komory, ostre niewydolność serca, wstrząs kardiogenny, ostra niewydolność lewej komory, niewydolność prawej komory, ostra niewydolność prawej komory, niewydolność komory, niewydolność kardiopulmonalną, zastojową kardiomiopatię.

2 W tym hiperestezję i powiększenie gruczołów piersiowych.

3 Działania niepożądane związane z zaburzeniami funkcji seksualnej, związane z leczeniem dutasterydem (w tym monoterapią oraz kombinacją z tamsulozyną). Działania te mogą utrzymywać się po zakończeniu leczenia. Wpływ dutasterydu na ich trwanie jest nieznany.

^ W tym zmniejszenie objętości nasienia.

Dane z badań pozarejestrowych

W okresie pozarejestrowym działania niepożądane były zgłaszane spontanicznie, dlatego dokładna częstość występowania tych działań jest nieznana.

Monoterapia dutasterydem

Ze strony układu odpornościowego

Częstość nieznana: reakcje alergiczne, w tym wysypka, swędzenie, pokrzywka, obrzęk lokalny oraz obrzęk naczynioruchowy.

Ze strony psychiki

Częstość nieznana: depresja.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej

Rzadko: alopecia (głównie utrata włosów na ciele), hipertrichosis.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów piersiowych

Częstość nieznana: ból i obrzęk jąder.

Monoterapia tamsulozyną

W oparciu o dane z okresu pozarejestrowego, podczas operacji za powodu zaćmy i jaskry u niektórych pacjentów wcześniej leczonych alfa1-adrenolitykami, w tym tamsulozyną, obserwowano intraoperacyjny zespół atonicznej tęczówki (IOLIS, wariant zespołu zwężonej źrenicy) (patrz „Szczególne wskazania”).

W okresie po rejestracji zgłaszano dodatkowo przypadki migotania przedsionków, zaburzeń rytmu serca, tachykardii, duszności, krwawień z nosa, zaburzeń wzroku, w tym obniżenie ostrości wzroku, zespół wielopostaciowej erytemy, odłuszczający zapalenie skóry oraz suchość błony śluzowej jamy ustnej, powiązane z zastosowaniem tamsulozyny.

Inne dane

W badaniu klinicznym (badanie REDUCE) u mężczyzn leczonych dutasterydem zaobserwowano wyższą częstość występowania raka gruczołu krokowego (według skali Gleasona – 8–10) w porównaniu z grupą placebo (patrz sekcje „Szczególne wskazania” oraz „Właściwości farmakologiczne”). Nie stwierdzono związku przyczynowego między stosowaniem dutasterydu a występowaniem raka gruczołu krokowego o wysokim stopniu złośliwości według Gleasona.

Na podstawie danych z badań klinicznych oraz obserwacji pozarejestrowych zgłaszano przypadki raka piersi u mężczyzn (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Nieprzezroczyste butelki z polietylenu wysokiej gęstości, białego koloru, z polipropylenowymi nakrętkami zabezpieczonymi przed otwarciem przez dzieci, zawierające po 30 lub 90 kapsułek w butelce; po 1 butelce w tekturowym opakowaniu.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

Catalent Germany Schorndorf GmbH, Niemcy /
Catalent Germany Schorndorf GmbH, Germany.

Adres miejsca produkcji i działalności wytwórcy.

Steinbeisstr. 1 und 2, Schorndorf, Baden-Wuerttemberg, 73614, Niemcy /
Steinbeisstr. 1 und 2, Schorndorf, Baden-Wuerttemberg, 73614, Germany.