Drimex

INSTRUKCJA dot. stosowania leku leczniczego DRIMEX (DREAMEX)

Skład:

substancja czynna: agomelatyna;

1 tabletka zawiera: sól kryształową agomelatyny i kwasu cytrynowego – 44,739 mg (przeliczając na agomelatynę – 25 mg);

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształyczna silikatyzowana, manitol (E 421), powidon 30, ditlenek krzemu koloidalny bezwodny, krosppowidon (typ A), stearylofumaran sodu, stearynian magnezu, kwas stearynowy 50;

otoczka: hydroksypropylometyloceluloza (hipromeloza) 2910/5, polietylenoglikol (makrogol) 6000, dwutlenek tytanu (E 171), talk, tlenek żelaza żółty (E 172).

Postać lekowa. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne:

żółte, wydłużone, dwuwypukłe tabletki powlekane.

Grupa farmakoterapeutyczna

Psychostymulanty. Inne leki przeciwdrgawkowe. Kod ATX N06A X22.

Właściwości farmakologiczne

Farmakodynamika

Mechanizm działania

Agomelatyna – agonista receptora melatoninergicznego MT1 i MT2 oraz antagonisty receptora 5-HT2c. Badania dotyczące wiązania agomelatyny z receptorami wykazały, że agomelatyna nie wpływa na wychwyt monoamin i nie wykazuje powinowactwa do receptorów α- i β-adrenergicznych, histaminergicznych, cholinergicznych, dopaminergicznych i benzodiazepinowych.

W badaniach doświadczalnych na zwierzętach z zaburzeniami rytmów okołodobowych wykazano, że agomelatyna ponownie synchronizuje rytm okołodobowy.

Agomelatyna zwiększa uwalnianie dopaminy i noradrenaliny, szczególnie we frontowych częściach kory mózgu, i nie wpływa na poziom ekstracelularny serotoniny.

Właściwości farmakodynamiczne

W badaniach doświadczalnych na zwierzętach agomelatyna wykazała działanie przeciwdepresyjne w zwalidowanych modelach depresji (test bezradności, test rozpaczy, przewlekły lekki stres), a także w modelach z desynchronizacją rytmów okołodobowych i modelach związanych ze stresem i lękiem.

U ludzi agomelatyna ponownie synchronizuje rytm okołodobowy, przywraca fazowość snu, powoduje obniżenie temperatury ciała i sprzyja wydzielaniu melatoniny.

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne

Skuteczność i bezpieczeństwo agomelatyny w leczeniu epizodów depresyjnych dużych badano w programie klinicznym obejmującym 7900 pacjentów.

W sześciu krótkoterminowych, podwójnie ślepych, kontrolowanych placebo badaniach oceny skuteczności agomelatyny w leczeniu epizodów depresyjnych dużych u dorosłych pacjentów, agomelatyna w dawkach 25–50 mg na końcu terapii (przez 6–8 tygodni) wykazała istotną statystycznie skuteczność w porównaniu z placebo. Według wyników oceny za pomocą skali HAMD-17 (Skala Hamiltona do oceny depresji) zaobserwowano zmiany wartości parametru punktu końcowego pierwotnego w porównaniu z poziomem wyjściowym.

Skuteczność agomelatyny wykazano również u pacjentów z cięższą depresją (początkowy ogólny wynik według skali HAM-D ≥ 25) we wszystkich pozytywnych badaniach kontrolowanych placebo.

Wskaźniki odpowiedzi na leczenie przy stosowaniu agomelatyny były istotnie wyższe statystycznie w porównaniu z placebo.

W sześciu z siedmiu badań oceny skuteczności agomelatyny w heterogenicznych populacjach dorosłych pacjentów z depresją wykazano wyższą (2 badania) lub nie niższą (4 badania) skuteczność agomelatyny w porównaniu z terapią selektywnymi inhibitorami zwrotnego wychwytu serotoniny / inhibitorami zwrotnego wychwytu serotoniny-noradrenaliny (SSRI/SNRI) (sertylina, escytalopram, fluoksetyna, wenlafaksyna lub duloksetyna). Działanie przeciwdepresyjne oceniano za pomocą skali HAMD-17 jako punktu końcowego pierwotnego lub wtórnego.

Długotrwałą skuteczność przeciwdepresyjną agomelatyny wykazano w badaniu oceniającym zapobieganie nawrotom. Według wyników wpływu na punkt końcowy pierwotny – zapobieganie nawrotom depresji, mierzony czasem do nawrotu, agomelatyna w dawce 25–50 mg na dobę wykazała istotną statystycznie przewagę w porównaniu z placebo (p = 0,0001). Częstotliwość występowania nawrotów w ciągu 6 miesięcy podwójnie ślepego obserwowania wynosiła 22% i 47% odpowiednio w grupach agomelatyny i placebo.

Lek nie wpływa na czujność dzienną i pamięć zdrowych ochotników. U pacjentów z depresją leczenie agomelatyną w dawce 25 mg wydłużało fazę snu powolnofalowego bez wpływu na fazę lub okres ukryty snu szybkooczynnego. Agomelatyna w dawce 25 mg skracała również czas do zaśnięcia (uległa poprawie łatwość zasypiania) i czas do osiągnięcia stanu z minimalną częstością skurczów serca. Według oceny pacjentów, od pierwszego tygodnia leczenia znacznie polepszyły się łatwość zasypiania i jakość snu bez zaburzeń czynności dziennych.

W specjalnym badaniu porównawczym zaburzeń funkcji seksualnej z udziałem pacjentów w remisji depresji obserwowano tendencję liczbową (statystycznie nieistotną) do mniejszego rozwoju zaburzeń funkcji seksualnej spowodowanych leczeniem w grupie agomelatyny w porównaniu z wenlafaksyną według parametrów skali SEXFX (Skala Efektów Seksualnych) dotyczących pobudzenia i orgazmu. Połączona analiza badań według skali oceny ASEX (Arizona Sexual Experience Scale) wykazała, że stosowanie agomelatyny nie było związane z zaburzeniami funkcji seksualnej. U zdrowych ochotników agomelatyna zachowywała funkcję seksualną w porównaniu z paroksetyną.

W badaniach klinicznych agomelatyna nie wpływała na częstość skurczów serca i ciśnienie tętnicze.

W badaniu oceniającym objawy odstawienia za pomocą kwestionariusza DESS (Discontinuation Emergent Signs and Symptoms) u pacjentów z depresją w fazie remisji agomelatyna nie powodowała zespołu odstawienia po nagłym przerwaniu terapii.

Agomelatyna nie powoduje uzależnienia, co stwierdzono w badaniach z udziałem zdrowych ochotników na podstawie wyników testów z wykorzystaniem specjalnej wizualno-analogowej skali lub kwestionariusza ARCI (Addiction Research Center Inventory) z 49 pytaniami.

Podwójnie ślepe, kontrolowane placebo badanie agomelatyny w dawce 25–50 mg na dobę trwające 8 tygodni z udziałem starszych pacjentów z depresją (≥ 65 lat, N = 222, z których 151 stosowało agomelatynę) wykazało istotną statystycznie różnicę wynoszącą 2,67 punktu na ogólnej skali HAM-D (punkt końcowy pierwotny). Wskaźnik „odpowiedzi na leczenie” był pozytywny dla agomelatyny. W grupie pacjentów w wieku ≥ 75 lat (N = 69, z których 48 stosowało agomelatynę) nie uzyskano istotnych wyników dotyczących poprawy stanu. Tolerancja agomelatyny u starszych pacjentów była podobna do tolerancji u młodszych dorosłych pacjentów.

Przeprowadzono specjalne badanie kontrolowane trwające 3 tygodnie z udziałem pacjentów z dużymi zaburzeniami depresyjnymi, którzy nie osiągnęli istotnej poprawy przy stosowaniu paroksetyny (SSRI) lub wenlafaksyny (SNRI). Przy zmianie terapii na agomelatynę, niezależnie od tego, czy przerwanie wcześniejszego leczenia było nagłe czy stopniowe, pojawiały się objawy odstawienia. Te objawy mogą być błędnie interpretowane jako niewystarczający wczesny efekt agomelatyny.

Odsetek pacjentów z wystąpieniem co najmniej jednego objawu odstawienia w ciągu 1 tygodnia po przerwaniu stosowania antydepresantów grupy SSRI/SNRI był mniejszy w grupie pacjentów z długotrwałym zmniejszaniem dawki (stopniowe przerwanie wcześniejszego przyjmowania antydepresantów przez 2 tygodnie), niż w grupie pacjentów z krótkotrwałym zmniejszaniem dawki (stopniowe przerwanie przyjmowania antydepresantów przez 1 tydzień) i grupie pacjentów z nagłą zmianą terapii (nagłe przerwanie przyjmowania): odpowiednio 56,1%, 62,6% i 79,8%.

Farmakokinetyka

Wchłanianie i biodostępność

Agomelatyna jest szybko i dobrze (≥ 80%) wchłaniana po podaniu doustnym. Biodostępność absolutna jest niska (< 5% po doustnym podaniu w dawce terapeutycznej), a zmienność indywidualna jest znaczna. Biodostępność u kobiet jest wyższa niż u mężczyzn. Biodostępność wzrasta przy stosowaniu doustnych środków antykoncepcyjnych i zmniejsza się u palaczy. Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest w ciągu 1–2 godzin.

Po podaniu w dawkach terapeutycznych stężenie agomelatyny wzrasta proporcjonalnie do wzrostu dawki. Po podaniu w wyższych dawkach występuje efekt nasycenia pierwszej dawki.

Spożycie pokarmu (zwykłego lub o wysokiej zawartości tłuszczu) nie wpływa na biodostępność ani na poziom wchłaniania.

Zmienność zwiększa się przy spożyciu pokarmu o wysokiej zawartości tłuszczu.

Rozkład

Objętość rozkładu w stanie równowagi wynosi około 35 l, a wiązanie z białkami osocza wynosi 95% niezależnie od stężenia i nie zmienia się z wiekiem oraz u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek, ale stężenie frakcji wolnej zwiększa się dwukrotnie u pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby.

Biodegradacja

Po podaniu agomelatyna jest szybko metabolizowana, głównie przez enzymy wątrobowe CYP1A2; izoenzymy CYP2C9 i CYP2C19 również uczestniczą w metabolizmie, ale ich udział jest niewielki. Główne metabolity, hydroksylowana i demetylowana agomelatyna, są nieaktywne i szybko koniugowane i wydalane z moczem.

Wydalanie

Wydalanie z organizmu jest szybkie, okres półtrwania z osocza wynosi średnio 1–2 godziny. Klirens jest wysoki (około 1,1 ml/min) i głównie metaboliczny. Wydalana jest głównie z moczem (80%) w postaci metabolitów, podczas gdy ilość wydalonej substancji czynnej z moczem w niezmienionej formie jest niewielka. Farmakokinetyka nie zmienia się po wielokrotnym podaniu.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek

U pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek nie zaobserwowano istotnych zmian parametrów farmakokinetycznych agomelatyny (n = 8, jednorazowa dawka 25 mg), jednak pacjentom z umiarkowanym lub ciężkim zaburzeniem funkcji nerek lek Drimex należy przepisywać ostrożnie ze względu na ograniczoną liczbę danych klinicznych dotyczących stosowania leku w tej grupie pacjentów (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby

Specjalne badanie z udziałem pacjentów z marskością wątroby, przewlekłym zaburzeniem funkcji wątroby lekkiego lub umiarkowanego stopnia (typ A i B według klasyfikacji Childa-Pugha) wykazało wzrost (odpowiednio 70 i 140 razy) stężenia agomelatyny podawanej w dawce 25 mg w porównaniu z pacjentami o odpowiednich parametrach (wiek, masa ciała i palenie/niepalenie) bez zaburzenia funkcji wątroby (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Pacjenci w wieku starszym

Badanie farmakokinetyczne z udziałem pacjentów w wieku starszym (≥ 65 lat) wykazało, że po podaniu leku w dawce 25 mg średnie wartości AUC i Cmax były odpowiednio około 4 i 13 razy wyższe u pacjentów w wieku ≥ 75 lat w porównaniu z pacjentami w wieku < 75 lat. Nie można ocenić farmakokinetyki agomelatyny po podaniu w dawce 50 mg w tej populacji ze względu na niewystarczającą liczbę danych. Pacjenci w wieku starszym nie wymagają korekty dawki.

Grupy etniczne

Brak danych dotyczących różnic farmakokinetyki agomelatyny w zależności od przynależności rasowej.

Charakterystyki kliniczne

Wskazania

Leczenie ciężkich epizodów depresyjnych u dorosłych.

Przeciwwskazania

• Nadwrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych leku.
• Zaburzenia funkcji wątroby (ciężka choroba wątroby, np. marskość wątroby lub aktywna faza choroby wątroby) lub podwyższenie poziomu transaminaz powyżej 3-krotnej górnej granicy normy (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).
• Stosowanie w połączeniu z silnymi inhibitorami CYP1A2 (fluwoksamina, cyprofloksacyna) (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji”).

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji

Możliwe interakcje agomelatyny

Agomelatyna jest metabolizowana głównie przez cytochromy P450 1A2 (CYP1A2) (90%) oraz CYP2C9/19 (10%). Leki oddziałujące na te izoenzymy mogą obniżać lub zwiększać biodostępność agomelatyny.

Fluksoksamina, silny inhibitor CYP1A2 i umiarkowany inhibitor CYP2C9, znacząco hamuje metabolizm agomelatyny, co prowadzi do 60-krotnego (w zakresie 12–412) zwiększenia stężenia agomelatyny. W związku z tym jednoczesne stosowanie leku Drimex z silnymi inhibitorami CYP1A2 (fluwoksamina, cyprofloksacyna) jest przeciwwskazane.

Połączenie agomelatyny z estrogenami (umiarkowane inhibitory CYP1A2) prowadzi do wielokrotnego zwiększenia stężenia agomelatyny. Pomimo że w trakcie jednoczesnego stosowania agomelatyny z estrogenami u 800 pacjentów nie stwierdzono żadnych szczególnych sygnałów bezpieczeństwa, należy stosować agomelatynę z ostrożnością w połączeniu z innymi umiarkowanymi inhibitorami CYP1A2 (propranolol, enoksacyna) do czasu uzyskania większego doświadczenia w stosowaniu tej kombinacji (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Ryfampicyna, induktor wszystkich trzech cytochromów uczestniczących w metabolizmie agomelatyny, może zmniejszać biodostępność agomelatyny.

Palenie tytoniu stymuluje indukcję CYP1A2 i zmniejsza biodostępność agomelatyny, szczególnie u intensywnych palaczy (˃ 15 papierosów/dobę) (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Wpływ agomelatyny na inne leki

In vivo agomelatyna nie aktywuje izoenzymów układu CYP450. Agomelatyna nie hamuje in vivo CYP1A2 ani innych enzymów CYP450 in vitro. W konsekwencji nie wpływa ona na stężenie leków metabolizowanych przez CYP450.

Inne leki

W badaniach klinicznych fazy I w grupie docelowej pacjentów nie uzyskano danych dotyczących interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych z lekami, które mogą być stosowane równocześnie z agomelatyną: benzodiazepiny, lit, paroksetyna, flukenazol i teofilina.

Alkohol

Nie zaleca się spożywania alkoholu podczas leczenia lekiem Drimex.

Terapia elektrowstrząsowa (TEW)

Brak doświadczenia w stosowaniu agomelatyny równocześnie z terapią elektrowstrząsową (TEW). Badania na zwierzętach nie wykazały właściwości agomelatyny zwiększających skłonność do napadów drgawkowych. W związku z tym mało prawdopodobne jest, że TEW w połączeniu z leczeniem lekiem Drimex może prowadzić do jakichkolwiek klinicznie istotnych powikłań.

Szczególne wskazania

Monitorowanie funkcji wątroby

W okresie po rejestracji leku zastosowanie agomelatyny wiązano z wystąpieniem zaburzeń funkcji wątroby u pacjentów, w tym niewydolnością wątroby (donoszono o pojedynczych przypadkach zakończonych śmiercią lub przypadkach, w których konieczna była przeszczepienie wątroby u pacjentów z czynnikami ryzyka zaburzeń funkcji wątroby), wzrostem poziomu enzymów wątrobowych powyżej 10-krotnej górnej granicy normy, zapaleniem wątroby i żółtaczką (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Zaburzenia te występowały zazwyczaj w pierwszych miesiącach leczenia. Uszkodzenie wątroby ma głównie charakter hepatocelularny, a poziom aminotransferaz osoczowych wraca do normy po zaprzestaniu stosowania agomelatyny.

Drimex należy przepisywać z ostrożnością i dokładnie monitorować wszystkich pacjentów w trakcie leczenia, szczególnie w przypadku występowania czynników ryzyka zaburzeń funkcji wątroby lub jednoczesnego stosowania leków, które mogą powodować zaburzenia funkcji wątroby.

Przed rozpoczęciem leczenia

Leczenie lekiem Drimex pacjentów z czynnikami ryzyka zaburzeń funkcji wątroby, takimi jak otyłość / nadwaga / niealkoholowe stłuszczenie wątroby, cukrzyca, zaburzenia związane z nadużywaniem alkoholu i/lub nadużywanie alkoholu, lub pacjentów stosujących leki współbieżne, które mogą powodować zaburzenia funkcji wątroby, należy rozpoczynać dopiero po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka.

Przed rozpoczęciem leczenia u wszystkich pacjentów należy wykonać badania czynności wątroby. Nie należy rozpoczynać terapii u pacjentów z wyjściowym poziomem alaninotransferazy (ALT) i/lub asparaginianotransferazy (AST) przekraczającym trzykrotnie górną granicę normy (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Lek Drimex należy stosować z ostrożnością u pacjentów z podwyższonym poziomem transaminaz przed rozpoczęciem leczenia (o ile wzrost poziomu transaminaz nie przekracza trzykrotnie górnej granicy normy).

W trakcie leczenia

Lekarstwo Drimex należy natychmiast odstawić, jeśli:

• u pacjenta pojawiły się objawy potencjalnego zaburzenia funkcji wątroby (takie jak ciemny mocz, stolec jasny, żółtaczka skóry/oczu, ból w prawej górnej części brzucha, nowe przypadki występowania długotrwałego zmęczenia o nieznanej etiologii);
• poziom aminotransferaz surowicy przekracza trzykrotnie górną granicę normy.

Po odstawieniu leku Drimex należy powtarzać badania wątrobowe, aż do normalizacji wartości aminotransferaz surowicy.

Osoby w wieku 75 lat i więcej

Nie udowodniono skuteczności agomelatyny u pacjentów w wieku ≥ 75 lat, dlatego nie należy stosować agomelatyny u pacjentów z tej grupy wiekowej (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Farmakodynamika”).

Pacjenci starsi z demencją

Drimex nie powinien być stosowany w leczeniu dużych epizodów depresyjnych u pacjentów starszych z demencją, ponieważ bezpieczeństwo i skuteczność agomelatyny w tej grupie pacjentów nie zostały ustalone.

Zaburzenie dwubiegunowe / mania / hipomania

Drimex należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem zaburzenia dwubiegunowego, manii lub hipomanii. Lekarstwo należy odstawić w przypadku wystąpienia u pacjenta objawów manii (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Samobójstwo / myśli samobójcze

Depresja wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia myśli samobójczych, samookaleczeń i samobójstwa (objawy samobójcze). Ryzyko to utrzymuje się aż do osiągnięcia klinicznie istotnej remisji. Ponieważ stan pacjenta może nie poprawiać się przez pierwsze kilka lub więcej tygodni leczenia, konieczna jest staranna obserwacja pacjenta aż do poprawy stanu. Ogólny doświadczenie kliniczne wskazuje, że ryzyko samobójstwa może wzrastać we wczesnym okresie poprawy stanu.

Pacjenci z wywiadem objawów samobójczych oraz pacjenci, u których przed rozpoczęciem leczenia stwierdzono wysoki poziom myśli samobójczych, mają zwiększone ryzyko wystąpienia myśli lub prób samobójczych i powinni być poddawani starannej obserwacji w trakcie leczenia. Metaanaliza placebo-kontrolowanych badań klinicznych antydepresantów z udziałem dorosłych pacjentów z zaburzeniami psychicznymi wykazała zwiększone ryzyko zachowań samobójczych przy stosowaniu antydepresantów w porównaniu z placebo u pacjentów w wieku do 25 lat.

W trakcie leczenia, szczególnie na wczesnych etapach i po zmianie dawki, konieczna jest staranna obserwacja pacjentów, w szczególności tych należących do grupy wysokiego ryzyka. Pacjentów (oraz osoby opiekujące się nimi) należy poinformować o konieczności monitorowania wszelkich objawów pogorszenia stanu klinicznego, wystąpienia zachowań lub myśli samobójczych oraz nietypowych zmian w zachowaniu, a także o natychmiastowym zgłaszaniu się do lekarza w przypadku wystąpienia tych objawów.

Stosowanie w połączeniu z inhibitorami CYP1A2 (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”)

Drimex należy stosować z ostrożnością w połączeniu z umiarkowanymi inhibitorami CYP1A2 (propranolol, enoksacyna), co może prowadzić do zwiększenia stężenia agomelatyny.

Poziom sodu

Drimex zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na tabletkę, co oznacza, że jest niemal pozbawiony sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią

Ciąża

Należy unikać stosowania leku Drimex w okresie ciąży. Brakuje danych lub są one ograniczone co do stosowania agomelatyny u ciężarnych kobiet (mniej niż 300 przypadków). Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośrednich lub pośrednich szkodliwych skutków agomelatyny na przebieg ciąży, rozwój embrionu/pleceni, poród lub rozwój poporodowy.

Karmienie piersią

Nie wiadomo, czy agomelatyna/metabolity przenikają do mleka matki. Dostępne dane farmakodynamiczne/toksykologiczne uzyskane w badaniach na zwierzętach wykazały, że agomelatyna/metabolity przenikają do mleka matki. Ryzyko dla noworodków/niemowląt nie może być wykluczone. Decyzję o zaprzestaniu karmienia piersią lub zaprzestaniu/utrzymaniu terapii lekiem Drimex należy podjąć, biorąc pod uwagę korzyści płynące z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z leczenia dla matki.

Płodność

Badania funkcji rozrodczej przeprowadzone na zwierzętach wykazały brak wpływu agomelatyny na płodność.

Wpływ na zdolność do kierowania pojazdami i obsługiwania maszyn

Agomelatyna ma nieznaczny wpływ na zdolność kierowania pojazdami i obsługiwania maszyn. Jednakże, biorąc pod uwagę, że zawroty głowy i senność są częstymi działaniami niepożądanymi leku, pacjenci powinni zachować ostrożność podczas kierowania pojazdami lub pracy z maszynami.

Sposób stosowania i dawki

Sposób stosowania

Dla użycia doustnego.

Drimex, tabletki powlekane, można stosować niezależnie od przyjmowania pokarmu.

Dawkowanie

Zalecana dawka wynosi 25 mg jednorazowo na dobę, przed snem.

Jeśli po 2 tygodniach od rozpoczęcia terapii poprawa stanu klinicznego jest niewystarczająca, dawkę można zwiększyć do 50 mg jednorazowo na dobę, tj. 2 tabletki po 25 mg, które należy przyjmować jednocześnie przed snem.

Decydując o zwiększeniu dawki, należy wziąć pod uwagę wzrost ryzyka podwyższenia poziomu transaminaz. Zwiększenie dawki do 50 mg należy przeprowadzać indywidualnie dla każdego pacjenta po ocenie stosunku korzyści do ryzyka, z obowiązkowym wykonaniem badań wątrobowych.

Wszystkim pacjentom należy wykonać badania wątrobowe przed rozpoczęciem leczenia. Leczenia nie należy rozpoczynać, jeśli poziom transaminaz przekracza trzykrotnie górną granicę normy (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Podczas leczenia należy okresowo kontrolować poziom transaminaz: około po 3 tygodniach, 6 tygodniach (zakończenie fazy ostrej), po 12 tygodniach i 24 tygodniach (zakończenie fazy terapii podtrzymującej) oraz dalej w przypadku wskazań klinicznych (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). Leczenie należy przerwać, jeśli poziom transaminaz przekroczy trzykrotnie górną granicę normy (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Po zwiększeniu dawki należy ponownie wykonać testy wątrobowe z taką samą częstotliwością, jak na początku leczenia.

Trwanie leczenia

Pacjenci z depresją powinni poddawać się leczeniu przez co najmniej 6 miesięcy w celu zapewnienia ustąpienia objawów.

Przejście z terapii inhibitorami zwrotnego wychwytu serotoniny / inhibitorami zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SSRI/SNRI) na agomelatynę

U pacjentów mogą występować objawy odstawienia po zaprzestaniu przyjmowania leków przeciwdepresyjnych z grupy SSRI/SNRI. Aby uniknąć tych objawów, należy uwzględnić zalecenia dotyczące zaprzestania leczenia zawarte w ulotce do leku, który stosuje pacjent. Terapię agomelatyną można rozpocząć natychmiastowo, równolegle ze zmniejszaniem dawki leku przeciwdepresyjnego (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Przerywanie leczenia

Jeśli podjęto decyzję o przerwaniu leczenia, nie ma potrzeby stopniowego zmniejszania dawki.

Szczególne grupy pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

Bezpieczeństwo i skuteczność agomelatyny (25–50 mg/dobę) zostały potwierdzone u pacjentów w podeszłym wieku z depresją (< 75 lat). W grupie pacjentów w wieku ≥ 75 lat nie uzyskano wiarygodnych wyników. Dlatego agomelatyna nie powinna być stosowana u pacjentów z tej grupy wiekowej (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania” i „Farmakodynamika”). Nie ma potrzeby dostosowywania dawki w zależności od wieku (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek

U pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek nie obserwowano istotnych zmian parametrów farmakokinetycznych agomelatyny. Jednak liczba danych klinicznych dotyczących stosowania agomelatyny u pacjentów z depresją i umiarkowanym lub ciężkim zaburzeniem funkcji nerek jest ograniczona. W związku z tym agomelatynę należy przepisywać tym pacjentom z ostrożnością.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby

Stosowanie agomelatyny jest przeciwwskazane u pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania” i „Farmakokinetyka”).

Dzieci

Nie zaleca się stosowania Drimex w leczeniu depresji u dzieci, ponieważ bezpieczeństwo i skuteczność tego leku nie zostały ustalone w tej grupie pacjentów. Brak danych. W badaniach klinicznych z udziałem dzieci i nastolatków przy stosowaniu innych leków przeciwdepresyjnych częściej obserwowano występowanie zachowań samobójczych (próby samobójcze i myśli samobójcze) oraz wrogości (głównie agresja, zachowanie opozycyjne i gniew) w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo.

Przedawkowanie

Objawy

Dane dotyczące przypadków przedawkowania agomelatyny są ograniczone. Przy przedawkowaniu agomelatyny zgłaszano występowanie bólu w nadbrzuszu, senności, zmęczenia, niepokoju, stanu lękowego, napięcia, zawrotów głowy, sinicy lub niedobytu. Zarejestrowano jeden przypadek przyjęcia 2450 mg agomelatyny – doszło do samowyleczenia bez odchyleń kardiologicznych i biologicznych.

Leczenie

Nie znane są specyficzne antydota dla agomelatyny. Leczenie przy przedawkowaniu powinno obejmować terapię objawową i standardową opiekę nad stanem pacjenta. Zaleca się prowadzenie opieki medycznej w placówce specjalistycznej.

Działania niepożądane

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa

Działania niepożądane pojawiały się zazwyczaj w pierwszych dwóch tygodniach leczenia i były łagodne lub umiarkowane. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi były ból głowy, nudności i zawroty głowy. Te działania niepożądane miały zazwyczaj charakter przejściowy i zazwyczaj nie prowadziły do przerwania terapii.

Lista działań niepożądanych

Poniższa tabela zawiera działania niepożądane zaobserwowane podczas placebo-kontrolowanych badań klinicznych oraz badań z użyciem aktywnego kontrolowania.

Działania niepożądane wymienione poniżej podano z następującą częstością występowania: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100); niezwykle rzadko (od ≥ 1/10000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych). Częstość nie została skorygowana dla grupy placebo.

* Częstotliwość występowania działań niepożądanych wykrytych na podstawie doniesień spontanicznych obliczono na podstawie danych z badań klinicznych.

(1) Zgłaszano pojedyncze przypadki śmiertelne lub przypadki, w których konieczna była przeszczepienie wątroby u pacjentów z czynnikami ryzyka zaburzeń funkcji wątroby.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem produktu leczniczego. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich uprawnieni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych i/lub braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności

2 lata.

Nie stosować leku po upływie okresu ważności wskazanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed wilgocią. Nie wymaga ograniczeń temperatury. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie

Po 14 tabletek w blisterze, 2 blistry w pudełku tekturowym.

Kategoria wydawania

Na receptę.

Producent

Zentiva, k.s.

Lokalizacja producenta oraz adres miejsca prowadzenia jego działalności

U Kablovny 130, Dolni Měcholupy, Praga 10, 102 37, Republika Czeska.

Wnioskodawca

TOV „ZDRAVO”.

Lokalizacja wnioskodawcy

Ukraina, 04114, miasto Kijów, ul. Avtozavodska, 54/19, litera A, biuro.