Doxcef

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU DOXCEF (DOXCEF)

Skład:

substancja czynna: cefpodoxim;

1 tabletka powlekana zawiera 100 mg lub 200 mg cefpodoxymu proksetylu, przeliczone na cefpodoxym;

substancje pomocnicze: sodu laurylosulfan, karboksymetyloceluloza wapniowa, laktoza jednowodna, hydroksypropyloceluloza, stearynian magnezu; Opadry 03A28718 biały: hipromeloza, dwutlenek tytanu (E 171), talk.

Postać leku. Tabletka powlekana.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletka 100 mg: okrągłe, dwuwypukłe tabletki powlekane o barwie od białej do prawie białej, z oznaczeniem „100” po jednej stronie i gładkie po drugiej;

tabletka 200 mg: okrągłe, dwuwypukłe tabletki powlekane o barwie od białej do prawie białej, z oznaczeniem „200” po jednej stronie i gładkie po drugiej.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Środki przeciwdrobnoustrojowe do stosowania systemowego. Inne antybiotyki β-laktamowe. Cefalosporyny III generacji. Kod ATX J01D D13.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Doxcef (cefodoksym proksetylowy) to antybiotyk β-laktamowy III generacji przeznaczony do doustnego stosowania. Jego działanie bakteriobójcze wynika z hamowania syntezy ściany bakteryjnej mikroorganizmów. In vitro stwierdzono działanie bakteriobójcze leku wobec wielu bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych.

Bakterie Gram-dodatnie wrażliwe: Streptococcus pneumoniae, paciorkowce grupy A (S. pyogenes), B (S. agalectiae), C, F, G, a także S. mitis, S. sanguis, S. salivarius oraz Corynebacterium diphtheriae.

Bakterie Gram-ujemne wrażliwe: Haemophilus influenzae, Haemophilus parainfluenzae, Moraxella (Branhamella) catarrhalis (szczepy produkujące i nieprodukujące β-laktamazy), Neisseria meningitidis, Neisseria gonorrhoeae, Escherichia coli, Klebsiella spp. (K. pneumoniae; K. oxytoca), Proteus mirabilis.

Doxcef wykazuje umiarkowaną aktywność wobec szczepów wrażliwych na metycylinę oraz szczepów produkujących i nieprodukujących penicylinazę (S. aureus i S. epidermidis).

Wobec cefodoksymu, podobnie jak wobec innych cefalosporyn, oporne są: enterokoki, metycylinoodporne stafylokoky (S. aureus i S. epidermidis), Staphylococcus saprophyticus, Pseudomonas aeruginosa i Pseudomonas spp., Clostridium difficile, Bacteroides fragilis.

Farmakokinetyka.

Substancja czynna Doxcefu jest wchłaniana w jelicie cienkim i ulega hydrolizie do aktywnego metabolitu – cefodoksymu. Stężenia maksymalne w osoczu obserwuje się po 2–3 godzinach od przyjęcia dawki pojedynczej i wynoszą one odpowiednio 1,2 mg/l oraz 2,5 mg/l dla dawek 100 mg i 200 mg.

Lek wiąże się z białkami osocza (głównie z albuminami – 40%), wiązanie typu nienasyconego. Minimalne stężenie hamujące (MIC) cefodoksymu osiąga się wobec większości patogenów w miąższu płuc, błonie śluzowej oskrzeli, płynie opłucnowym, migdałkach, płynie międzykomórkowym oraz tkankach gruczołu krokowego.

Stężenie cefodoksymu jest wysokie. W ciągu 12 godzin po przyjęciu dawki pojedynczej osiąga się stężenie MIC90 wobec najczęstszych patogenów infekcji nerek i dróg moczowych. Lek jest wydalany głównie z moczem, okres półwydalenia wynosi około 2,4 godziny.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Zakażenia wywołane drobnoustrojami wrażliwymi na cefpodoxym:

• narządów LOR (w tym zapalenie zatok, zapalenie migdałków, zapalenie gardła); Doxcef stosuje się w leczeniu zapalenia migdałków i zapalenia gardła w przypadku przewlekłego lub nawracającego zakażenia, a także w przypadkach znanej lub podejrzewanej oporności drobnoustrojów na powszechnie stosowane antybiotyki;
• dróg oddechowych (w tym ostre zapalenie oskrzeli, nawroty lub zaostrzenia przewlekłego zapalenia oskrzeli, bakteryjna zapalenie płuc);
• niepowikłane zakażenia górnych i dolnych dróg moczowych (w tym ostre zapalenie pęcherza i zapalenie nerek);
• skóry i tkanek miękkich (abscesy, cellulitis, zainfekowane rany, furunkle, zapalenie mieszka włosowego, paronichia, karbunkuły i owrzodzenia);
• niepowikłany gonokokowy zapalenie cewki.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na leki z grupy cefalosporyn, penicylin.

Dziedziczna nietolerancja galaktozy, niedobór laktozy lub zespół złego wchłaniania glukozy/galaktozy.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Leki blokujące histaminowe receptory H2 oraz środki przeciwwskazowe zmniejszają biodostępność leku. Jednoczesne stosowanie leku z moczopędnymi pętlowymi może nasilić nefrotoksyczność. Zaleca się staranne monitorowanie funkcji nerek, jeśli Doxcef w tabletach stosuje się jednocześnie z lekami wykazującymi działanie nefrotoksyczne. Probenecyd opóźnia wydalanie cefpodoxymu.

Szczególne środki ostrożności.

U około 5–10 % chorych z alergią na penicylinę obserwuje się reakcję krzyżową na cefalosporyny, dlatego przed przepisaniem cefalosporyn należy ustalić możliwość występowania u pacjenta uczulenia na penicylinę oraz zapewnić ścisłą opiekę medyczną od pierwszego dnia stosowania Doxcef.

Pacjentom z alergią na inne cefalosporyny należy pamiętać o możliwości reakcji krzyżowej na cefpodoxym. Doxcef nie powinno się przepisywać chorym z wywiadem reakcji nadwrażliwości na cefalosporyny. Reakcje nadwrażliwości (anafilaksja) obserwowane w stosunku do antybiotyków β-laktamowych mogą być ciężkie, a czasem – śmiertelne. W przypadku wystąpienia pierwszych objawów nadwrażliwości należy przerwać stosowanie leku.

Doxcef nie powinno się stosować w leczeniu atypowej zapalenia płuc wywołanej przez bakterie typu Legionella, Mycoplasma, Chlamydia.

U pacjentów z niewydolnością nerek należy dostosować schemat dawkowania w zależności od klirensu kreatyniny (zalecane dawki podano w tabeli 2). Stosowanie Doxcef w połączeniu z potencjalnie nefrotoksycznymi lekami (aminoglikozydy, furosemid) może pogorszyć funkcję nerek. W trakcie leczenia zaleca się kontrolowanie wskaźników funkcji nerek.

Możliwe są działania niepożądane, w tym ze strony przewodu pokarmowego (np. wymioty, nudności, ból brzucha). Antybiotyków zawsze należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego, szczególnie u chorych na kolit.

Podczas leczenia Doxcef oraz innymi antybiotykami o szerokim spektrum działania zaburzenie równowagi mikroflory jelitowej może prowadzić do wystąpienia biegunki, kolitu, w tym kolitu pseudobłoniastego spowodowanego toksyną Clostridium difficile. Te działania niepożądane, które mogą występować najczęściej u pacjentów otrzymujących leczenie dużymi dawkami cefpodoxymu przez dłuższy czas, należy uznać za potencjalnie ciężkie.

Należy wykonać badanie w celu wykrycia obecności Clostridium difficile. W przypadku podejrzenia kolitu należy natychmiast przerwać stosowanie Doxcef. Konieczne jest potwierdzenie rozpoznania za pomocą sigmoidoskopii i rektoskopii oraz, w razie potrzeby klinicznej, przepisanie innego antybiotyku (wankomycyna).

Należy unikać stosowania leków powodujących zatrzymanie mas kałowych.

Podobnie jak w przypadku innych antybiotyków β-laktamowych, przy długotrwałym stosowaniu Doxcef możliwe jest rozwinięcie się neutropenii, bardzo rzadko – agranulocytozy. Należy kontrolować parametry krwi, a w przypadku neutropenii leczenie należy przerwać.

U niektórych osób podczas leczenia możliwe jest pozytywne wyniki bezpośredniego testu Coombsa. Może występować obniżenie poziomu hemoglobiny, bardzo rzadko – przypadki anemii hemolitycznej.

Długotrwałe stosowanie cefpodoxymu może prowadzić do nadmiernego wzrostu mikroorganizmów opornych.

Ciężkie działania niepożądane na skórę (CDNS)

Ciężkie działania niepożądane na skórę (CDNS), w tym zespół Stevensa-Johnsona (ZSJ), toksyczny zespół martwiczy nabłonka (TEN), wywołana lekami eozynofilia z objawami systemowymi (DRESS) oraz ostrze ogólne wypryskowe pęcherzykowe (OGEP), które mogą zagrozić życiu lub prowadzić do skutku śmiertelnego, zgłaszano z częstością „nieznana” w związku z leczeniem cefpodoxymem.

Pacjentów należy poinformować o objawach i dokładnie obserwować pod kątem reakcji skórnych.

W przypadku wystąpienia objawów wskazujących na te reakcje, cefpodoxym należy natychmiast odstawić i rozważyć możliwość leczenia alternatywnego.

Jeśli u pacjenta podczas stosowania cefpodoxymu rozwinęła się poważna reakcja, taka jak ZSJ, TEN, DRESS lub OGEP, leczenia cefpodoxymem nie można w żadnym razie wznowić.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Nie przeprowadzono dobrze kontrolowanych badań dotyczących stosowania cefpodoxymu u kobiet w ciąży, dlatego Doxcef można stosować tej grupie pacjentek tylko w przypadku uzasadnionej konieczności.

Cefpodoxym przenika do mleka matki, dlatego w razie potrzeby jego stosowania należy przerwać karmienie piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Podczas stosowania cefpodoxymu może wystąpić zawroty głowy, które mogą wpływać na zdolność prowadzenia samochodu lub pracy z złożonymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Tabletki przyjmuje się doustnie podczas jedzenia w celu wzmocnienia wchłaniania.

Czas trwania leczenia zależy od ciężkości choroby i jest ustalany indywidualnie.

Zalecane dawki dla dorosłych i dzieci od 12. roku życia z prawidłową funkcją nerek:

Tabela 1

Pacjenci w wieku podeszłym.

Nie ma potrzeby modyfikowania dawek u pacjentów w wieku podeszłym z prawidłową funkcją nerek.

Uszkodzenie wątroby.

Nie ma potrzeby modyfikowania dawek u pacjentów z niewydolnością wątroby.

Uszkodzenie nerek.

Nie ma potrzeby modyfikowania dawek u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek, jeśli klirens kreatyniny jest większy niż 40 ml/min.

Tabela 2

Dzieci.

Doxcef, tabletki, stosuje się u dzieci od 12. roku życia.

Dzieciom poniżej 12. roku życia zaleca się stosowanie Doxcef, proszek do sporządzenia zawiesiny doustnej.

Przedawkowanie.

Objawy: nudności, wymioty, ból brzucha, biegunka. W przypadku przedawkowania, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek, może wystąpić encefalopatia.

Przypadki encefalopatii są zazwyczaj odwracalne przy niskich stężeniach cefpodoxymu w osoczu krwi.

Leczenie: hemodializa, dializa otrzewnowa. Leczenie objawowe.

Efekty uboczne.

Stosowana jest następująca klasyfikacja częstości występowania działań niepożądanych: bardzo często (> 1/10), często (> 1/100, < 1/10), rzadko (> 1/1000, < 1/100), rzadko (> 1/10 000, < 1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000).

Infekcje i inwazje: rzadko – nadkażenie spowodowane niektórymi grzybami rodzaju Candida, niewrażliwymi na cefpodoxym; bardzo rzadko – kolit związany z zastosowaniem antybiotyków.

Ze strony układu krwiotwórczego: rzadko – eozynofilia; bardzo rzadko – leukopenia, neutropenia, trombocytopenia, trombocytoza, agranulocytoza, obniżenie stężenia hemoglobiny, anemia hemolityczna.

Ze strony układu immunologicznego: rzadko – nadwrażliwość, reakcje anafilaktyczne.

Zaburzenia metaboliczne: rzadko – odwodnienie, podagra, obrzęk obwodowy, przyrost masy ciała.

Ze strony układu kostno-szkieletowego: rzadko – mialgia.

Ze strony układu nerwowego: nieczęsto – ból głowy; rzadko – zawroty głowy; bardzo rzadko – zawroty głowy, bezsenność, senność, nevroza, drażliwość, niepokój, niepokój psychiczny, nietypowe sny, pogorszenie wzroku, dezorientacja, noce paniki, parestezje.

Ze strony układu oddechowego: rzadko – astma, kaszel, krwawienie z nosa, katar, świsty, zapalenie oskrzeli, duszność, wylew do opłucnej, zapalenie płuc, zapalenie zatok.

Ze strony przewodu pokarmowego: rzadko – biegunka; nieczęsto – ból brzucha, nudności; rzadko – uczucie pragnienia, tenesmy, wzdęcia, wymioty, niestrawność, suchość w ustach, zmniejszenie apetytu, zaparcia, stomatyt grzybiczy, anoreksja, odbijanie, zapalenie żołądka, owrzodzenia jamy ustnej, kolit pseudomembranowy.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego: rzadko – cholesteryczne uszkodzenie wątroby.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych: rzadko – wysypka, swędzenie, pokrzywka, nadmierne pocenie się, plamiste wysypki, grzybicze zapalenie skóry, łuszczenie, suchość skóry, wypadanie włosów, pęcherzykowe wysypki, rumień słoneczny, purpura, reakcje pęcherzykowe (w tym zespół Stevensa-Johnsona), toksyczny epidermalny nekroliz, wielopostaciowa rumień.

Nieznane: ostrze ogólne wypryskowe pustulązne (GGEH), wywołana lekami eozynofilia z objawami systemowymi (DRESS).

Ze strony układu moczowo-płciowego: rzadko – hematuria, infekcje dróg moczowych, metrorragia, dysuria, częste oddawanie moczu, białkomocz, kandydoza pochwy.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: rzadko – niewydolność serca, migrena, przyspieszone bicie serca, rozszerzenie naczyń, siniaki, nadciśnienie lub niedociśnienie tętnicze.

Ze strony narządów zmysłów: rzadko – zaburzenia smaku, podrażnienie oczu, szumy w uszach.

Ogólne zaburzenia: rzadko – dyskomfort, zmęczenie, osłabienie, gorączka lekowa, ból w klatce piersiowej (ból może promieniować do lędźwi), gorączka, ogólny ból, kandydoza, ropień, reakcja alergiczna, obrzęk twarzy, infekcje bakteryjne, infekcje pasożytnicze.

Wskaźniki laboratoryjne: rzadko – podwyższenie wskaźników funkcji wątroby: AsAT, AlAT, poziom fosfatazy alkalicznej, bilirubiny, mocznika i kreatyniny, fałszywie dodatni test Coombsa.

Okres ważności.

Tabletki 100 mg – 3 lata.

Tabletki 200 mg – 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blisterze, po 1 blisterze w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

Lupin Limited.

Miejsce produkcji i adres działalności.

198-202, Nowy Obszar Przemysłowy nr 2, Mandideep (Jednostka-1) – 462046, Dystrykt Rajsen, M.P., Indie.

Wnioskodawca.

Sky Pharma VZ-TOV.

Miejsce zamieszkania wnioskodawcy.

Pomieszczenie nr 708S, Piętro 7, Naukowy Park w Dubaju (NPD), Wieża Południowa, Naukowy Park w Dubaju, Dubaj, Zjednoczone Emiraty Arabskie.