INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU Donemak 5 (Donemac 5) Donemak 10 (Donemac 10)

Skład:

substancja czynna: donapezylo chlorowodorek;

tabletki 5 mg:

1 tabletka powlekana zawiera donapezylo chlorowodorku 5 mg;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, laktoza jednowodna, skrobia prażelatynizowana, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian magnezu;

otoczka: Opadry White 02H58708 / Instacoat Universal White A05D02075: hipromeloza, glikol propylenowy, talk, dwutlenek tytanu (E 171);

tabletki 10 mg:

1 tabletka powlekana zawiera donapezylo chlorowodorku 10 mg;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, laktoza jednowodna, skrobia prażelatynizowana, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian magnezu;

otoczka: Opadry Yellow 02H82475 / Instacoat Universal Yellow A05D02076: hipromeloza, glikol propylenowy, talk, dwutlenek tytanu (E 171), tlenek żelaza żółty (E 172).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 5 mg: okrągłe, dwuwypukłe tabletki powlekane, białe lub prawie białe, z oznaczeniem „ML 89” po jednej stronie i gładką powierzchnią po drugiej stronie;

tabletki 10 mg: okrągłe, dwuwypukłe tabletki powlekane, żółte, z oznaczeniem „ML 88” po jednej stronie i gładką powierzchnią po drugiej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane w leczeniu demencji. Inhibitory cholinesterazy. Kod ATC N06D A02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Donepezyl – selektywny i odwracalny inhibitor acetylocholinesterazy, która jest głównym typem cholinesterazy w mózgu. Poprzez hamowanie cholinesterazy w mózgu, donepezyl blokuje rozkład acetylocholiny, uczestniczącej w przekazywaniu pobudzenia nerwowego w ośrodkowym układzie nerwowym (OUN). Donepezyl hamuje acetylocholinesterazę ponad 1000 razy silniej niż butyrylocholinesterazę, obecną głównie w strukturach poza ośrodkowym układem nerwowym.

Po pojedynczym podaniu donepezylu w dawkach 5 mg lub 10 mg stopień hamowania aktywności acetylocholinesterazy w błonach erytrocytów wynosi odpowiednio 63,6 % i 77,3 %.

Hamowanie acetylocholinesterazy w erytrocytach pod wpływem donepezylu koreluje ze zmianami w skali ADAS-cog (skala oceny funkcji poznawczych w chorobie Alzheimera).

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Po podaniu doustnym maksymalne stężenie w osoczu krwi (Cmax) osiągane jest po około 3–4 godzinach. Stężenie w osoczu krwi oraz pole pod krzywą „stężenie – czas” (AUC) wzrasta w sposób proporcjonalny do dawki. Ostateczny okres półwylugowania wynosi około 70 godzin, dlatego wielokrotne podawanie w dawce 1 raz na dobę prowadzi do stopniowego osiągnięcia stężenia równowagowego. Stężenie równowagowe osiągane jest w ciągu około 3 tygodni od rozpoczęcia leczenia. Po osiągnięciu stanu równowagi stężenie chlorowodorku donepezylu oraz związana z nim aktywność farmakodynamiczna niemal nie zmieniają się w ciągu doby. Pokarm nie wpływa na wchłanianie chlorowodorku donepezylu.

Rozkład. Okres półwylugowania donepezylu wynosi około 70 godzin, a średni pozorny klirens osocza (Cl/F) wynosi 0,13–0,19 l/h/kg. Po wielokrotnym podawaniu dawek donepezyl gromadzi się w osoczu krwi, a stan równowagi osiągany jest w ciągu 15 dni. Stabilny objętość rozkładu wynosi 12–16 l/kg. Donepezyl wiąże się z białkami osocza krwi człowieka w około 96%, głównie z albuminami (około 75%) i alfa-kwasowym glikoproteiną (około 21%) w zakresie stężeń 2–1000 ng/ml.

Biotransformacja/wydalanie. Chlorowodorek donepezylu może być wydawany w postaci niezmienionej z moczem lub ulegać przemianie metabolicznej w wątrobie za pomocą izoenzymów układu cytochromu P450, tworząc wiele metabolitów, z których nie wszystkie zostały zidentyfikowane. Po pojedynczym podaniu 5 mg 14C-oznaczonego chlorowodorku donepezylu promieniotwórczość osocza, wyrażona jako procent dawki podanej, była głównie wynikiem obecności niezmienionego chlorowodorku donepezylu (30%), 6-O-desmetylodonepezylu (11%, jedyny metabolit wykazujący aktywność taką samą jak chlorowodorek donepezylu), donepezyl-cis-N-tlenku (9%), 5-O-desmetylodonepezylu (7%) oraz koniugatu glukuronidowego 5-O-desmetylodonepezylu (3%). Oколо 57% całkowitej podanej radioaktywności wykryto w moczu (17% w postaci niezmienionego donepezylu) i 14,5% w kale, co wskazuje, że głównymi drogami wydalania są biotransformacja i wydalanie z moczem. Nie zaobserwowano objawów wskazujących na recyrkulację chlorowodorku donepezylu i/lub jego metabolitów w układzie wątrobowo-jelitowym.

Spadek stężenia donepezylu w osoczu krwi zachodzi z okresem półwylugowania wynoszącym około 70 godzin.

Płeć, rasa oraz palenie tytoniu nie miały klinicznie istotnego wpływu na stężenie chlorowodorku donepezylu w osoczu krwi. Farmakokinetyki donepezylu nie badano formalnie u zdrowych ochotników w podeszłym wieku ani u pacjentów z chorobą Alzheimera lub demencją naczyniową. Jednak średnie stężenie u chorych dobrze koreluje ze stężeniem u młodych zdrowych ochotników.

U pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby obserwowano zwiększenie stężenia równowagowego donepezylu, przy czym AUC wzrastała o 48%, a średnie Cmax o 39% (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Dane kliniczne.

Wskazania.

Do leczenia objawowego łagodnej i umiarkowanej postaci demencji typu Alzheimera.

Przeciwwskazania.

Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na chlorkowodorek donapezylogu, pochodne piperdyny lub którykolwiek z substancji pomocniczych.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Chlorkowodorek donapezylogu i/lub którykolwiek z jego metabolitów nie hamuje metabolizmu teofiliny, warfaryny, cytydydyny ani digoksyny u ludzi. Metabolizm chlorkowodoreku donapezylogu nie zmienia się przy jednoczesnym stosowaniu digoksyny lub cytydydyny. Badania in vitro wykazały, że w metabolizmie donapezylogu biorą udział izoenzymy CYP3A4 oraz w mniejszym stopniu CYP2D6 cytochromu P450. Wyniki badań interakcji leków in vitro wskazują, że ketokonazol i chinina, będące odpowiednio inhibitorami CYP3A4 i CYP2D6, hamują metabolizm donapezylogu. Dlatego też te oraz inne inhibitory CYP3A4 (np. itrakonazol, erytromycyna), a także inhibitory CYP2D6 (np. fluoksetyna) mogą hamować metabolizm donapezylogu. W badaniu z udziałem zdrowych ochotników ketokonazol zwiększał średnie stężenia donapezylogu w osoczu o około 30%.

Induktory enzymów (np. ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina, alkohol) mogą obniżać poziomy donapezylogu. Ponieważ stopień działania hamującego lub indukującego jest nieznany, należy z ostrożnością stosować takie kombinacje leków.

Chlorkowodorek donapezylogu może wpływać na leki o działaniu antycholinergicznym. Ponadto może wystąpić działanie synergistyczne przy jednoczesnym przyjmowaniu leków takich jak sukcynylocholina, inne blokery neuromięśniowe, agonisty cholinergiczne lub beta-blokery, które wpływają na przewodnictwo serca (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Zgłaszano przypadki wydłużenia odstępu QTc oraz torsade de pointes podczas stosowania donapezylogu. Zaleca się zachowanie ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu donapezylogu z innymi lekami wydłużającymi odstęp QTc, może być konieczny monitoring kliniczny (EKG). Poniżej podano przykłady takich leków:

leki przeciwarytmiczne klasy IA (np. chinidyna);
leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, sotalol);
niektóre leki przeciwdepresyjne (np. citalopram, escytalopram, amitryptylina);
inne leki przeciwpsychotyczne (np. pochodne fenytoazyny, sertindol, pimozyd, ziprazidon);
niektóre antybiotyki (np. klaritromycyna, erytromycyna, lewofloksacyna, moxifloksacyna).

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Nie oceniano skuteczności donapezyłu u pacjentów z ciężką demencją spowodowaną chorobą Alzheimera, z innymi typami demencji oraz z innymi rodzajami zaburzeń pamięci (np. z wiekowym pogorszeniem funkcji poznawczych).

Znieczulenie. Jako inhibitor cholinesterazy donapezył może nasilać mięśniowe rozluźnienie typu sukcylocholinowego podczas znieczulenia.

Choroby układu sercowo-naczyniowego. Z powodu działania farmakologicznego inhibitory cholinesterazy mogą wywierać wpływ wago-toniczny na częstość skurczów serca (np. powodować bradykardię). Takie zaburzenia mogą mieć szczególne znaczenie u pacjentów z zespołem słabości węzła zatokowego lub innymi zaburzeniami przewodnictwa nadkomorowego serca (np. z blokadą zatokowo-komorową lub blokadą przedsionkowo-komorową).

Zgłaszano przypadki zawrotów głowy i napadów padaczkowych. Podczas badania takich pacjentów należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia blokady serca lub długich pauz w rytmie zatokowym.

Wiadomo, że w okresie pogłosowym zgłaszano wydłużenie interwału QTc oraz torsade de pointes (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań” oraz „Działania niepożądane”).

Zaleca się ostrożność przy stosowaniu u pacjentów, u których wcześniej obserwowano wydłużenie interwału QTc lub u których w wywiadzie rodzinnym występuje wydłużenie interwału QTc, u pacjentów przyjmujących leki wpływające na interwał QTc, u pacjentów z chorobami serca (np. niewyrównana niewydolność serca, niedawny zawał mięśnia sercowego, bradyarytmia) lub z zaburzeniami elektrolitowymi (hipokaliemia, hipomagnezemia). Może być konieczne monitorowanie kliniczne (EKG).

Zaburzenia przewodu pokarmowego. Należy dokładnie obserwować pacjentów z ryzykiem rozwoju wrzodów, np. pacjentów z wywiadem wrzodów lub pacjentów przyjmujących niesteroidowe leki przeciwzapalne (NSAID). Jednakże w badaniach klinicznych donapezyłu nie stwierdzono większej częstości występowania wrzodów trawiennych lub krwawień przewodu pokarmowego w porównaniu z placebo.

Układ moczowo-płciowy. Cholinomimetyki mogą powodować zaburzenia odpływu moczu z pęcherza moczowego, choć ten efekt nie występował w badaniach klinicznych donapezyłu.

Zaburzenia neurologiczne. Uważa się, że cholinomimetyki mogą mieć pewien potencjał wywoływania napadów padaczkowych ogólnych. Jednak aktywność padaczkowa może również być objawem choroby Alzheimera.

Cholinomimetyki mogą nasilać lub wywoływać objawy pozapiramidowe.

Choroby układu oddechowego. Inhibitory cholinesterazy należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem astmy oskrzelowej lub przewlekłej obturacyjnej choroby płuc z powodu ich wpływu cholinomimetycznego.

Nie zaleca się stosowania donapezyłu jednocześnie z innymi inhibitorami acetylocholinesterazy, agonistami lub antagonistami układu cholinergicznego.

Ciężkie zaburzenia funkcji wątroby. Brak danych dotyczących pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby.

Śmiertelność w badaniach klinicznych z udziałem pacjentów z demencją naczyniową. Przeprowadzono trzy 6-miesięczne badania kliniczne z udziałem pacjentów spełniających kryteria NINDS-AIREN dla prawdopodobnej lub możliwej demencji naczyniowej. Kryteria NINDS-AIREN zostały opracowane w celu zidentyfikowania pacjentów, u których demencja może być spowodowana wyłącznie przyczynami naczyniowymi, oraz w celu wykluczenia pacjentów z chorobą Alzheimera. W pierwszym badaniu częstość zgonów wynosiła 2/198 (1%) po podaniu donapezyłu chlorowodorku w dawce 5 mg, 5/206 (2,4%) po podaniu donapezyłu chlorowodorku w dawce 10 mg i 7/199 (3,5%) po podaniu placebo. W drugim badaniu częstość zgonów wynosiła 4/208 (1,9%) po podaniu donapezyłu chlorowodorku w dawce 5 mg, 3/215 (1,4%) po podaniu donapezyłu chlorowodorku w dawce 10 mg i 1/193 (0,5%) po podaniu placebo. W trzecim badaniu częstość zgonów wynosiła 11/648 (1,7%) po podaniu donapezyłu chlorowodorku w dawce 5 mg i 0/326 (0%) po podaniu placebo. We wszystkich trzech badaniach przy demencji naczyniowej częstość zgonów w połączonej grupie stosowania donapezyłu chlorowodorku (1,7%) była liczbowo wyższa niż w grupie placebo (1,1%), jednak różnica ta nie była statystycznie istotna. Większość zgonów u pacjentów przyjmujących donapezył chlorowodorek lub placebo była spowodowana różnymi przyczynami naczyniowymi, których można spodziewać się u osób starszych z chorobą naczyniową. W analizie wszystkich poważnych nieśmiertelnych i śmiertelnych zdarzeń naczyniowych nie stwierdzono różnicy w częstości występowania tych zdarzeń między grupami stosowania donapezyłu chlorowodorku a placebo.

We wszystkich badaniach przy chorobie Alzheimera (n = 4146), jak również w połączonych badaniach przy chorobie Alzheimera z innymi badaniami przy demencji, w tym przy demencji naczyniowej (łącznie n = 6888), częstość zgonów w grupach placebo była liczbowo wyższa niż w grupach stosowania donapezyłu chlorowodorku.

Zespół neuroleptyczny złośliwy (ZNS). Istnieje bardzo mało doniesień o ZNS wywołanym donapezyłem, w szczególności u pacjentów przyjmujących jednocześnie leki neuroleptyczne. ZNS to stan zagrażający życiu, charakteryzujący się hipertermią, sztywnością mięśni, zaburzeniami ze strony układu nerwowego współczulnego, zaburzeniami świadomości oraz podwyższeniem stężenia kreatyniny i fosfokinazy w surowicy. Dodatkowe objawy mogą obejmować mioglobinurię (rabdomiolizę) i ostrą niewydolność nerek. Leczenie należy przerwać w przypadku wystąpienia u pacjenta objawów wskazujących na ZNS lub stanów z wysoką temperaturą ciała z nieznanej przyczyny bez dodatkowych objawów klinicznych.

Ostrzeżenia szczególne dotyczące substancji pomocniczych. Preparat Donemak 5 zawiera laktozę. Dlatego nie zaleca się stosowania tego leku u pacjentów z rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami nietolerancji fruktozy lub galaktozy, niedoborem laktozy, zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy lub niedoborem sacharazy-izomalatazy.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Brak wiarygodnych danych dotyczących stosowania donapezyłu u kobiet w ciąży.

W badaniach na zwierzętach nie stwierdzono działania teratogennego, ale obserwowano objawy toksyczności w okresie okołoporodowym i poporodowym. Potencjalne ryzyko dla człowieka pozostaje nieznane.

Donapezył nie powinien być stosowany w czasie ciąży, z wyjątkiem przypadków absolutnej konieczności.

Okres karmienia piersią

Donapezył przenika do mleka u szczurów. Nie przeprowadzono badań u kobiet karmiących piersią, dlatego nie wiadomo, czy donapezył chlorowodorku przenika do mleka kobiet. W związku z tym kobiety w czasie leczenia donapezyłem powinny przerwać karmienie piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

Donapezył ma nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

Demencja może pogarszać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń. Ponadto donapezył może powodować zmęczenie, zawroty głowy i skurcze mięśni, głównie na początku leczenia i przy zwiększaniu dawki. Zdolność pacjentów przyjmujących donapezył do prowadzenia pojazdów lub skomplikowanych urządzeń powinna być oceniana przez lekarza zgodnie z ustalonymi procedurami.

Sposób stosowania i dawki.

Ogólna dawkowanie

Leczenie rozpoczyna się od dawki 5 mg raz na dobę. Dawka 5 mg na dobę powinna być stosowana przez co najmniej 1 miesiąc, aby można było ocenić wczesną kliniczną reakcję na leczenie oraz osiągnąć stężenia równowagowe donemaku w osoczu. Po ocenie klinicznej leczenia w dawce 5 mg na dobę przez okres 1 miesiąca dawkę leku można zwiększyć do 10 mg na dobę (1 raz na dobę). Maksymalna zalecana dawka dobową wynosi 10 mg. Dawkowanie przekraczające 10 mg na dobę nie zostało zbadane w badaniach klinicznych.

Leczenie powinien rozpoczynać i nadzorować lekarz specjalista w zakresie diagnozowania i leczenia demencji w przebiegu choroby Alzheimera. Rozpoznanie powinno być stawiane zgodnie z ogólnie przyjętymi wytycznymi (np. DSM IV, ICD 10). Leczenie donemakiem można rozpoczynać tylko wtedy, gdy pacjent ma opiekuna, który będzie regularnie kontrolować przyjmowanie leku przez pacjenta. Leczenie wspierające można kontynuować tak długo, jak długo u pacjenta obserwuje się efekt terapeutyczny. Dlatego należy regularnie ponownie oceniać kliniczne korzyści wynikające z leczenia donemakiem. Leczenie należy przerwać, gdy efekt terapeutyczny już nie jest obserwowany. Odpowiedzi indywidualnej na donemak nie można przewidzieć.

Po przerwaniu leczenia pozytywny efekt donemaku stopniowo maleje.

Zaburzenia funkcji nerek i wątroby

U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek można stosować ten sam schemat dawkowania, ponieważ zaburzenia te nie wpływają na klirens donemaku hydrochloranu.

Ze względu na możliwy wzrost działania ogólnoustrojowego u pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby (patrz sekcja „Farmakokinetyka”) dawkę należy zwiększać w zależności od indywidualnej tolerancji. Brak danych dotyczących pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby.

Sposób stosowania

Donemak hydrochloran należy przyjmować doustnie wieczorem, bezpośrednio przed snem. W przypadku zaburzeń snu, w tym nietypowych snów, koszmarów lub bezsenności (patrz sekcja „Działania niepożądane”), należy rozważyć możliwość przyjmowania leku rano.

Dzieci

Donemak 5 nie jest zalecany do stosowania u dzieci (do 18 roku życia), ponieważ bezpieczeństwo stosowania leku u dzieci nie zostało zbadane.

Przedawkowanie.

Przedawkowanie inhibitorów cholinesterazy może prowadzić do kryzu cholinergicznego, charakteryzującego się silnymi nudnościami, wymiotami, ślinotokiem, nadmiernym poceniem, bradykardią, hipotensją tętniczą, niewydolnością oddechową, kolapsem oraz drgawkami. Może wystąpić osłabienie mięśni, które może prowadzić do skutku śmiertelnego, jeśli zaangażowane zostaną mięśnie oddechowe.

Wiadomo, że śmiertelna dawka doustna donemaku hydrochloranu dla myszy i szczurów wynosi średnio 45 i 32 mg/kg odpowiednio, co przekracza maksymalną zalecaną dawkę dla człowieka (10 mg/dobę) około 225 i 160 razy. U zwierząt obserwowano objawy stymulacji cholinergiczną zależne od dawki, w tym zmniejszenie aktywności ruchowej, pozycję leżącą na brzuchu, niestabilny chód, łzawienie, drgawki kloniczne, niewydolność oddechową, ślinotok, miazę, fasykulacje oraz obniżenie temperatury powłok skórnych.

Tak jak w przypadku przedawkowania każdego innego leku, należy podjąć ogólne środki wspierające. W przypadku przedawkowania donemaku hydrochloranu jako antydotę można stosować trzeciorzędne środki antycholinergicze, np. atropinę. Zaleca się dożylne podawanie siarczanu atropiny w dawce początkowej 1–2 mg z stopniowym zwiększaniem dawki w zależności od reakcji klinicznej aż do osiągnięcia efektu terapeutycznego. W przypadku stosowania innych cholinomimetyków podawanych razem z czwartorzędowymi lekami antycholinergicznymi, takimi jak glikopirinol, obserwowano nietypowe zmiany ciśnienia tętniczego i częstości akcji serca. Nie wiadomo, czy donemak hydrochloran i/lub jego metabolity są usuwane za pomocą dializy (dializy hemodializy, dializy otrzewnowej lub hemofiltraции).

Działania niepożądane.

Najczęstsze działania niepożądane to: biegunka, skurcze mięśni, zmęczenie, nudności, wymioty i bezsenność.

Poniżej wymieniono działania niepożądane obserwowane w obrębie poszczególnych układów organizmu. Częstość występowania określono następująco: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, < 1/10), nieczęsto (≥ 1/1000, < 1/100), rzadko (≥ 1/10 000, < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Zakażenia i inwazje: często – przeziębienie, katar;

Zaburzenia metabolizmu i trawienia: często – anoreksja.

Zaburzenia ze strony psychiki: często – halucynacje**, niepokój**, zachowanie agresywne**, zaburzenia snu, noce bolesne**; częstość nieznana – podwyższone libido, hiperseksualność.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego: często – omdlenia*, zawroty głowy, bezsenność; nieczęsto – drgawki*; rzadko – zaburzenia ekstrapiramidowe; bardzo rzadko – złośliwy zespół neuroleptyczny (ZSN); częstość nieznana – plejotonia (zespół Piza).

Zaburzenia ze strony układu sercowo-naczyniowego: nieczęsto – bradykardia; rzadko – blok sinoatryalny, blok przedsionkowo-komorowy; częstość nieznana – tachykardia komorowa typu torsade de pointes, w tym tachykardia komorowa wielopostaciowa, wydłużenie odcinka QT w EKG.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego: bardzo często – biegunka, nudności; często – wymioty, dyskomfort brzucha; nieczęsto – krwawienie z przewodu pokarmowego, owrzodzenia żołądka i dwunastnicy, nadmierne ślinienie.

Zaburzenia wątrobowo-żółciowe: rzadko – dysfunkcja wątroby, w tym zapalenie wątroby***.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanek podskórnych: często – wysypka, świąd.

Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: często – skurcze mięśni; bardzo rzadko – rabdomioliza****.

Zaburzenia ze strony nerek i dróg moczowych: często – nietrzymanie moczu.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania: bardzo często – ból głowy; często – zwiększona zmęczalność, ból.

Wyniki badań: nieczęsto – niewielkie zwiększenie stężenia kreatynokinazy mięśniowej w surowicy krwi.

Urazy i zatrucia: często – wypadek, w tym upadek.

* U pacjentów z omdleniami lub napadem padaczkowym należy rozważyć możliwość bloku przewodnictwa lub długich pauz węzła zatokowego (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

** Donoszono, że halucynacje, niepokój i zachowanie agresywne ustępują po zmniejszeniu dawki lub odstawieniu leku.

*** W przypadkach dysfunkcji wątroby o nieznanej przyczynie zaleca się rozważyć możliwość zaprzestania stosowania donapezylogu.

**** O rabdomiolizie donoszono niezależnie od ZSN oraz w ścisłym związku czasowym z rozpoczęciem leczenia donapezylogiem i zwiększeniem dawki.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawieni reprezentanci powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletów w blistrze, po 3 lub 5 blisterów w opakowaniu tekturowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

MAKLEODS PHARMACEUTICALS LIMITED.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Village Thedda, P.O. Lodhiamaira, Tehsil Baddi, District Solan, Himachal Pradesh, 174101, Indie.