DonA®

ULTRADROBOWA INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU DONA® (DONA®)

Skład:

substancja czynna: 2 ml roztworu (ampułka A) zawiera 502,5 mg krystalicznego siarczanu glukozaminy, odpowiadającego 400 mg siarczanu glukozaminy oraz 102,5 mg chlorku sodu;

substancje pomocnicze: chlorek lidokainy, woda do wstrzykiwań;

rozpuszczalnik (ampułka B) zawiera

substancje pomocnicze: diethanolamina, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: ampułka A z przezroczystego brązowego szkła, zawierająca przezroczystą ciecz bez zawiesiny;

ampułka B (rozpuszczalnik) z bezbarwnego przezroczystego szkła, zawierająca przezroczystą, bezbarwną ciecz bez zawiesiny;

ampułka A+B (roztwór do wstrzykiwań) – przezroczysty roztwór bez zawiesiny.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki niesteroidowe przeciwzapalne i przeciwreumatyczne.

Kod ATX M01AX05.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Czynna substancja, siarczan glukozaminy, jest solą glukozaminy, czyli aminomonosacharydu, który fizjologicznie występuje w organizmie człowieka i jest wykorzystywany do biosyntezy glikozaminoglikanów oraz proteoglikanów podstawowej substancji chrząstki stawowej i płynu synowialnego.

Mechanizm działania siarczanu glukozaminy polega zatem na stymulacji syntezy glikozaminoglikanów i, odpowiednio, proteoglikanów stawowych. Ponadto glukozamina wykazuje działanie przeciwzapalne i hamuje procesy niszczenia chrząstki stawowej, przede wszystkim dzięki swoim własnym właściwościom metabolicznym oraz zdolności hamowania aktywności interleukiny-1 (IL-1), co z jednej strony wpływa na objawy osteoarthrytu, a z drugiej potencjalnie opóźnia uszkodzenia strukturalne stawów, co potwierdzają dane z długoterminowych badań klinicznych.

Początkowe badania in vitro i in vivo wykazały, że egzogenne podanie siarczanu glukozaminy stymuluje biosyntezę proteoglikanów, która jest niedostateczna w przebiegu osteoarthrytu, sprzyja wiązaniu jonów siarki podczas syntezy glikozaminoglikanów oraz poprawia trofikę chrząstki stawowej.

Kolejne badania wykazały, że siarczan glukozaminy hamuje syntezę substancji niszczących tkanki, takich jak rodniki ponadtlenkowe, a także aktywność enzymów lizosomalnych oraz enzymów zdolnych do niszczenia tkanki chrząstki stawowej, takich jak kolagenazy i fosfolipazy A2. Opisane działanie wykazuje umiarkowany efekt przeciwzapalny, obserwowany w modelach na zwierzętach in vivo, w tym w niektórych przypadkach eksperymentalnego osteoarthrytu, bez jednoczesnego hamowania cyklooksygenaz, w przeciwieństwie do niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ).

Późniejsze badania wykazały, że większość wspomnianych wyżej efektów metabolicznych i przeciwzapalnych może być związana z hamowaniem transdukcji wewnątrzkomunikacyjnego sygnału aktywacji IL-1, jednego z cytokin zaangażowanych w patogenezę osteoarthrytu, z późniejszym hamowaniem transkrypcji genów indukowanych przez cytokinę. Siarczan glukozaminy, przy stężeniach we krwi i w płynie synowialnym opisanych u pacjentów z osteoarthrytem, może rzeczywiście hamować indukowaną przez IL-1 ekspresję genów szeregu enzymów prozapalnych w tkankach stawowych, a także enzymów prodegeneracyjnych w chrząstce, takich jak niektóre metaloproteazy, w tym agrekanazy. Potencjalny wpływ jonów siarki na wymienione właściwości farmakodynamiczne glukozaminy nie został ostatecznie wyjaśniony.

Wszystkie wyżej wymienione właściwości korzystnie wpływają na procesy zwyrodnieniowe w chrząstkach, które stanowią podstawę patogenezy osteoarthrytu, a także na obraz kliniczny choroby.

Badania krótkoterminowe i średniej długości wykazały, że skuteczność siarczanu glukozaminy wobec objawów osteoarthrytu staje się widoczna już po 2–3 tygodniach od rozpoczęcia stosowania.

Z drugiej strony, skuteczność leczenia siarczanem glukozaminy wobec objawów, w porównaniu do standardowych środków przeciwbólowych i niesteroidowych leków przeciwzapalnych, jest optymalna po 6-miesięcznym ciągłym leczeniu lub po 3-miesięcznym cyklu leczenia z wyraźnym efektem poślizgowym trwającym 2 miesiące po odstawieniu leku.

Wyniki badań klinicznych trwalego codziennego leczenia przez 3 lata wskazują na postępujące zwiększanie skuteczności, zarówno w odniesieniu do objawów, jak i spowolnienia strukturalnego uszkodzenia stawów, potwierdzonego radiologicznie.

Siarczan glukozaminy wykazał dobrą tolerancję. Nie stwierdzono istotnego wpływu siarczanu glukozaminy na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy, autonomiczny ani ośrodkowy układ nerwowy.

Farmakokinetyka.

Badania przeprowadzone u ludzi i na zwierzętach wykazały, że po doustnym przyjęciu 14C-glukozaminy znaczniki radioaktywne są szybko i niemal całkowicie wchłaniane na poziomie ogólnoustrojowym. U człowieka wchłania się około 90% znakowanej radioaktywnie dawki leku. Bezpośrednia biodostępność glukozaminy u szczurów po doustnym podaniu siarczanu glukozaminy wyniosła 26% z powodu efektu pierwszego przejścia przez wątrobę. Bezpośrednia biodostępność u człowieka nie jest znana, ale zgodnie z obliczeniami alometrycznymi odpowiada tej obserwowanej u szczurów, tj. od 20% do 30%.

U zdrowych ochotników po wielokrotnym doustnym przyjmowaniu siarczanu glukozaminy w dawce 1500 mg na dobę maksymalna stężenie równowagowe w osoczu (Cmax,ss) wyniosło 1602 ± 425 ng/ml (8,9 µM). Stężenie to osiągane było po 1,5–4 godz. (mediana – 3 godz.) po podaniu (tmax). W stanie równowagi wskaźnik AUC stężeń osocza w czasie wyniósł 14564 ± 4138 ng × godz./ml. Takie parametry uzyskano przy stosowaniu leku na czczo, dlatego nie wiadomo, czy przyjmowanie pokarmu może znacząco wpływać na wchłanianie leku.

Po doustnym podaniu, po wchłonięciu glukozamina rozkłada się głównie w przestrzeni pozanaczyniowej (w tym w płynie synowialnym); objętość rozkładu jest około 37 razy większa niż całkowita ilość wody w organizmie człowieka. Nie stwierdzono wiązania glukozaminy z białkami.

Profil metaboliczny glukozaminy nie był badany, ponieważ środek ten, będąc naturalną substancją występującą w organizmie człowieka, jest wykorzystywany do biosyntezy niektórych składników chrząstki stawowej.

Ustalono jedynie okres półtrwania eliminacyjny glukozaminy z osocza człowieka na podstawie badań poziomów glukozaminy w osoczu mierzonych przez 48 godz. po doustnym przyjęciu leku. Obliczona wartość wyniosła około 5 godz.

Po doustnym podaniu 14C-glukozaminy wydalanie znaczników radioaktywnych z moczem u człowieka wyniosło 10 ± 9% od dawki podanej, natomiast wydalanie z kałem wyniosło 11,3 ± 0,1%. Poziom wydalania niezmienionej glukozaminy z moczem u człowieka po doustnym podaniu był średnio niski (około 1% od dawki podanej). Wyniki te wskazują, że nerki nie odgrywają istotnej roli w wydalaniu glukozaminy i/lub jej metabolitów i/lub produktów rozpadu.

Po wielokrotnym stosowaniu w dawce 750–1500 mg raz na dobę farmakokinetyka glukozaminy była liniowa, natomiast po podaniu w dawce 3000 mg stężenia glukozaminy w osoczu były niższe niż oczekiwane przy zwiększonej dawce. Farmakokinetyka glukozaminy w stanie równowagi nie zależała od czasu, nie wskazywała na kumulację ani zmniejszenie biodostępności leku w porównaniu z profilem farmakokinetycznym obserwowanym po pojedynczym podaniu.

Farmakokinetyka glukozaminy u mężczyzn i kobiet jest analogiczna; nie stwierdzono różnic farmakokinetycznych u zdrowych ochotników i u pacjentów z osteoarthrytem kolan. U ostatnich średnie stężenie w osoczu krwi po 3 godz. po przyjęciu ostatniej dawki 1500 mg po wielokrotnym stosowaniu raz na dobę wyniosło 7,2 µM i było podobne do stwierdzonego u zdrowych ochotników, natomiast średnie stężenie w płynie synowialnym było niższe tylko o 25% i tym samym również znajdowało się w zakresie 10 µM. Farmakokinetyka glukozaminy u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby nie była badana, ponieważ biorąc pod uwagę profil bezpieczeństwa leku i niewielki udział nerek w eliminacji glukozaminy, nie przewidziano obniżania dawki dla tych grup chorych.

Stężenia równowagowe glukozaminy w osoczu i w płynie synowialnym po wielokrotnym stosowaniu raz na dobę w dawce 1500 mg mieszczą się w granicach 10 µM i tym samym odpowiadają stężeniom, dla których w badaniach modeli doświadczalnych in vitro wykazano aktywność farmakologiczną, co potwierdza mechanizm działania i efekt kliniczny leku.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania. Umiarkowanie i łagodne objawy osteoarthryty kolan.

Przeciwwskazania. Indywidualna nadwrażliwość na substancję czynną lub na którykolwiek z substancji pomocniczych, skłonność do krwawień.

Nie należy stosować leku DonA® pacjentom z alergią na mięczaki, ponieważ substancję czynną otrzymuje się z ich pancerzy; pacjenci tacy mogą być bardziej skłonni do rozwoju reakcji alergicznych na glukozamin, co może nasilić objawy choroby.

Do składu formy do wstrzykiwań leku wchodzi substancja pomocnicza lidokaina, która ma następujące przeciwwskazania: szok kardiogenny, nasilona hipotensja tętnicza, ostre niewydolność serca, ciężkie postacie przewlekłej niewydolności serca, obniżona funkcja lewej komory, choroby przewodnictwa serca, blok przedsionkowo-komorowy II–III stopnia, ciężka bradykardia, zaburzenia krzepnięcia krwi, zespół Wolffa–Parkinsona–White’a, zespół Adama–Stokesa, drgawki w wywiadzie spowodowane stosowaniem lidokainy, zespół osłabienia węzła zatokowego, ciężkie zaburzenia funkcji wątroby, hipowolemia, miastenia, infekcje w miejscu wstrzyknięcia, nadwrażliwość na lidokainę oraz podwyższona wrażliwość na inne anestetyki typu amidowego (ponieważ istnieje zwiększony ryzyko wystąpienia reakcji krzyżowych nadwrażliwości).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji. Należy unikać mieszania zawartości ampułek leku z innymi lekami do wstrzykiwań.

Nie przeprowadzono specyficznych badań nad interakcjami lekowymi. Jednak biorąc pod uwagę właściwości fizyko-chemiczne i farmakokinetyczne siarczanu glukozaminy, można założyć niski potencjał interakcji. Ponadto ustalono, że siarczan glukozaminy nie powoduje ani hamowania, ani zwiększenia aktywności głównych enzymów CYP450 człowieka.

Lek praktycznie nie konkuruje o mechanizmy absorpcji, po absorpcji nie wiąże się z białkami osocza, a metabolizowany jest poprzez włączenie jako substancji endogennej do proteoglikanów lub rozkładany bez udziału enzymów układu cytochromu, wskutek czego mało prawdopodobna jest jego interakcja z innymi lekami.

Istnieją ograniczone dane dotyczące możliwej interakcji leków z glukozaminą, jednak obserwowano zwiększenie wskaźnika INR (międzynarodowe znormalizowane stosunki) przy stosowaniu antagonistów doustnej witaminy K. Dlatego należy dokładnie monitorować pacjentów, którzy otrzymują antykoagulancyjną terapię antagonistami witaminy K, w czasie rozpoczęcia lub zakończenia terapii glukozaminą. Jednoczesne leczenie glukozaminą może nasilić absorpcję i tym samym stężenie tetracyklin we krwi. Jednak kliniczne znaczenie tej interakcji jest prawdopodobnie ograniczone.

Lek jest zgodny z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi i glikokortykosteroidami.

Do składu formy do wstrzykiwań leku wchodzi substancja pomocnicza lidokaina. Cymetydyna, petydyna, bupiwakaina, propranolol, chinidyna, dysopyrydamiда, amitryptylina, nortryptylina, chloropromazyna, imipramina zwiększają stężenie lidokainy w osoczu krwi, zmniejszając jej metabolizm wątrobowy. Noradrenalina wykazuje działanie synergiczne w połączeniu z lidokainą.

Należy stosować z ostrożnością inhibitory MAO, ponieważ zwiększają one ryzyko wystąpienia hipotensji tętniczej i przedłużają działanie miejscowo znieczulające.

Podczas jednoczesnego stosowania z lekami przeciwarytmicznymi klasy IA (w tym z chinidyną, prokainamidem, dysopyrydamidem) wydłuża się interwał QT, w bardzo pojedynczych przypadkach możliwy rozwój bloku AV lub migotania komór.

Osłabia się działanie kardiostymulujące serca glikozydów.

Podczas jednoczesnego stosowania z lekami uspokajającymi efekty uspokajające się nasilają.

Fenytoina nasila działanie kardiodepresyjne lidokainy.

Podczas jednoczesnego stosowania z prokainamidem możliwe są omamy, halucynacje.

Lidokaina może nasilać działanie leków powodujących blokadę przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, ponieważ te ostatnie zmniejszają przewodnictwo impulsów nerwowych. Etanol nasila działanie depresyjne lidokainy na oddychanie.

Особливости stosowania.

Wprowadzanie leku mogą przeprowadzać wyłącznie osoby uprawnione do wykonywania zawodu medycznego.

Glukozamina może wpływać na poziom glukozy. U pacjentów z zaburzoną tolerancją glukozy zaleca się kontrolę stężenia glukozy we krwi przed rozpoczęciem leczenia oraz okresowo w trakcie leczenia i, w razie potrzeby, dostosowanie dawki insuliny (patrz dział „Reakcje niepożądane”).

U pacjentów z znanym czynnikiem ryzyka chorób układu sercowo-naczyniowego zaleca się monitorowanie poziomu lipidów we krwi, ponieważ u niektórych pacjentów przyjmujących glukozaminę obserwowano hipercholesterolemię.

Znane są przypadki nasilenia objawów astmy po rozpoczęciu przyjmowania glukozaminy (objawy nasilenia ustępowały po zaprzestaniu stosowania glukozaminy). Dlatego należy zachować ostrożność przy stosowaniu leku u pacjentów z astmą oskrzelową, ponieważ tacy pacjenci mogą być bardziej skłonni do rozwoju reakcji alergicznych na glukozaminę, co może prowadzić do nasilenia objawów choroby.

Nie przeprowadzono specjalnych badań u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby. Jednak stosowanie glukozaminy u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby lub nerek należy kontrolować.

Jedna dawka leku zawiera 40,3 mg sodu. Należy to wziąć pod uwagę przy przepisywaniu leku pacjentom, u których wskazana jest ścisła dieta bezsodowa.

Aby uniknąć przypadkowego wstrzyknięcia do naczynia, zaleca się wykonanie próby aspiracyjnej.

Bezpieczeństwo stosowania anestetyków z grupy lidokainy u chorych skłonnych do gorączki złośliwej jest wątpliwe, dlatego należy unikać takiego zastosowania.

Przed zastosowaniem lidokainy u chorych z chorobami serca (hipokaliemia obniża skuteczność lidokainy) należy znormalizować poziom potasu we krwi oraz kontrolować EKG.

Aktywność kinazy kreatynofosfokinazowej w surowicy krwi może wzrosnąć po wstrzyknięciu do mięśnia, co może prowadzić do błędów w rozpoznaniu ostrym zawału mięśnia sercowego.

W przypadku zaburzeń czynności węzła zatokowego, wydłużenia odcinka P-Q, poszerzenia QRS lub pojawienia się lub nasilenia arytmii należy zmniejszyć dawkę lub odstawić lek.

Należy zachować szczególną ostrożność przy stosowaniu leku u pacjentów z niewydolnością krążenia, nadciśnieniem tętniczym, arytmiami w wywiadzie, zaburzeniami czynności wątroby i/lub nerek o umiarkowanym nasileniu. Z uwagi na zawartość lidokainy należy również zachować ostrożność przy przepisywaniu leku osobom starszym, chorym na padaczkę, przy zaburzeniach przewodnictwa serca, przy niewydolności oddechowej.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Brak danych dotyczących stosowania leku u kobiet w ciąży lub karmiących piersią, dlatego stosowanie leku jest przeciwwskazane u tej grupy pacjentów.

Niepłodność. Brak danych dotyczących wpływu leku na płodność, dlatego kobietom mającym trudności z zajściem w ciążę lub przebadanym pod kątem niepłodności, należy zaprzestać stosowania leku.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów. Nie przeprowadzono badań wpływu leku na zdolność prowadzenia samochodu i obsługi mechanizmów. Podczas stosowania glukozaminy mogą występować zawroty głowy, senność, zmęczenie, ból głowy lub zaburzenia wzroku, dlatego należy unikać prowadzenia pojazdów i pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Do wstrzykiwań domięśniowych! Lek nie przeznaczony do wstrzykiwań dożylnych.

Pacjenci dorośli i pacjenci w podeszłym wieku.

Przed zastosowaniem wymieszać roztwór B (rozpuszczalnik 1 ml) z roztworem A (roztwór leku 2 ml) w jednej strzykawce.

Przygotowany roztwór leku podaje się domięśniowo w dawce 3 ml lub 6 ml (roztwór A+B) 3 razy w tygodniu przez 4–6 tygodni.

Obecność zabarwienia żółtawego roztworu w ampułce A nie wpływa na skuteczność i tolerancję leku.

Wstrzykiwania leku można łączyć z doustnym przyjmowaniem leku w formie proszku do sporządzenia roztworu.

Glukozamina nie jest wskazana do leczenia ostrzego zespołu bólowego.

Utrata objawów (szczególnie zmniejszenie uczucia bólu) możliwa jest dopiero po kilku tygodniach leczenia, a w niektórych przypadkach nawet po dłuższym czasie.

Jeśli po 2–3 miesiącach stosowania leku nie stwierdza się żadnej poprawy, należy przeanalizować ponownie sposób leczenia.

Stosowanie u pacjentów w podeszłym wieku. Nie przeprowadzono żadnych badań kinetyki leku z udziałem pacjentów w podeszłym wieku.

Stosowanie u pacjentów z niewydolnością nerek i/lub wątroby. Nie przeprowadzono żadnych badań kinetyki leku w tej populacji (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Dzieci. Nie stosować dzieciom i młodzieży, ponieważ bezpieczeństwo i skuteczność leku u tych pacjentów nie zostały ustalone.

Przedawkowanie. Nie odnotowano przypadków przedawkowania (przypadkowych ani celowych). W przypadku przedawkowania należy przerwać przyjmowanie leku i, jeśli konieczne, podjąć leczenie objawowe skierowane na przywrócenie równowagi wodno-elektrolitowej.

Do składu formy do wstrzykiwań leku wchodzi substancja pomocnicza lidokaina. Pierwsze objawy przedawkowania chlorku lidokainy ze strony układu nerwowego środkowego mogą obejmować mrowienie języka i warg, stan pobudzenia, euforię, niepokój, szum w uszach, zawroty głowy, nieostre widzenie, niestagmus, drżenie, depresję, senność, utratę przytomności aż do śpiączki, drgawki toniczno-kloniczne. Zgodnie z danymi publikowanymi, objawami przedawkowania związanymi z chlorkiem lidokainy ze strony układu sercowo-naczyniowego i funkcji oddechowej mogą być obniżenie ciśnienia tętniczego, kolaps, blok AV oraz hamowanie czynności oddechowej. Należy kontrolować funkcje sercowo-naczyniowe i oddechowe pacjenta. Zmiany tych parametrów mogą wskazywać na przedawkowanie leku, dlatego pacjentowi należy natychmiast zapewnić dostęp tlenu. Wszystkie powikłania wymagają leczenia objawowego.

Efekty uboczne.

Kryteria oceny częstości występowania efektów ubocznych po leku:

Z działa układu immunologicznego: częstotliwość nieznana – reakcje alergiczne (nadwrażliwość);

z działa przemiany materii i odżywiania: częstotliwość nieznana – negatywny wpływ na monitorowanie poziomu cukru we krwi, hiperglikemia u pacjentów z zaburzoną tolerancją glukozy;

choroby psychiczne: częstotliwość nieznana – bezsenność;

z działa układu nerwowego: często – ból głowy (cefalea), senność; częstotliwość nieznana – zawroty głowy;

z działania narządów wzroku: częstotliwość nieznana – zaburzenia wzroku;

z działania serca: częstotliwość nieznana – arytmia serca, np. tachykardia;

z działania układu naczyniowego: rzadko – zaczerwienienie;

z działania układu pokarmowego: często – nudności, ból brzucha, zaburzenia trawienia, biegunka, zaparcia, wzdęcia, uczucie ciężkości i ból w żołądku, dyspepsja; częstotliwość nieznana – wymioty;

z działania skóry i podskórnej tkanki łącznej: rzadko – rumień, wysypka, świąd; częstotliwość nieznana – wypadanie włosów, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka;

z działania układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy międzybłoniastej: częstotliwość nieznana – astma, zaostrzenie astmy;

z działania układu wątrobowo-żółciowego: częstotliwość nieznana – żółtaczka;

stany ogólne i zaburzenia w miejscu podania: często – zmęczenie; częstotliwość nieznana – obrzęk, obrzęk obwodowy, reakcja w miejscu podania;

wyniki badań: częstotliwość nieznana – podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych, podwyższenie poziomu glukozy we krwi, podwyższenie ciśnienia tętniczego, wahania wskaźnika INR (międzynarodowe znormalizowane stosunku);

Zgłaszano pojedyncze, przypadkowe przypadki hipercholesterolemii, jednak związek przyczynowo-skutkowy nie został potwierdzony.

Postać do wstrzykiwań zawiera lidokainę. W wyjątkowych przypadkach możliwe są działania niepożądane charakterystyczne dla tego składnika:

z działania układu pokarmowego: nudności, bardzo rzadko – wymioty;

z działania układu nerwowego: mrowienie języka i warg, światłowstręt, podwójne widzenie, ból głowy, dezorientacja, skurcze mięśniowe, przy stosowaniu w wysokich dawkach – szum w uszach, pobudzenie, niepokój, parestezje, drgawki, utrata przytomności, śpiączka, nadwrażliwość słuchowa;

z działania narządów wzroku: zaburzenia widzenia, zapalenie spojówek; przy stosowaniu w wysokich dawkach – niemowrot;

choroby psychiczne: częstotliwość nieznana – zaburzenia snu;

z działania układu sercowo-naczyniowego: hipotensja tętnicza, blok przedsionkowo-komorowy serca; częstotliwość nieznana – podwyższenie ciśnienia tętniczego; przy stosowaniu w wysokich dawkach – arytmia, bradykardia, spowolnienie przewodnictwa serca, zatrzymanie akcji serca, rozszerzenie naczyń obwodowych, kolaps, tachykardia, ból w okolicy serca;

z działania układu immunologicznego: osłabienie układu immunologicznego, reakcje alergiczne, w tym obrzęk, reakcje skórne, świąd; bardzo rzadko – pokrzywka, reakcje nadwrażliwości, w tym reakcje anafilaktyczne (w tym szok anafilaktyczny), uogólniony egzfoliatywny rumień;

z działania układu oddechowego: osłabienie oddychania lub zatrzymanie oddechu, duszność;

inne: uczucie gorąca, zimna lub mrowienia kończyn, złośliwe nadgorączkowanie; przy stosowaniu w wysokich dawkach – zapalenie nosa;

reakcje miejscowe: uczucie mrowienia skóry w miejscu wstrzyknięcia, ropień, uczucie lekkiego pieczenia (znikające wraz z rozwojem efektu znieczulającego w ciągu 1 minuty), zapalenie żyły z zakrzepem.

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawieni reprezentanci powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności. 2 lata.

Podany okres ważności obowiązuje przy zachowaniu integralności opakowania i warunków przechowywania. Nie należy stosować leku po upływie okresu ważności.

Warunki przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci, w temperaturze nie przekraczającej 25 °C.

Niezgodność. Nie zaleca się mieszania roztworu leku z innymi roztworami do wstrzykiwań.

Opakowanie.

Ampułka A: z przeźroczystego brązowego szkła, zawiera 2 ml substancji czynnej.

Ampułka B: z bezbarwnego przeźroczystego szkła, zawiera 1 ml rozpuszczalnika.

6 ampułek A i 6 ampułek B z rozpuszczalnikiem zapakowano do pojemnika z tworzywa PVC i tekturowego pudełka.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. Biologici Italia Laboratori S.p.A.

Miejsce produkcji oraz adres siedziby producenta.

via Filippo Serpero, 2 - 20060 Masate (Mediolan), Włochy.