Doksolen

ULOTKA DO LEKU DO ZASTOSOWANIA MEDYCZNEGO Doksolen (Doksolen)

Skład:

substancja czynna: deksketoprofen;

1 ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 36,91 mg deksketoprofenu trometamolu, co odpowiada 25 mg deksketoprofenu (jedna ampułka 2 ml zawiera 73,8 mg deksketoprofenu trometamolu, co odpowiada 50 mg deksketoprofenu);

substancje pomocnicze: natrium chloridum; ethanol 96 %; natrium hydroxidum; woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty, bezbarwny roztwór, wolny od zanieczyszczeń mechanicznych.

Grupa farmakoterapeutyczna. Niesteroidowe leki przeciwzapalne i przeciwrzutowe. Pochodne kwasu propionowego. Deksketoprofen. Kod ATC M01A E17.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Deksoprofen trometamolu – sól trometamolu (S)-(+)-2-(3-benzoylofenylu) kwasu propionowego, wykazująca działanie przeciwbólowe, przeciwzapalne i przeciwgorączkowe, należy do klasy niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NSAID).

Mechanizm działania

Mechanizm działania NSAID opiera się na zmniejszeniu syntezy prostaglandyn poprzez hamowanie aktywności cyklooksygenazy. W szczególności hamuje się przekształcanie kwasu arachidonowego w cykliczne endoperoxidy PGG2 i PGH2, z których powstają prostaglandyny PGE1, PGE2, PGF2, PGD2, a także prostacyklin PGI2 i tromboksany Tx A2 i Tx B2. Ponadto hamowanie syntezy prostaglandyn może wpływać na inne mediatory stanu zapalnego, takie jak kininy, co może pośrednio wpływać na podstawowe działanie leku.

Farmakodynamika

Stwierdzono działanie hamujące deksoprofenu trometamolu na aktywność cyklooksygenazy-1 i cyklooksygenazy-2 u zwierząt laboratoryjnych i u ludzi.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo

Badania kliniczne przeprowadzone w różnych rodzajach bólu wykazały, że deksoprofen trometamolu wykazuje wyraźne działanie przeciwbólowe. Działanie przeciwbólowe deksoprofenu trometamolu po wstrzyknięciu w mięsień i dożylnym podaniu pacjentom z bólem średniego i silnego natężenia badano w różnych rodzajach bólu po zabiegach chirurgicznych (ortopedyczne i ginekologiczne operacje, operacje jamy brzusznej), a także w bólu układu ruchu (ostry ból pleców) i kolikach nerkowych. W trakcie przeprowadzonych badań stwierdzono szybkie rozpoczęcie działania przeciwbólowego i osiągnięcie maksimum w ciągu 45 minut.

Czas działania przeciwbólowego po podaniu 50 mg deksoprofenu trometamolu wynosi zazwyczaj 8 godzin. Badania kliniczne wykazały, że stosowanie leku pozwala znacznie zmniejszyć dawkę opioidów przy ich jednoczesnym stosowaniu w celu łagodzenia bólu pooperacyjnego. Jeśli pacjentom, którym w celu łagodzenia bólu pooperacyjnego podawano morfinę za pomocą urządzenia do samokontrolowanego przeciwbólowego, podawano również deksoprofen trometamolu, potrzebowali oni znacznie mniej morfiny (o 30–45 %) niż pacjenci otrzymujący placebo.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Po wstrzyknięciu do mięśnia deksoprofenu trometamolu człowiekowi maksymalne stężenie (Cmax) osiągane jest w przybliżeniu po 20 minutach (10–45 minut). Udowodniono, że po jednorazowym wstrzyknięciu do mięśnia lub dożylnym podaniu 25–50 mg leku pole pod krzywą „stężenie–czas” (AUC) jest proporcjonalne do dawki.

Rozkład

Podobnie jak w przypadku innych leków o wysokim stopniu wiązania z białkami osocza krwi (99 %), objętość rozkładu deksoprofenu wynosi średnio 0,25 l/kg. Okres półrozkładu wynosi około 0,35 godziny, a okres półwylu (eliminacji) – 1–2,7 godziny.

Badania farmakokinetyczne wielokrotnego stosowania leku wykazały, że Cmax i AUC po ostatnim wstrzyknięciu do mięśnia lub dożylnym podaniu nie różnią się od wartości po jednorazowym podaniu, co wskazuje na brak kumulacji leku.

Biotransformacja i wydalanie

Metabolizm deksoprofenu odbywa się głównie poprzez koniugację z kwasem glukuronkowym i dalsze wydalanie z moczem. Po podaniu deksoprofenu trometamolu w moczu wykrywany jest wyłącznie izomer optyczny S-(+), co świadczy o braku transformacji leku w izomer optyczny R-(-) u ludzi.

Pacjenci w podeszłym wieku

Po podaniu dawek jednorazowych i wielokrotnych stopień wpływu leku na zdrowych ochotników w podeszłym wieku (w wieku powyżej 65 lat), którzy brali udział w badaniu, był znacznie wyższy (do 55 %) niż na młodych ochotnikach, jednak nie zaobserwowano istotnej różnicy statystycznej w maksymalnym stężeniu i czasie jego osiągnięcia. Średni okres półwylu wydłużał się (do 48 %), a całkowity klirens był skrócony.

Dane prekliniczne dotyczące bezpieczeństwa

Standardowe badania prekliniczne – badania farmakologicznej bezpieczeństwa, genotoksyczności i immunofarmakologii – nie wykazały szczególnego ryzyka dla człowieka. Badania chronicznej toksyczności na zwierzętach pozwoliły określić maksymalną dawkę leku, która nie powoduje działań niepożądanych, dawkę dwukrotnie wyższą niż dawka zalecana dla człowieka. Po podaniu wyższych dawek małpom głównym działaniem niepożądanych było obecność krwi w stolcu, zmniejszenie przyrostu masy ciała, a po podaniu najwyższej dawki – patologie ze strony przewodu pokarmowego w postaci erozji. Reakcje te występowały przy dawkach, przy których ekspozycja na lek była 14–18 razy wyższa niż przy maksymalnej dawce zalecanej dla człowieka. Badania wpływu kancerogennego na zwierzętach nie były przeprowadzane.

Tak jak wszystkie NSAID, deksoprofen może prowadzić do śmierci embriona lub płodu u zwierząt bezpośrednio poprzez wpływ na jego rozwój lub pośrednio – poprzez szkodliwy wpływ na przewód pokarmowy organizmu matki.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie objawowe ostrego bólu o umiarkowanym lub silnym nasileniu w przypadkach, gdy stosowanie doustne leku jest niewskazane, np. w bólach pourazowych, kolach nerkowych i bólu w okolicy lędźwiowej.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na deksketoprofen, inne leki przeciwbólowe niesteroidowe (NLPZ) lub substancje pomocnicze leku;
• jeśli leki o podobnym działaniu, np. kwas acetylosalicylowy lub inne NLPZ, wywołują napady astmy oskrzelowej, oskrzelospazm, ostre zapalenie błony śluzowej nosa lub powodują rozwój polipów nosowych, pojawienie się pokrzywki lub obrzęku naczynioruchowego;
• jeśli podczas leczenia ketoprofenem lub fibratami wystąpiły reakcje fotoalergiczne lub fototoksyczne;
• krwawienie przewodu pokarmowego lub perforacja w wywiadzie związane z wcześniejszą terapią NLPZ;
• pacjentom z czynną chorobą wrzodową żołądka i dwunastnicy/krwawieniem przewodu pokarmowego lub z krwawieniem przewodu pokarmowego, wrzodami lub perforacjami w wywiadzie;
• pacjentom z przewlekłą dyspepsją;
• w przypadku aktywnego krwawienia lub zwiększonej skłonności do krwawień;
• w chorobie Leśniowskiego-Crohna lub nieswoistym zapaleniu jelita;
• w ciężkiej niewydolności serca;
• przy umiarkowanym lub ciężkim zaburzeniu funkcji nerek (klirens kreatyniny ≤59 ml/min);
• przy ciężkim zaburzeniu funkcji wątroby (10–15 punktów wg skali Childa-Pugha);
• w zespole hemoragicznym i innych zaburzeniach krzepnięcia krwi;
• w przypadku nasilonego odwodnienia (spowodowanego wymiotami, biegunką lub niedostatecznym przyjmowaniem płynów);
• w III trymestrze ciąży oraz w okresie karmienia piersią.

Z uwagi na zawartość etanolu w leku, stosowanie Doksolenu jest przeciwwskazane w przypadku podania do przestrzeni nerwowo-oskrzelowej (do wnętrza opon mózgowych lub przestrzeni podpajęczynówkowej).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania następujących leków z NLPZ:

• inne NLPZ (w tym selektywne inhibitory cyklooksygenazy-2), w tym salicylany w wysokich dawkach (≥ 3 g na dobę): jednoczesne stosowanie kilku NLPZ zwiększa ryzyko powstawania wrzodów przewodu pokarmowego i krwawienia przewodu pokarmowego z powodu wzajemnego nasilenia działania.
• Leki przeciwkrzepnące: NLPZ nasilają działanie leków przeciwkrzepnych, np. warfaryny, z powodu silnego wiązania deksketoprofenu z białkami osocza krwi, a także z powodu hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy. Jeśli jednoczesne stosowanie jest konieczne, należy prowadzić je pod ścisłym nadzorem lekarza, który będzie obserwował odpowiednie badania laboratoryjne.
• Hepariny: zwiększa się ryzyko krwawienia (z powodu hamowania funkcji płytek krwi i uszkodzenia błony śluzowej żołądka i dwunastnicy); jeśli jednoczesne stosowanie jest konieczne, należy prowadzić je pod ścisłym nadzorem lekarza, który będzie obserwował odpowiednie badania laboratoryjne.
• Leki kortykosteroidowe: zwiększa się ryzyko rozwoju wrzodów przewodu pokarmowego lub krwawienia przewodu pokarmowego.
• Lit (doniesienia dotyczyły kilku NLPZ): NLPZ zwiększają stężenie litu we krwi, co może prowadzić do zatrucia (zmniejsza się wydalanie litu przez nerki), dlatego na początku stosowania deksketoprofenu, przy korekcie dawki lub odstawianiu leku należy kontrolować stężenie litu we krwi.
• Metotreksat w wysokich dawkach (nie mniej niż 15 mg tygodniowo): z powodu zmniejszenia klirensu nerkowego metotreksatu pod wpływem NLPZ ogólnie nasila się jego negatywny wpływ na układ krwiotwórczy.
• Pochodne hydantoiny i sulfonamidy: możliwe nasilenie toksyczności tych substancji.

Jednoczesne stosowanie następujących leków z NLPZ wymaga ostrożności:

• Diuretyki, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ECA), antybiotyki aminoglikozydowe i antagoniści receptora angiotensyny II: deksketoprofen zmniejsza skuteczność diuretyków i innych leków przeciwnadciśnieniowych. U niektórych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (np. przy odwodnieniu lub u osób starszych) stosowanie leków hamujących cyklooksygenazę w połączeniu z inhibitorami ECA, antagonistami receptora angiotensyny II lub z antybiotykami aminoglikozydowymi może pogorszyć funkcję nerek, co zazwyczaj jest procesem odwracalnym. Przy stosowaniu deksketoprofenu wraz z dowolnym diuretykiem należy upewnić się o braku odwodnienia u pacjenta, a na początku leczenia należy kontrolować funkcję nerek.
• Metotreksat w niskich dawkach (mniej niż 15 mg tygodniowo): z powodu zmniejszenia klirensu nerkowego metotreksatu pod wpływem NLPZ nasila się jego negatywny wpływ na układ krwiotwórczy. W pierwszych tygodniach jednoczesnego stosowania należy co tydzień wykonywać analizę krwi. Nawet przy nieznacznych zaburzeniach funkcji nerek, a także u pacjentów w podeszłym wieku, leczenie należy prowadzić pod ścisłym nadzorem lekarza.
• Pentoksyfilina: istnieje ryzyko krwawienia; konieczne jest wzmocnienie kontroli i częstsze sprawdzanie czasu krwawienia.
• Zidowidyna: istnieje ryzyko nasilenia toksycznego wpływu na erytrocyty z powodu wpływu na retikulocyty, co po 1. tygodniu stosowania NLPZ prowadzi do ciężkiej anemii; w ciągu 1–2 tygodni od rozpoczęcia stosowania NLPZ należy wykonać analizę krwi i sprawdzić zawartość retikulocytów.
• Leki sulfonylomocznikowe: NLPZ mogą nasilić działanie hipoglikemizujące tych leków z powodu wypierania leków sulfonylomocznikowych z połączeń z białkami osocza krwi.

Należy wziąć pod uwagę możliwe interakcje przy stosowaniu następujących leków:

• β-blokery: NLPZ mogą osłabiać ich działanie przeciwciśnieniowe z powodu hamowania syntezy prostaglandyn.
• Cyklosporyna i tachrolimus: możliwe nasilenie nefrotoksyczności z powodu wpływu NLPZ na prostaglandyny nerkowe; przy terapii skojarzonej należy kontrolować funkcję nerek.
• Leki trombolytyczne: zwiększa się ryzyko krwawienia.
• Leki przeciwpłytkowe i selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny: zwiększa się ryzyko krwawienia przewodu pokarmowego.
• Probenecyd: możliwe zwiększenie stężenia deksketoprofenu w osoczu krwi, co najprawdopodobniej wynika z hamowania kanalikowego wydzielania nerkowego i koniugacji leku z kwasem glukuronkowym i wymaga dostosowania dawki deksketoprofenu.
• Glikozydy nasierdziowe: NLPZ mogą zwiększyć stężenie glikozydów w osoczu krwi.
• Mifepryston: teoretycznie istnieje ryzyko zmiany skuteczności mifeprystonu pod wpływem inhibitorów prostaglandynsyntetazy. Ograniczone dane pozwalają przypuszczać, że jednoczesne podanie NLPZ w tym samym dniu co prostaglandynę nie wywiera niepożądanego wpływu na skuteczność mifeprystonu lub prostaglandyny w zakresie dojrzewania szyjki macicy lub jej skurczów, a także nie zmniejsza skuteczności klinicznej leków stosowanych w medycznym przerwaniu ciąży.
• Antybiotyki z grupy chinolonów: wyniki badań na zwierzętach wykazały, że przy stosowaniu pochodnych chinolonu w wysokich dawkach w połączeniu z NLPZ zwiększa się ryzyko wystąpienia drgawek.
• Tenofowir: przy jednoczesnym stosowaniu z NLPZ może wzrastać stężenie azotu mocznika i kreatyniny w osoczu krwi, dlatego w celu oceny możliwego wpływu skojarzonego stosowania tych leków należy kontrolować funkcję nerek.
• Deferasirok: przy jednoczesnym stosowaniu z NLPZ może wzrastać ryzyko toksycznego wpływu na przewód pokarmowy; przy stosowaniu tego leku łącznie z deferasirokem konieczny jest ścisły nadzór nad pacjentem.
• Pemetreksed: przy jednoczesnym stosowaniu z NLPZ może zmniejszać się wydalanie pemetreksedu, dlatego przy stosowaniu NLPZ w wysokich dawkach należy zachować szczególną ostrożność. Pacjentom z niewydolnością nerek o lekkim i umiarkowanym nasileniu (klirens kreatyniny od 45 do 79 ml/min) należy unikać jednoczesnego stosowania pemetreksedu i NLPZ przez dwa dni przed i dwa dni po podaniu pemetreksedu.

Szczególne środki ostrożności.

Należy stosować lek z ostrożnością u pacjentów z chorobami alergicznymi w wywiadzie. Należy unikać stosowania leku w połączeniu z innymi niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ), w tym z selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2. Ryzyko wystąpienia działań niepożądanych można ograniczyć, stosując najniższą skuteczną dawkę przez możliwie najkrótszy czas konieczny do poprawy stanu zdrowia.

Bezpieczeństwo dotyczące przewodu pokarmowego

Krwawienia przewodu pokarmowego, powstawanie wrzodów lub ich perforacja, w niektórych przypadkach zakończone śmiertelnie, obserwowano przy stosowaniu wszystkich NLPZ w różnych etapach leczenia, niezależnie od występowania objawów wstępnym lub obecności w wywiadzie poważnych chorób przewodu pokarmowego. W przypadku wystąpienia krwawienia przewodu pokarmowego należy przerwać stosowanie leku. Ryzyko wystąpienia krwawienia przewodu pokarmowego, powstawania wrzodów lub ich perforacji wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki NLPZ u pacjentów z wrzodami w wywiadzie, szczególnie skomplikowanymi krwawieniem lub perforacją, a także u pacjentów w podeszłym wieku.

Pacjenci w podeszłym wieku. U pacjentów w podeszłym wieku częściej występują działania niepożądane NLPZ, szczególnie krwawienia przewodu pokarmowego i perforacje, czasem zakończone śmiertelnie. Leczenie tych pacjentów należy rozpoczynać od najniższej możliwej dawki. Przed rozpoczęciem stosowania deksketoprofenu trometamolu u pacjentów z zapaleniem przełyku, zapaleniem żołądka i/lub chorobą wrzodową w wywiadzie należy upewnić się, że te choroby są w fazie remisji. U pacjentów z istniejącymi objawami chorób przewodu pokarmowego i z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie, należy monitorować stan przewodu pokarmowego pod kątem możliwych zaburzeń, szczególnie krwawień przewodu pokarmowego, podczas stosowania leku. NLPZ należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie (nieswoiste zapalenie jelita, choroba Crohna), ponieważ istnieje ryzyko ich nasilenia. Stosowanie NLPZ może prowadzić do nawrotów nieswoistego zapalenia jelita, a także choroby Crohna u pacjentów, którzy są w fazie remisji. Dla takich pacjentów oraz pacjentów stosujących kwas acetylosalicylowy w małych dawkach lub inne leki zwiększające ryzyko działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego, należy rozważyć możliwość terapii skojarzonej z lekami ochronnymi, np. misoprostolem lub inhibitorami pompy protonowej (IPP).

Pacjenci, szczególnie w podeszłym wieku, którzy mają w wywiadzie działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego, powinni powiadomić lekarza o wszystkich nietypowych objawach związanych z układem pokarmowym, w szczególności o krwawieniach przewodu pokarmowego, szczególnie na wczesnych etapach leczenia.

Należy z ostrożnością przepisywać lek pacjentom, którzy jednocześnie stosują leki mogące zwiększyć ryzyko powstawania wrzodów lub krwawień: doustne leki steroidowe, leki przeciwkrzepliwe (np. warfarynę), selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny lub leki przeciwpłytkowe, takie jak kwas acetylosalicylowy.

Zaburzenia funkcji nerek

Lek należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek, ponieważ przy stosowaniu NLPZ może dojść do zaburzeń funkcji nerek, zatrzymania płynu w organizmie i obrzęków. Z powodu zwiększonego ryzyka nefrotoksyczności lek należy przepisywać z ostrożnością podczas leczenia diuretykami, a także pacjentom, u których może rozwinąć się hipowolemia. Podczas leczenia organizm powinien otrzymywać wystarczającą ilość płynu, aby uniknąć odwodnienia, które może prowadzić do nasilenia toksycznego działania na nerki. Podobnie jak wszystkie NLPZ, lek może podnosić stężenie azotu mocznika i kreatyniny w osoczu krwi. Podobnie jak inne inhibitory syntezy prostaglandyn, jego stosowanie może wiązać się z działaniami niepożądanymi ze strony nerek, prowadzącymi do zapalenia kłębuszków nerkowych, zapalenia nerek międzykomórkowych, martwicy brodawek nerkowych, zespołu nerczycowego i ostrej niewydolności nerek. Najwięcej zaburzeń funkcji nerek występuje u pacjentów w podeszłym wieku.

Zaburzenia funkcji wątroby

Lek należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z zaburzeniami funkcji wątroby. Podobnie jak inne NLPZ, lek może powodować tymczasowy i niewielki wzrost wartości niektórych wskaźników wątrobowych, a także znaczny wzrost aktywności AST i ALT. W przypadku odpowiedniego wzrostu tych wskaźników należy przerwać terapię.

Najwięcej zaburzeń funkcji wątroby występuje u pacjentów w podeszłym wieku.

Bezpieczeństwo dotyczące układu sercowo-naczyniowego i mózgowego krążenia

Pacjenci z nadciśnieniem tętniczym i/lub niewydolnością serca lekkiego i średniego stopnia powinni być poddawani kontroli i otrzymywać poradnictwo. Szczególną ostrożność należy zachować podczas leczenia pacjentów z chorobami serca w wywiadzie, w szczególności z wcześniejszymi epizodami niewydolności serca (na tle stosowania leku zwiększa się ryzyko rozwoju niewydolności serca), ponieważ przy leczeniu NLPZ obserwowano zatrzymanie płynu w tkankach i powstawanie obrzęków. Badania kliniczne i dane epidemiologiczne pozwalają przypuszczać, że na tle stosowania niektórych NLPZ (szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas) może nieco wzrosnąć ryzyko rozwoju zakrzepicy tętniczej (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru). Dane pozwalające wykluczyć takie niebezpieczeństwo przy stosowaniu deksketoprofenu są niewystarczające. Dlatego w przypadku niekontrolowanego nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca zastoinowej, choroby wieńcowej serca, chorób tętnic obwodowych i/lub naczyń mózgowych deksketoprofen należy przepisywać tylko po dokładnej ocenie stanu pacjenta. Tak samo dokładną ocenę należy przeprowadzić przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia pacjentów z czynnikami ryzyka rozwoju chorób sercowo-naczyniowych (takimi jak nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie papierosów).

Nieselektywne NLPZ mogą zmniejszać agregację płytek krwi i wydłużać czas krwawienia poprzez hamowanie syntezy prostaglandyn. Jednoczesne stosowanie deksketoprofenu trometamolu i niskocząsteczkowego heparyny w dawkach profilaktycznych w okresie popooperacyjnym badano w badaniach klinicznych, nie wykazano wpływu na parametry krzepnięcia. Jednak pacjentom, którzy stosują deksketoprofen trometamol jednocześnie z lekami wpływającymi na hemostazę, np. warfaryną, innymi lekami kumarynowymi lub heparyną, należy zapewnić ścisłą opiekę lekarską. Najwięcej zaburzeń funkcji układu sercowo-naczyniowego występuje u pacjentów w podeszłym wieku.

Reakcje skórne

Były doniesienia o bardzo rzadkich przypadkach poważnych reakcji skórnych (niektóre zakończone śmiertelnie) na tle stosowania NLPZ, w tym o łuszczycy egfoliatywnej, zespole Stevensa-Johnsona i toksycznym zespole martwicy nabłonka. Najprawdopodobniej największe ryzyko ich wystąpienia obserwuje się u pacjentów na początku leczenia, u większości pacjentów pojawiały się one w ciągu pierwszego miesiąca terapii. W przypadku pojawienia się wysypek skórnych, objawów uszkodzenia błon śluzowych lub innych objawów nadwrażliwości należy odstawić lek.

Inne informacje

Szczególną ostrożność należy zachować przy przepisywaniu leku pacjentom:

• z dziedzicznym zaburzeniem metabolizmu porfiryny (np. przy ostrym porfirynie przerywanej);
• z odwodnieniem;
• bezpośrednio po dużych zabiegach chirurgicznych.

Jeśli lekarz uzna, że konieczne jest długotrwałe stosowanie deksketoprofenu, należy regularnie kontrolować funkcję wątroby i nerek.

W bardzo rzadkich przypadkach obserwowano ciężkie ostry reakcje nadwrażliwości (np. szok anafilaktyczny). Przy pierwszych objawach rozwoju ciężkich reakcji nadwrażliwości po przyjęciu leku należy przerwać leczenie. W zależności od objawów, wszelkie konieczne w takich przypadkach leczenie powinno być prowadzone pod opieką lekarza.

Pacjenci cierpiący na astmę w połączeniu z przewlekłym zapaleniem nosa, przewlekłym zapaleniem zatok i/lub polipami nosa są bardziej narażeni na ryzyko alergii na kwas acetylosalicylowy i/lub NLPZ niż inni pacjenci. Stosowanie tego leku może wywołać napady astmy lub bronchospazm, szczególnie u pacjentów z alergią na kwas acetylosalicylowy lub NLPZ.

Może wystąpić rozwój ciężkich powikłań infekcyjnych ze strony skóry i tkanek miękkich na tle ospy wietrznej. Do tej pory nie uzyskano danych pozwalających wykluczyć rolę NLPZ w nasileniu tego procesu infekcyjnego. Dlatego przy ospe wietrznej nie zaleca się stosowania leku.

Lek należy wstrzykiwać z ostrożnością pacjentom z zaburzeniami krzepnięcia krwi, toczeniem rumieniowatym układowym i mieszanymi chorobami tkanki łącznej.

Podobnie jak inne NLPZ, deksketoprofen trometamol może maskować objawy chorób zakaźnych podczas jego stosowania. W pojedynczych przypadkach podczas stosowania NLPZ były doniesienia o aktywizacji procesów infekcyjnych lokalizujących się w tkankach miękkich. Dlatego jeśli podczas stosowania leku pojawiają się lub nasilają się objawy infekcji bakteryjnej, pacjentom zaleca się natychmiastową wizytę u lekarza.

1 ampułka leku zawiera 200 mg etanolu, co odpowiada 5 ml piwa lub 2,08 ml wina na dawkę. Lek może negatywnie wpływać na osoby cierpiące na alkoholizm. Zawartość etanolu należy uwzględnić przy stosowaniu leku u kobiet w ciąży i karmiących piersią, dzieci, oraz pacjentów z grupy ryzyka, np. przy chorobach wątroby, a także u pacjentów z epilepsją. Lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na dawkę, dlatego jest praktycznie wolny od sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Doksolen jest przeciwwskazany w III trymestrze ciąży oraz w okresie karmienia piersią.

Ciąża.

Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój płodu. Zgodnie z wynikami badań epidemiologicznych stosowanie leków hamujących synteza prostaglandyn w wczesnych etapach ciąży zwiększa ryzyko poronienia, wad serca u płodu i niezrostu przedniej ściany brzusznej. Wzrasta absolutne ryzyko wystąpienia wad układu sercowo-naczyniowego z <1% do około 1,5%. Uważa się, że niebezpieczeństwo wystąpienia takich zjawisk wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki leku i długością trwania terapii. Stosowanie inhibitorów syntezy prostaglandyn u zwierząt powodowało zwiększenie strat przed- i po implantacji oraz zwiększenie śmiertelności embrionalnej i płodowej. Ponadto u zwierząt, którym stosowano inhibitory syntezy prostaglandyn w okresie organogenezy, zwiększała się częstość występowania wad rozwojowych płodu, w tym wad układu sercowo-naczyniowego. Jednak badania deksketoprofenu na zwierzętach nie wykazały toksycznego wpływu na narządy rozrodcze. Począwszy od 20. tygodnia ciąży stosowanie leku może spowodować oligohydramnios w wyniku zaburzeń funkcji nerek płodu. Może to wystąpić krótko po rozpoczęciu leczenia i jest zwykle odwracalne po przerwaniu leczenia. Przepisanie deksketoprofenu w I i II trymestrze ciąży możliwe jest tylko w przypadku absolutnej konieczności. Przy przepisywaniu deksketoprofenu kobietom planującym ciążę lub w I i II trymestrze ciąży należy stosować najniższą możliwą dawkę przez możliwie najkrótszy czas leczenia. Po wpływie deksketoprofenu przez kilka dni, począwszy od 20. tygodnia ciąży, należy rozważyć monitorowanie oligohydramniosu. Stosowanie deksketoprofenu należy przerwać, jeśli stwierdzono oligohydramnios.

W III trymestrze wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn powodują:

Ryzyko dla płodu:

• toksyczność sercowo-płucna, np. przedwczesne zamknięcie przewodu tętniczego i nadciśnienie w układzie tętnic płucnych;
• zaburzenia funkcji nerek (patrz wyżej).

Ryzyko dla kobiety na końcu ciąży i dla noworodka:

• wydłużenie czasu krwawienia z powodu hamowania agregacji płytek krwi, nawet przy stosowaniu leku w niskich dawkach;
• hamowanie kurczliwości macicy, prowadzące do wydłużenia czasu i opóźnienia czynności porodowej.

Karmienie piersią.

Brak danych dotyczących przenikania deksketoprofenu do mleka matki. Doksolen jest przeciwwskazany podczas karmienia piersią.

Plodność.

Podobnie jak wszystkie inne NLPZ, deksketoprofen trometamol może obniżać płodność u kobiet, dlatego nie zaleca się jego stosowania kobietom planującym ciążę. Kobietom mającym problemy z zajściem w ciążę lub przechodzącym badania dotyczące bezpłodności, należy rozważyć możliwość odstawienia leku.

Jeśli deksketoprofen stosowany jest przez kobietę próbującą zajść w ciążę lub w pierwszym i drugim trymestrze ciąży, należy stosować minimalną skuteczną dawkę przez możliwie najkrótszy okres czasu.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub innych urządzeń.

Na tle stosowania leku może wystąpić zawroty głowy, zaburzenia wzroku lub senność. W takich przypadkach może dojść do pogorszenia zdolności do szybkiej reakcji, orientacji w sytuacji drogowej oraz prowadzenia pojazdów mechanicznych lub innych urządzeń.

Sposób stosowania i dawki.

Dodatni. Zalecana dawka wynosi 50 mg co 8–12 godzin. W razie potrzeby dawkę powtórną można podać po 6 godzinach. Maksymalna dawka dobową nie powinna przekraczać 150 mg. Lek jest przeznaczony do krótkotrwałego stosowania, dlatego należy go stosować wyłącznie w okresie ostrego bólu (nie dłużej niż 2 doby). Pacjentów należy możliwie przenieść na doustne leki przeciwbólowe. Ryzyko wystąpienia działań niepożądanych można ograniczyć stosując najniższą skuteczną dawkę przez możliwie najkrótszy okres czasu konieczny do poprawy stanu. W przypadku bólu pooperacyjnego o umiarkowanym lub silnym nasileniu lek można stosować zgodnie z wskazaniami w tych samych zalecanych dawkach w połączeniu z opioidowymi lekami przeciwbólowymi.

Pacjenci w wieku starszym. Korekty dawki zazwyczaj nie wymaga się. Jednakże ze względu na fizjologiczne obniżenie funkcji nerek zaleca się stosowanie niższej dawki, a mianowicie maksymalna dawka dobową wynosi 50 mg przy łagodnym zaburzeniu funkcji nerek.

Zaburzenia ze strony wątroby. U pacjentów z chorobą wątroby o lekkim lub średnim nasileniu (5–9 punktów według skali Childa-Pugha) należy zmniejszyć maksymalną dawkę dobową do 50 mg oraz dokładnie monitorować funkcję wątroby. Przy ciężkich chorobach wątroby lek jest przeciwwskazany (10–15 punktów według skali Childa-Pugha).

Zaburzenia ze strony nerek. U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek o lekkim nasileniu (klirens kreatyniny 60–89 ml/min) należy zmniejszyć maksymalną dawkę dobową do 50 mg. Przy umiarkowanym lub ciężkim zaburzeniu funkcji nerek (klirens kreatyniny < 59 ml/min) lek jest przeciwwskazany.

Dzieci i młodzież. Leku nie należy stosować u dzieci i młodzieży ze względu na brak danych dotyczących jego skuteczności i bezpieczeństwa.

Sposób stosowania

Wstrzykiwanie do mięśni

Roztwór do wstrzykiwań należy powoli podawać głęboko do mięśni.

Infuzja dożylna

W celu przeprowadzenia infuzji dożylnej zawartość ampułki 2 ml należy rozcieńczyć w 30–100 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu, roztworze glukozy lub roztworze Ringera z laktem. Roztwór do infuzji należy przygotować w warunkach aseptycznych, unikając oddziaływania naturalnego światła dziennego. Przygotowany roztwór powinien być klarowny. Infuzję należy przeprowadzać w ciągu 10–30 minut. Należy unikać oddziaływania naturalnego światła dziennego na przygotowany roztwór.

Lek rozcieńczony w 100 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu lub roztworze glukozy można mieszać z dopaminy, heparyną, hydroksyzyną, lidokainą, morfiną, petydyną i teofiliną.

Leku nie można mieszać w roztworze do infuzji z prometazyną i pentazocyne.

Wstrzykiwanie dożylne (bolus)

W razie potrzeby zawartość jednej ampułki (2 ml roztworu do wstrzykiwań) należy podać dożylnie przez co najmniej 15 sekund.

Lek można mieszać w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami do wstrzykiwań heparyny, lidokainy, morfiny i teofiliny.

Leku nie można mieszać w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami dopaminy, prometazyny, pentazocyny, petydyny i hydrokortyzonu, ponieważ powstaje biały osad.

Lek można mieszać wyłącznie z lekami wymienionymi powyżej.

Przy stosowaniu dożylno-mięśniowym lub dożylnym bolusowym lek należy natychmiast podać po nabraniu go z ampułki.

Podczas przechowywania rozcieńczonych roztworów leku w workach polietylenowych lub w urządzeniach do podania wykonanych z etylenowinylu octanu, celulozy propionianowej, polietylenu o niskiej gęstości oraz poli(chlorku winylu) nie zaobserwowano zmian stężenia substancji czynnej w wyniku sorpcji.

Lek jest przeznaczony do jednorazowego użycia, dlatego pozostałe po przygotowaniu roztwory należy zutylizować. Przed podaniem leku należy upewnić się, że roztwór jest klarowny i bezbarwny. Nie wolno stosować roztworów zawierających cząstki stałe.

Dzieci.

Leku nie należy stosować u dzieci i młodzieży ze względu na brak danych dotyczących jego skuteczności i bezpieczeństwa stosowania.

Przedawkowanie.

Objawy przedawkowania są nieznane. Analogiczne leki powodują zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (wymioty, anoreksja, ból brzucha) oraz układu nerwowego (senność, zawroty głowy, dezorientacja, ból głowy). W przypadku przypadkowego przedawkowania należy natychmiast rozpocząć leczenie objawowe odpowiednio do stanu pacjenta. Deksometoprofen trometamol usuwany jest z organizmu za pomocą dializy.

Niepożądane działania.

W poniższej tabeli przedstawiono działania niepożądane pogrupowane według narządów i układów oraz częstości występowania, których związek z deksketoprofenem trometamolem, według danych z badań klinicznych, uznaje się za co najmniej możliwy, a także reakcje niepożądane zgłaszane po wprowadzeniu leku na rynek.

Najczęściej obserwowano zaburzenia ze strony układu pokarmowego.

Może dojść do rozwoju choroby wrzodowej, perforacji lub krwawienia z przewodu pokarmowego, czasem zakończonego śmiercią, szczególnie u pacjentów starszych. Według dostępnych danych, w trakcie stosowania leku może wystąpić nudności, wymioty, biegunka, wzdęcia, zaparcia, objawy dyspepsji, ból brzucha, melena, wymioty z domieszką krwi, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, nasilenie zapalenia okrężnicy lub choroby Crohna. Rzadziej obserwowano zapalenie żołądka. Zauważono również obrzęki, nadciśnienie tętnicze i niewydolność serca, które mogą być spowodowane stosowaniem leków przeciwbólowych niesteroidowych (LZS). Jak również w przypadku stosowania innych LZS, możliwe są następcze reakcje: aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, które ogólnie pojawia się u pacjentów z toczeniem rumieniowatym układowym lub z chorobami tkanki łącznej typu mieszane, oraz reakcje ze strony krwi (purpura, anemia aplastyczna i hemolityczna, rzadko – agranulocytoza i hipoplazja szpiku kostnego). Możliwe są reakcje pęcherzykowe, w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze zapalenie nabłonka (bardzo rzadko).

Zgodnie z wynikami badań klinicznych i danymi epidemiologicznymi, stosowanie niektórych LZS, szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas, może wiązać się z pewnym zwiększeniem ryzyka rozwoju patologii spowodowanej trombozą tętnic, np. zawałem mięśnia sercowego i udarem mózgu.

Donoszenie o podejrzanych reakcjach niepożądanych

Donoszenie o reakcjach niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie.

Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego

leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych reakcji niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Chronić przed ogrzaniem i światłem. Po rozcieńczeniu roztwór przechowywać przez 24 godziny w temperaturze od 2 do 8 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Nie wolno mieszać leku w małych objętościach (np. w strzykawce) z roztworami dopaminy, prometazyny, pentazocyny, petydyny i hydrokortyzonu, ponieważ powstaje biały osad.

Rozcieńczone roztwory do wlewu, przygotowane zgodnie z instrukcją w rozdziale „Wlewy dożylne”, nie mogą być mieszane z prometazyną ani pentazocyną.

Opakowanie. 2 ml w ampułce; 5 ampułek w plastikowej opakowaniu konturowym, w tekturowym pudełku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Steril-Dzhen Lajf Sajensiz (P) Ltd.

Miejsce produkcji i adres siedziby.

Nr 45, Mangalam Main Road, Willianur Commune, Puducherry, 605110, Indie.