Diutor®

ULOTKA DO ZASTOSOWANIA MEDYCZNEGO LEKU Diutor® (Diutor)

Skład:

substancja czynna: torasemid (torasemide);

1 ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 5 mg bezwodnego torasemidu;

substancje pomocnicze: polietylenoglikol 400, trometamol, wodorotlenek sodu, woda do wstrzykiwań.

Postać leku.
Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: przezroczyście przeźroczysty, bezbarwny roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Moczopędy. Moczopędy o wysokiej aktywności. Proste sulfonamidy. Torasemid.

Kod ATC C03CA04.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania. Torasemid działa jako środek saluretyczny, a jego działanie związane jest z hamowaniem nerkowego wchłaniania jonów sodu i chlorkowych w odcinku wstępującym pętli Henlego.

Skutki farmakodynamiczne. U człowieka działanie moczopędne szybko osiąga maksimum w ciągu pierwszych 2–3 godzin po podaniu dożylnym i doustnym odpowiednio i utrzymuje się niemal stałe przez okres około 12 godzin. U zdrowych ochotników w zakresie dawek 5–100 mg obserwowano proporcjonalny do logarytmu dawki wzrost diurezy (działanie pętlowe diuretyku). Wzrost diurezy obserwowano nawet w przypadkach, gdy inne środki moczopędne, np. diuretyki działające w odcinku dystalnym z grupy tiazydowej, nie wykazywały już wymaganego efektu, np. przy niewydolności nerek. Dzięki takiemu mechanizmowi działania torasemid prowadzi do zmniejszenia obrzęków. W przypadku niewydolności serca torasemid zmniejsza objawy choroby i poprawia funkcjonowanie mięśnia sercowego poprzez zmniejszenie obciążenia przed- i następowego.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie i rozkład. Wiązanie torasemidu z białkami osocza krwi przekracza 99%, metabolitów M1, M3 i M5 odpowiednio 86%, 95% i 97%. Widoczny wolumen rozkładu (Vz) wynosi 16 l.

Biotransformacja. W organizmie człowieka torasemid ulega metabolizmowi z powstawaniem trzech metabolitów – M1, M3 i M5. Brak dowodów na istnienie innych metabolitów. Metabolity M1, M3 i M5 powstają w wyniku stopniowego utleniania grupy metylowej przyłączonej do pierścienia fenylowego do kwasu karboksylowego, metabolit M3 powstaje w wyniku hydroksylacji pierścienia. U człowieka nie wykryto metabolitów M2 i M4, które stwierdzono w badaniach na zwierzętach.

Wydalanie. Ostateczny okres półwydalania (t1/2) torasemidu i jego metabolitów u zdrowych ochotników wynosi 3–4 godziny. Całkowity klirens torasemidu wynosi 40 ml/min, klirens nerkowy – około 10 ml/min. U zdrowych ochotników około 80% podanej dawki wydalane jest z moczem w postaci torasemidu i jego metabolitów w następujących średnich procentach: torasemid – około 24%, metabolit M1 – około 12%, metabolit M3 – około 3%, metabolit M5 – około 41%. Główny metabolit M5 nie wykazuje działania moczopędnego, natomiast udział działających metabolitów M1 i M3 razem wziętych stanowi około 10% całkowitego działania farmakokinetycznego. Przy niewydolności nerek całkowity klirens i t1/2 torasemidu nie ulegają zmianie, natomiast t1/2 metabolitów M3 i M5 wydłuża się. Jednakże charakterystyka farmakodynamiczna pozostaje niezmieniona, a stopień nasilenia niewydolności nerek nie wpływa na czas trwania działania. U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lub z niewydolnością serca t1/2 torasemidu i metabolitu M5 wydłuża się nieznacznie, natomiast ilość substancji wydalonej z moczem jest niemal równa tej u zdrowych ludzi, w związku z czym nie dochodzi do kumulacji torasemidu i jego metabolitów. Torasemid i jego metabolity są niemal nie wydalane podczas hemodializy i hemofiltracji.

Liniowość. Farmakokinetyka torasemidu i jego metabolitów charakteryzuje się zależnością liniową. Oznacza to, że jego maksymalne stężenie w osoczu krwi oraz pole pod krzywą stężenia we krwi rośnie proporcjonalnie do dawki.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa.

W badaniach farmakologicznej bezpieczeństwa, toksyczności chronicznej, mutagenności i kancerogenności na zwierzętach nie uzyskano danych wskazujących na podwyższone ryzyko stosowania leku u ludzi. W badaniach toksyczności narządów rozrodczych na zwierzętach nie odnotowano efektów teratogennych leku. Jednakże u ciężarnych królików i szczurów, którym podawano lek w wysokich dawkach, obserwowano objawy toksyczności płodowej i toksyczności wobec matki. Stwierdzono, że u szczurów torasemid przenika przez barierę łożyskową. Lek nie wpływa na płodność.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Leczenie obrzęków i/lub wylewów spowodowanych niewydolnością serca, gdy konieczne jest podanie środka leczniczego dożylnie, np. w przypadku obrzęku płucnego spowodowanego ostrą niewydolnością serca.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na substancję czynną, leki z grupy sulfoniliemów i którąkolwiek z substancji pomocniczych środka leczniczego;
• niewydolność nerek z anurią;
• śpiączka wątrobowa lub stan przedśpiączkowy;
• hipotensja tętnicza;
• hipowolemia;
• hiponatremia;
• hipokaliemia;
• ostre zaburzenia oddawania moczu, np. spowodowane przerośnięciem gruczołu krokowego;
• okres karmienia piersią.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Nie zalecane kombinacje. Torasemid, szczególnie w wysokich dawkach, może nasilać działanie ototoksyczne i nefrotoksyczne antybiotyków aminoglikozydowych, np. kanamycyny, gentamycyny, tobramycyny, oraz środków przeciwnowotworowych – aktywnych pochodnych platyny, a także działanie nefrotoksyczne cefalosporyn.

Jednoczesne stosowanie torasemidu i leków litu może prowadzić do wzrostu stężenia litu w osoczu krwi, co może powodować nasilenie działania oraz nasilenie niepożądanych działań litu.

Kombinacje leków, których stosowanie wymaga ostrożności. Torasemid nasila działanie innych leków przeciwhypertensyjnych, w szczególności inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę, co może prowadzić do nadmiernego obniżenia ciśnienia tętniczego przy jednoczesnym stosowaniu. Jednoczesne stosowanie torasemidu z lekami digitalis może powodować niedobór potasu spowodowany stosowaniem torasemidu, co może prowadzić do nasilenia i wzmocnienia niepożądanych działań obu leków. Torasemid może obniżać skuteczność leków przeciwcukrzycowych. Probenecyd i niesteroidowe leki przeciwzapalne (np. indometacyna, kwas acetylosalicylowy) mogą hamować działanie moczopędne i przeciwhypertensyjne torasemidu. W leczeniu salicylanami w wysokich dawkach torasemid może nasilać ich toksyczne działanie na ośrodkowy układ nerwowy. Torasemid może nasilać działanie teofiliny, a także wpływ leków o działaniu kurarepodobnym na rozluźnienie mięśni. Środki przeczyszczające, a także mineralo- i glikokortykosteroidy mogą nasilać utratę potasu spowodowaną przez torasemid. Torasemid może obniżać działanie zwężające naczynia katecholamin, np. adrenaliny i noradrenaliny.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Nie należy stosować torasemidu w następujących przypadkach:

• podagra;
• zaburzenia rytmu serca, np. blok sinoatrialny, blok przedsionkowo-komorowy II i III stopnia;
• zaburzenia kwasowo-zasadowe;
• leczenie wspomagające z zastosowaniem leków litowych, aminoglikozydów lub cefalosporyn;
• zmiany w obrazie krwi, np. trombocytopenia lub anemia u pacjentów bez niewydolności nerek;
• zaburzenia funkcji nerek spowodowane substancjami nefrotoksycznymi;
• u dzieci i młodzieży do 18. roku życia.

Ze względu na możliwość wystąpienia podwyższenia stężenia glukozy we krwi podczas leczenia torasemidem, pacjentom z cukrzycą ukrytą lub wyraźną należy regularnie kontrolować metabolizm węglowodanów. Szczególną uwagę należy zwrócić przede wszystkim na początku leczenia oraz u pacjentów w podeszłym wieku na objawy hemokoncentracji i objawy utraty elektrolitów. Przy długotrwałym stosowaniu torasemidu konieczna jest regularna kontrola bilansu elektrolitowego, w szczególności stężenia potasu w osoczu. Należy również regularnie kontrolować poziom glukozy, kwasu moczowego, kreatyniny i lipidów we krwi. Ponadto należy regularnie monitorować ogólny obraz krwi (erytrocyty, leukocyty, płytki krwi).

Skutki nieprawidłowego stosowania jako dopingu

Stosowanie leku Diutor® może być przyczyną uzyskania pozytywnego wyniku testu na doping. Nie można przewidzieć wpływu na stan zdrowia, jeśli lek Diutor® został nieprawidłowo zastosowany, tj. w celu dopingowania; w takim przypadku nie można wykluczyć możliwego szkodliwego wpływu na zdrowie.

Substancje pomocnicze

Lek zawiera mniej niż 1 mmol (20 mg)/dawkę sodu, tj. jest niemal pozbawiony sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Brak wiarygodnych danych dotyczących wpływu torasemidu na kobiety w ciąży. Badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną torasemidu. Torasemid przenika przez barierę łożyskową. Lek Diutor® nie powinien być stosowany w czasie ciąży ani u kobiet w wieku rozrodczym, które nie stosują środków antykoncepcyjnych. Z powyższych względów torasemid stosuje się w czasie ciąży wyłącznie w przypadkach wskazań życiowych i w minimalnej dawce skutecznej. Diuretyki nie są odpowiednie do standardowego leczenia nadciśnienia tętniczego lub obrzęków u kobiet w ciąży, ponieważ mogą obniżać perfuzję przez barierę łożyskową i wywierać toksyczny wpływ na rozwój płodu wewnątrzmacicznego. Jeśli torasemid stosuje się w leczeniu kobiet w ciąży z niewydolnością serca lub niewydolnością nerek, konieczny jest dokładny monitoring elektrolitów i hematokrytu, jak również rozwoju płodu.

Okres laktacji. Obecnie nie ustalono, czy torasemid lub jego metabolity przenikają do mleka matki u zwierząt lub u ludzi. Nie można wykluczyć ryzyka dla noworodków/dzieci niemowląt. W związku z tym stosowanie torasemidu w okresie laktacji jest przeciwwskazane. Decyzja o zaprzestaniu karmienia piersią lub o odstąpieniu od leczenia lekiem Diutor® powinna uwzględniać korzyści z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z leczenia dla kobiety.

Płodność. Nie przeprowadzono badań wpływu torasemidu na płodność u ludzi. Badania doświadczalne na zwierzętach nie wykazały wpływu torasemidu na płodność.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

Nawet przy prawidłowym stosowaniu torasemid może negatywnie wpływać na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub obsługi innych urządzeń mechanicznych. Dotyczy to przede wszystkim początku leczenia, okresu zwiększania dawki leku, zmiany leku, stosowania leczenia wspomagającego oraz spożycia alkoholu. Dlatego należy zachować szczególną ostrożność podczas prowadzenia pojazdów lub obsługi innych urządzeń mechanicznych w czasie stosowania torasemidu.

Sposób stosowania i dawki.

Dorośli

Obrzęki i/lub wylewy spowodowane niewydolnością serca

Leczenie należy rozpocząć od zastosowania jednorazowej dawki 2 ml leku Diutor®, co odpowiada 10 mg torasemidu na dobę. Jeżeli efekt będzie niewystarczający, dawkę jednorazową można zwiększyć do 4 ml leku Diutor®, co odpowiada 20 mg torasemidu. Jeżeli efekt nadal będzie niewystarczający, można zastosować krótkotrwałą (przez nie więcej niż 3 doby) terapię z podaniem dawki dobowej 8 ml leku Diutor®, co odpowiada 40 mg torasemidu.

Ostry obrzęk płuc

Leczenie należy rozpocząć od wstrzyknięcia dożylnego jednorazowej dawki 4 ml leku Diutor®, co odpowiada 20 mg torasemidu. W zależności od efektu, tę dawkę można powtórzyć po 30 minutach. Nie wolno przekraczać maksymalnej dawki dobowej 20 ml leku Diutor®, co odpowiada 100 mg torasemidu.

Osoby z grup szczególnych

Pacjenci w podeszłym wieku. Nie jest wymagane specjalne doboru dawki. Jednakże nie przeprowadzono badań porównujących działanie leku u młodszych pacjentów i pacjentów w podeszłym wieku.

Pacjenci z niewydolnością wątroby. Torasemid jest przeciwwskazany u pacjentów z wątrobową koma lub przedkoma. Leczenie tej grupy pacjentów należy prowadzić ostrożnie, ponieważ możliwe jest podwyższenie stężenia torasemidu we krwi.

Sposób stosowania

Roztwór do wstrzykiwań należy podawać wolno dożylnie. Podawać wyłącznie czysty, klarowny roztwór. Nie wolno podawać roztworu wewnątrz tętniczo. Leku Diutor® nie wolno stosować w przypadku oznak rozpadu roztworu (np. obecności zawiesiny w roztworze) ani w przypadku uszkodzenia ampułki. Jedna ampułka przeznaczona jest do jednorazowego użycia. Odpadki roztworu należy natychmiast zutylizować zgodnie z wymogami lokalnego prawa. Leku Diutor® nie wolno mieszać z innymi lekami przeznaczonymi do wstrzykiwań dożylnych i/lub infuzji (patrz sekcja „Niezgodność”). Przy długotrwałym leczeniu podawanie dożylne należy jak najszybciej zastąpić podawaniem doustnym, ponieważ podawanie dożylne torasemidu nie powinno trwać dłużej niż 7 dni.

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność leku u dzieci i u młodzieży do 18. roku życia nie zostały zbadane. Nie stosować torasemidu dzieciom i młodzieży do 18. roku życia z powodu braku wystarczającej wiedzy klinicznej.

Przedawkowanie.

Typowa symptomatologia nie jest znana. Przedawkowanie może spowodować silny efekt moczopędny, w tym ryzyko nadmiernych utrat wody i elektrolitów, senność, zespół amencyjny (jedna z form zaburzeń świadomości), hipotensję tętniczą, wstrząs cyrkulacyjny oraz zaburzenia ze strony układu pokarmowego.

Leczenie przedawkowania

Nieznany jest specyficzny antydot. Objawy zatrucia zazwyczaj ustępują po zmniejszeniu dawki i odstawieniu leku oraz po odpowiednim uzupełnieniu płynów i elektrolitów (należy prowadzić kontrolę). Torasemid nie jest usuwany z krwi za pomocą hemodializy.

Leczenie w przypadku hipowolemii: uzupełnienie objętości płynu.

Leczenie w przypadku hipokaliemii: podanie leków potasu.

Leczenie wstrząsu cyrkulacyjnego: ułożyć pacjenta w pozycji leżącej i, w razie potrzeby, zastosować terapię objawową.

Reakcja anafilaktyczna (natychmiastowe działania). Przy pierwszych objawach reakcji skórnych (np. pokrzywka lub zaczerwienienie skóry), pobudzeniu pacjenta, bólu głowy, nadmiernym poceniu się, nudnościach, sinicy należy wykonać cewnikowanie żyły; pacjenta ułożyć w pozycji poziomej, zapewnić swobodny dopływ powietrza, podać tlen. W razie potrzeby należy dalej stosować środki terapii intensywnej (w tym podać adrenalina, glikokortykosteroidy oraz uzupełnić objętość krwi krążącej).

Efekty uboczne.

Efekty uboczne podano według klasyfikacji układowo-organowej MedDRA z następującą częstością występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (1/100, < 1/10), nieczęsto (≥ 1/1000, < 1/100), rzadko (≥ 1/10000, < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), częstość nieznana (nie można ustalić na podstawie dostępnych danych).

Ze strony układu krwiotwórczego i układu krwionośnego. Bardzo rzadko: hemokoncentracja, trombocytopenia, erytropenia i/lub leukopenia.

Ze strony układu odpornościowego. Bardzo rzadko: reakcje alergiczne. Po podaniu dożylnym mogą występować ostre, potencjalnie zagrażające życiu reakcje nadwrażliwości (szok anafilaktyczny), wymagające natychmiastowej pomocy medycznej.

Metabolizm/elektrolity. Często: nasilenie się alkalozy metabolicznej, hiperkaliemia, hipokaliemia przy współistniejącej diecie ubogiej w potas, przy wymiotach, biegunkach, nadmiernym stosowaniu środków przeczyszczających, a także u pacjentów z przewlekłą niewydolnością wątroby. W zależności od dawki i długości leczenia możliwe są zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej, np. hipowolemia, hipokaliemia i/lub hiponatremia.

Ze strony układu nerwowego. Często: ból głowy, zawroty głowy (szczególnie na początku leczenia). Nieczęsto: parestezje. Bardzo rzadko: omdlenia, niedokrwienie mózgu, dezorientacja.

Ze strony narządu wzroku. Bardzo rzadko: zaburzenia wzroku.

Ze strony narządu słuchu i błędnika. Bardzo rzadko: szumy w uszach, utrata słuchu.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego. Bardzo rzadko: niedokrwienie mięśnia sercowego, arytmia, dławica sercowa, ostry zawał mięśnia sercowego.

Ze strony układu naczyniowego. Bardzo rzadko: powikłania zakrzepowo-emboliczne, hipotensja tętnicza, a także zaburzenia krążenia w sercu i zaburzenia krążenia ogólnego.

Ze strony przewodu pokarmowego. Często: zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (np. brak apetytu, ból żołądka, nudności, wymioty, biegunka, trwałe zaparcia), szczególnie na początku leczenia. Nieczęsto: kserostomia. Bardzo rzadko: zapalenie trzustki.

Ze strony wątroby i dróg żółciowych. Często: wzrost stężenia niektórych enzymów wątrobowych (gamma-glutamylotranspeptydazy) we krwi.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej. Bardzo rzadko: reakcje alergiczne (np. świąd, wysypka, fotosensybilizacja), ciężkie reakcje skórne.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej. Często: skurcze mięśni (szczególnie na początku leczenia).

Ze strony nerek i dróg moczowych. Nieczęsto: przy zaburzeniach oddawania moczu (np. przy przerośnięciu gruczołu krokowego) zwiększone wytwarzanie moczu może towarzyszyć zatrzymanie moczu i rozszerzenie pęcherza moczowego.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania leku. Często: zwiększona zmęczalność, osłabienie ogólne (szczególnie na początku leczenia).

Dane badań laboratoryjnych. Często: wzrost stężenia kwasu moczowego oraz lipidów (triglicerydy, cholesterol) we krwi. Nieczęsto: wzrost stężenia mocznika i kreatyniny we krwi.

Zgłaszanie efektów ubocznych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem tego leku. Personel medyczny i farmaceutyczny, a także pacjenci lub ich ustawowo uprawnieni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów ubocznych oraz braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

2 lata. Po pierwszym otwarciu ampułki roztwór należy użyć natychmiast.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Nie można mieszać leku Diutor® z innymi lekami przeznaczonymi do wstrzykiwań dożylnych i/lub infuzji.

Opakowanie.

4 ml w ampułkach, 5 ampułek (5×1) w kasety razem z instrukcją dla zastosowania medycznego w pudełku z tektury.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

Spółka Akcyjna „Lekchim-Charków” (odpowiedzialny za produkcję oraz kontrolę/testowanie serii, bez uwzględnienia wydania serii).

TOO NVF „MIKROCHIM” (odpowiedzialny za wydanie serii, bez uwzględnienia kontroli/testowania serii).

Miejsce produkcji oraz adres siedziby działalności.

Ukraina, 61115, obwód charkowski, miasto Charków, ulica Seweryna Potockiego 36.

Ukraina, 01013, miasto Kijów, ulica Budindustrii 5.

Wnioskodawca.

TOO NVF „MIKROCHIM”.

Miejsce zamieszkania wnioskodawcy.

Ukraina, 01013, miasto Kijów, ulica Budindustrii 5.

Zgłosić niepożądane działanie leku można poprzez system nadzoru farmakologicznego firmy TOO NVF „MIKROCHIM” pod numerem telefonu: +38(050) 309-83-54 (całodobowo) lub pod adresem: https://microkhim.com.ua/farmakonaglyad.