Ditylin-Darnytsia

INSTRUKCJA dotyczÄ cza stosowania leku DITYLIN-DARNITSA (DITHYLIN-DARNITSA)

SkÅ ad:

substancja czynna: suxamethoniumiodide;

1 ml roztworu zawiera suksametonium jodide (ditylin) 20 mg;

substancje pomocnicze: natrium chloridum, dinatrii edetas, acidum ascorbicum, acidum hydrochloricum dilutum, aqua pro injectionibus.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne fizykochemiczne właściwości: przejrzysta, bezbarwna ciecz.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki rozkurczajÄ ce mięśnie. Pochodne choliny. Suksametonium.

Kod ATC M03A B01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Ditylin-Darnytsia jest krótkodziałającym lekiem miorelaksacyjnym o działaniu depolaryzującym. Pod względem budowy chemicznej ditylin można rozpatrywać jako podwojoną cząsteczkę acetylocholiny. Ma wysoką powinność do postsynaptycznego receptora nerwowo-mięśniowego, konkurencyjnie blokuje przewodzenie nerwowo-mięśniowe, wywołuje depolaryzację błony postsynaptycznej oraz krótkotrwałą relaksację mięśni szkieletowych. Szybko ulega rozkładowi pod wpływem pseudocholinesterazy z powstawaniem choliny i kwasu bursztynowego, dlatego działanie ditylinu jest krótkotrwałe.

Po podaniu dożylnym działanie leku pojawia się po 2–3 minutach i utrzymuje się w pełnym zakresie do 3 minut. Mniej więcej po 5 minutach od zakończenia podania leku efekt całkowicie ustępuje.

Szybkie wystąpienie efektu oraz kolejne szybkie przywrócenie napięcia mięśni pozwala na uzyskanie kontrolowanej i kierowanej relaksacji mięśni szkieletowych.

Farmakokinetyka.

Dane dotyczące farmakokinetyki ditylinu są istotnie ograniczone z powodu krótkiego czasu działania leku. Natychmiast po podaniu dożylnym środek farmakologiczny ulega działaniu pseudocholinesterazy krwi. Rozkłada się na cholinę, która następnie jest wykorzystywana do syntezy acetylocholiny, oraz na kwas bursztynowy, który uczestniczy w procesach oddychania tkanek. Środek farmakologiczny przenika przez barierę krew-mózg oraz barierę łożyskową.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Stosować w celu miorelaksacji podczas intubacji tchawicy, zabiegach endoskopowych (broncho-, ezofago-, laryngo-, cytoskopia), krótkotrwałych operacjach wymagających miorelaksacji (wprawianie wywichnięć, repozycja fragmentów kości), w celu utrzymania mioplegii podczas zabiegów operacyjnych (ginekologicznych, torakalnych, brzusznych), wyeliminowanie drgawek podczas tężyczki.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na składniki leku, jaskra, miastenia, ostra niewydolność wątroby, nasilona anemia, w wywiadzie złośliwa hipertermia, atypowa aktywność cholinioesterazy osocza krwi; hiperkaliemia przy dużych urazach lub oparzeniach, przy długotrwałej immobilizacji chorego, porażeniu mięśni szkieletowych; hiperkaliemia związana z niewydolnością nerek; otwarte urazy oka oraz przypadki, w których podwyższenie ciśnienia wewnątrzgałowego jest niepożądane; miopatia mięśni szkieletowych, rabdomioliza.

Jednoczesne stosowanie leków, które zwiększają wrażliwość na sukcynocholina.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Wymienione poniżej substancje lecznicze i związki chemiczne zmniejszają aktywność cholinioesterazy w osoczu krwi, zwiększając tym samym natężenie i czas trwania działania miorelaksacyjnego Ditylin-Darnytsia. Do nich należą: insektycydy fosforoorganiczne i metryfonat; krople do oczu z echotiophatem; trimekofan; specyficzne środki przeciwcholinioesterazowe: neostygmina, pirydostygmina, fizostygmina, edrofonium; chlorek takryny; leki cytotoksyczne: cyklofosfamid, mechloretamina, trietylenomelamina, tiotepa; leki stosowane w praktyce psychiatrycznej: fenelzyna, prozazyna, chloropromazyna; środki znieczulające: ketamina, morfina, agonisty morfiny, petydyna, pankuronium, propanidyd.

Do innych leków, które mogą negatywnie wpływać na aktywność cholinioesterazy w osoczu krwi, należą: aprotenina, difenhydramina, prometazyna, estrogeny, oksytocyna, glikokortykosteroidy (w wysokich dawkach), doustne środki antykoncepcyjne, terbutalina, metoklopramid.

Wymienione poniżej substancje lecznicze i związki chemiczne zwiększają natężenie i czas trwania działania miorelaksacyjnego Ditylin-Darnytsia drogami niezwiązanymi ze zmianą aktywności cholinioesterazy w osoczu krwi. Do nich należą: sole magnezu; węglan litu; azatiopryna; chinina i chlorochina; antybiotyki z grupy aminoglikozydów, klinynamidyna, polimyksyny; leki przeciwwijątkowe: chinidyna, prokainaamid, werapamil, β-blokery, lidokaina, prokaina; lotne i inhalacyjne środki znieczulające: halotan, enfluran, desfluran, izofluran, eter dietylowy i metoksyfluran – mają nieznaczny wpływ na I fazę blokady przewodzenia nerwowo-mięśniowego przez Ditylin-Darnytsia, jednak przyspieszają początek i zwiększają natężenie II fazy blokady przewodzenia nerwowo-mięśniowego sukcynocholiną.

Podczas jednoczesnego stosowania ze środkami zawierającymi glikozydy nasilany jest efekt tych ostatnich.

Podczas jednoczesnego stosowania ze środkami leczniczymi w myastenii zespala się skuteczność tych ostatnich.

Środki zawierające halogeny do znieczulenia ogólnego nasilają niepożądany efekt ditylinu na układ sercowo-naczyniowy.

Tio penton sodu i atropina zmniejszają niepożądany efekt ditylinu na układ sercowo-naczyniowy.

Szczególne środki ostrożności.

Stosować wyłącznie w warunkach specjalistycznego oddziału szpitalnego, na podstawie decyzji i pod ścisłym nadzorem doświadczonego anestezjologa, przy dostępności aparatury umożliwiającej natychmiastowe intubację tchawicy, podawanie tlenu metodą inhalacyjną oraz sztuczną wentylację płuc.

Istnieją doniesienia o przypadkach nieodwracalnego zatrzymania serca u dzieci i młodzieży po podaniu chlorku sukcymetoniu, u których wcześniej nie wykryto chorób mięśniowo-nerwowych. Ze względu na niebezpieczeństwo działań niepożądanych zaleca się ograniczenie stosowania chlorku sukcymetoniu do sytuacji, w których konieczna jest natychmiastowa intubacja tchawicy lub uwolnienie dróg oddechowych w stanach nagłych.

Należy wziąć pod uwagę, że w dużych dawkach ditylin może wywołać „podwójny blok”, w którym po działaniu depolaryzującym rozwija się efekt antydepolaryzacyjny. Dlatego po ostatniej iniekcji ditylinu działanie to utrzymuje się przez długi czas (do 25–30 minut) i samodzielne oddychanie nie wraca.

W celu skorygowania tego stanu po wcześniejszym podaniu atropiny należy podać prozerynę lub galantaminę. Należy pamiętać, że prozeryna i inne leki przeciwholinesterazowe, hamując aktywność cholinoesterazy, przedłużają działanie ditylinu.

Stosować ostrożnie u pacjentów znanie wrażliwych na inne leki miorelaksacyjne lub na którykolwiek z komponentów stosowanych podczas ogólnej anestezji.

Około 0,05% populacji ma uwarunkowaną genetycznie obniżoną aktywność cholinoesterazy osocza. Działanie sukcymetoniu może być przedłużone u tych pacjentów, a także w stanach towarzyszących obniżonej aktywności cholinoesterazy: w ciąży i okresie poporodowym; ciężkim przebiegu tężca, gruźlicy oraz innych ciężkich i/lub przewlekłych chorób zakaźnych; rozległych oparzeniach; nowotworach złośliwych; przewlekłej anemii i niedożywieniu; terminalnych stadiach niewydolności wątroby; ostrej lub przewlekłej niewydolności nerek; chorobach autoimmunologicznych: miksedemie, chorobach kolagenowych; po masowej transfuzji osocza; po przeprowadzeniu plazmaferezy, a także w wyniku niektórych terapii towarzyszących (patrz dział „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Po ponownym podaniu sukcymetoniu możliwe jest wystąpienie przyzwyczajenia do leku.

Stosowanie sukcymetoniu może wiązać się z wystąpieniem bóli mięśni, których intensywność słabo koreluje z widocznymi skurczami mięśni przy podawaniu leku. Iniekcje nierdepolarizujących miorelaksantów kilka minut przed podaniem Ditylin-Darnytsia mogą przyczynić się do zmniejszenia nasilenia bóli mięśni. Ta metoda może wymagać podania dawki sukcymetoniu większej niż 1 mg/kg masy ciała w celu osiągnięcia satysfakcjonujących warunków do intubacji endotrahealnej.

Pacjenci z ciężkim sepsą są narażeni na rozwój hiperkaliemii, co należy uwzględnić przy stosowaniu Ditylin-Darnytsia.

Nie zaleca się stosowania Ditylin-Darnytsia pacjentom z miastenią gravis ze względu na wysokie ryzyko wystąpienia „podwójnego bloku”. Pacjenci z zespołem miastenicznym Eaton-Lamberta są bardziej wrażliwi na działanie sukcymetoniu, co może wymagać zmniejszenia dawki leku.

U zdrowych pacjentów (dorosłych i dzieci) sukcymetoniu może czasem wywołać bradykardię, którą można zapobiec wcześniejszym dożylnej podaniu atropiny.

Przy braku hiperkaliemii rzadko, ale mogą wystąpić arytmie komorowe związane ze stosowaniem sukcymetoniu. Jednak pacjenci przyjmujący leki digitalis są bardziej narażeni na rozwój takich arytmii. Działanie sukcymetoniu na serce może prowadzić do zaburzeń rytmu serca, w tym do zatrzymania serca.

Należy wziąć pod uwagę, że u pacjentów z genetycznie uwarunkowanym niedoborem cholinoesterazy, a także u chorych z hipokaliemią, Ditylin-Darnytsia może spowodować przedłużone przygnębienie oddychania.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami wątroby, anemią, kacheksją.

Ważne informacje o substancjach pomocniczych.

1 ml roztworu leku zawiera mniej niż 1 mmol sodu, tj. jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Sukcymetoniu nie wywiera bezpośredniego wpływu na macicę ani inną mięśniówkę gładką. Lek przenika przez barierę łożyskową. W dawkach terapeutycznych lek nie wpływa na oddychanie noworodka.

W okresie ciąży lek należy stosować wyłącznie wtedy, gdy korzyści dla matki przewyższają ryzyko dla płodu.

Karmienie piersią: brak danych na temat zdolności leku do przechodzenia do mleka matki.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Ditylin-Darnytsia przeznaczony jest do stosowania w warunkach szpitalnych w połączeniu ze środkami do znieczulenia ogólnego, dlatego należy przestrzegać wszystkich ostrzeżeń dotyczących stosowania środków do znieczulenia ogólnego.

Sposób stosowania i dawki.

Stosować dożylnie bolusowo i w postaci infuzji lub wewnątrzmięśniowo.

Podawanie Ditylin-Darnytsia jest dozwolone wyłącznie w warunkach zapewnienia możliwości prowadzenia sztucznej wentylacji płuc.

Dorośli. Dawka jest ustalana indywidualnie przez lekarza, z uwzględnieniem masy ciała, reakcji pacjenta, stopnia potrzebnej relaksacji mięśniowej oraz drogi podania.

W celu wykonania intubacji tchawicy podaje się dożylnie w dawce 1 mg/kg masy ciała. Dawkę tę zazwyczaj towarzyszy relaksacja mięśni po 30–60 sekundach, trwająca od 2 do 6 minut. Wyższe dawki powodują dłuższą relaksację mięśni, jednak podwojenie dawki niekoniecznie prowadzi do podwojenia czasu trwania relaksacji. Dodatkowe dawki Ditylin-Darnytsia w ilości od 50 % do 100 % dawki początkowej należy podawać w odstępach 5–10 minut, aby utrzymać relaksację mięśniową podczas krótkotrwałego zabiegu chirurgicznego pod znieczuleniem ogólnym.

W celu długotrwałego rozluźnienia mięśni podczas całej operacji Ditylin-Darnytsia można podawać w postaci infuzji 0,1–0,2 % roztworu, rozcieńczonego w 5 % roztworze glukozy lub 0,9 % roztworze natrium chloridum, z prędkością 2,5–4 mg/min. Prędkość infuzji należy dostosować w zależności od reakcji konkretnego pacjenta.

Całkowita dawka Ditylin-Darnytsia przy powtarzanych wstrzyknięciach dożylnych lub ciągłej infuzji nie powinna przekraczać 500 mg/godz.

Dzieci w wieku od 1 roku. Pacjenci tej grupy wiekowej są bardziej oporni na działanie diteyliny w porównaniu z dorosłymi. Zalecana dawka dożylna wynosi – 1 mg/kg masy ciała.

Podczas podawania Ditylin-Darnytsia dzieciom drogą dożylnej infuzji dawkę należy ustalać tak jak u dorosłych, natomiast początkową prędkość infuzji należy zmniejszyć proporcjonalnie do masy ciała.

Zalecana dawka wewnątrzmięśniowa dla dzieci w wieku od 1 roku – do 4 mg/kg masy ciała. Dawki te powodują relaksację mięśni trwającą około 3 minut. Dawka całkowita nie powinna przekraczać 150 mg.

Stosowanie u pacjentów w podeszłym wieku: dawki Ditylin-Darnytsia dla osób starszych są analogiczne do dawek stosowanych u dorosłych. Osoby starsze są bardziej skłonne do wystąpienia zaburzeń rytmu serca, szczególnie jeśli przyjmują glikozydy nasercowe.

Dzieci.

Lek należy stosować dzieciom w wieku od 1 roku. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu leku u pacjentów tej grupy wiekowej, ponieważ u dzieci częściej stwierdza się miopatię, są one bardziej narażone na rozwój złośliwej hipertermii i rabdomiolizy oraz mają zwiększone ryzyko wystąpienia ciężkich działań niepożądanych po podaniu sukcynycholiny.

Przedawkowanie.

Objawy: przedawkowanie diteyliny objawia się długotrwałym zatrzymaniem oddychania i paraliżem mięśni.

Leczenie: sztuczna wentylacja płuc, w razie potrzeby – przetaczanie świeżej krwi, tj. zawierającej pseudocholinesterazę w składzie.

W przypadku wystąpienia „podwójnego bloku” – podaje się prozerynę i atropinę (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Niepożądane działania.

Ze strony narządów wzroku: wzrost ciśnienia wewnątrzgałkowego.

Ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i śródpiersia: apnea, skurcz oskrzeli, przedłużony paraliż mięśni oddechowych (związany z genetycznie uwarunkowanym zaburzeniem produkcji pseudocholinesterazy).

Ze strony układu pokarmowego: zwiększona produkcja śliny, podwyższone ciśnienie wewnątrzżołądkowe (i w konsekwencji zwiększone ryzyko regurgitacji oraz przedostania się zawartości żołądka do dróg oddechowych).

Ze strony wątroby i dróg żółciowych: zaburzenia funkcji wątroby.

Ze strony metabolizmu i gospodarki substancjami: hiperglikemia, przemijające podwyższenie stężenia potasu.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: nadciśnienie tętnicze lub niedociśnienie, napływy gorąca, krótkotrwała bradykardia, asystolia, tachykardia, arytmia (w tym arytmie komorowe), zaburzenia przewodnictwa sercowego, szok kardiogenny, zatrzymanie serca, kolaps.

Ze strony układu immunologicznego: reakcje nadwrażliwości, w tym pokrzywka, wstrząs anafilaktyczny.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: zaczerwienienie skóry, wysypka.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: pojawienie się bólu mięśni 10–12 godzin po podaniu Ditylin-Darnytsia, faszcykulacje mięśni, trismus, rabdomioliza z późniejszym rozwojem mioglobinemii i mioglobinurii.

Ogólne zaburzenia i reakcje w miejscu podania: hipertermia, zmiany w miejscu podania.

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań.

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań po rejestracji produktu leczniczego jest ważnym procederem. Pozwala to na kontynuowanie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka w odniesieniu do danego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane niepożądane działania poprzez krajowy system zgłaszania.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze od 2 °C do 8 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Roztwór Ditylin-Darnytsia farmaceutycznie nie jest zgodny z krwią dawczą (obserwuje się hydrolizę), konserwantami krwi, surowatymi konserwantami, preparatami krwi, roztworami barbituranów, szczególnie tiopentalem (powstaje osad) oraz roztworami o odczynie zasadowym.

Ditylin-Darnytsia jest zgodny z 0,9 % roztworem chlorku sodu, roztworem Ringera, 5 % roztworem fruktozy oraz 6 % roztworem dekstranu.

Ditylin-Darnytsia jest zgodny z innymi lekami rozkurczającymi mięśnie oraz analgetykami opioidowymi.

Opakowanie.

Po 5 ml w ampułce; po 10 ampułek w pudełku; po 5 ampułek w blistrze; po 1 lub 2 blisterach w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. PrJSC „Farmaceutyczna firma „Darnica”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 02093, miasto Kijów, ul. Borispielska 13.