INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU DO ZASTOSOWANIA MEDYCZNEGO DIOVAN® (DIOVAN®)

Skład:

substancja czynna: valsartan;

1 tabletka zawiera 80 mg lub 160 mg valsartanu;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, crospovidon, ditlenek krzemu bezwodny koloidalny, stearynian magnezu, hipromeloza, dwutlenek tytanu (E 171), makrogol 8000, tlenek żelaza czerwony (E 172), tlenek żelaza żółty (E 172), tlenek żelaza czarny (E 172) – tylko w tabletach 160 mg.

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne:

Diovan® 80 mg: bladoróżowe, okrągłe tabletki powlekane, z zaokrąglonymi krawędziami, z rowkiem po jednej stronie, z oznaczeniem (wytłoczeniem) „D” po jednej stronie rowka i „V” – po drugiej oraz oznaczeniem (wytłoczeniem) „NVR” na odwrocie tabletu.

Diovan® 160 mg: szarofioletowe, owalne tabletki powlekane, nieco wypukłe, z rowkiem po jednej stronie, z oznaczeniem (wytłoczeniem) „DX” po jednej stronie rowka i „DX” – po drugiej oraz oznaczeniem (wytłoczeniem) „NVR” na odwrocie tabletu.

Grupa farmakoterapeutyczna. Proste przygotowania antagonistów angiotensyny II.

Kod ATC C09CA03.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Walsartan jest aktywnym, specyficznym antagonistą receptorów angiotensyny II, przeznaczonym do stosowania doustnego. Działa selektywnie na receptory podtypu AT1, odpowiedzialne za znane efekty angiotensyny II. Podwyższone stężenia angiotensyny II we krwi po blokadzie receptorów AT1 walsartanem mogą stymulować niezablokowane receptory AT2, które równoważą działanie receptorów AT1. Walsartan nie wykazuje żadnej częściowej aktywności agonistycznej wobec receptorów AT1, ale ma znacznie większą (około 20 000 razy) powinowactwo do receptorów AT1 niż do receptorów AT2.

Walsartan nie hamuje enzymu konwertującego angiotensynę (ECA), znanego również jako kininaza II, który przekształca angiotensynę I w angiotensynę II i niszczy bradykininę. Stosowanie leku pacjentom z nadciśnieniem tętniczym prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego bez wpływu na częstość tętna.

Początek działania hipotensyjnego występuje w ciągu 2 godzin, maksimum – w ciągu 4–6 godzin po podaniu doustnym; czas trwania działania – ponad 24 godziny. Maksymalny efekt terapeutyczny rozwija się po 4 tygodniach od rozpoczęcia leczenia i utrzymuje się podczas długotrwałej terapii. Stosowanie w połączeniu z hydrochlorotiazydem prowadzi do istotnego dodatkowego obniżenia ciśnienia tętniczego.

Nagłe odstawienie leku nie wiąże się z rozwojem zespołu odstawienia.

Przy długotrwałym stosowaniu leku pacjentom z nadciśnieniem tętniczym stwierdzono, że nie miał on istotnego wpływu na poziom całkowitego cholesterolu, kwasu moczowego, a także – w badaniach na czczo – na stężenie trójglicerydów i glukozy w osoczu krwi.

Stosowanie leku prowadzi do zmniejszenia liczby hospitalizacji z powodu niewydolności serca, spowolnienia postępu niewydolności serca, poprawy klasy funkcjonalnej według klasyfikacji NYHA, zwiększenia frakcji wyrzutowej oraz zmniejszenia objawów niewydolności serca i poprawy jakości życia w porównaniu z placebo.

Badanie VALIANT wykazało skuteczność walsartanu, podobnie jak kaptoprilu, w zmniejszaniu całkowitej śmiertelności po zawałach mięśnia sercowego. Walsartan był również skuteczny w zmniejszaniu śmiertelności z przyczyn sercowo-naczyniowych i liczby hospitalizacji z powodu niewydolności serca, a także w zapobieganiu nawrotom zawału mięśnia sercowego. Walsartan pozytywnie wpływał na taki wskaźnik, jak czas po przebytym ostrym zawałach mięśnia sercowego do wystąpienia pierwszych objawów choroby sercowo-naczyniowej prowadzącej do śmiertelnego skutku.

Dzieci

Efekt przeciw nadciśnieniowy walsartanu oceniano w 4 randomizowanych, podwójnie ślepych badaniach klinicznych u 561 dzieci w wieku od 6 do 18 lat oraz u 165 dzieci w wieku od 1 do 6 lat. Zaburzenia ze strony nerek i dróg moczowych oraz otyłość były najczęstszymi stanami medycznymi powodującymi nadciśnienie tętnicze u dzieci włączonych do tych badań.

Doświadczenie kliniczne dotyczące stosowania u dzieci w wieku od 6 lat

W trakcie badania klinicznego z udziałem 261 dzieci z nadciśnieniem tętniczym w wieku od 6 do 16 lat pacjenci o masie ciała < 35 kg otrzymywali 10, 40 lub 80 mg walsartanu na dobę (dawki niskie, średnie i wysokie), pacjenci o masie ciała ≥ 35 kg otrzymywali 20, 80 i 160 mg walsartanu na dobę (dawki niskie, średnie i wysokie). Na końcu 2 tygodnia walsartan obniżał ciśnienie skurczowe i rozkurczowe zależnie od dawki. Ogólnie trzy poziomy dawek walsartanu (niski, średni i wysoki) istotnie obniżały ciśnienie skurczowe o 8, 10, 12 mm Hg od wartości wyjściowej, odpowiednio.

Doświadczenie kliniczne dotyczące stosowania u dzieci poniżej 6 roku życia

Walsartan nie jest zalecany do stosowania w tej grupie wiekowej.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Po doustnym podaniu walsartanu maksymalne stężenia w osoczu krwi (Cmax) osiągane są w ciągu 2–4 godzin, w postaci roztworu – w ciągu 1–2 godzin. Średnia absolutna biodostępność tabletek i roztworu leku wynosi odpowiednio 23% i 39%.
Pokarm obniża ekspozycję (określoną jako AUC) walsartanu o około 40% i maksymalne stężenie w osoczu krwi (Cmax) – o około 50%, choć stężenia walsartanu w osoczu krwi od około 8 godzin po podaniu leku są podobne w grupach przyjmujących lek na czczo i po posiłku. Jednakże zmniejszenie AUC nie wiąże się z klinicznie istotnym obniżeniem efektu terapeutycznego, dlatego walsartan można przyjmować zarówno podczas, jak i poza posiłkiem.

Rozkład

Objętość rozkładu walsartanu w stanie stacjonarnym po podaniu dożylnym wynosi około 17 l, co wskazuje, że walsartan nie jest szeroko rozprowadzany w tkankach. Walsartan w znacznym stopniu wiąże się z białkami osocza krwi (94–97%), głównie z albuminą osocza krwi.

Biotransformacja

Walsartan nie ulega znaczącej metabolizacji, ponieważ tylko około 20% dawki wydalane jest w postaci metabolitów. W osoczu krwi wykryto niskie stężenia metabolitu hydroksylowego (mniej niż 10% AUC walsartanu). Metabolit ten jest farmakologicznie nieaktywny.

Wydalanie

Krzywa farmakokinetyczna walsartanu ma charakter wielu wykładniczych (T½α<1 godz. i T½ß około 9 godzin). Walsartan wydalany jest głównie drogą żółciową z kałem (około 83% dawki) oraz nerkami z moczem (około 13% dawki), głównie w niezmienionej postaci. Po dożylnej podaniu klirens osoczowy walsartanu wynosi około 2 l/godz., a klirens nerkowy – 0,62 l/godz. (około 30% całkowitego klirensu). Okres półwylugowania walsartanu wynosi 6 godzin.

Pacjenci z niewydolnością serca (tabletki 80 mg i 160 mg)

Średni czas osiągnięcia Cmax i okres półwylugowania walsartanu u pacjentów z niewydolnością serca i u zdrowych ochotników jest podobny. Wielkości AUC i Cmax walsartanu są prawie proporcjonalne do wzrostu dawki powyżej zakresu klinicznego dawkowania (od 40 do 160 mg 2 razy na dobę). Średni współczynnik akumulacji wynosi około 1,7. Przewidywany klirens walsartanu po podaniu doustnym wynosi około 4,5 l/godz. Wiek nie wpływa na przewidywany klirens u pacjentów z niewydolnością serca.

Farmakokinetyka w określonych grupach pacjentów

Pacjenci starsi. U niektórych pacjentów starszych wpływ systemowy walsartanu był nieco silniejszy niż u młodszych pacjentów, jednak nie wykazano klinicznej istotności tej różnicy.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek. Nie stwierdzono korelacji między funkcją nerek a wpływem systemowym walsartanu. Dlatego pacjentom z zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny > 10 ml/min) nie jest wymagana korekta dawki leku. Obecnie brakuje danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania u pacjentów z klirens kreatyniny < 10 ml/min oraz u pacjentów poddawanych dializie, dlatego walsartan należy stosować z ostrożnością u tych pacjentów. Walsartan ma wysoki stopień wiązania z białkami osocza krwi, a jego wydalanie podczas hemodializy jest mało prawdopodobne.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby. Oколо 70% wchłoniętej dawki leku wydzielane jest z żółcią, głównie w niezmienionej postaci. Walsartan nie ulega znaczącej biotransformacji i, jak można się spodziewać, wpływ systemowy walsartanu nie koreluje ze stopniem zaburzeń funkcji wątroby. Dlatego u pacjentów z niewydolnością wątroby nieżółciowej etiologii i przy braku cholestazy nie jest wymagana korekta dawki walsartanu. Wykazano, że u pacjentów z cyrozą wątroby żółciową lub obturacją dróg żółciowych AUC walsartanu wzrasta około dwukrotnie.

Dzieci

Podczas badania z udziałem 26 dzieci z nadciśnieniem tętniczym (w wieku od 1 do 16 lat), które otrzymały pojedynczą dawkę zawiesiny walsartanu (średnia dawka 0,9–2 mg/kg, maksymalna dawka 80 mg), klirens (l/godz./kg) walsartanu był porównywalny w całym zakresie wieku od 1 do 16 lat z klirens u dorosłych przyjmujących ten sam lek.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek

Stosowanie leku dzieciom z klirens kreatyniny < 30 ml/min oraz dzieciom poddawanym dializie nie było badane, dlatego walsartan nie jest zalecany tym pacjentom. Dzieciom z klirens kreatyniny > 30 ml/min nie jest wymagana korekta dawki. Należy starannie monitorować funkcję nerek i poziom potasu w osoczu krwi.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania

Hipertensja tętnicza

Leczenie nadciśnienia tętniczego u dorosłych oraz dzieci w wieku od 6 do 18 lat.

Stan po zawale serca

Leczenie klinicznie stabilnych pacjentów dorosłych z objawową niewydolnością serca lub bezobjawową dysfunkcją skurczową lewej komory po niedawno (12 godzin – 10 dni) przebytym zawale mięśnia sercowego.

Niewydolność serca

Leczenie objawowej niewydolności serca u dorosłych pacjentów, gdy nie można stosować inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę (IEK), lub jako terapia wspomagająca w połączeniu z inhibitorami IEK, gdy nie można stosować blokerów kanałów wapniowych.

Przeciwwskazania

• Podwyższona wrażliwość na walsartan lub którykolwiek z substancji pomocniczych.
• Ciąża lub planowanie ciąży (patrz „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).
• Wrodzony obrzęk naczynioruchowy lub obrzęk rozwinięty podczas poprzedniego leczenia inhibitorem IEK lub antagonistą receptorów angiotensyny II.
• Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny, w tym Diovan®, lub inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą (typu 1 lub 2) lub zaburzeniem funkcji nerek (szybkość filtracji kłębuszkowej (eGFR) < 60 ml/min).
• Brak danych dotyczących pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny poniżej 10 ml/min).

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS) lekami z grupy BRA, IEK lub aliskirenu

Stosowanie leków z grupy BRA, w tym Diovan®, w połączeniu z innymi lekami działającymi na RAAS wiąże się z większym ryzykiem wystąpienia hipotensji tętniczej, omdleń, hiperkaliemii oraz zaburzeń funkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek) w porównaniu z monoterapią. Podwójna blokada RAAS w wyniku jednoczesnego stosowania inhibitorów IEK, BRA lub aliskirenu nie jest zatem zalecana. Jeśli terapia podwójną blokadą RAAS uznaje się za absolutnie konieczną, należy ją prowadzić wyłącznie pod nadzorem specjalisty oraz przy ścisłym monitorowaniu czynności nerek, poziomu elektrolitów i ciśnienia krwi.

Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny, w tym Diovan®, lub inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniem funkcji nerek (szybkość filtracji kłębuszkowej (eGFR) < 60 ml/min) jest przeciwwskazane.

Jednoczesne stosowanie BRA, w tym Diovan®, lub IEK z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą typu 1 i 2.

Inhibitory IEK, w tym Diovan®, i BRA nie powinny być stosowane jednocześnie u pacjentów z nefropatią cukrzycową.

Jednoczesne stosowanie niezalecane

Lit

O opisach odwracalnego wzrostu stężenia litu w osoczu i toksyczności podczas jednoczesnego stosowania inhibitorów IEK. Ze względu na brak doświadczeń z jednoczesnym stosowaniem walsartanu i litu, kombinacja ta nie jest zalecana. Jeśli połączenie uznaje się za konieczne, zaleca się staranne monitorowanie stężenia litu w osoczu krwi.

Potas

Diuretyki zatrzymujące potas (np. spironolakton, triamteren, amilorid), suplementy potasu, zamienniki soli zawierające potas oraz inne leki mogące podnosić poziom potasu (heparyna itp.) mogą prowadzić do wzrostu stężenia potasu w osoczu krwi, u pacjentów z niewydolnością serca – do wzrostu stężenia kreatyniny.

Jeśli stosowanie leku wpływającego na poziom potasu uznaje się za konieczne w połączeniu z walsartanem, zaleca się kontrolę stężenia potasu w osoczu krwi.

Podczas jednoczesnego stosowania należy zachować ostrożność

Niesterydowe leki przeciwzapalne (NSAID), w tym selektywne inhibitory COX-2, kwas acetylosalicylowy > 3 g/dobę oraz nieselektywne NSAID

Podczas jednoczesnego stosowania antagonistów angiotensyny II z NSAID możliwe jest osłabienie efektu przeciw nadciśnieniowego. Ponadto jednoczesne stosowanie antagonistów angiotensyny II i NSAID może zwiększyć ryzyko pogorszenia czynności nerek oraz podwyższenia stężenia potasu w osoczu krwi. Dlatego na początku leczenia zaleca się kontrolę czynności nerek oraz odpowiednie nawodnienie pacjenta.

Transportery

Wyniki badań in vitro wskazują, że walsartan jest substancją podstawową dla wątrobowego transportera wychwytu OATP1B1/OATP1B3 oraz wątrobowego transportera wydzielania MRP2. Kliniczne znaczenie tych danych jest nieznane. W przypadku jednoczesnego stosowania inhibitorów transportera OATP1B1 (np. ryfampicyny, cyklosporyny) lub MRP2 (np. rytonawiru) może wzrosnąć ekspozycja systemowa na walsartan. Należy zachować odpowiednie środki ostrożności na początku i na końcu jednoczesnego stosowania tych leków.

Inne

W badaniach interakcji leków z walsartanem nie zaobserwowano klinicznie istotnych interakcji z walsartanem ani z żadną z następujących substancji: cyklosporyna, warfaryna, furosemid, digoksyna, atenolol, indometacyna, hydrochlorotiazyd, amlodypina, glibenklamid.

Dzieci

Zaleca się zachowanie ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu u dzieci i nastolatków z nadciśnieniem tętniczym walsartanu i innych leków hamujących układ renina-angiotensyna-aldosteron, które mogą podnieść stężenie potasu w osoczu krwi. Konieczna jest staranna kontrola czynności nerek oraz stężenia potasu w osoczu krwi.

Особliwości stosowania.

Hiperkaliemia

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania suplementów potasu, moczopędnych zatrzymujących potas, zastępców soli zawierających potas lub innych środków, które mogą zwiększyć poziom potasu (heparyna itp.). W razie potrzeby należy monitorować poziom potasu.

Zaburzenia funkcji nerek.

Nie ma danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania leku u pacjentów z klirem kreatyniny < 10 ml/min oraz u pacjentów poddawanych dializie, dlatego warto przepisać walzartan tym pacjentom z ostrożnością. U dorosłych pacjentów z klirem kreatyniny > 10 ml/min nie jest wymagana korekta dawki.

Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny, w tym Diovan®, lub inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę (ACE) z aliskirenem u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (prędkość filtracji kłębuszkowej (eGFR) < 60 ml/min/1,73 m²) jest przeciwwskazane.

Zaburzenia funkcji wątroby. U pacjentów z niewydolnością wątroby łagodnego i umiarkowanego stopnia bez cholestazy lek Diovan® należy stosować z ostrożnością.

Pacjenci z niedoborem sodu i/lub objętości krwi krążącej (OBK). U pacjentów z ciężkim niedoborem sodu i/lub objętości krwi krążącej, np. u tych, którzy otrzymują wysokie dawki moczopędnych, w pojedynczych przypadkach po rozpoczęciu terapii lekiem Diovan® może wystąpić objawowa hipotensja tętnicza. Przed rozpoczęciem terapii lekiem Diovan® należy skorygować poziom sodu i/lub objętość krwi krążącej, np. poprzez zmniejszenie dawki moczopędnego.

Stenoza tętnicy nerkowej. U pacjentów z dwustronną stenozą tętnicy nerkowej lub stenozą jedynego nerki nie ustalono bezpieczeństwa stosowania leku Diovan®. Krótkotrwałe stosowanie leku Diovan® u 12 pacjentów z hipertensją wazorenalną wtórną po jednostronnej stenozie tętnicy nerkowej nie powodowało istotnych zmian parametrów hemodynamicznych nerek, kreatyniny surowicy ani azotu mocznika we krwi. Ponieważ inne leki oddziałujące na układ renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS) mogą zwiększać poziom mocznika we krwi i kreatyniny surowicy u pacjentów z jednostronną stenozą tętnicy nerkowej, jako środek ostrożności zaleca się monitorowanie funkcji nerek podczas leczenia walzartanem.

Przeszczepienie nerki

Obecnie nie ma danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania leku Diovan® u pacjentów, u których niedawno przeprowadzono przeszczepienie nerki.

Pierwotny hiperaldosteronizm

Pacjentom z pierwotnym hiperaldosteronizmem nie należy stosować leku Diovan®, ponieważ u nich nie jest aktywny układ renina-angiotensyna.

Stenoza zastawek aortalnej i mitralnej, obturacyjna kardiomiopatia przerostowa

Jak i inne leki rozszerzające naczynia, lek należy przepisywać z dużą ostrożnością pacjentom ze stenozą zastawki aortalnej lub mitralnej lub obturacyjną kardiomiopatią przerostową.

Ciąża

Antagoniści receptora angiotensyny II są przeciwwskazane w czasie ciąży. Jeśli kontynuacja leczenia lekiem jest uznawana za niezbędną, pacjentkom planującym zajście w ciążę, należy zmienić lek na alternatywne środki przeciwciśnieniowe o potwierdzonym profilu bezpieczeństwa w czasie ciąży. Jeśli potwierdzono ciążę, leczenie należy natychmiast przerwać, a w razie potrzeby rozpocząć alternatywną terapię.

Niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego

Kombinacja kaptoprilu i walzartanu nie wykazała dodatkowego efektu klinicznego, natomiast zwiększyła ryzyko wystąpienia działań niepożądanych w porównaniu z monoterapią odpowiednimi lekami. W związku z tym kombinacja walzartanu z inhibitory ACE nie jest zalecana.

Należy zachować ostrożność u pacjentów po zawałcie mięśnia sercowego. Ocena pacjentów po zawałcie mięśnia sercowego powinna zawsze obejmować ocenę funkcji nerek.

Stosowanie leku Diovan® pacjentom po zawałcie mięśnia sercowego często prowadzi do pewnego obniżenia ciśnienia tętniczego, co zazwyczaj wymaga przerwania terapii z powodu utrzymującej się objawowej hipotensji tętniczej pomimo stosowania się do zaleceń dotyczących dawkowania.

Niewydolność serca

U pacjentów z niewydolnością serca potrójna kombinacja inhibitora ACE, beta-blokera i leku Diovan® nie wykazała żadnych efektów klinicznych. Ta kombinacja prawdopodobnie zwiększa ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, dlatego nie jest zalecana. Potrójna kombinacja inhibitorów ACE, antagonistów receptora mineralokortykoidowego i walzartanu również nie jest zalecana.

Takie kombinacje można stosować wyłącznie pod nadzorem specjalisty i przy warunku dokładnego monitorowania funkcji nerek, poziomu elektrolitów i ciśnienia tętniczego.

Badania bezpieczeństwa i skuteczności stosowania leku Diovan® u dzieci nie były prowadzone.

Zespół Quinckego w wywiadzie

Podczas stosowania walzartanu zgłaszano przypadki wystąpienia u pacjentów angioobrzęku, w tym obrzęku krtani i szczeliny głosowej prowadzącego do obturacji dróg oddechowych i/lub obrzęku twarzy, warg, gardła i/lub języka; u niektórych z tych pacjentów wcześniej wystąpił angioobrzęk podczas stosowania innych leków, w tym inhibitorów ACE. Wystąpienie angioobrzęku wymaga natychmiastowego przerwania stosowania leku Diovan® i ponownego przepisywania leku Diovan® tym pacjentom nie należy.

Inne stany przy stymulacji układu renina-angiotensyna

U pacjentów, u których funkcja nerek może zależeć od aktywności układu renina-angiotensyna (np. pacjenci z ciężką niewydolnością serca), leczenie inhibitorami ACE wiązano z oligurią i/lub postępującą azotemią oraz w pojedynczych przypadkach z ostrą niewydolnością nerek i/lub skutkiem śmiertelnym. Ponieważ walzartan jest antagonistem angiotensyny II, nie można wykluczyć, że stosowanie leku Diovan® może być związane z zaburzeniem funkcji nerek.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS)

Jednoczesne stosowanie leków z grupy ARB, w tym Diovan®, z innymi lekami oddziałującymi na RAAS wiąże się ze zwiększeniem częstości występowania hipotensji tętniczej, hiperkaliemii oraz zaburzeń funkcji nerek w porównaniu z monoterapią. Zaleca się monitorowanie ciśnienia tętniczego, funkcji nerek oraz poziomu elektrolitów u pacjentów otrzymujących lek Diovan® i inne leki oddziałujące na RAAS.

Dzieci

Zaburzenia funkcji nerek

Nie prowadzono badań dotyczących stosowania u dzieci z klirem kreatyniny < 30 ml/min oraz u dzieci poddawanych dializie, dlatego walzartan nie jest zalecany u tych pacjentów. U dzieci z klirem kreatyniny > 30 ml/min nie jest wymagana korekta dawki. Należy dokładnie monitorować funkcję nerek oraz poziom potasu w surowicy podczas leczenia walzartanem. Dotyczy to zwłaszcza przypadków, gdy walzartan stosuje się w obecności innych stanów (wysoka temperatura ciała, odwodnienie), które mogą prawdopodobnie zaburzać funkcję nerek.

Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny, w tym Diovan®, lub inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę z aliskirenem u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (prędkość filtracji kłębuszkowej (eGFR) < 60 ml/min/1,73 m²) jest przeciwwskazane.

Zaburzenia funkcji wątroby

Tak jak u dorosłych, lek Diovan® jest przeciwwskazany do stosowania u dzieci z ciężką niewydolnością wątroby, z wątrobą czerwiową i u pacjentów z cholestazą. Doświadczenie kliniczne w stosowaniu leku Diovan® u dzieci z niewydolnością wątroby łagodnego i umiarkowanego stopnia jest ograniczone. Dawka walzartanu nie powinna przekraczać 80 mg u tych pacjentów.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Stosowanie antagonistów receptora angiotensyny II (ARB) jest przeciwwskazane u kobiet w ciąży lub u kobiet planujących zajście w ciążę.

Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka wpływu teratogennego w wyniku stosowania inhibitorów ACE w I trymestrze ciąży nie są przekonujące, jednak nie można wykluczyć niewielkiego zwiększenia ryzyka. Ponieważ brak jest kontrolowanych danych epidemiologicznych dotyczących ryzyka przy stosowaniu antagonistów receptora angiotensyny II, ryzyko wpływu teratogennego może istnieć również dla tej grupy leków. Z wyjątkiem przypadków, gdy kontynuacja terapii jest uznawana za niezbędną, pacjentkom planującym zajście w ciążę należy przepisać alternatywne leki przeciwciśnieniowe o potwierdzonym profilu bezpieczeństwa w czasie ciąży. Jeśli stwierdzono ciążę, leczenie antagonistami receptora angiotensyny II należy natychmiast przerwać i w razie potrzeby zastąpić innym lekiem dozwolonym w czasie ciąży.

Wiadomo, że stosowanie antagonistów receptora angiotensyny II w II i III trymestrze ciąży wywołuje u ludzi fetotoksyczność (osłabienie funkcji nerek, oligohydramnios, opóźnienie kostnienia kości czaszki) oraz toksyczność noworodkową (niewydolność nerek, hipotensja tętnicza, hiperkaliemia).

Jeśli od II trymestru ciąży stosowano ARB, zaleca się wykonanie badania USG w celu oceny funkcji nerek i stanu kości czaszki.

Stan noworodków matek, które stosowały ARB, należy dokładnie monitorować pod kątem wystąpienia hipotensji tętniczej.

Ze względu na brak informacji dotyczącej stosowania walzartanu w okresie karmienia piersią lek Diovan® nie jest zalecany kobietom karmiącym piersią.

Plodność

Walzartan w dawkach do 200 mg/kg/dzień nie powodował niepożądanych skutków na funkcję rozrodczą u szczurów. Dawka 200 mg/kg/dzień przekracza 6-krotnie maksymalną zalecaną dawkę dla człowieka przeliczoną na mg/m² (obliczenia wykonano dla doustnej dawki 320 mg/dzień u pacjentów o masie ciała 60 kg).

Wpływ na zdolność kierowania pojazdami i obsługiwania maszyn.

Nie prowadzono badań dotyczących wpływu na zdolność kierowania pojazdami i obsługiwanie maszyn. Należy pamiętać, że podczas leczenia lekiem może wystąpić zawroty głowy lub osłabienie.

Sposób stosowania i dawki

Sposób stosowania

Diovan® można stosować niezależnie od przyjmowania pokarmu; tabletki należy popijać wodą.

Dawkowanie

Nadciśnienie tętnicze

Zalecana dawka początkowa Diovan® wynosi 80 mg 1 raz na dobę. Efekt przeciw nadciśnieniowy osiąga się w ciągu 2 tygodni, a maksymalny efekt – w ciągu 4 tygodni. U niektórych pacjentów z nieadekwatnie kontrolowanym ciśnieniem tętniczym dawkę można zwiększyć do 160 mg, a następnie do maksymalnej – 320 mg.

Diovan® można również stosować w połączeniu z innymi lekami przeciw nadciśnieniowymi. Stosowanie wspólne z diuretykami, takimi jak hydrochlorotiazyd, będzie dodatkowo obniżać ciśnienie tętnicze u tych pacjentów.

Niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego

Leczenie pacjentów klinicznie stabilnych można rozpocząć już 12 godzin po przebytym zawałcie mięśnia sercowego. Po początkowej dawce walsartanu 20 mg (tabletki nie powinny być dzielone na te same dawki, należy przyjmować postacie lekarskie w odpowiednim dawkowaniu) 2 razy na dobę, należy stopniowo zwiększyć dawkę do 40 mg (tabletki nie powinny być dzielone na te same dawki, należy przyjmować postacie lekarskie w odpowiednim dawkowaniu), następnie do 80 mg oraz 160 mg 2 razy na dobę w ciągu kilku następnych tygodni.

Docelowa maksymalna dawka wynosi 160 mg 2 razy na dobę. Ogólnie zaleca się osiągnięcie dawki 80 mg 2 razy na dobę w ciągu 2 tygodni od rozpoczęcia leczenia, a maksymalnej dawki 160 mg 2 razy na dobę – w ciągu 3 miesięcy, w zależności od tolerancji leczenia przez pacjenta. W przypadku wystąpienia symptomatycznej hipotensji tętniczej lub dysfunkcji nerek należy rozważyć zmniejszenie dawki.

Walsartan można stosować u pacjentów leczonych innymi lekami po przebytym zawałcie mięśnia sercowego, takimi jak leki trombolityczne, kwas acetylosalicylowy, blokery kanałów wapniowych, statyny oraz diuretyki. Połączenie z inhibitorami ACE nie jest zalecane.

Pacjentom po przebytym zawałcie mięśnia sercowego należy stale monitorować funkcję nerek.

Niewydolność serca

Zalecana dawka początkowa walsartanu wynosi 40 mg (tabletki nie powinny być dzielone na te same dawki, należy przyjmować postacie lekarskie w odpowiednim dawkowaniu) 2 razy na dobę. Stopniowe zwiększanie dawki do 80 mg oraz 160 mg 2 razy na dobę należy prowadzić z odstępami co najmniej 2-tygodniowymi, aż do najwyższej dawki, w zależności od tolerancji przez pacjenta. Należy rozważyć zmniejszenie dawki współistniejących diuretyków. Maksymalna dawka dobowa stosowana w badaniach klinicznych wynosiła 320 mg i była podzielona na kilka dawek.

Walsartan można stosować w połączeniu z innymi lekami stosowanymi w leczeniu niewydolności serca. Jednakże trójna kombinacja inhibitora ACE, blokera beta oraz walsartanu nie jest zalecana.

Pacjentom z niewydolnością serca wymagany jest monitoring funkcji nerek.

Stosowanie u określonych grup pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku nie jest wymagana korekta dawki.

Niewydolność nerek

U dorosłych pacjentów z klirensem kreatyniny > 10 ml/min korekta dawki nie jest wymagana. Jednoczesne stosowanie Diovan® z aliskirenem u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek (szybkość filtracji kłębuszkowej (eGFR) < 60 ml/min/1,73 m²) jest przeciwwskazane.

Cukrzyca

Jednoczesne stosowanie Diovan® z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą jest przeciwwskazane.

Niewydolność wątroby

Diovan® jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby, marskością wątroby żółciową oraz u pacjentów z obturacyjnym zapaleniem dróg żółciowych. U pacjentów z niewydolnością wątroby o lekkim i umiarkowanym nasileniu bez cholestazy dawka walsartanu nie powinna przekraczać 80 mg.

Dzieci.

Diovan® stosuje się w leczeniu nadciśnienia tętniczego u dzieci w wieku od 6 do 18 lat. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania Diovan® u dzieci w wieku od 1 do 6 lat nie zostały ustalone. Preparat nie jest zalecany w leczeniu niewydolności serca ani stanu popostrykowego u dzieci ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.

Nadciśnienie tętnicze u dzieci

Dzieci i nastolatkowie w wieku od 6 do 18 lat

Dawkę początkową ustala się na 40 mg (tabletki nie powinny być dzielone na te same dawki, należy przyjmować postacie lekarskie w odpowiednim dawkowaniu) 1 raz na dobę u dzieci o masie ciała mniejszej niż 35 kg oraz 80 mg 1 raz na dobę u dzieci o masie ciała 35 kg lub większej. Dawkę należy dostosować w zależności od odpowiedzi ciśnienia tętniczego. Maksymalne dawki badane w badaniach klinicznych przedstawiono w tabeli 1.

Dawkę wyższe niż podane nie badano, dlatego nie są zalecane.

Tabela 1

Dzieci w wieku do 6 lat

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku Diovan® u dzieci w wieku od 1 do 6 lat nie zostały ustalone.

Dzieci w wieku od 6 do 18 lat z niewydolnością nerek

Stosowanie u dzieci z klirem kreatyniny < 30 ml/min oraz u dzieci poddawanych dializie nie zostało zbadane, dlatego stosowanie walzartanu nie jest zalecane u tych pacjentów. U dzieci z klirem kreatyniny > 30 ml/min nie jest wymagana korekta dawki. Konieczna jest staranna kontrola czynności nerek oraz poziomu potasu w surowicy krwi.

Dzieci w wieku od 6 do 18 lat z niewydolnością wątroby

Tak jak u dorosłych, lek Diovan® jest przeciwwskazany u dzieci z ciężką niewydolnością wątroby, z marskością wątroby o etiologii żółciowej oraz u pacjentów z obturacyjnym zapaleniem wątroby. Doświadczenie kliniczne dotyczące stosowania leku Diovan® u dzieci z niewydolnością wątroby o łagodnym i umiarkowanym nasileniu jest ograniczone. Dawka walzartanu nie powinna przekraczać 80 mg u tych pacjentów.

Niewydolność serca i niedawno przebyty zawał mięśnia sercowego u dzieci

Leku Diovan® nie zaleca się do leczenia niewydolności serca ani niedawno przebytego zawału mięśnia sercowego u dzieci ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.

Przedawkowanie.

W wyniku przedawkowania leku Diovan® może rozwinąć się nasilona hipotensja tętnicza, która może prowadzić do osłabienia świadomości, kolapsu naczyniowego i/lub wstrząsu. Zabiegi terapeutyczne zależą od czasu przyjęcia oraz rodzaju i nasilenia objawów; pierwszorzędne znaczenie ma ustabilizowanie krążenia. W przypadku wystąpienia hipotensji tętniczej pacjent powinien przebywać w pozycji leżącej, należy również przeprowadzić korektę objętości krwi.

Mało prawdopodobne jest, aby walzartan mógł być usuwany z organizmu za pomocą hemodializy.

Niepożądane reakcje.

Hipertensja tętnicza/niewydolność serca/infarkt mięśnia sercowego

Podczas kontrolowanych badań klinicznych u dorosłych pacjentów z nadciśnieniem tętniczym częstość występowania niepożądanych reakcji przy stosowaniu placebo odpowiadała tej obserwowanej przy stosowaniu walzartanu. Stwierdzono, że częstość występowania niepożądanych reakcji nie była związana z dawką ani długością leczenia, a także nie zależała od płci, wieku ani rasy pacjenta.

Niepożądane reakcje zarejestrowane w trakcie badań klinicznych, badań pogabarytowych oraz badań laboratoryjnych podano poniżej według klas układów narządów.

W odniesieniu do niepożądanych reakcji z kategorii „bardzo rzadko”, „rzadko” oraz „nieczęsto”, które nie zostały wykryte w ramach badań klinicznych, przeprowadzono kumulatywne przeszukanie systemu danych bezpieczeństwa.

Częstość występowania niepożądanych reakcji ocenia się następująco: bardzo często (> 1/10),
często (> 1/100, < 1/10), nieczęsto (> 1/1000, < 1/100), rzadko (> 1/10000, < 1/1000),
bardzo rzadko (< 1/100000), w tym pojedyncze doniesienia. W każdej grupie częstości niepożądane reakcje są wymienione według malejącego stopnia ciężkości.

Niepożądane reakcje zarejestrowane podczas badań pogabarytowych i badań laboratoryjnych, dla których niemożliwe było określenie częstości występowania, podano z częstością „nieznana”.

Tabela 2

* zgłaszane przez pacjentów w stanie popołowym

zgłaszane przez pacjentów z niewydolnością serca

** rzadko zgłaszane przez pacjentów w stanie popołowym

częściej zgłaszane u pacjentów z niewydolnością serca (często: zawroty głowy, zaburzenia funkcji nerek, hipotensja; rzadziej: ból głowy, nudności)

Wyniki badań laboratoryjnych

W pojedynczych przypadkach walzartan powodował obniżenie stężenia hemoglobiny i hematokrytu. W kontrolowanych badaniach klinicznych u 0,8% i 0,4% pacjentów otrzymujących Diovan® zaobserwowano istotne zmniejszenie (> 20%) odpowiednio liczby hematokrytu i stężenia hemoglobiny. W porównaniu do tego, u 0,1% pacjentów otrzymujących placebo zaobserwowano zmniejszenie obu parametrów – liczby hematokrytu i stężenia hemoglobiny.

W kontrolowanych badaniach klinicznych neutropenia występowała u 1,9% pacjentów leczonych walzartanem, w porównaniu do 1,6% pacjentów leczonych inhibitorem ACE.

W kontrolowanych badaniach klinicznych z udziałem pacjentów z nadciśnieniem tętniczym zaobserwowano istotny wzrost stężenia kreatyniny w surowicy, potasu i całkowitego bilirubiny odpowiednio u 0,8%, 4,4% i 6% pacjentów leczonych walzartanem, w porównaniu do 1,6%, 6,4% i 12,9% pacjentów leczonych inhibitorem ACE.

Zgłaszano pojedyncze przypadki podwyższenia parametrów funkcji wątroby u pacjentów leczonych walzartanem.

Pacjenci z nadciśnieniem tętniczym leczeni walzartanem nie wymagają specjalnego monitorowania parametrów laboratoryjnych.

W przypadku niewydolności serca stężenie kreatyniny w surowicy zwiększyło się o ponad 50% u 3,9% pacjentów przyjmujących walzartan, w porównaniu do 0,9% pacjentów przyjmujących placebo, a wzrost stężenia potasu w surowicy o ponad 20% obserwowano u 10% pacjentów przyjmujących walzartan, w porównaniu do 5,1% pacjentów przyjmujących placebo.

W badaniach dotyczących niewydolności serca zaobserwowano podwyższenie stężenia mocznika we krwi u 16,6% pacjentów przyjmujących walzartan, w porównaniu do 6,3% pacjentów przyjmujących placebo.

W okresie poposiłowym u 4,2% pacjentów otrzymujących walzartan, u 4,8% pacjentów leczonych kombinacją walzartanu i kapotrylu oraz u 3,4% pacjentów leczonych kapotrylem zaobserwowano podwojenie stężenia kreatyniny w surowicy.

Liczba przypadków przerwania leczenia z powodu działań niepożądanych była niższa w grupie leczonej walzartanem w porównaniu do grupy przyjmującej kapotryl (5,8% kontra 7,7%).

Dzieci

Nadciśnienie tętnicze

Efekt przeciwnadciśnieniowy walzartanu oceniano w dwóch randomizowanych, podwójnie ślepych badaniach klinicznych u 561 dzieci w wieku od 6 do 18 lat. Z wyjątkiem pojedynczych zaburzeń ze strony przewodu pokarmowego (takich jak ból brzucha, nudności, wymioty) oraz zawrotów głowy nie stwierdzono istotnych różnic dotyczących typu, częstości i powagi działań niepożądanych między profilem bezpieczeństwa u dzieci w wieku od 6 do 18 lat a wcześniej zarejestrowanym profilem bezpieczeństwa u dorosłych pacjentów.

Ocena neurokognitywna oraz ocena rozwoju dzieci w wieku od 6 do 16 lat nie wykazała klinicznie istotnych ogólnych skutków negatywnych po leczeniu Diovan® trwającym do 1 roku.

W podwójnym ślepym randomizowanym badaniu z udziałem 90 dzieci w wieku od 1 do 6 lat, które następnie kontynuowano jako badanie otwarte trwające rok, odnotowano dwa przypadki śmiertelne oraz pojedyncze przypadki znacznego wzrostu transaminaz wątrobowych. Przypadki te wystąpiły u populacji z istotnymi chorobami współistniejącymi. Powiązania przyczynowo-skutkowego z Diovan® nie stwierdzono. W drugim badaniu, w którym uczestniczyło 75 dzieci w wieku od 1 do 6 lat, nie zaobserwowano istotnego wzrostu transaminaz wątrobowych ani przypadków śmiertelnych podczas leczenia walzartanem.

Hipokaliemia występowała częściej u dzieci w wieku od 6 do 18 lat z podstawowymi przewlekłymi chorobami nerek.

Profil bezpieczeństwa obserwowany w kontrolowanych badaniach klinicznych u dorosłych pacjentów po zawale mięśnia sercowego i/lub z niewydolnością serca różni się od ogólnego profilu bezpieczeństwa obserwowanego u chorych z nadciśnieniem tętniczym. Może to dotyczyć pacjentów z podstawową chorobą. Działania niepożądane obserwowane u dorosłych pacjentów po zawale mięśnia sercowego i/lub z niewydolnością serca wymieniono w Tabeli 2.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci, w temperaturze nie przekraczającej 30 °C. Chronić przed wilgocią.

Opakowanie. Tabletki powlekane, 80 mg lub 160 mg, nr 14, 28.

Po 14 tabletek w blistrze. Po 1 lub 2 blisterach w tece kartonowej.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent.

Novartis Pharma S.p.A.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

ul. Provinciale Scauri 131, 80058 Torre Annunziata (Neapol), Włochy.