Dioren

INSTRUKCJA DO STOSOWANIA LEKU DIOREN (DIOREN)

Skład:

substancja czynna: torasemid;

1 tabletka zawiera 10 mg torasemidu;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna, skrobia prażelatynizowana, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian magnezu.

Postać farmaceutyczna. Tabletka.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletka biała lub prawie biała, o kształcie okrągłym, z płaską powierzchnią, skośnymi brzegami i ryflowaną linią.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki moczopędne. Moczniki o działaniu o wysokiej skuteczności.

Kod ATC C03CA04.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Torasemid działa jako środek saluretyczny, jego działanie związane jest z hamowaniem nerkowej reabsorpcji jonów sodu i chlorkowych w odcinku wstępującym pętli Henlego.

Skutek farmakodynamiczny

U człowieka działanie moczopędne leku po podaniu dożylnym oraz doustnym rozwija się dość szybko, osiągając maksimum odpowiednio w ciągu pierwszej godziny i po 2–3 godzinach, utrzymując się do 12 godzin.

U zdrowych ochotników obserwowano zwiększenie diurezy proporcjonalne do logarytmu dawki leku w zakresie dawek od 5 mg do 100 mg (działanie pętlowe diuretyku).

Zwiększenie diurezy obserwowano nawet w przypadkach, gdy inne środki moczopędne (np. diuretyki tiazydowe działające w kanalikach dystalnych) nie wykazywały już odpowiedniego efektu, np. przy niewydolności nerek. Dzięki takiemu mechanizmowi działania torasemid prowadzi do zmniejszenia obrzęków. W przypadku niewydolności serca torasemid zmniejsza objawy choroby i poprawia funkcjonowanie mięśnia sercowego poprzez zmniejszenie obciążenia przed- i następczego. Działanie przeciwciśnieniowe torasemidu po podaniu doustnym rozwija się stopniowo, począwszy od pierwszego tygodnia od rozpoczęcia leczenia. Maksimum działania przeciwciśnieniowego osiągane jest nie później niż po 12 tygodniach. Torasemid obniża ciśnienie tętnicze poprzez zmniejszenie obwodowego oporu naczyniowego. Ten efekt wyjaśnia się normalizacją zaburzonego równowagi elektrolitowej, głównie poprzez zmniejszenie podwyższonej aktywności wolnych jonów wapnia w komórkach mięśni gładkich naczyń tętniczych, co zaobserwowano u pacjentów cierpiących na nadciśnienie tętnicze. Prawdopodobnie ten wpływ powoduje zmniejszenie podwyższonej kurczliwości i/lub wrażliwości naczyń na endogenne substancje wazopresyjne, np. katecholaminy.

Farmakokinetyka.

Absorpcja i rozkład

Po podaniu doustnym torasemid jest szybko i niemal całkowicie wchłaniany; maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po 1–2 godzinach od przyjęcia. Bioavailability wynosi około 80–90%; przy założeniu pełnego wchłonięcia maksymalna wartość efektu pierwszego przejścia wynosi 10–20%. Dane dwóch badań wykazują, że jedzenie zmniejsza szybkość (składnik dynamiczny) wchłaniania torasemidu (zmniejsza się Cmax i wydłuża czas osiągnięcia maksymalnego stężenia (tmax)), ale nie wpływa na całkowitą absorpcję. Wiązanie torasemidu z białkami osocza krwi przekracza 99%, dla metabolitów M1, M3 i M5 odpowiednio 86%, 95% i 97%. Objętość rozkładu (Vz) wynosi 16 l.

Biotransformacja

U człowieka torasemid ulega metabolizmowi z powstaniem trzech metabolitów – M1, M3 i M5. Brak dowodów na istnienie innych metabolitów. Metabolity M1 i M5 powstają w wyniku utlenienia grupy metylowej pierścienia fenolowego do kwasu karboksylowego. Metabolit M3 powstaje w wyniku hydroksylacji pierścienia fenolowego. Metabolity M2 i M4, wykryte w badaniach na zwierzętach, nie zostały wykryte u człowieka.

Wydalanie

Ostateczny okres półtrwania (t1/2) torasemidu i jego metabolitów u zdrowych ochotników wynosi 3–4 godziny. Całkowity klirens torasemidu wynosi 40 ml/min, klirens nerkowy – około 10 ml/min. Około 80% dawki wydalane jest w postaci niezmienionego torasemidu (24%) oraz jego metabolitów: M1 (12%), M3 (3%), M5 (41%). Główny metabolit M5 nie wykazuje działania moczopędnego, około 10% farmakokinetycznego działania przypada na aktywne metabolity M1 i M3 razem wzięte.

Przy niewydolności nerek całkowity klirens i t1/2 torasemidu nie zmieniają się, natomiast t1/2 metabolitów M3 i M5 wydłuża się. Jednak profil farmakodynamiczny pozostaje niezmieniony, a stopień nasilenia niewydolności nerek nie wpływa na czas działania.

Torasemid i jego metabolity praktycznie nie są usuwane podczas hemodializy ani hemofiltracji. U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lub z niewydolnością serca t1/2 torasemidu i metabolitu M5 nieznacznie się wydłuża, natomiast ilość substancji wydalonej z moczem jest niemal równa ilości wydalanej u zdrowych ochotników, dlatego kumulacja torasemidu i jego metabolitów jest mało prawdopodobna.

Liniowość

Torasemid i jego metabolity charakteryzują się kinetyką liniową zależną od dawki, tj. maksymalne stężenie w osoczu i pole pod krzywą farmakokinetyczną zwiększają się proporcjonalnie do dawki.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Leczenie i zapobieganie nawrotom obrzęków i/lub wylewów spowodowanych niewydolnością serca.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na substancję czynną, pochodne sulfonylomocznika lub którąkolwiek z substancji pomocniczych leku.
• Niewydolność nerek z anurią.
• Wątrobowy śpiączka lub stan przedśpiączkowy.
• Hipotensja tętnicza.
• Arytmia.
• Hipowolemia.
• Hiponatremia. Hipokaliemia.
• Znaczne zaburzenia mikcji (np. spowodowane przerośnięciem gruczołu krokowego).
• Okres karmienia piersią.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Niepolecanie łączenia

Torasemid, szczególnie w dużych dawkach, może prowadzić do nasilenia następujących działań niepożądanych:

Ototoxiczne i nefrotoxiczne działanie aminoglikozydów (np. kanamycyny, gentamycyny, tobramycyny), środków cytotoksycznych – aktywnych pochodnych platyny, a także nefrotoxiczne działanie cefalosporyn.

W przypadku jednoczesnego stosowania torasemidu i leków litu może wzrastać stężenie litu we krwi, co może prowadzić do nasilenia działania i działań niepożądanych litu.

Połączenia leków wymagające ostrożności

Torasemid nasila działanie innych leków przeciwhypertensyjnych, w szczególności inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę (ACE). Stosowanie inhibitorów ACE jednocześnie lub bezpośrednio po leczeniu torasemidem może prowadzić do nadmiernego obniżenia ciśnienia tętniczego. W przypadku jednoczesnego stosowania torasemidu z lekami z grupy digitalis niedobór potasu spowodowany stosowaniem diuretyku może prowadzić do nasilenia lub pojawienia się działań niepożądanych obu leków.

Torasemid może obniżać skuteczność środków przeciwcukrzycowych.

Probenecyda oraz niesteroidowych leków przeciwzapalnych (np. indometacyny, kwasu acetylosalicylowego) może osłabiać działanie moczopędne i obniżające ciśnienie torasemidu.

Podczas terapii salicylanami w wysokich dawkach torasemid może nasilać ich toksyczne działanie na ośrodkowy układ nerwowy.

Torasemid nasila działanie teofiliny i leków rozkurczowych o działaniu kurarepodobnym.

Leki przeczyszczające, a także mineralo- i glikokortykosteroidy mogą nasilać utratę potasu wywołaną przez torasemid.

Torasemid może osłabiać działanie zwężające naczynia katecholamin (np. adrenaliny i noradrenaliny).

W przypadku jednoczesnego stosowania z cholestryminą może zmniejszać się wchłanianie torasemidu i, co za tym idzie, jego oczekiwana skuteczność.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Torasemid nie powinien być stosowany w następujących przypadkach:

• podagra;
• zaburzenia rytmu serca (np. blok sinoatrialny, blok przedsionkowo-komorowy II i III stopnia);
• patologiczne zmiany równowagi kwasowo-zasadowej;
• jednoczesna terapia lekami litu, aminoglikozydami lub cefalosporynami;
• patologiczne zmiany obrazu krwi (np. trombocytopenia lub anemia u pacjentów bez niewydolności nerek);
• niewydolność nerek spowodowana substancjami nefrotoksycznymi;
• dzieci i młodzież (do 18 roku życia).

Ze względu na możliwość podwyższenia stężenia glukozy we krwi u pacjentów z cukrzycą utajoną lub wyraźną, należy dokładnie monitorować metabolizm węglowodanów. Szczególnie na początku leczenia oraz u pacjentów w podeszłym wieku należy zwracać szczególną uwagę na pojawienie się objawów utraty elektrolitów i zagęszczenia krwi. W przypadku długotrwałego stosowania torasemidu konieczna jest regularna kontrola równowagi elektrolitowej, w szczególności stężenia potasu w surowicy. Należy również regularnie kontrolować poziom glukozy, kwasu moczowego, mocznika, kreatyniny i lipidów we krwi, a także obraz krwi (erytrocyty, leukocyty, trombocyty).

Skutki niewłaściwego stosowania w celach dopingu

Stosowanie torasemidu może prowadzić do pozytywnych wyników testów na doping.

Nie można przewidzieć wpływu leku Dioren na stan zdrowia, jeśli stosowany jest niewłaściwie, tj. w celach dopingu; w takim przypadku nie można wykluczyć możliwego szkodliwego wpływu na zdrowie.

Substancje pomocnicze

Preparat Dioren zawiera laktozę, dlatego nie należy go przepisywać pacjentom z rzadką dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktoazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. Jeśli u Ciebie stwierdzono nietolerancję niektórych cukrów, skonsultuj się z lekarzem przed zażyciem tego leku.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Wiarygodne dane dotyczące wpływu torasemidu na kobiety w ciąży są nieobecne lub ograniczone.

Dostępne informacje na temat toksyczności rozrodczej torasemidu pochodzą z badań na zwierzętach. Ponadto badania na zwierzętach wykazały, że torasemid przenika przez barierę łożyskową. Preparatu Dioren nie zaleca się stosować w czasie ciąży, a także kobietom zdolnym do prokreacji, które nie stosują środków antykoncepcyjnych.

Z powyższych powodów torasemid stosuje się w czasie ciąży wyłącznie w przypadkach wskazań życiowych i w minimalnej skutecznej dawce.

Diuretyki nie są odpowiednie do standardowego leczenia nadciśnienia tętniczego lub obrzęków u kobiet w ciąży, ponieważ mogą obniżać perfuzję bariery łożyskowej i wywierać toksyczny wpływ na rozwój płodu. Jeśli torasemid stosuje się w leczeniu kobiet w ciąży z niewydolnością serca lub nerek, konieczny jest dokładny monitoring elektrolitów i hematokrytu, a także rozwoju płodu.

Okres karmienia piersią. Dotychczas nie ustalono, czy torasemid lub jego metabolity przenikają do mleka kobiet lub zwierząt. Nie można wykluczyć ryzyka dla noworodków/dzieci karmionych piersią. Dlatego stosowanie torasemidu w okresie laktacji jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Decyzję o odstawieniu karmienia piersią lub o odwołaniu/przerwaniu stosowania leku Dioren należy podjąć, uwzględniając korzyści wynikające z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z leczenia dla kobiety.

Plodność. Nie przeprowadzono badań wpływu torasemidu na płodność u ludzi. W badaniach na zwierzętach nie stwierdzono wpływu torasemidu na płodność.

Wpływ na zdolność kierowania pojazdami lub obsługiwania maszyn.

Nawet przy właściwym stosowaniu torasemid może wpływać na szybkość reakcji do tego stopnia, że pacjent może mieć ograniczoną zdolność kierowania pojazdami, obsługiwanie maszyn lub wykonywania pracy bez zabezpieczenia.

Zmiany te są najbardziej prawdopodobne na początku leczenia, przy zwiększaniu dawki lub zmianie leku, a także przy jednoczesnym stosowaniu innych leków lub spożyciu alkoholu.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie

Obrzęki i/lub wylewy spowodowane niewydolnością serca

Odmładzi. Leczenie rozpoczyna się od dawki 5 mg torasemidu na dobę, co odpowiada ½ tabletce leku Dioren, tabletki 10 mg. Zwykle dawkę tę uważa się za dawkę utrzymującą.

Jeśli dobowe dawkowanie 5 mg jest niewystarczające, należy zastosować dawkę 10 mg torasemidu, którą należy podawać codziennie. W dalszym leczeniu dawka dobową torasemidu ustala się na 10 mg.

W przypadku niewystarczającej skuteczności dawkę dobową można zwiększyć do 20 mg torasemidu, w zależności od ciężkości stanu pacjenta.

Tabletkę można podzielić na dwie równe części w następujący sposób:

trzymając tabletkę palcami wskazującymi i kciukami obu rąk, z rowkiem dzielącym skierowanym do góry, nacisnąć palcami w dół wzdłuż rowka i złamać ją.

Osobliwe grupy pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

Nie wymaga się specjalnego doboru dawki. Jednakże nie przeprowadzono badań porównujących działanie leku u młodszych pacjentów i pacjentów w podeszłym wieku.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

Torsamide jest przeciwwskazany u pacjentów w stanie śpiączki wątrobowej lub przedśpiączki (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z niewydolnością wątroby, ponieważ może dojść do wzrostu stężenia torasemidu w osoczu krwi (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Sposób stosowania

Tabletki należy przyjmować rano, popijając niewielką ilością płynu. Dostępność biologiczna torasemidu nie zależy od przyjmowania pokarmu.

Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby. Torasemid stosuje się zazwyczaj przez dłuższy czas lub do czasu zmniejszenia nasilenia obrzęków.

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność leku Dioren u dzieci i młodzieży w wieku do 18 lat nie zostały ustalone. Z tego powodu torasemid nie powinien być stosowany u pacjentów z tej grupy wiekowej (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Przedawkowanie.

Objawy zatrucia

Typowy obraz zatrucia nie jest znany. W przypadku przedawkowania może wystąpić wymuszone działanie moczopędne z ryzykiem nadmiernych utrat płynów i elektrolitów. Możliwe są senność, dezorientacja, hipotensja tętnicza, niewydolność sercowo-naczyniowa oraz zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego.

Leczenie w przypadku zatrucia

Nieznany jest specyficzny antydotum. Nasilenie objawów zatrucia zazwyczaj zmniejsza się po zmniejszeniu dawki lub odstawieniu leku oraz przy jednoczesnym przywróceniu równowagi wodno-elektrolitowej (należy prowadzić kontrolę).

Torsamide nie jest usuwany z krwi podczas hemodializy.

Leczenie w przypadku hipowolemii: uzupełnienie objętości płynów.

Leczenie w przypadku hipokaliemii: podanie leków zawierających potas.

Leczenie niewydolności sercowo-naczyniowej: położenie przeciwszokowe pacjenta oraz, w razie potrzeby, podanie terapii objawowej.

Reakcja anafilaktyczna (natychmiastowe działania)

W przypadku pojawienia się pierwszych objawów szoku (np. objawy skórne w postaci pokrzywki lub zaczerwienienia skóry, pobudzenie pacjenta, ból głowy, napady potliwości, nudności, cyanoza) należy:

• zapewnić dostęp do żyły;
• oprócz innych standardowych działań nagłych, położyć pacjenta na plecach z podniesionymi nogami, zapewnić swobodny dopływ powietrza, podać tlen;
• w razie potrzeby zastosować środki terapii intensywnej (w tym podanie adrenaliny, roztworów uzupełniających objętość płynów, glukokortykosteroidów).

Niepożądane działania.

Poniżej przedstawiono niepożądane działania związane z zastosowaniem leku Dioren.

Częstotliwość określono w następujący sposób:

bardzo często (≥ 1/10);

często (≥ 1/100 do < 1/10);

rzadko (≥ 1/1000 do < 1/100);

rzadko (≥ 1/10000 do < 1/1000);

bardzo rzadko (< 1/10000);

częstotliwość nieznana (częstotliwość nie może być oszacowana ze względu na brak danych).

Ze strony układu krwiotwórczego i układu krwionośnego

Bardzo rzadko: sklejenie się krwi, obniżenie liczby płytek krwi, erytrocytów i/lub leukocytów (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Ze strony układu odpornościowego

Bardzo rzadko: reakcje alergiczne.

Zaburzenia metaboliczne i zaburzenia odżywienia

Często: nasilenie się alkalozy metabolicznej; hiperglikemia, hipokaliemia przy diecie ubogiej w potas, przy wymiotach, biegunkach, po nadmiernym stosowaniu środków przeczyszczających, a także u chorych z przewlekłą niewydolnością wątroby. W zależności od dawki i długości leczenia mogą rozwijać się zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej, np. hipowolemia, hipokaliemia i/lub hiponatremia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Ze strony układu nerwowego

Często: ból głowy, zawroty głowy (szczególnie na początku leczenia).

Rzadko: parestezje.

Bardzo rzadko: omdlenia, niedokrwienie mózgu, dezorientacja.

Ze strony narządu wzroku

Bardzo rzadko: zaburzenia widzenia.

Ze strony narządu słuchu i równowagi

Bardzo rzadko: szumy w uszach, utrata słuchu.

Ze strony serca

Bardzo rzadko: niedokrwienie mięśnia sercowego, arytmia, dławica piersiowa, ostry zawał mięśnia sercowego.

Ze strony układu naczyniowego

Bardzo rzadko: powikłania tromboemboliczne, hipotensja tętnicza, zaburzenia krążenia i czynności serca.

Ze strony układu pokarmowego

Często: zaburzenia trawienia (np. brak apetytu, ból żołądka, nudności, wymioty, biegunka, zaparcia), szczególnie na początku leczenia.

Rzadko: kserostomia.

Bardzo rzadko: zapalenie trzustki.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego

Często: podwyższenie stężenia niektórych enzymów wątrobowych (gama-glutamylotranspeptydazy) we krwi.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej

Bardzo rzadko: alergiczne reakcje skórne (np. świąd, egzantemy), reakcje fotosensybilizacji, ciężkie reakcje skórne.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej

Często: skurcze mięśni (szczególnie na początku leczenia).

Ze strony nerek i dróg moczowych

Rzadko: u chorych z zaburzeniami oddawania moczu (np. przy przerośnięciu gruczołu krokowego) zwiększone wytwarzanie moczu może prowadzić do jego zatrzymania i nadmiernego rozciągania pęcherza moczowego.

Objawy ogólne

Często: zmęczenie, osłabienie (szczególnie na początku leczenia).

Dane badań laboratoryjnych

Często: podwyższenie stężenia kwasu moczowego i lipidów (triglicerydy, cholesterol) we krwi (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Rzadko: podwyższenie stężenia mocznika i kreatyniny we krwi (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań po rejestracji produktu leczniczego odgrywa ważną rolę. Umożliwia to kontynuowanie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka stosowania leku. Pracownicy ochrony zdrowia powinni zgłaszać wszelkie podejrzewane niepożądane działania.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blistrze; po 3 blistry w pudełku.

Kategoria dystrybucji.

Na receptę.

Producent.

Spółka Akcyjna Publiczna „Ośrodek Naukowo-Produkcyjny „Borszczagiwski Zakład Chemiczno-Farmaceutyczny”.

Lokalizacja producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

Ukraina, 03134, miasto Kijów, ul. Myru, 17.