Dimaril®

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU DO ZASTOSOWANIA MEDYCZNEGO Dimaril® (DIMARYL)

Skład:

substancja czynna: glimepiryd;

1 tabletka zawiera 2,0 mg, 3,0 mg lub 4,0 mg glikemipirydu w przeliczeniu na substancję o stężeniu 100%;

substancje pomocnicze:

tabletki 2,0 mg: laktoza jednowodna; celuloza mikrokryształowa; skrobioglikolan sodu (typ A); powidon; lak indygokarminowy (E 132); tlenek żelaza żółty (E 172); stearyna magnezu;

tabletki 3,0 mg: laktoza jednowodna; celuloza mikrokryształowa; skrobioglikolan sodu (typ A); powidon; tlenek żelaza żółty (E 172); stearyna magnezu;

tabletki 4,0 mg: laktoza jednowodna; celuloza mikrokryształowa; skrobioglikolan sodu (typ A); powidon; lak indygokarminowy (E 132); stearyna magnezu.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 2,0 mg: tabletki o wydłużonym kształcie, dwupłaskie, z ryflowaną linią podziału z obu stron, w kolorze od jasnozielonego do zielonego, z nieco nierównomiernym zabarwieniem powierzchni; dopuszcza się obecność drobnych wtrąceń o intensywniejszym kolorze;

tabletki 3,0 mg: tabletki o wydłużonym kształcie, dwupłaskie, z ryflowaną linią podziału z obu stron, w kolorze jasnożółtym, z nieco nierównomiernym zabarwieniem powierzchni; dopuszcza się obecność drobnych wtrąceń o intensywniejszym kolorze;

tabletki 4,0 mg: tabletki o wydłużonym kształcie, dwupłaskie, z ryflowaną linią podziału z obu stron, w kolorze od bladoróżowego do niebieskiego, z nieco nierównomiernym zabarwieniem powierzchni; dopuszcza się obecność drobnych wtrąceń o intensywniejszym kolorze.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwglikemiczne inne niż insulinę. Sulfony z pochodnych mocznika. Glikemipirydy. Kod ATC A10B B12.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Glimiperyd – substancja hipoglikemiczna aktywna doustnie, należąca do grupy sulfonowych pochodnych mocznika. Glimiperyd można stosować w cukrzycy typu II.

Działanie glimiperydu opiera się głównie na stymulacji uwalniania insuliny z komórek β trzustki.

Podobnie jak w przypadku innych leków z grupy sulfonowych pochodnych mocznika, efekt ten wynika ze zwiększenia wrażliwości komórek trzustki na fizjologiczną stymulację glukozą. Ponadto glimiperyd wykazuje wyraźne działanie pozapankreatyczne, charakterystyczne również dla innych leków z tej grupy.

Uwalnianie insuliny. Leki z grupy sulfonowych pochodnych mocznika regulują wydzielanie insuliny poprzez blokadę kanału potasowego zależnego od ATP, znajdującego się w błonie komórki β trzustki. Zamknięcie kanału potasowego prowadzi do depolaryzacji komórki β i poprzez otwarcie kanałów wapniowych do zwiększenia napływu wapnia do komórki, co z kolei prowadzi do uwalniania insuliny drogą egzocytozy.

Glimiperyd wiąże się z dużą szybkością z białkiem błonowym komórki β, powiązanym z kanałem potasowym zależnym od ATP, jednak jego miejsce wiązania różni się od typowego miejsca wiązania leków z grupy sulfonowych pochodnych mocznika.

Działanie pozapankreatyczne. Do efektów pozapankreatycznych należy m.in. poprawa wrażliwości tkanek obwodowych na insulinę oraz zmniejszenie klirensu insuliny w wątrobie.

Utylizacja glukozy przez tkanki obwodowe (mięśniową i tłuszczową) odbywa się za pomocą specjalnych białek transportowych znajdujących się w błonie komórkowej. Transport glukozy do tych tkanek ograniczony jest szybkością jej wykorzystania. Glimiperyd bardzo szybko zwiększa liczbę aktywnych cząsteczek transportujących glukozę w błonach komórkowych tkanki mięśniowej i tłuszczowej, co prowadzi do zwiększenia pobierania glukozy.

Glimiperyd zwiększa aktywność glikozylfosfotydyloinozytolowej specyficznej fosfolipazy C, co w izolowanych komórkach mięśniowych i tłuszczowych może korelować z wywołanym przez lek lipogenezą i glikogenezą.

Glimiperyd hamuje produkcję glukozy w wątrobie poprzez zwiększenie stężenia fruktozo-2,6-bisfosforanu w komórkach, który z kolei hamuje glukoneogenezę.

Ogólne właściwości. U zdrowych ochotników minimalna skuteczna dawka doustna wynosi około 0,6 mg. Działanie glimiperydu jest zależne od dawki i powtarzalne. Fizjologiczna reakcja na ostre obciążenie fizyczne, tj. zmniejszenie wydzielania insuliny, w warunkach działania glimiperydu jest zachowana.

Nie stwierdzono istotnej różnicy w działaniu glimiperydu po przyjęciu leku 30 minut przed posiłkiem lub bezpośrednio przed jego spożyciem. U pacjentów z cukrzycą odpowiedni kontrola metaboliczna przez 24 godziny była zapewniona po jednorazowym dziennym przyjęciu leku.

Chociaż metabolit hydroksylowy powoduje niewielkie, ale istotne statystycznie obniżenie stężenia glukozy we krwi u zdrowych ochotników, to stanowi jedynie niewielką część ogólnego działania leku.

Stosowanie w połączeniu z metforminą. W jednym badaniu wykazano poprawę kontroli metabolicznej przy terapii skojarzonej z glimiperydem w porównaniu z monoterapią metforminą u pacjentów, u których cukrzycę nie udało się odpowiednio kontrolować przy zastosowaniu maksymalnych dawek metforminy.

Stosowanie w połączeniu z insuliną. Dane dotyczące stosowania leku w połączeniu z insuliną są ograniczone. Możliwe jest leczenie wspomagające insuliną u pacjentów, u których cukrzycę nie udało się odpowiednio kontrolować przy zastosowaniu maksymalnych dawek glimiperydu. W dwóch badaniach dzięki tej kombinacji osiągnięto podobną poprawę kontroli metabolicznej jak przy monoterapii insuliną; jednak przy terapii skojarzonej wymagana była mniejsza średnia dawka insuliny.

Osobliwe kategorie pacjentów. Dzieci. W 24-tygodniowym badaniu klinicznym z aktywnym kontrolowaniem (glimiperyd w dawce do 8 mg na dobę lub metformina w dawce do 2000 mg na dobę) wzięło udział 285 dzieci (w wieku 8–17 lat) z cukrzycą typu II.

Tak glimiperyd, jak i metformina spowodowały istotne statystycznie obniżenie HbA1c w porównaniu z wartością wyjściową (glimiperyd – 0,95 (SD 0,41); metformina – 1,39 (SD 0,40)). Jednak nie wykazano większej skuteczności glimiperydu w porównaniu z metforminą pod względem średniej zmiany HbA1c w porównaniu z wartością wyjściową. Różnica między dwoma rodzajami leczenia wyniosła 0,44% na korzyść metforminy. Górna granica (1,05) 95% przedziału ufności dla tej różnicy nie była niższa niż 0,3% granicy nieprzewyższania skuteczności.

Na podstawie wyników leczenia glimiperydem nie wykryto nowych problemów dotyczących bezpieczeństwa u dzieci w porównaniu z dorosłymi pacjentami z cukrzycą typu II. Brak danych dotyczących długoterminowej skuteczności i bezpieczeństwa u dzieci.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Po doustnym przyjęciu biodostępność glimiperydu wynosi 100%. Spożycie pokarmu nie ma istotnego wpływu na wchłanianie, jedynie nieco spowalnia jego szybkość. Maksymalne stężenie leku w osoczu (Cmax) osiągane jest około 2,5 godziny po przyjęciu doustnym (średnie wartości wynoszą 0,3 μg/ml po wielokrotnym przyjmowaniu dawki dobowej 4 mg). Istnieje zależność liniowa między dawką a Cmax oraz między dawką a AUC (polem pod krzywą „stężenie – czas”).

Rozkład. Glimiperyd charakteryzuje się bardzo niskim objętością rozkładu (około 8,8 l), co odpowiada w przybliżeniu objętości rozkładu albuminy, wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (ponad 99%) i niskim kliremsem (około 48 ml/min).

U zwierząt glimiperyd przenika do mleka matki. Glimiperyd przenika przez łożysko. Przejście przez barierę krew-mózg jest niskie.

Metabolizm i wydalanie. Średni okres półtrwania eliminacji podstawowej przy stężeniu leku we krwi odpowiadającym wielokrotnemu schematowi dawkowania wynosi około 5–8 godzin. Po podaniu wysokich dawek obserwowano niewielkie wydłużenie okresu półtrwania.

Po przyjęciu pojedynczej dawki glimiperydu znakowanego izotopem radioaktywnym, 58% substancji radioaktywnej wykryto w moczu, a 35% – w kale. Nie wykryto niezmienionej substancji w moczu. W moczu i kale wykryto dwa metabolity, które najprawdopodobniej powstają w wyniku metabolizmu w wątrobie (główny enzym CYP2C9), z których jeden jest metabolitem hydroksypochodnym, a drugi – karboksypochodnym. Po doustnym podaniu glimiperydu okresy półtrwania końcowego tych metabolitów wynosiły odpowiednio od 3 do 6 godzin oraz od 5 do 6 godzin.

Porównanie farmakokinetyki po pojedynczym i wielokrotnym podaniu leku raz na dobę nie wykazało istotnych różnic. Zmienność międzypacjentowa była bardzo niska. Nie obserwowano istotnej kumulacji.

Osobliwe kategorie pacjentów. Parametry farmakokinetyczne u mężczyzn i kobiet, zarówno młodych, jak i starszych (powyżej 65 roku życia), były podobne. U pacjentów z obniżonym kliremsem kreatyniny zaobserwowano tendencję do zwiększenia klirensu glimiperydu i obniżenia jego średnich stężeń w osoczu krwi, co najprawdopodobniej wynika z szybszego wydalania spowodowanego mniejszym stopniem wiązania z białkami krwi. Wydalanie obu metabolitów przez nerki było zaburzone. Ogólnie rzecz biorąc, u tych pacjentów nie przewiduje się dodatkowego ryzyka kumulacji leku.

Wskazniki farmakokinetyczne u pięciu pacjentów po zabiegach chirurgicznych na drogach żółciowych były podobne do tych u zdrowych ochotników.

Dzieci. Badanie oceniające farmakokinetykę, bezpieczeństwo i tolerancję po jednorazowym przyjęciu 1 mg glimiperydu na czczo u 30 dzieci (4 dzieci w wieku 10–12 lat i 26 dzieci w wieku 12–17 lat) z cukrzycą typu II wykazało, że średnie wartości AUC(0-last), Cmax i t1/2 były podobne do tych wcześniej obserwowanych u dorosłych.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa. Efekty obserwowane podczas badań przedklinicznych występowały przy poziomach ekspozycji znacznie przekraczających maksymalne poziomy ekspozycji u ludzi, co wskazuje na ich niewielką wartość dla praktyki klinicznej, lub były spowodowane działaniem farmakodynamicznym leku (hipoglikemią). Wyniki te uzyskano w ramach tradycyjnych badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa, badań toksyczności przy wielokrotnym podawaniu, testów genotoksyczności, potencjału onkogennego oraz toksyczności rozrodczej. Efekty niepożądane zaobserwowane w ostatnich badaniach (obejmujących badania embriotoksyczności, teratogenności i toksycznego wpływu na rozwój organizmu) uznano za skutki hipoglikemicznych efektów wywołanych przez lek u samic i ich potomstwa.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania. Cukrzyca typu II u dorosłych, gdy poziom glukozy we krwi nie może być utrzymany jedynie za pomocą diety, ćwiczeń fizycznych i redukcji masy ciała.

Przeciwwskazania. Dimaril® nie jest wskazany do leczenia cukrzycy zależnej od insuliny, ketoacydozy cukrzycowej ani śpiączki cukrzycowej. Stosowanie leku jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby. W przypadku ciężkich zaburzeń czynności nerek lub wątroby należy przełożyć pacjenta na leczenie insuliny.

Nie można stosować Dimarilu® u pacjentów z podwyższoną wrażliwością na gliemepiryd lub którykolwiek z substancji pomocniczych wchodzących w skład leku, pochodne sulfonilomocznika lub inne leki sulfonamidowe (ryzyko wystąpienia reakcji nadwrażliwości).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Jednoczesne stosowanie leku Dimaril® z niektórymi lekami może prowadzić zarówno do osłabienia, jak i wzmocnienia hipoglikemicznego działania gliemepirydu. Dlatego inne leki należy przyjmować wyłącznie za zgodą (lub na receptę) lekarza. Gliemepiryd jest metabolizowany za pomocą cytochromu P450 2C9 (CYP2C9). Wiadomo, że jednoczesne stosowanie induktorów (np. ryfampicyny) lub inhibitorów CYP2C9 (np. flukenazolu) może zmieniać ten metabolizm. Wyniki badań in vivo wykazały, że flukenazol, jeden z najsilniejszych inhibitorów CYP2C9, zwiększa AUC gliemepirydu około dwukrotnie. O istnieniu tego typu interakcji świadczą doświadczenia z zastosowania Dimarilu i innych pochodnych sulfonilomocznika.

Wzmacnianie efektu obniżania poziomu glukozy we krwi, a tym samym w niektórych przypadkach również hipoglikemia, może wystąpić przy jednoczesnym stosowaniu gliemepirydu z następującymi lekami: fenylobutazon, azapropyazon i oksyfenylobutazon, sulfineprazone, insulina oraz doustne leki przeciwcukrzycowe, niektóre długodziałające sulfonamidy, metformina, tetracykliny, salicylany i kwas p-aminosalicylowy, inhibitory MAO, sterydy anaboliczne i męskie hormony płciowe, antybiotyki chinolonowe i klaritromycyna, chloramfenikol, probenecyd, kumaryny przeciwkrzepliwe, mikonazol, fenfluramina, dysopyramida, pentoksyfilina (wysokie dawki podawane parenteralnie), fibraty, tritokwalina, inhibitory ACE, flukenazol, fluoksetyna, allopurinol, sympatykolityki, cyklo-, tro- i ifosfamidy.

Osłabienie efektu obniżania poziomu glukozy we krwi oraz odpowiednio zwiększenie tego poziomu może występować, gdy pacjent jednocześnie przyjmuje następujące leki: estrogeny i progestageny; leki moczopędne, diuretyki tiazynowe; leki stymulujące czynność tarczycy, glikokortykosteroidy; pochodne fenantrenu, chloropromazyna; adrenalina i sympatykomimetyki; kwas nikotynowy (wysokie dawki) i jego pochodne; środki przeczyszczające (długotrwałe stosowanie); fenytoina, diazoksyd; glukagon, barbiturany i ryfampycyna; acetoazolamid.

Antagoniści receptora H2, blokery beta, klonidyna i rezerpina mogą prowadzić zarówno do wzmocnienia, jak i osłabienia efektu obniżania poziomu glukozy we krwi.

Pod wpływem sympatykolityków, takich jak blokery beta, klonidyna, guanetydyna i rezerpina, objawy adrenergicznej regulacji odwrotnej hipoglikemii mogą się zmniejszać lub zanikać.

Spożycie alkoholu może nieprzewidywalnie nasilać lub osłabiać działanie hipoglikemiczne gliemepirydu.

Gliemepiryd może zarówno nasilać, jak i osłabiać działanie pochodnych kumaryny.

Kolesewelam wiąże się z gliemepirydem i zmniejsza jego wchłanianie z przewodu pokarmowego. Nie zaobserwowano żadnych interakcji, jeśli gliemepiryd był przyjmowany co najmniej 4 godziny przed zastosowaniem kolesewelamu. Z tego powodu gliemepiryd należy przyjmować co najmniej 4 godziny przed zastosowaniem kolesewelamu.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Dimaril® należy przyjmować tuż przed lub podczas posiłku.

W przypadku nieregularnego odżywiania się lub pominięcia posiłku leczenie lekiem Dimaril® może spowodować hipoglikemię. Do możliwych objawów hipoglikemii należą ból głowy, silne uczucie głodu, nudności, wymioty, zmęczenie, senność, zaburzenia snu, zwiększona aktywność ruchowa, agresja, trudności koncentracji, niepokój, opóźnienie czasu reakcji, stan depresyjny, dezorientacja, zaburzenia mowy i wzroku, afazja, drżenie, osłabienie mięśni, zaburzenia czucia, zawroty głowy, bezradność, utrata samokontroli, delirium, drgawki mózgowe, sennolenccja i utrata świadomości aż po śpiączkę, płytkie oddychanie oraz bradykardia. Ponadto mogą występować objawy adrenergicznej kontrregulacji, takie jak potliwość, zimna i wilgotna skóra, niepokój, tachykardia, nadciśnienie tętnicze, kołatanie serca, dławica piersiowa oraz zaburzenia rytmu serca.

Obraz kliniczny ciężkiego napadu hipoglikemii może przypominać obraz kliniczny udaru mózgu.

Objawy hipoglikemii można niemal zawsze szybko wyeliminować poprzez natychmiastowe spożycie węglowodanów (cukru). Sztuczne środki słodzące są nieskuteczne.

Z doświadczeń w stosowaniu innych pochodnych sulfoniliomocznika wiadomo, że mimo początkowej skuteczności działań wyeliminowania hipoglikemii, może ona ponownie się pojawić.

Ciężka lub długotrwała hipoglikemia, która tylko tymczasowo ustępuje po podaniu zwykłych dawek cukru, wymaga natychmiastowego leczenia, a czasem hospitalizacji.

Do czynników sprzyjających rozwojowi hipoglikemii należą:

• niechęć lub (szczególnie u osób starszych) niemożność współpracy pacjenta z lekarzem;
• niedożywienie, nieregularne odżywianie się lub pominięcie posiłku lub okres głodówki;
• naruszenie diety;
• niewłaściwy stosunek między obciążeniem fizycznym a spożyciem węglowodanów;
• spożycie alkoholu, szczególnie w połączeniu z pominięciem posiłku;
• zaburzenia funkcji nerek;
• ciężkie zaburzenia funkcji wątroby;
• przedawkowanie leku Dimaril®;
• niektóre dekompensowane choroby układu endokrynnego wpływające na metabolizm węglowodanów lub kontrregulację hipoglikemii (np. przy niektórych zaburzeniach funkcji tarczycy lub niedoczynności przysadki mózgowej lub kory nadnerczy);
• jednoczesne stosowanie niektórych innych leków (patrz dział „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Leczenie lekiem Dimaril® wymaga regularnej kontroli stężenia glukozy we krwi i w moczu. Ponadto zaleca się oznaczanie zawartości hemoglobiny glikowanej.

Podczas leczenia lekiem Dimaril® należy regularnie kontrolować parametry funkcji wątroby oraz parametry hematologiczne (szczególnie liczbę leukocytów i płytek krwi).

W sytuacjach stresowych (np. uraz, nieplanowane zabiegi chirurgiczne, infekcje towarzyszące podwyższonej temperaturze ciała) może być wskazane tymczasowe przejście pacjenta na insulinę.

Brak jest doświadczeń w stosowaniu leku Dimaril® u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby lub u pacjentów poddawanych dializie. Pacjentom z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby wskazane jest przejście na insulinę.

Leczenie pacjentów z niedoborem glukozo-6-fosforanodehydrogenazy lekami z grupy sulfoniliomoczników może prowadzić do rozwoju anemii hemolitycznej. Ponieważ glimepiryd należy do klasy leków sulfoniliomocznikowych, należy ostrożnie przepisywać go pacjentom z niedoborem glukozo-6-fosforanodehydrogenazy. Takim pacjentom należy przepisać leki alternatywne niezawierające sulfoniliomoczniku.

Tabletki Dimaril® zawierają mniej niż 5 g laktozy monohydratu (tabletki 2,0 mg – 146,019 mg; tabletki 3,0 mg – 145,019 mg; tabletki 4,0 mg – 144,019 mg), dlatego jeśli u pacjenta stwierdzono nietolerancję niektórych cukrów, należy skonsultować się z lekarzem przed przyjęciem tego leku.

Nie należy przyjmować tego leku pacjentom, u których występuje dość rzadka wrodzona nietolerancja galaktozy, niedobór laktozy Lapp lub zaburzenia wchłaniania glukozy-galaktozy.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Ryzyko związane z cukrzycą. Odchylenia od normy stężenia glukozy we krwi w okresie ciąży mogą być przyczyną zwiększonego ryzyka wystąpienia wad wrodzonych i śmiertelności okołoporodowej. Dlatego należy dokładnie kontrolować stężenie glukozy we krwi u ciężarnej, aby uniknąć ryzyka teratogennego.

Kobietę ciężarną z cukrzycą należy przełożyć na insulinę. Kobiety chore na cukrzycę powinny informować swojego lekarza o planowanej ciąży w celu skorygowania leczenia i przejścia na insulinę.

Ryzyko związane z glimepirydem. Brak jest danych dotyczących stosowania glimepirydu u kobiet w ciąży. Zgodnie z wynikami badań na zwierzętach, lek wykazuje toksyczność rozrodczą, prawdopodobnie związaną z działaniem farmakologicznym glimepirydu (hipoglikemią). Dlatego w całym okresie ciąży nie można stosować glimepirydu.

Jeśli pacjentka przyjmująca glimepiryd planuje zajście w ciążę lub została w ciąży, należy jak najszybciej przełożyć ją na leczenie insuliną.

Okres karmienia piersią.

Nie wiadomo, czy lek przenika do mleka matki u ludzi. U szczurów glimepiryd przenika do mleka matki. Ponieważ inne pochodne sulfoniliomocznika przenikają do mleka matki oraz biorąc pod uwagę ryzyko rozwoju hipoglikemii u niemowląt karmionych piersią w trakcie leczenia glimepirydem, karmienie piersią nie jest zalecane.

Wpływ na zdolność kierowania pojazdami i pracę z maszynami. Nie przeprowadzono badań wpływu leku na zdolność kierowania pojazdami i pracę z maszynami.

Zdolność do koncentracji i szybkość reakcji mogą być obniżone w wyniku hipoglikemii lub hiperglikemii lub np. pogorszenia wzroku. Może to stwarzać ryzyko w sytuacjach, gdy taka zdolność ma szczególne znaczenie (np. kierowanie samochodem lub praca z maszynami).

Pacjentów należy ostrzec, że nie powinni dopuszczać do rozwoju hipoglikemii podczas kierowania pojazdem. Dotyczy to szczególnie osób, które słabo lub wcale nie potrafią rozpoznać u siebie objawów wskazujących na hipoglikemię, oraz osób, u których napady hipoglikemii występują często. Należy poważnie rozważyć, czy w takich okolicznościach warto siadać za kierownicą lub pracować z maszynami.

Sposób stosowania i dawki.

Udane leczenie cukrzycy zależy od przestrzegania przez chorego odpowiedniej diety, regularnej aktywności fizycznej, a także stałej kontroli poziomu glukozy we krwi i w moczu. Nieprzestrzeganie diety przez chorego nie może zostać skompensowane przyjmowaniem tabletek ani insuliny.

Dawkowanie zależy od wyników analiz stężenia glukozy we krwi i w moczu.

Dawka początkowa wynosi 1 mg (1/2 tabletu 2 mg) gлимепirydu na dobę. Jeśli taka dawka umożliwia osiągnięcie kontroli choroby, należy ją stosować w terapii utrzymującej.

Jeśli kontrola glikemii nie jest optymalna, dawkę należy zwiększać etapowo do 2, 3 lub 4 mg gлимепirydu na dobę (w odstępach 1–2 tygodnie).

Dawka wyższa niż 4 mg na dobę daje lepsze efekty tylko w pojedynczych przypadkach. Maksymalna zalecana dawka to 6 mg leku Dimaril® na dobę.

Jeśli maksymalna dobowe dawkowanie metforminy nie zapewnia wystarczającego kontroli glikemii, można rozpocząć terapię wspomagającą gлимепirydem.

Bez zmiany poprzedniego dawkowania metforminy, przyjmowanie gлимепirydu należy rozpocząć od niskiej dawki, którą następnie można stopniowo zwiększać do maksymalnej dawki dobowej, kierując się pożądanym poziomem kontroli metabolicznej. Terapię skojarzoną należy prowadzić pod ścisłym nadzorem lekarza.

Jeśli maksymalna dobowe dawkowanie leku Dimaril® nie zapewnia wystarczającego kontroli glikemii, w razie potrzeby może zostać rozpoczęta terapia wspomagająca insuliną. Bez zmiany poprzedniego dawkowania gлимepirydu, leczenie insuliną należy rozpocząć od niskiej dawki, którą następnie można zwiększać, kierując się pożądanym poziomem kontroli metabolicznej.

Terapię skojarzoną należy prowadzić pod ścisłym nadzorem lekarza.

Zazwyczaj jedna dawka gлимepirydu na dobę jest wystarczająca. Zaleca się przyjmowanie jej krótko przed lub podczas obfitego śniadania albo – jeśli śniadanie nie jest spożywane – krótko przed lub podczas pierwszego głównego posiłku. Błędów w stosowaniu leku, np. pominięcia przyjęcia kolejnej dawki, nigdy nie wolno nadrobić poprzez przyjęcie następnego razu wyższej dawki. Tabletkę należy połykać nie żując, popijając płynem.

Jeśli u pacjenta występuje reakcja hipoglikemiczna po przyjęciu dawki 1 mg gлимepirydu na dobę, oznacza to, że cukrzyca może być kontrolowana wyłącznie poprzez przestrzeganie diety.

Poprawa kontroli cukrzycy wiąże się ze wzrostem wrażliwości na insulinę, dlatego w trakcie leczenia potrzeba gлимепirydu może się zmniejszać. Aby uniknąć hipoglikemii, dawkę należy stopniowo zmniejszać lub całkowicie przerwać terapię. Konieczność ponownego przeanalizowania dawkowania może również wystąpić, jeśli u pacjenta zmienia się masa ciała lub styl życia, albo działają inne czynniki zwiększające ryzyko hipoglikemii lub hiperglikemii.

Przejście z doustnych środków hipoglikemicznych na lek Dimaril®.

Zazwyczaj możliwe jest przejście z innych doustnych środków hipoglikemicznych na Dimaril®. Przy takiej zmianie należy uwzględnić siłę działania i okres półtrwania poprzedniego środka. W niektórych przypadkach, szczególnie jeśli lek przeciw cukrzycy ma długi okres półtrwania (np. chlorpropamid), zaleca się odczekanie kilku dni przed rozpoczęciem stosowania Dimarilu®. Pozwoli to zmniejszyć ryzyko reakcji hipoglikemicznych spowodowanych działaniem addytywnym dwóch środków.

Zalecana dawka początkowa to 1 mg gлимепirydu na dobę. Jak wspomniano wcześniej, dawkę można etapowo zwiększać, uwzględniając odpowiedź na lek.

Przejście z insuliny na lek Dimaril®.

W wyjątkowych przypadkach pacjentom z cukrzycą typu II, którzy przyjmują insulinę, może być wskazane przejście na Dimaril®. Takiej zmiany należy dokonać pod ścisłym nadzorem lekarza.

Dzieci. Obecnie brak danych dowodowych dotyczących stosowania gлимepirydu u pacjentów w wieku do 8 lat. Dla dzieci w wieku od 8 do 17 lat istnieją ograniczone dane dowodowe dotyczące stosowania gлимepirydu jako monoterapii. Dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności stosowania leku u dzieci są niewystarczające, dlatego nie zaleca się stosowania go tej grupie pacjentów.

Przedawkowanie. Przedawkowanie może prowadzić do hipoglikemii trwającej od 12 do 72 godzin, która po początkowym złagodzeniu może ponownie się pojawić. Objawy mogą wystąpić po 24 godzinach od wchłonięcia leku. Zazwyczaj u takich pacjentów zaleca się obserwację w szpitalu. Mogą wystąpić nudności, wymioty i ból w nadbrzuszu. Hipoglikemia często może towarzyszyć objawy neurologiczne, takie jak niepokój, drżenie, zaburzenia wzroku, zaburzenia koordynacji, senność, śpiączka i drgawki.

Leczenie przedawkowania. Leczenie polega przede wszystkim na zapobieganiu wchłanianiu leku. W tym celu należy wywołać wymioty, a następnie wypić wodę lub napój gazowany z węglem aktywnym (adsorbent) oraz siarczanem sodu (środek przeczyszczający). Jeśli pacjent przyjął dużą ilość gлимepirydu, wskazane jest przemywanie żołądka, po którym stosuje się węgiel aktywny i siarczan sodu. W przypadku ciężkiego przedawkowania konieczna jest hospitalizacja w oddziale intensywnej terapii. Należy jak najszybciej rozpocząć podawanie glukozy: w razie potrzeby – najpierw jednorazowa dożylne wstrzyknięcie 50 ml 50 % roztworu, a następnie wlewanie 10 % roztworu z ciągłym kontrolowaniem poziomu glukozy we krwi. Dalsze leczenie jest objawowe.

Podczas leczenia hipoglikemii spowodowanej przypadkowym przyjęciem leku Dimaril®, u niemowląt i małych dzieci dawkę glukozy należy szczególnie starannie dostosować ze względu na możliwość wystąpienia niebezpiecznej hiperglikemii, a jej kontrolę należy prowadzić poprzez bieżące obserwowanie poziomu glukozy we krwi.

Działania niepożądane.

Na podstawie doświadczeń z zastosowaniem Dimarilu® oraz innych pochodnych sulfonilomoczniny, podczas badań klinicznych zaobserwowano działania niepożądane wymienione poniżej według klas narządów i układów, w kolejności zmniejszającej się częstości występowania: bardzo często: ≥ 1/10; często: ≥ 1/100 do <1/10; rzadko: ≥ 1/1000 do <1/100; nieczęsto: ≥ 1/10000 do <1/1000; bardzo rzadko: <1/10000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Zaburzenia ze strony krwi i układu chłonnego.

Rzadko: trombocytopenia, leukopenia, granulocytopenia, agranulocytoza, erytropenia, anemia hemolityczna oraz pancytopenia, które zazwyczaj są odwracalne po odstawieniu leku.

Częstość nieznana: ciężka trombocytopenia z liczbą trombocytów poniżej 10000/μl oraz purpura trombocytopeniczna.

Zaburzenia ze strony układu odpornościowego.

Bardzo rzadko: naczyniak zapalny typu leukocyto-klastycznego, umiarkowane reakcje nadwrażliwości, które mogą postępować do ciężkich postaci, towarzyszone dusznością, obniżeniem ciśnienia tętniczego i czasem wstrząsem.

Częstość nieznana: możliwe reakcje krzyżowe z pochodnymi sulfonilomoczniny, sulfonamidami lub substancjami spokrewnionymi.

Zaburzenia metaboliczne i pokarmowe.

Rzadko: hipoglikemia.

Takie reakcje hipoglikemiczne występują zazwyczaj natychmiastowo, mogą być ciężkie i nie zawsze łatwo poddają się korekcji.

Występowanie takich reakcji, podobnie jak w przypadku leczenia innymi środkami hipoglikemicznymi, zależy od indywidualnych czynników, takich jak nawyki żywieniowe i dawka leku (szczegóły w sekcji „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zaburzenia ze strony narządu wzroku.

Częstość nieznana: mogą występować przejściowe zaburzenia wzroku, szczególnie na początku leczenia, spowodowane zmianą poziomu glukozy we krwi.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego.

Bardzo rzadko: nudności, wymioty, biegunka, wzdęcia, uczucie dyskomfortu w brzuchu, ból brzucha, które rzadko prowadzą do konieczności przerwania leczenia.

Zaburzenia hepatobiliorne.

Częstość nieznana: podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych.

Bardzo rzadko: zaburzenia funkcji wątroby (np. z obturacyjnym żółtaczem lub żółtaczką), zapalenie wątroby oraz niewydolność wątroby.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej.

Częstość nieznana: mogą wystąpić reakcje nadwrażliwości, w tym swędzenie, wysypka, pokrzywka oraz nadwrażliwość na światło.

Wskaźniki laboratoryjne.

Bardzo rzadko: obniżenie poziomu sodu w surowicy krwi.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po dopuszczeniu leku do obrotu jest ważnym procederem. Pozwala to na ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem danego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych proszone są o zgłaszanie wszystkich podejrzewanych działań niepożądanych poprzez krajowe systemy raportowania.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blistrze. Po 3, 5 lub 6 blisterów w kartonie.

Kategoria dystrybucji.

Na receptę.

Producent. Spółka akcyjna „Kijówmedpreparat”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 01032, Kijów, ul. Saksaganskiego, 139.