INSTRUKCJA dotyczÄ cza stosowania leku Diklofenak sodu-KV (DICLOFENACSODIUM-KV)

SkÅ ad:

substancja czynna: diklofenak sodu;

1 kapsuÅ 25 mg diklofenaku sodowego;

substancja pomocnicza: laktoza monohydrat;

*skÅ ad osÅ onki kapsuÅ 2: żelatyna, indygo karmin (E 132), dwutlenek tytanu (E 171).

PostaÄ 2 leku. kapsuÅ y twarde.

GÅ 2wne wÅ 2aÄ 2ciwiaste i chemiczne: twarde kapsuÅ y żelatynowe z niebieskim czubkiem i biaÅ 2m korpusem. ZawartoÄ 2 kapsuÅ y: krystaliczny proszek biaÅ 2go koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Niesteroidowe leki przeciwzapalne i przeciwreumatyczne. Pochodne kwasu octowego i pokrewne zwiazki. Kod ATC M01AB05.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Diklofenak sodu-KV zawiera diklofenak sodu – substancję o strukturze niesteroidowej, wykazującą wyraźne działanie przeciwbólowe i przeciwzapalne.

Jest inhibitorem prostaglandynsyntetazy (cyklooksygenazy).

In vitro diklofenak sodu w stężeniach równoważnych tym, które osiąga się podczas leczenia pacjentów, nie hamuje biosyntezy proteoglikanów w tkance chrzęstnej.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Mimo że wchłanianie zachodzi w pełni, początek działania może być opóźniony w wyniku przejścia przez żołądek, na co może wpływać przyjmowanie pokarmu, spowalniające opróżnianie żołądka. Średnie stężenia szczytowe w osoczu wynoszące 1,48 ± 0,65 μg/ml (1,5 μg/ml = 5 μmol/l) osiągane są średnio po 2 godzinach od podania leku w dawce 50 mg.

Biodostępność. Około połowa podanego diklofenaku ulega metabolizmowi przy pierwszym przejściu przez wątrobę (efekt pierwszego przejścia); pole pod krzywą stężenia (AUC) po doustnym podaniu leku stanowi około połowę wartości uzyskanej po podaniu równoważnej dawki dożylnej.

Właściwości farmakokinetyczne leku nie zmieniają się przy stosowaniu powtarzalnym. Nie obserwuje się akumulacji przy zachowaniu zalecanej dawki.

Stężenia w osoczu u dzieci przyjmujących równoważne dawki (mg/kg masy ciała) są podobne do stężeń obserwowanych u dorosłych.

Rozkład. Wiązanie diklofenaku z białkami surowicy krwi wynosi 99,7%, z albuminą – 99,4%.

Diklofenak przenika do płynu synowialnego, gdzie jego maksymalne stężenie osiągane jest 2–4 godziny później niż w osoczu krwi. Okres półwylęgu z płynu synowialnego wynosi 3–6 godzin. Po upływie 2 godzin od osiągnięcia maksymalnych stężeń w osoczu krwi stężenie diklofenaku w płynie synowialnym pozostaje wyższe; to zjawisko obserwuje się przez 12 godzin.

Zgłaszano pojedyncze przypadki wykrycia diklofenaku w niskim stężeniu (100 ng/ml) w mleku matki. Oszacowana ilość leku przechodzącego z mlekiem matki do organizmu niemowlęcia wynosi 0,03 mg/kg/dobę.

Metabolizm. Diklofenak jest częściowo metabolizowany drogą glukuronidacji niezmienionej cząsteczki, ale głównie poprzez jedno- i wielokrotne hydroksylowanie oraz metoksylowanie, prowadzące do powstania kilku fenolowych metabolitów, z których większość tworzy koniugaty z kwasem glukuronowym. Dwa z tych fenolowych metabolitów są biologicznie aktywne, ale znacznie mniej niż diklofenak.

Wydalanie. Całkowity systemowy klirens osoczowy diklofenaku wynosi 263 ± 56 ml/min (wartość średnia ± odchylenie standardowe). Ostateczny okres półwylęgu z osocza krwi wynosi 1–2 godziny. Okres półwylęgu z osocza krwi czterech metabolitów, w tym dwóch farmakologicznie aktywnych, jest również krótki i wynosi 1–3 godziny. Około 60% podanej dawki leku wydzielane jest z moczem w postaci glukuronidowego koniugatu niezmienionej cząsteczki oraz w postaci metabolitów, z których większość również przekształca się w koniugaty glukuronidowe. Mniej niż 1% diklofenaku wydzielane jest w postaci niezmienionej. Pozostała część podanej dawki leku wydzielana jest z kałem w postaci metabolitów.

Farmakokinetyka u określonych grup pacjentów.

Pacjenci w podeszłym wieku. Nie zaobserwowano wpływu wieku pacjenta na wchłanianie, metabolizm i wydalanie leku, z wyjątkiem faktu, że u pięciu pacjentów w podeszłym wieku 15-minutowa infuzja dożylna prowadziła do o 50% wyższego stężenia leku w osoczu krwi niż oczekiwano u młodych zdrowych ochotników.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek. U pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek otrzymujących dawki terapeutyczne nie należy spodziewać się akumulacji niezmienionej substancji czynnej, biorąc pod uwagę kinetykę leku po jednorazowym podaniu. U chorych z kliresem kreatyniny poniżej 10 ml/min obliczone stężenia równowagi hydroksylowanych metabolitów w osoczu były około 4 razy wyższe niż u zdrowych ochotników. Ostatecznie jednak wszystkie metabolity były wydalane z żółcią.

Pacjenci z chorobami wątroby. U chorych z przewlekłym zapaleniem wątroby lub skompensowanym marskością wątroby parametry farmakokinetyczne oraz metabolizm diklofenaku są podobne do tych u pacjentów bez chorób wątroby.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Zapalne i zwyrodnieniowe postacie chorób reumatycznych (reumatoidalne zapalenie stawów, sztywne zapalenie stawów kręgosłupa, osteoarthrytis, spondylarthrytis);
zespoły bólowe pochodzące od kręgosłupa;
choroby reumatyczne miękkich tkanek pozastawowych;
ostre napady dny moczanowej;
ostre bóle pourazowe i pozabiegowe towarzyszące stanom zapalnym i obrzękom, np. po zabiegach stomatologicznych i ortopedycznych;
choroby ginekologiczne towarzyszące bólowi i stanom zapalnym, np. pierwotna dysmenorrhoea lub zapalenie przydatków;
jako lek wspomagający w ciężkich stanach zapalnych narządów LOR towarzyszących wyraźnemu bólowi, np. przy zapaleniu gardła i migdałków, zapaleniu ucha. Zgodnie z ogólnymi zasadami terapeutycznymi, podstawową chorobę należy leczyć lekami podstawowej terapii. Gorączka jako objaw nie jest wskazaniem do stosowania leku.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z pozostałych składników leku;
ostre owrzodzenie żołądka lub jelita; krwawienie do przewodu pokarmowego lub perforacja;
krwawienie lub perforacja przewodu pokarmowego w wywiadzie, związane z wcześniejszą terapią niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ);
aktywna faza choroby wrzodowej/krwawienia lub nawracająca choroba wrzodowa/krwawienie w wywiadzie (dwa lub więcej oddzielnych epizodów rozpoznanej choroby wrzodowej lub krwawienia);
III trymestr ciąży;
choroby zapalne jelita (np. choroba Leśniowskiego-Crohna lub wrzodziejące zapalenie jelita grubego);
niewydolność wątroby (klasa C wg Childa-Pugh, marskość wątroby lub wodobrzusze);
niewydolność nerek (klirens kreatyniny < 15 ml/min/1,73 m²);
przewlekła niewydolność serca (NYHA II–IV);
choroba niedokrwienna serca u pacjentów z chorobą wieńcową, którzy przebyli zawał mięśnia sercowego;
choroby naczyniowo-mózgowe u pacjentów, którzy przebyli udar mózgu lub mają napady przemijających ataków niedokrwiennych;
choroby tętnic obwodowych;
leczenie bólu w okresie operacyjnym podczas aortokoronarnego by-pass (lub przy użyciu urządzenia do sztucznego krążenia);
jak i inne NLPZ, diklofenak jest przeciwwskazany u pacjentów, u których w odpowiedzi na stosowanie ibuprofenu, kwasu acetylosalicylowego lub innych NLPZ pojawiają się napady astmy oskrzelowej, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka lub ostry katar, polipy nosa oraz inne objawy alergiczne.

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Poniżej wymieniono interakcje obserwowane przy stosowaniu diklofenaku w postaci kapsułek i innych form lekarskich.

*Lit. * W warunkach jednoczesnego stosowania diklofenak może zwiększyć stężenie litu w osoczu krwi. Zaleca się monitorowanie poziomu litu w surowicy krwi.

*Digoksyna. * W warunkach jednoczesnego stosowania diklofenak może zwiększyć stężenie digoksyny w osoczu krwi. Zaleca się monitorowanie poziomu digoksyny w surowicy krwi.

*Diuretyki i leki przeciwhypertensyjne. * Jednoczesne stosowanie diklofenaku z diuretykami i lekami przeciwhypertensyjnymi (np. beta-blokerami, inhibitorami enzymu konwertującego angiotensynę [ECA]) może prowadzić do zmniejszenia ich działania przeciwhypertensyjnego poprzez hamowanie syntezy naczyniorozkurczowych prostaglandyn. W związku z tym taką kombinację należy stosować ostrożnie, a pacjenci, szczególnie starsi, powinni być poddawani dokładnemu nadzorowi pod kątem ciśnienia tętniczego. Pacjenci powinni otrzymywać odpowiednie nawodnienie, zaleca się również monitorowanie funkcji nerek po rozpoczęciu terapii wspomagającej i regularnie po niej, szczególnie w odniesieniu do diuretyków i inhibitorów ECA, ze względu na zwiększone ryzyko nefrotoxyczności.

*Leki powodujące hiperkaliemię. * Jednoczesne leczenie diuretykami zatrzymującymi potas, cyklosporyną, takrolimusem lub trimetoprimem może być związane ze zwiększonym poziomem potasu w surowicy krwi, dlatego kontrola stanu pacjentów powinna odbywać się częściej.

*Antykoagulants i leki przeciwzakrzepowe. * Jednoczesne stosowanie zwiększa ryzyko krwawienia, dlatego zaleca się środki ostrożności. Choć badania kliniczne nie wskazują na wpływ diklofenaku na aktywność antykoagulantów, istnieją pojedyncze doniesienia o zwiększeniu ryzyka krwawienia u pacjentów stosujących jednocześnie diklofenak i antykoagulants. Dlatego dla pewności, że nie są potrzebne żadne zmiany w dawkowaniu antykoagulantów, zaleca się dokładne monitorowanie stanu takich pacjentów. Jak i inne niesteroidowe leki przeciwzapalne, diklofenak w wysokich dawkach może tymczasowo hamować agregację płytek krwi.

Inne NLPZ, w tym selektywne inhibitory cyklooksygenazy-2 i kortykosteroidy.

Jednoczesne stosowanie diklofenaku i innych NLPZ lub kortykosteroidów zwiększa ryzyko krwawienia przewodu pokarmowego lub wrzodów. Należy unikać jednoczesnego stosowania dwóch lub więcej NLPZ.

*Selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI). * Jednoczesne stosowanie NLPZ i SSRI zwiększa ryzyko krwawień przewodu pokarmowego.

*Leki przeciwcukrzycowe. * Badania kliniczne wykazały, że diklofenak można stosować razem z doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi bez zmiany ich działania terapeutycznego. Istnieją jednak pojedyncze doniesienia o rozwoju zarówno hipoglikemii, jak i hiperglikemii, co wymagało zmiany dawki leków przeciwcukrzycowych podczas stosowania diklofenaku. Z tego powodu, jako środek ostrożności, zaleca się kontrolę poziomu glukozy we krwi podczas terapii skojarzonej.

Znane są również pojedyncze przypadki kwasicy metabolicznej przy jednoczesnym stosowaniu z diklofenakiem, szczególnie u pacjentów z już istniejącymi zaburzeniami funkcji nerek.

*Metotreksat. * Diklofenak może hamować klirens metotreksatu w kanalikach nerkowych, co prowadzi do podwyższenia poziomu metotreksatu. Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu NLPZ, w tym diklofenaku, mniej niż 24 godziny przed podaniem metotreksatu, ponieważ w takich przypadkach może wzrosnąć stężenie metotreksatu we krwi i nasilić się jego działanie toksyczne. Zarejestrowano przypadki poważnej toksyczności, gdy odstęp między podaniem metotreksatu a NLPZ, w tym diklofenaku, wynosił mniej niż 24 godziny. Ta interakcja jest pośrednikiem przez akumulację metotreksatu w wyniku zaburzonej wydzielania nerkowego w obecności NLPZ.

*Cyklosporyna. * Wpływ diklofenaku, jak i innych NLPZ, na syntezę prostaglandyn w nerkach może nasilić nefrotoxyczność cyklosporyny; z tego powodu diklofenak należy stosować w niższych dawkach niż u pacjentów, którzy nie stosują cyklosporyny.

*Takrolimus. * Przy stosowaniu NLPZ z takrolimusem zwiększa się ryzyko nefrotoxyczności, co może być pośrednikiem poprzez nerkowe efekty antyprostaglandynowe NLPZ i inhibitora kalcyneuryny.

*Antybiotyki chinolonowe. * Może dojść do napadów drgawek u pacjentów, którzy jednocześnie stosowali pochodne chinolonu i NLPZ. Może to występować zarówno u pacjentów z epilepsją i drgawkami w wywiadzie, jak i u tych bez nich. Dlatego należy zachować ostrożność przy decydowaniu o stosowaniu chinolonu u pacjentów, którzy już otrzymują NLPZ.

*Fenytoina. * Przy jednoczesnym stosowaniu fenytoiny z diklofenakiem zaleca się monitorowanie stężenia fenytoiny w osoczu krwi ze względu na oczekiwane zwiększenie działania fenytoiny.

*Kolestypol i cholestyramina. * Te leki mogą spowodować opóźnienie lub zmniejszenie wchłaniania diklofenaku. Dlatego zaleca się podawanie diklofenaku co najmniej godzinę przed lub 4–6 godzin po podaniu kolestypolu/chlestyraminy.

*Glikozydy nasierdziowe. * Jednoczesne stosowanie glikozydów nasierdziowych i NLPZ może nasilić niewydolność serca, zmniejszyć szybkość filtracji kłębuszkowej (GFR) i zwiększyć poziomy glikozydów w osoczu krwi.

*Mifepryston. * NLPZ nie powinny być stosowane w ciągu 8–12 dni po podaniu mifeprystonu, ponieważ NLPZ mogą zmniejszyć skuteczność mifeprystonu.

*Silne inhibitory CYP2C9. * Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym przepisywaniu diklofenaku z silnymi inhibitorami CYP2C9 (np. worykonazolem), co może prowadzić do istotnego zwiększenia maksymalnych stężeń w osoczu krwi i ekspozycji na diklofenak w wyniku hamowania metabolizmu diklofenaku.

*Induktory CYP2C9. * Wymagana jest ostrożność przy jednoczesnym przepisywaniu diklofenaku z induktorami CYP2C9 (np. ryfampycyną). Może to prowadzić do istotnego zmniejszenia stężenia w osoczu krwi i ekspozycji na diklofenak.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Należy okresowo przeprowadzać ocenę potrzeby stosowania diklofenaku u pacjenta w celu złagodzenia objawów oraz odpowiedzi na terapię.

W celu zminimalizowania niepożądanych działań leczenie należy rozpoczynać od najniższej skutecznej dawki, którą należy stosować przez najkrótszy możliwy okres czasu konieczny do kontrolowania objawów.

Należy unikać jednoczesnego stosowania leku Diklofenak sodu-KV z innymi doustnymi NLPZ, takimi jak selektywne inhibitory cyklooksygenazy-2, ze względu na brak dowodów na synergiczny efekt oraz potencjalne addytywne działania niepożądane. Zwiększone ryzyko wystąpienia zakrzepowych powikłań kardiologicznych i mózgowo-naczyniowych obserwowano podczas stosowania niektórych selektywnych inhibitorów COX-2. Obecnie nie wiadomo dokładnie, czy takie ryzyko wiąże się bezpośrednio z selektywnością poszczególnych NLPZ wobec COX-1/COX-2.

Należy zachować ostrożność u pacjentów w podeszłym wieku. Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów powyżej 65 roku życia. W szczególności zaleca się stosowanie najniższej skutecznej dawki u osłabionych pacjentów w podeszłym wieku lub u pacjentów o niskiej masie ciała.

Działanie NLPZ na nerki może prowadzić do zatrzymania płynu, obrzęków oraz/ lub nadciśnienia tętniczego, dlatego diklofenak należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobą serca lub w innych stanach, w których istnieje skłonność do zatrzymania płynu. Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów stosujących jednocześnie leki moczopędne lub inhibitory ACE lub u pacjentów z podwyższonym ryzykiem hipowolemii.

Tak jak przy stosowaniu innych NLPZ, mogą występować reakcje alergiczne, w tym reakcje anafilaktyczne/anafilaktycznopodobne, nawet bez wcześniejszego narażenia na diklofenak.

Reakcje nadwrażliwościowe mogą również postępować do zespołu Koynersa – ciężkiej reakcji alergicznej, która może prowadzić do zawału mięśnia sercowego. Jednym z możliwych objawów jest ból w klatce piersiowej pojawiający się na tle reakcji alergicznej na diklofenak.

Diklofenak sodu-KV, tak jak inne NLPZ, może maskować objawy infekcji.

Wpływ na przewód pokarmowy

Podczas stosowania wszystkich NLPZ, w tym diklofenaku, odnotowano przypadki krwawień przewodu pokarmowego (wymioty krwią, melena), powstawania wrzodów lub perforacji, które mogą być śmiertelne i mogą wystąpić w dowolnym czasie trwania leczenia, zarówno przy obecności, jak i braku objawów ostrzegawczych lub poważnych objawów ze strony przewodu pokarmowego w wywiadzie. Te zjawiska zazwyczaj mają poważniejsze konsekwencje u pacjentów w podeszłym wieku. Jeśli u pacjentów przyjmujących diklofenak wystąpią objawy krwawienia przewodu pokarmowego lub powstawania wrzodów, stosowanie leku należy przerwać.

Podczas stosowania NLPZ, w tym diklofenaku, u pacjentów z objawami wskazującymi na zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (PP) wymagane jest lekarskie nadzorowanie i szczególna ostrożność. Ryzyko wystąpienia krwawienia, wrzodów lub perforacji w PP wzrasta wraz ze wzrostem dawki NLPZ, w tym diklofenaku.

Pacjenci w podeszłym wieku mają zwiększone ryzyko wystąpienia niepożądanych reakcji na stosowanie NLPZ, szczególnie krwawień przewodu pokarmowego i perforacji, które mogą być śmiertelne.

W celu zmniejszenia ryzyka takiego toksycznego wpływu na PP leczenie należy rozpoczynać i kontynuować w najniższych skutecznych dawkach. U takich pacjentów, jak również u tych, którzy wymagają jednoczesnego stosowania leków zawierających niskie dawki kwasu acetylosalicylowego (KAS/aspiryna) lub innych leków zwiększających ryzyko niepożądanych działań na PP, należy rozważyć stosowanie terapii skojarzonej zawierającej inhibitory pompy protonowej lub misoprostol. Pacjenci z wcześniejszą toksycznością przewodu pokarmowego, szczególnie w podeszłym wieku, powinni informować o wszelkich nietypowych objawach brzusznych (szczególnie krwawieniu z PP). Ostrożność należy również zachować u chorych, którzy jednocześnie przyjmują leki zwiększające ryzyko powstawania wrzodów lub krwawień, takie jak doustne kortykosteroidy, leki przeciwzakrzepowe (np. warfaryna), antytrombotyczne (np. KAS) lub selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny.

Stosowanie NLPZ, w szczególności diklofenaku, wiąże się ze zwiększonym ryzykiem niewydolności anastomozy przewodu pokarmowego. Zaleca się dokładne lekarskie nadzorowanie i ostrożność w przypadku stosowania diklofenaku po zabiegu chirurgicznym na przewodzie pokarmowym.

Wpływ na wątrobę

Wymagane jest staranne lekarskie nadzorowanie w przypadku przepisywania leku Diklofenak sodu-KV pacjentom z zaburzeniami funkcji wątroby, ponieważ ich stan może się pogorszyć. Podczas stosowania NLPZ, w tym diklofenaku, może dochodzić do wzrostu stężenia jednego lub kilku enzymów wątrobowych. Zjawisko to obserwowano bardzo często podczas stosowania diklofenaku, ale bardzo rzadko towarzyszyły mu objawy kliniczne. W większości przypadków obserwowano wzrost do wartości granicznych. Wzrost stężenia enzymów wątrobowych towarzyszył objawom klinicznym uszkodzenia wątroby. Wzrost stężenia enzymów był zazwyczaj odwracalny po przerwaniu stosowania leku.

Podczas długotrwałego leczenia lekiem Diklofenak sodu-KV wymagane jest regularne nadzorowanie funkcji wątroby i stężenia enzymów wątrobowych.

Jeśli zaburzenia funkcji wątroby utrzymują się lub nasilają, jeśli występują objawy kliniczne związane z postępującą chorobą wątroby lub inne objawy (np. eozynofilia, wysypka), stosowanie leku Diklofenak sodu-KV należy przerwać. Przebieg chorób takich jak zapalenia wątroby może przebiegać bez objawów prodromalnych. Oprócz wzrostu stężenia enzymów wątrobowych rzadko odnotowano ciężkie reakcje ze strony wątroby, w tym żółtaczkę, zapalenie wątroby typu fulminans, martwicę wątroby i niewydolność wątroby, które w niektórych przypadkach były śmiertelne. Należy zachować ostrożność, jeśli lek Diklofenak sodu-KV ma być stosowany pacjentom z porfirią wątrobową (ze względu na możliwość wywołania napadu).

Wpływ na nerki

Ponieważ podczas leczenia NLPZ, w tym diklofenakiem, odnotowano przypadki zatrzymania płynu i obrzęków, należy szczególnie uważać na pacjentów z zaburzeniami funkcji serca lub nerek, nadciśnieniem tętniczym w wywiadzie, pacjentów w podeszłym wieku, pacjentów stosujących terapię wspomagającą lekami moczopędnymi lub lekami znacząco wpływającymi na funkcję nerek, a także pacjentów z istotnym zmniejszeniem objętości płynu pozakomórkowego z dowolnej przyczyny, np. przed lub po poważnym zabiegu chirurgicznym. W takich przypadkach zaleca się jako środek zapobiegawczy monitorowanie funkcji nerek. Przerwanie terapii zazwyczaj prowadzi do powrotu do stanu sprzed leczenia.

Wpływ na skórę

W związku ze stosowaniem NLPZ, w tym leku Diklofenak sodu-KV, bardzo rzadko odnotowano poważne reakcje skórne (niektóre z nich były śmiertelne, w tym martwicze zapalenie skóry, zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekroliz). U pacjentów największe ryzyko rozwoju tych reakcji obserwuje się na początku cyklu leczenia: pojawienie się reakcji odnotowano w większości przypadków w ciągu pierwszego miesiąca leczenia. Stosowanie leku Diklofenak sodu-KV należy przerwać przy pierwszym pojawieniu się wysypek skórnych, uszkodzeń błon śluzowych lub przy pojawieniu się jakichkolwiek innych objawów nadwrażliwości.

Zespół nadmiernego stwardnienia skóry (ZNS) i mieszane choroby tkanki łącznej

U pacjentów z zespołem nadmiernego stwardnienia skóry (ZNS) i mieszanymi chorobami tkanki łącznej obserwuje się zwiększone ryzyko rozwoju zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.

Efekty kardiologiczne i mózgowo-naczyniowe

Diklofenak można przepisać pacjentom z istotnymi czynnikami ryzyka zjawisk kardiologicznych (np. nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie tytoniu) tylko po dokładnej ocenie klinicznej. Ponieważ ryzyko kardiologiczne diklofenaku wzrasta wraz ze wzrostem dawki i długością leczenia, należy stosować go przez jak najkrótszy okres i w najniższej skutecznej dawce.

U pacjentów z wywiadem nadciśnienia tętniczego i/lub niewydolności serca lekkiego lub umiarkowanego stopnia konieczne jest odpowiednie monitorowanie i udzielanie zaleceń, ponieważ w związku ze stosowaniem NLPZ, w tym diklofenaku, odnotowano przypadki zatrzymania płynu i obrzęków.

Dane badań klinicznych i dane epidemiologiczne wskazują, że nieznaczne zwiększenie ryzyka rozwoju zakrzepowych powikłań tętniczych (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu) może być związane ze stosowaniem diklofenaku, szczególnie w wysokich dawkach (150 mg/dobę) i przy długotrwałym leczeniu.

Pacjentom z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca, przewlekłym niedokrwieniem serca, chorobami tętnic obwodowych i/lub chorobą mózgowo-naczyniową nie zaleca się przepisywania diklofenaku; w razie konieczności stosowanie możliwe jest tylko po dokładnej ocenie ryzyka/korzyści i tylko w dawce nie przekraczającej 100 mg na dobę. Podobną ocenę należy przeprowadzić przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia pacjentów z czynnikami ryzyka rozwoju zjawisk kardiologicznych (np. pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, hiperlipidemią, cukrzycą i palących).

Pacjenci powinni być poinformowani o możliwości wystąpienia poważnych działań niepożądanych (ból w klatce piersiowej, duszność, osłabienie, zaburzenia mowy), które mogą się rozwinąć w dowolnym czasie. W takim przypadku należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Wpływ na parametry hematologiczne

Przy długotrwałym stosowaniu tego leku, tak jak innych NLPZ, zaleca się regularne wykonywanie pełnego morfologii krwi.

Diklofenak sodu-KV może tymczasowo hamować agregację płytek krwi. Należy dokładnie obserwować pacjentów z zaburzeniami hemostazy, diatezą krwotoczną lub zaburzeniami hematologicznymi.

Astma w wywiadzie

U pacjentów z astmą, sezonowym alergicznym nieżytą nosa, obrzękiem błony śluzowej nosa (tj. polipami nosowymi), przewlekłymi chorobami obturacyjnymi płuc lub przewlekłymi infekcjami dróg oddechowych (szczególnie tymi związanymi z alergicznymi, przypominającymi nieżyt objawami) częściej występują reakcje na NLPZ, takie jak nasilenie astmy (tzw. nietolerancja analgetyk/astma analgetykowa), obrzęk Quinckego lub pokrzywka. Z tego powodu zaleca się szczególne środki ostrożności (gotowość do udzielenia pomocy w nagłych przypadkach). Dotyczy to również pacjentów z reakcjami alergicznymi na inne substancje.

Tak jak inne leki hamujące aktywność prostaglandynsyntetazy, diklofenak sodu może sprowokować rozwój skurczu oskrzeli u pacjentów z astmą oskrzelową lub z wywiadem astmy oskrzelowej.

Lek zawiera laktozę. Pacjentom z dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktoazy Lapp lub zaburzeniami wchłaniania glukozy-galaktozy nie należy przyjmować tego leku.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. W I i II trymestrze ciąży lek Diklofenak sodu-KV można przepisać tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu, i to tylko w najniższej skutecznej dawce, a czas trwania leczenia powinien być jak najkrótszy. Tak jak inne NLPZ, diklofenak sodu jest przeciwwskazany w ostatnich 3 miesiącach ciąży (możliwe zahamowanie kurczliwości macicy i przedwczesne zamknięcie przewodu tętniczego u płodu).

Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na przebieg ciąży i/lub rozwój embrionu/płodu. Dane badań epidemiologicznych wskazują na zwiększone ryzyko poronień oraz ryzyko rozwoju wad serca i gastroschizy po stosowaniu inhibitora syntezy prostaglandyn we wczesnych stadiach ciąży. Absolutne ryzyko wad sercowo-naczyniowych wzrosło z mniej niż 1% do około 1,5%.

Nie można wykluczyć, że ryzyko wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki i czasu trwania leczenia. U zwierząt wykazano, że podawanie inhibitora syntezy prostaglandyn prowadzi do zwiększenia utraty przed- i poimplantacyjnej oraz do zwiększonej śmiertelności embrionu/płodu.

Dodatkowo u zwierząt, które otrzymywały inhibitor syntezy prostaglandyn w okresie organogenezy, odnotowano zwiększoną częstość różnych wad rozwojowych, w tym ze strony układu sercowo-naczyniowego.

Od 20. tygodnia ciąży stosowanie diklofenaku może prowadzić do oligohydramnios z powodu zaburzeń funkcji nerek płodu. To zaburzenie może wystąpić wkrótce po rozpoczęciu leczenia i zazwyczaj jest odwracalne po przerwaniu leczenia. Ponadto istnieją doniesienia o zwężeniu przewodu tętniczego po leczeniu w II trymestrze ciąży, zazwyczaj odwracalne po przerwaniu leczenia. Dlatego w I i II trymestrze ciąży diklofenak nie powinien być przepisywany, chyba że istnieje szczególna potrzeba. Jeśli Diklofenak sodu-KV jest przepisywany kobiecie próbującej zajść w ciążę lub w I i II trymestrze ciąży, dawka powinna być jak najniższa, a czas trwania leczenia jak najkrótszy. Może być wskazane prenatalne monitorowanie w kierunku oligohydramnios i zwężenia przewodu tętniczego po wpływie diklofenaku kilka dni po 20. tygodniu ciąży. Jeśli stwierdzono oligohydramnios lub zwężenie przewodu tętniczego, stosowanie diklofenaku należy przerwać.

W III trymestrze ciąży wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn mogą powodować ryzyko dla płodu:

toksyczność sercowo-płucna (przedwczesne zwężenie/zamknięcie przewodu tętniczego i nadciśnienie płucne);
dysfunkcja nerek (patrz wyżej);

ryzyko dla matki na końcu ciąży i dla noworodka:

wydłużenie czasu krwawienia, działanie przeciwagregacyjne, które może wystąpić nawet przy bardzo niskich dawkach;
zahamowanie skurczów macicy prowadzące do opóźnienia lub przedłużenia porodu.

Zatem Diklofenak sodu-KV jest przeciwwskazany w III trymestrze ciąży (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Karmienie piersią. Tak jak inne NLPZ, diklofenak w niewielkim stopniu przenika do mleka matki. Z tego powodu lek Diklofenak sodu-KV nie powinien być stosowany u kobiet w okresie karmienia piersią, aby uniknąć niepożądanych skutków u noworodka. Jeśli leczenie jest absolutnie konieczne, należy przerwać karmienie piersią.

Plodność u kobiet. Tak jak inne NLPZ, diklofenak może negatywnie wpływać na płodność kobiet, dlatego nie zaleca się przepisywania leku kobietom planującym zajście w ciążę. U kobiet mających problemy z zajściem w ciążę lub poddawanych badaniom z powodu bezpłodności, należy rozważyć możliwość odstawienia leku Diklofenak sodu-KV.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Pacjentom, u których podczas terapii lekiem Diklofenak sodu-KV występują zaburzenia wzroku, zawroty głowy, zawroty, senność, zaburzenia ze strony ośrodkowego układu nerwowego, osłabienie lub zmęczenie, nie należy kierować pojazdami ani pracować z maszynami.

Sposób stosowania i dawki.

Lek należy stosować w najniższych skutecznych dawkach przez najkrótszy możliwy czas, biorąc pod uwagę cel leczenia u każdego pacjenta.

Kapsułki zaleca się przyjmować po posiłku, popijając płynem.

Początkowa dawka leku zwykle wynosi 100–150 mg na dobę. Przy łagodnych objawach, a także w przypadku długotrwałej terapii, wystarczająca jest dawka 75–100 mg/dobę. Dawkę dobową należy podzielić na 2–3 dawki. Dawka dobowa leku nie powinna przekraczać 150 mg.

W przypadku pierwotnej dysmenorei dawkę dobową dobiera się indywidualnie, zazwyczaj wynosi ona 50–150 mg. Początkowa dawka może wynosić 50–100 mg na dobę, jednak w razie potrzeby można ją zwiększać w ciągu kilku cykli miesięcznych do maksymalnej, ale nie wyższej niż 200 mg/dobę. Stosowanie leku należy rozpocząć po pojawieniu się pierwszych objawów bólowych i kontynuować przez kilka dni, w zależności od dynamiki ustępowania objawów.

Dzieci w wieku 5–14 lat

Kapsułki w dawce 25 mg można stosować u dzieci od 5. roku życia na polecenie lekarza w dawce dobowej 0,5–2 mg/kg masy ciała, w zależności od ciężkości objawów; dawkę tę należy podzielić na 2–3 dawki. W leczeniu młodzieńczego zapalenia stawów reumatoidalnego dawkę dobową można zwiększyć do 3 mg/kg na dobę w kilku dawkach.

Na przykład u dziecka o masie ciała 30 kg dawka dobową może wynosić od 15 do 60 mg. W oparciu o ten zakres, dziecku można przepisać lek w dawce 1 kapsułki (25 mg) 2 razy dziennie.

Dzieci od 14. roku życia lek stosuje się w dawkach od 75 do 150 mg na dobę w 2 lub 3 dawkach.

Pacjenci w podeszłym wieku. Choć farmakokinetyka leku Diklofenak sodu-KV u pacjentów w podeszłym wieku nie ulega klinicznie istotnemu pogorszeniu, należy stosować go z szczególną ostrożnością, ponieważ pacjenci w podeszłym wieku są bardziej narażeni na wystąpienie niepożądanych reakcji. W szczególności u osłabionych pacjentów w podeszłym wieku lub u pacjentów o niskiej masie ciała zaleca się stosowanie najniższych skutecznych dawek; ponadto pacjentów należy kontrolować pod kątem krwawień przewodu pokarmowego podczas leczenia lekami przeciwbólowymi niesteroidowymi.

Dzieci. Lek stosuje się u dzieci od 5. roku życia.

Przedawkowanie.

Objawy. Nie istnieje typowa kliniczna obraz charakterystyczny dla przedawkowania diklofenaku. Przedawkowanie może powodować takie objawy jak ból głowy, nudności, wymioty, ból w nadbrzuszu, krwawienie przewodu pokarmowego, biegunka, zawroty głowy, dezorientacja, pobudzenie, śpiączka, senność, szum w uszach lub drgawki. Ostra niewydolność nerek i uszkodzenie wątroby mogą wystąpić w przypadku ciężkiego zatrucia.

Leczenie. Leczenie ostrego zatrucia lekami przeciwbólowymi niesteroidowymi, w tym diklofenakiem, polega na prowadzeniu terapii wspierającej i objawowej. Dotyczy to leczenia takich objawów jak nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, drgawki, zaburzenia przewodu pokarmowego, niedodmy oddychania. Mało prawdopodobne, że specyficzne środki lecznicze, takie jak wymuszone moczowanie, dializa lub hemoperfuzja, będą skuteczne w eliminacji leków przeciwbólowych niesteroidowych, w tym diklofenaku, ponieważ substancje czynne tych leków w znacznym stopniu wiążą się z białkami osocza i podlegają intensywnemu metabolizmowi. Po przyjęciu potencjalnie toksycznych dawek można zastosować węgiel aktywowany, a po przyjęciu potencjalnie zagrażających życiu dawek – przeprowadzić dezynfekcję żołądka (np. wywołanie wymiotów, przemywanie żołądka).

Niepożądane działania.

Poniżej wymienione niepożądane działania obejmują zjawiska zgłaszane podczas krótkotrwałego lub długotrwałego stosowania leku.

Ze strony krwi i układu chłonnego: trombocytopenia, leukopenia, anemia (w tym anemia hemolityczna i anemia aplastyczna), agranulocytoza.

Ze strony układu odpornościowego: nadwrażliwość, reakcje anafilaktyczne i anafilaktykoidne (w tym hipotensja tętnicza i wstrząs), obrzęk naczynioruchowy (w tym obrzęk twarzy).

Ze strony psychiki: dezorientacja, depresja, bezsenność, koszmary nocne, drażliwość, zaburzenia psychiczne.

Ze strony układu nerwowego: ból głowy, zawroty głowy, senność, zmęczenie, parestezje, zaburzenia pamięci, drgawki, niepokój, drżenie, oponowe zapalenie mózgu bezprzyczynowe, zaburzenia smaku, udar, dezorientacja, halucynacje, zaburzenia czucia, osłabienie ogólne.

Ze strony narządów wzroku: zaburzenia wzroku, zamglenie widzenia, podwójne widzenie, zapalenie nerwu wzrokowego.

Ze strony narządów słuchu i błędnika: zawroty głowy, szumy w uszach, zaburzenia słuchu.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: uczucie przyspieszonego serca, ból w klatce piersiowej, niewydolność serca, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, zapalenie naczyń; zwiększony ryzyko powikłań tromboembolicznych (np. zawał mięśnia sercowego lub udar), związane ze stosowaniem diklofenaku, szczególnie w wysokich dawkach terapeutycznych (150 mg na dobę) i przy długotrwałym stosowaniu; zespół Kouna (częstość nieznana).

Ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i jamy opłucnej: astma (w tym duszność), zapalenie płuc.

Ze strony przewodu pokarmowego: nudności, wymioty, biegunka, niestrawność, ból brzucha, wzdęcia, anoreksja, zapalenie błony śluzowej żołądka, krwawienie z przewodu pokarmowego (wymioty z krwią, mela, biegunka z domieszką krwi), owrzodzenia żołądka i jelit, towarzyszące lub nie krwawieniu lub perforacji (czasem śmiertelne, szczególnie u chorych w podeszłym wieku), zapalenie okrężnicy (w tym zapalenie okrężnicy krwotocznej i nasilenie się zapalenia okrężnicy wrzodziejącej lub choroby Crohna), zaparcia, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej (w tym owrzodzenie jamy ustnej), zapalenie języka, zaburzenia funkcji przełyku, zwężenie jelita typu przepony, zapalenie trzustki.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego: podwyższenie poziomu transaminaz, zapalenie wątroby, żółtaczka, zaburzenia czynności wątroby, fulminantne zapalenie wątroby, martwica wątroby, niewydolność wątroby.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: wysypka, pokrzywka, pęcherzykowata wysypka, egzema, zaczerwienienie, rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, zespół Lyella (toksyczny nekrolizy epidermy), odspajanie się nabłonka, wypadanie włosów, reakcje fotouczulenia, purpura (w tym alergiczna), świąd.

Ze strony nerek i układu moczowego: ostra niewydolność nerek, hematuria, białkomocz, zespół nerczycowy, zapalenie nerek typu śródmiąższowego, martwica brodawki nerkowej, zatrzymanie płynu, obrzęki, nadciśnienie tętnicze.

Ze strony układu rozrodczego: impotencja.

Badania kliniczne oraz dane epidemiologiczne wskazują, że diklofenak, szczególnie w wysokich dawkach (150 mg/doba) i przy długotrwałym stosowaniu, nieco zwiększa ryzyko wystąpienia tętniczej tromboembolii (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru).

Zaburzenia wzroku.

Zaburzenia wzroku, pogorszenie widzenia i podwójne widzenie to działania klasy leków przeciwbólowych niesteroidowych (NLPZ), które zazwyczaj są odwracalne po odstawieniu leku. Najbardziej prawdopodobnym mechanizmem zaburzeń wzroku jest hamowanie syntezy prostaglandyn i innych związków pokrewnych, które zakłócając regulację przepływu krwi przez siatkówkę, sprzyjają rozwojowi zaburzeń wzroku. Jeśli takie objawy wystąpią podczas leczenia diklofenakiem, należy przeprowadzić badanie okulistyczne w celu wykluczenia innych możliwych przyczyn.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 10 kapsułek w blistrze; po 3 blistery w pudełku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. SPÓŁKA AKCYJNA „KIJEWSKI ZAKŁAD WITAMIN” (AT „KIJEWSKI ZAKŁAD WITAMIN”).

Miejsce położenia producenta oraz adres miejsca prowadzenia jego działalności.

04073, Ukraina, miasto Kijów, ul. Kopilowska 38.

Strona internetowa: www.vitamin.com.ua.