Diaprazol 40

Postać farmaceutyczna.

Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Podstawowe właściwości fizykochemiczne: biała lub prawie biała, sypka masa i/lub proszek sypki.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Środki stosowane w leczeniu wrzodów żołądka i dwunastniczaka oraz choroby refluksowej przełyku. Inhibitory pompy protonowej.

Kod ATC A02BC01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Omeprazol, mieszanina racemiczna dwóch enancjomerów, zmniejsza wydzielanie kwasu solnego w żołądku dzięki mechanizmowi bardzo skierowanego działania. Omeprazol hamuje wydzielanie kwasu solnego w żołądku poprzez specyficzne działanie na pompę protonową w komórkach nabłonkowych. Lek po podaniu raz dziennie działa szybko i zapewnia kontrolę poprzez odwracalne hamowanie wydzielania kwasu solnego soku żołądkowego.

Omeprazol jest słabą zasadą, która gromadzi się i przekształca w formę aktywną w bardzo kwasowym środowisku kanałków wewnątrzkomórkowych komórek nabłonkowych, gdzie hamuje enzym H+, K+-ATPazę (pompę protonową). Ten efekt na końcowym etapie procesu tworzenia kwasu solnego soku żołądkowego jest zależny od dawki i zapewnia skuteczne hamowanie zarówno wydzielania podstawowego, jak i stymulowanego kwasu solnego, niezależnie od rodzaju stymulacji.

Właściwości farmakodynamiczne

Wszystkie efekty farmakodynamiczne można wyjaśnić wpływem omeprazolu na wydzielanie kwasu solnego.

Wpływ na wydzielanie kwasu solnego w żołądku

Wprowadzenie omeprazolu dożylnie powoduje zależne od dawki hamowanie wydzielania kwasu solnego w żołądku człowieka. Aby natychmiast zmniejszyć kwasowość w żołądku podobnie jak po osiągnięciu jej po podawaniu powtarzanych dawek leku w dawce 20 mg doustnie, zaleca się jako pierwszą dawkę podanie dożylnie 40 mg leku. Powoduje to natychmiastowe zmniejszenie kwasowości w żołądku oraz dalsze utrzymywanie tego wskaźnika zmniejszonego średnio o 90% przez 24 godziny zarówno po wstrzyknięciu dożylnym, jak i po infuzji dożylnych.

Hamowanie wydzielania kwasu solnego jest powiązane z polem pod krzywą „stężenie w osoczu – czas” (AUC) omeprazolu i nie zależy od aktualnego stężenia omeprazolu w osoczu krwi w danym momencie czasu.

Podczas leczenia omeprazolem nie zaobserwowano objawów tachyfilaksji.

Wpływ na H. pylori

H. pylori jest związana z rozwojem choroby wrzodowej, w tym wrzodów dwunastniczaka i żołądka. H. pylori jest głównym czynnikiem rozwoju zapalenia żołądka. H. pylori w połączeniu z kwasem solnym soku żołądkowego jest głównym czynnikiem rozwoju choroby wrzodowej. H. pylori jest głównym czynnikiem rozwoju zapalenia żołądka atroficznego, które wiąże się ze zwiększonym ryzykiem rozwoju raka żołądka.

Eliminacja H. pylori za pomocą omeprazolu i leków przeciwbakteryjnych wiązana jest z wysokimi stopniami gojenia i długotrwałej remisji choroby wrzodowej.

Inne efekty związane z hamowaniem wydzielania kwasu solnego w żołądku

Podczas leczenia lekami antysekrecyjnymi poziom gastryny w surowicy wzrasta w odpowiedzi na zmniejszone wydzielanie kwasu. Ponadto, ze względu na zmniejszoną kwasowość żołądka, wzrasta poziom chromograniny A (CgA). Wzrost poziomu CgA może utrudnić badanie na guzy neuroendokrynne. Zaleca się przerwanie leczenia inhibitorami pompy protonowej 5–14 dni przed oznaczeniem CgA. Oznaczenie należy powtórzyć, jeśli poziomy nie uległy normalizacji do tego czasu.

Zwiększenie liczby komórek ECL, związane być może ze zwiększeniem stężenia gastryny w surowicy, obserwuje się zarówno u dzieci, jak i dorosłych podczas długotrwałego leczenia omeprazolem. Uważa się, że te dane nie mają znaczenia klinicznego.

Podczas długotrwałego leczenia zgłaszano nieco częstsze występowanie polipów gruczołowych w żołądku. Te zmiany są fizjologicznym skutkiem silnego hamowania wydzielania kwasu solnego; proces ten jest łagodny i prawdopodobnie odwracalny.

Zmniejszenie kwasowości soku żołądkowego przez dowolne środki, w tym inhibitory pompy protonowej, zwiększa liczbę bakterii w żołądku, które zazwyczaj występują w przewodzie pokarmowym. Leczenie lekami obniżającymi kwasowość może prowadzić do nieco zwiększonego ryzyka rozwoju infekcji przewodu pokarmowego wywołanych przez Salmonella i Campylobacter.

Farmakokinetyka.

Rozkład

Oszacowany objętość rozkładu wynosi około 0,3 l/kg masy ciała. Omeprazol wiąże się z białkami osocza krwi w około 97%.

Metabolizm i wydalanie

Omeprazol jest całkowicie metabolizowany przez układ cytochromu P450 (CYP). Główna część jego metabolizmu zależy od polimorficznie wyrażanego CYP2C19, odpowiedzialnego za tworzenie hydroksyomeprazolu, głównego metabolitu w osoczu krwi. Reszta zależy od innej izoformy (CYP3A4), odpowiedzialnej za tworzenie siarki omeprazolu. Ze względu na wysoką powinność omeprazolu do CYP2C19 istnieje możliwość konkurencyjnego hamowania i metabolicznej interakcji lek-lek z innymi substratami CYP2C19. Jednakże ze względu na niską powinność do CYP3A4 omeprazol nie ma zdolności do hamowania metabolizmu innych substratów CYP3A4. Ponadto omeprazol nie hamuje działania głównych enzymów CYP.

U około 3% osób rasy europejskiej i u 15–20% osób rasy mongolskiej brakuje funkcjonalnego enzymu CYP2C19; są one klasyfikowane jako tzw. „powolni metabolizatorzy”. U tych osób metabolizm omeprazolu może być katalizowany głównie przez enzym CYP3A4. Po powtarzanym podawaniu omeprazolu w dawce 20 mg raz dziennie średnia wartość pola pod krzywą AUC u „powolnych metabolizatorów” jest 5–10 razy większa niż u osób z funkcjonalnym enzymem CYP2C19 (u „szybkich metabolizatorów”). Średnie maksymalne stężenie w osoczu krwi było również wyższe 3–5 razy. Jednak te wyniki nie wpływają na dawkowanie omeprazolu.

Wydalanie

Ogólny klirens osocza wynosi około 30–40 l/h po dawce pojedynczej. Okres półtrwania omeprazolu w osoczu krwi jest zazwyczaj krótszy niż jedna godzina zarówno po dawce pojedynczej, jak i po powtarzanym stosowaniu raz dziennie. Omeprazol jest całkowicie usuwany z osocza krwi między dawkami bez tendencji do kumulacji przy stosowaniu raz dziennie. Prawie 80% dawki omeprazolu wydalane jest w postaci metabolitów z moczem, a reszta – z kałem, głównie poprzez sekrecję z żółcią.

AUC omeprazolu wzrasta przy powtarzanym stosowaniu leku. To zwiększenie zależy od dawki leku i zapewnia nieliniową zależność AUC od dawki po powtarzanym stosowaniu leku. Taka zależność od czasu i dawki wynika ze zmniejszenia metabolizmu presystemowego i klirensu ogólnoustrojowego, co może być spowodowane hamowaniem enzymu CYP2C19 przez omeprazol i/lub jego metabolity (np. siarkę). Nie stwierdzono, aby którykolwiek z metabolitów wpływał na wydzielanie kwasu solnego soku żołądkowego.

Osobliwe grupy pacjentów

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

Metabolizm omeprazolu u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby jest spowolniony, co prowadzi do zwiększenia AUC. Przy stosowaniu omeprazolu raz dziennie nie zaobserwowano żadnej tendencji do kumulacji leku.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

Farmakokinetyka omeprazolu, w tym biodostępność ogólnoustrojowa i szybkość wydalania, u pacjentów ze zmniejszoną funkcją nerek nie ulega zmianie.

Pacjenci w wieku podeszłym

Szybkość metabolizmu omeprazolu u pacjentów w wieku podeszłym (75–79 lat) jest nieco zmniejszona.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Diaprazol 40 do stosowania dożylnego wskazany jest jako alternatywa dla terapii doustnej w poniższych wskazaniach.

Dorośli

• Leczenie wrzodu dwunastniczego.
• Profilaktyka nawrotów wrzodu dwunastniczego.
• Leczenie wrzodu żołądka.
• Profilaktyka nawrotów wrzodu żołądka.
• W połączeniu z odpowiednimi antybiotykami w celu eliminacji Helicobacter pylori (H. pylori) w chorobie wrzodowej.
• Leczenie wrzodów żołądka i dwunastniczaka związanych z zastosowaniem niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ).
• Profilaktyka wrzodów żołądka i dwunastniczaka związanych z zastosowaniem NLPZ u pacjentów z grupy ryzyka.
• Leczenie przełyku refluksowego.
• Długotrwałe leczenie pacjentów z nieaktywnym przełykiem refluksowym.
• Leczenie objawowej choroby refluksowej żołądka i przełyku.
• Leczenie zespołu Zollingera–Ellisona.

Przeciwwskazania.

Zwiększona wrażliwość na omeprazol, zastępcze benzimidazole lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych.

Diaprazol 40, jak i inne inhibitory pompy protonowej (IPP), nie powinny być stosowane jednocześnie z nelfinawirem i atazanawirem (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Wpływ omeprazolu na farmakokinetykę innych leków

Leki, których wchłanianie zależy od pH żołądka

Hamowanie wydzielania żołądka podczas leczenia omeprazolem i innymi lekami z grupy IPP może zmniejszać lub zwiększać absorpcję leków, których wchłanianie zależy od pH żołądka. Jak w przypadku innych leków, które zmniejszają kwasowość w żołądku, absorpcja takich leków jak ketokonazol, itrakonazol, a także erlotynib może się zmniejszać, podczas gdy wchłanianie takich leków jak digoksyna może się zwiększać podczas leczenia omeprazolem. Doniesiono, że jednoczesne stosowanie omeprazolu (20 mg na dobę) i digoksyny zwiększa biodostępność digoksyny o 10%.

Nelfinawir, atazanawir

Stężenia nelfinawiru i atazanawiru w osoczu zmniejszają się przy jednoczesnym stosowaniu z omeprazolem.

Jednoczesne stosowanie omeprazolu i nelfinawiru jest przeciwwskazane.

Jednoczesne podawanie omeprazolu (40 mg 1 raz na dobę) zmniejsza średnie narażenie na nelfinawir o około 40%, a średnie narażenie na farmakologicznie aktywny metabolit M8 zmniejsza się o około 75–90%. Interakcja może również wynikać z hamowania aktywności CYP2C19.

Jednoczesne stosowanie omeprazolu z atazanawirem nie jest zalecane.

Jednoczesne stosowanie omeprazolu (40 mg 1 raz na dobę) z atazanawirem w dawce 300 mg lub rytonawirem w dawce 100 mg prowadzi do zmniejszenia narażenia na atazanawir o 75%. Zwiększenie dawki atazanawiru do 400 mg nie kompensuje wpływu omeprazolu na narażenie na atazanawir. Jednoczesne stosowanie omeprazolu (20 mg 1 raz na dobę) z atazanawirem w dawce 400 mg lub rytonawirem w dawce 100 mg prowadzi do zmniejszenia narażenia na atazanawir o około 30% w porównaniu z atazanawirem w dawce 300 mg lub rytonawirem w dawce 100 mg 1 raz na dobę.

Digoksyna

Jednoczesne leczenie omeprazolem (20 mg na dobę) i digoksyną zwiększa biodostępność digoksyny o 10%. Rzadko odnotowano przypadki toksyczności spowodowanej stosowaniem digoksyny. Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu wysokich dawek omeprazolu pacjentom w wieku podeszłym. Konieczne jest wzmocnienie monitorowania terapeutycznego digoksyny.

Klopidogrel

Przy jednoczesnym stosowaniu klopidogrelu i omeprazolu ekspozycja na aktywny metabolit klopidogrelu zmniejsza się z 46% do 42% od 1. do 5. dnia. Średnie hamowanie agregacji płytek zmniejsza się z 47% do 30% od 1. do 5. dnia, gdy klopidogrel i omeprazol stosowane są razem. Stosowanie klopidogrelu i omeprazolu w różnym czasie nie zapobiegało ich interakcji, co prawdopodobnie wynika z hamującego wpływu omeprazolu na CYP2C19. Zarejestrowano sprzeczne dane dotyczące klinicznych przejawów tej interakcji FK/FD pod względem głównych chorób sercowo-naczyniowych.

Inne leki

Wchłanianie posakonazolu, erlotynibu, ketokonazolu i itrakonazolu znacznie zmniejsza się, więc skuteczność kliniczna może być osłabiona. Należy unikać jednoczesnego stosowania z posakonazolem i erlotynibem.

Leki metabolizowane przy udziale CYP2C19

Diaprazol 40 jest umiarkowanym inhibitorem CYP2C19, głównego enzymu metabolizującego omeprazol. W związku z tym metabolizm współistniejących leków, które również są metabolizowane przy udziale CYP2C19, może się zmniejszać, a ekspozycja ogólnoustrojowa na te leki może się zwiększać. Przykładami takich leków są R-warfarina i inne antagoniści witaminy K, cyklostatol, diazepan i fenytoina.

Wyniki badań u zdrowych ochotników wykazały istnienie interakcji farmakokinetycznej/farmakodynamicznej między klopidogrelem (dawka nasycająca – 300 mg/dawka utrzymaniowa – 75 mg) a omeprazolem (80 mg na dobę doustnie, czyli dawka 4-krotnie przekraczająca standardową dawkę dzienną), co prowadziło do zmniejszenia ekspozycji na aktywny metabolit klopidogrelu średnio o 46% i zmniejszenia maksymalnego działania hamującego (wywołanego ADP) agregacji płytek średnio o 16%. Jako środka ostrożności należy unikać jednoczesnego stosowania omeprazolu i klopidogrelu.

Jednak pozostaje niejasne, w jakim stopniu ta interakcja może mieć znaczenie kliniczne. Brak jakichkolwiek dowodów na zwiększone ryzyko niekorzystnych zdarzeń sercowo-naczyniowych na tle jednoczesnego stosowania klopidogrelu i IPP, w tym esomeprazolu.

Seria badań obserwacyjnych wykazała sprzeczne wyniki dotyczące tego, czy zwiększa się ryzyko zdarzeń sercowo-naczyniowych z udziałem zakrzepicy, gdy pacjent otrzymuje klopidogrel w połączeniu z IPP.

Doniesiono, że przy stosowaniu klopidogrelu w połączeniu z kwasem acetylosalicylowym i esomeprazolem w porównaniu z klopidogrelem w monoterapii obserwowano zmniejszenie ekspozycji na aktywny metabolit klopidogrelu o prawie 40%. Jednak maksymalna aktywność hamująca (wywołana ATP) agregacji płytek u tych osób była taka sama w grupach przyjmujących klopidogrel oddzielnie i w połączeniu z kwasem acetylosalicylowym i esomeprazolem, co prawdopodobnie wynika z jednoczesnego podawania niskiej dawki kwasu acetylosalicylowego.

Cyklostatol

Przy podawaniu omeprazolu w dawce 40 mg Cmax i AUC cyklostatolu zwiększają się odpowiednio o 18% i 26%, a jednego z jego aktywnych metabolitów – odpowiednio o 29% i 69%.

Fenytoina

Zaleca się monitorowanie stężenia fenytoiny w osoczu krwi przez pierwsze dwa tygodnie od rozpoczęcia leczenia omeprazolem; a w przypadku korekty dawki fenytoiny, monitorowanie i dalszą korektę dawki leku należy prowadzić po zakończeniu leczenia omeprazolem.

Nieznany mechanizm

Sakwinawir

Jednoczesne stosowanie omeprazolu z sakwinawirem/rytonawirem prowadziło do zwiększenia stężeń sakwinawiru w osoczu krwi o około 70%, co wiązało się z odpowiednią tolerancją u pacjentów zakażonych HIV.

Takrolimus

Przy jednoczesnym stosowaniu omeprazolu doniesiono o zwiększeniu stężenia takrolimusu w surowicy krwi. Wymagany jest wzmocniony monitoring stężenia takrolimusu i funkcji nerek (klirens kreatyniny), a w razie potrzeby – korekta dawkowania takrolimusu.

Metotreksat

Doniesiono o zwiększeniu stężenia metotreksatu u niektórych pacjentów przy jednoczesnym stosowaniu z inhibitorami pompy protonowej. W razie potrzeby stosowania metotreksatu w wysokich dawkach należy rozważyć tymczasowe odstawienie omeprazolu.

Wpływ innych leków na farmakokinetykę omeprazolu

Inhibitory CYP2C19 i/lub CYP3A4

Ponieważ omeprazol jest metabolizowany przy udziale enzymów CYP2C19 i CYP3A4, leki, które znane są z hamowania aktywności CYP2C19 lub CYP3A4, lub obu enzymów (takie jak klaritromycyna i worykonazol), mogą prowadzić do wzrostu stężenia omeprazolu w surowicy krwi w wyniku spowolnienia szybkości jego metabolizmu. Jednoczesne stosowanie worykonazolu prowadziło do ponad dwukrotnego wzrostu ekspozycji na omeprazol. Ponieważ wysokie dawki omeprazolu były dobrze tolerowane, korekta dawki omeprazolu zazwyczaj nie jest konieczna. Jednak należy rozważyć korektę dawki u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby i w przypadku długotrwałego leczenia.

Diaprazol 40 jest częściowo metabolizowany również przez CYP3A4, ale nie hamuje tego enzymu. W związku z tym omeprazol nie wpływa na metabolizm leków metabolizowanych przez CYP3A4, takich jak cyklosporyna, lidokaina, chinidyna, estradiol, erytromycyna i budesonid.

Induktory CYP2C19 i/lub CYP3A4

Leki, które znane są z indukcji aktywności CYP2C19 lub CYP3A4, lub obu enzymów (takie jak ryfampicyna i dziurawiec), mogą prowadzić do zmniejszenia stężenia omeprazolu w surowicy krwi w wyniku przyspieszenia szybkości jego metabolizmu.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

W przypadku występowania jakichkolwiek niepokojących objawów (np. znacznej mimowolnej utraty masy ciała, okresowego wymiotowania, dysfagii, wymiotów z krwią lub melena) oraz przy podejrzeniu lub obecności wrzodu żołądka należy wykluczyć nowotwory złośliwe, ponieważ leczenie może zmniejszyć nasilenie objawów i opóźnić postawienie diagnozy.

Doniesiono o interakcji farmakokinetycznej/farmakodynamicznej między klopidogrelem (dawka nasycająca – 300 mg/dawka utrzymaniowa – 75 mg) a omeprazolem (80 mg na dobę doustnie, czyli dawka 4-krotnie przekraczająca standardową dawkę dzienną), co prowadziło do zmniejszenia ekspozycji na aktywny metabolit klopidogrelu średnio o 46% i zmniejszenia maksymalnego działania hamującego (wywołanego ADP) agregacji płytek średnio o 16%.

Jednoczesne stosowanie atazanawiru z inhibitorami pompy protonowej nie jest zalecane. Jeśli nie można uniknąć połączenia atazanawiru z inhibitorem pompy protonowej, zaleca się staranne monitorowanie kliniczne (np. obciążenie wirusem) w połączeniu ze zwiększeniem dawki atazanawiru do 400 mg na 100 mg rytonawiru; dawka omeprazolu nie powinna przekraczać 20 mg.

Diaprazol 40, jak i wszystkie leki hamujące wydzielanie kwasu solnego soku żołądkowego, może zmniejszać wchłanianie witaminy B12 (cyjanokobalaminy) poprzez hipochlorhydrię lub achlorhydrię. Należy to uwzględnić u pacjentów z kaheksją lub czynnikami ryzyka zmniejszonego wchłaniania witaminy B12 przy długotrwałym leczeniu.

Diaprazol 40 jest inhibitorem CYP2C19. Na początku lub w przypadku zakończenia leczenia omeprazolem należy rozważyć możliwość interakcji z lekami metabolizowanymi przy udziale CYP2C19. Obserwuje się interakcję między klopidogrelem a omeprazolem. Kliniczna istotność tej interakcji pozostaje niejasna. Jako środek ostrożności należy unikać jednoczesnego stosowania omeprazolu i klopidogrelu.

Leczenie inhibitorami pompy protonowej może prowadzić do nieco zwiększonego ryzyka rozwoju infekcji przewodu pokarmowego, takich jak Salmonella i Campylobacter.

Jak w przypadku każdego długotrwałego leczenia, szczególnie gdy okres leczenia Diaprazolem 40 przekracza 1 rok, pacjenci powinni być poddawani regularnej kontroli.

Niektóre opublikowane badania wskazują, że terapia inhibitorem pompy protonowej (IPP) może być związana z niewielkim zwiększeniem ryzyka złamania związanego z osteoporozą.

Jednak w innych podobnych badaniach obserwacyjnych nie stwierdzono zwiększenia takiego ryzyka.

W randomizowanych, podwójnie ślepych badaniach kontrolnych z użyciem omeprazolu i esomeprazolu (w tym dwóch otwartych długoterminowych badaniach z udziałem osób w wieku od 12 lat) nie stwierdzono związku między przyjmowaniem IPP a złamaniami spowodowanymi osteoporozą.

Niezależnie od tego, że związek przyczynowo-skutkowy między omeprazolem/esomeprazolem a złamaniem osteoporotycznym nie został udowodniony, pacjentom z ryzykiem postępującej osteoporozy lub złamania osteoporotycznego należy zalecić odpowiednie obserwacje kliniczne zgodnie z obowiązującymi rekomendacjami klinicznymi dla tego stanu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Doniesiono o badaniach, które wskazują na brak niepożądanych skutków Diaprazolu 40 na ciążę lub zdrowie płodu/narodzonego dziecka. Diaprazol 40 można stosować w czasie ciąży.

Diaprazol 40 wydzielany jest do mleka matki, ale mało prawdopodobne, że wpływa na dziecko, gdy stosowany w dawkach terapeutycznych.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Mało prawdopodobne, że Diaprazol 40 wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn. Mogą wystąpić takie niepożądane reakcje jak zawroty głowy i zaburzenia wzroku. Jeśli takie zaburzenia występują, pacjenci nie powinni prowadzić pojazdów ani pracować z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie

Alternatywa dla terapii doustnej

Pacjentom, dla których forma doustna leku jest nieakceptowalna, zaleca się stosowanie Diaprazolu 40, 40 mg 1 raz na dobę dożylnie. Dla pacjentów z zespołem Zollingera–Ellisona zalecana dawka początkowa podawana dożylnie wynosi 60 mg na dobę. Może istnieć potrzeba stosowania wyższych dawek dziennych, dlatego dawkę należy dobrać indywidualnie. Jeśli dawka przekracza 60 mg na dobę, należy ją podzielić na dwie równe części i podawać 2 razy na dobę.

Lek należy stosować wyłącznie dożylnie i nie można go podawać żadną inną drogą.

Przygotowany roztwór należy użyć natychmiast po przygotowaniu, ale nie później niż w ciągu 4 godzin. Rozcieńczony roztwór Diaprazolu 40 nie można przechowywać w lodówce. Niewykorzystany roztwór należy zniszczyć.

Instrukcja dotycząca przygotowania leku przed podaniem

Przy wstrzykiwaniach dożylnych zawartość każdej fiolki Diaprazolu 40 zawierającej 40 mg omeprazolu rozpuszcza się w 10 ml wody do wstrzykiwań. Środek w postaci wstrzykiwania dożylnego należy podawać powoli (przez 5 minut).

Przy infuzjach dożylnych zawartość każdej fiolki Diaprazolu 40 zawierającej 40 mg omeprazolu odnawia się w 10 ml i uzupełnia do 100 ml 0,9% roztworem chlorku sodu lub 5% roztworem glukozy. Stabilność omeprazolu zależy od pH roztworu do infuzji, dlatego do rozcieńczania nie należy stosować innych rozcieńzaczy ani innych ich ilości.

Środek w postaci infuzji dożylnej podaje się przez 20–30 minut.

Przygotowany roztwór należy użyć natychmiast po przygotowaniu, ale nie później niż w ciągu 4 godzin. Rozcieńczony roztwór omeprazolu nie można przechowywać w lodówce.

Wszystkie niewykorzystane produkty lub odpady należy zniszczyć zgodnie z lokalnymi przepisami.

Osobliwe kategorie pacjentów

Zaburzenia funkcji nerek

Korekta dawki nie jest wymagana u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Zaburzenia funkcji wątroby

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby może wystarczyć dawka dzienna leku 10–20 mg.

Pacjenci w wieku podeszłym (>65 lat)

Korekta dawki nie jest wymagana u pacjentów w wieku podeszłym.

Dzieci.

Doświadczenie stosowania leku do wstrzykiwania dożylnego w praktyce pediatrycznej jest ograniczone, dlatego nie należy przepisywać leku tej kategorii pacjentów.

Przedawkowanie.

Informacje o skutkach przedawkowania omeprazolu u człowieka są ograniczone. Opisano przypadki stosowania leku w dawkach do 560 mg; otrzymano również pojedyncze doniesienia o doustnym stosowaniu jednorazowych dawek omeprazolu dochodzących do 2400 mg (120 razy wyższa niż standardowa zalecana dawka kliniczna). Zarejestrowano przypadki nudności, wymiotów, zawrotów głowy, bólu brzucha, biegunki i bólu głowy. Ponadto pojedynczo doniesiono o apatii, depresji i dezorientacji.

Opisane objawy były tymczasowe, a doniesień o poważnych skutkach nie nadeszło. Szybkość wydalania leku nie zmieniała się (kinetyka pierwszego rzędu) ze wzrostem dawek leku.

W razie potrzeby należy prowadzić leczenie objawowe.

W badaniach klinicznych stosowano dożylnie lek w dawkach do 270 mg w ciągu jednego dnia i do 650 mg w ciągu trzech dni, co nie prowadziło do pojawienia się żadnych zależnych od dawki niepożądanych reakcji.

Reakcje niepożądane.

Najczęstsze reakcje niepożądane (1–10% pacjentów) to ból głowy, ból brzucha, zaparcia, biegunka, wzdęcia i nudności/wymioty.

Podczas prowadzenia badań klinicznych omeprazolu i w okresie pogwarancyjnym zaobserwowano poniższe niepożądane reakcje na lek. Żadne z tych zjawisk nie zostało uznane za zależne od dawki. Reakcje niepożądane wymienione poniżej sklasyfikowano według częstości i układów narządów (UKN). Częstość określa się według następujących kategorii: bardzo często (≥1/10), często (od ≥1/100 do <1/10), nieczęsto (od ≥1/1000 do <1/100), rzadko (od ≥1/10000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000), nieznana częstość (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

W pojedynczych przypadkach zgłaszano nieodwracalne zaburzenia wzroku u ciężko chorych pacjentów, którzy otrzymali omeprazol w postaci wstrzyknięcia dożylnej, szczególnie w dużych dawkach, jednak związek przyczynowo-skutkowy nie został potwierdzony.

Termin ważności. 2 lata.

Roztwór gotowy do użytku należy przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25°C przez 4 godziny.

Z mikrobiologicznego punktu widzenia lek należy stosować natychmiast, chyba że przygotowanie roztworu odbywa się w kontrolowanych i warunkach bezpyłowych, potwierdzonych metodami walidacyjnymi.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25°C w oryginalnym opakowaniu, w miejscu chronionym przed światłem. Przechowywać w miejscach niedostępnych dla dzieci.

Niekompatybilność. Nie należy mieszać tego leku z innymi lekami, z wyjątkiem tych wymienionych w rozdziale „Sposób stosowania i dawki”.

Opakowanie. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań w fiolce. Po 1 fiolce w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Reyoung Pharmaceutical Co., Ltd.

Reyoung Pharmaceutical Co., Ltd.

Wnioskodawca. GRIN BUSINESS SOLUTIONS SA / GREEN BUSINESS SOLUTIONS SA

Miejsce produkcji oraz adres siedziby producenta. Nr 1, Ruiyang Road, Yiyuan County, Shandong Province, Chińska Republika Ludowa

No.1 Ruiyang Road, Yiyuan County, Shandong Province, P.R.China

Miejsce zamieszkania wnioskodawcy:

Rue Mercerie 12, c/o Drys Fiduciaire SA, 1003 Lausanne, Switzerland

Rue Mercerie 12, c/o Drys Fiduciaire SA, 1003 Lausanne, Szwajcaria